Vandaag besloot ik mezelf na Juni 2007 weer eens te verwennen met het neusje. Ik weet zelfs nog dat het de 21ste was van die maand dat ik vorig jaar haalde.
Het zal het gevoel zijn geweest van zenuwen hetgeen exclusief toebehoort aan het kopen van coke. Alsof je voor het examenlokaal staat en jezelf van binnen vluchtig nog even wat vragen stelt over de te verwachten stof en dan je dealer meet. Ofschoon het bij de witte motor geheel duidelijk is wat er uit het gevouwen papiertje komt, neemt dit niets weg van de zenuwen die opwindend en onrustig tegelijk zijn. Het houd je bezig.
Het deuntje van m'n telefoon gaat. Als een bezetene grijp ik naar m'n broekzak, ik WIST wie het was en met welke mededeling. De korte en bondige woordenwisseling, samen met de toon was eigenlijk 3 x zoveel zeggend als het gesprek inhoudelijk. De afspraken en het meeting point voor die paar korrels, lag als een bouw project al ruimschoots van te voren geconstrueerd klaar.
Zo rustig als ik 1 minuut terug nog voor m'n TV zat, zo haastig en vluchtig ben ik nu m'n schoenen aan het aantrekken om op de fiets te stappen. De pin automaat waar ik normaliter even nadenk in het menu, krijg nu te maken met een razendsnelle digitale beantwoording van z'n meester. Ik grits de briefjes uit de mond en die kritische vraag over een bon wekt kolosale irritatie op.
Op afstand zie ik m'n supplier al, met een glundering geven we elkaar even een hand en daar waar ik die tot op het bot opgevouwen briefjes in z'n hand druk, krijg ik er een schammel opgevouwen kartonnetje voor terug. Ahhh, dat was lekker zeg, de druk is van de ketel. Alsof de aankoop sensatie bij die woekerprijs zit inbegrepen. Daar waar er nog net doei vanaf kan haast in me in rap tempo terug naar huis.
Thuis aangekomen pleur ik m'n jas uit, schoenen uit, pak een stoel om op tafel die lekkere flakes eens aan een verafgodende blik te onderwerpen. Wèèr die zenuwen en een brok is m'n keel die opwindend en twijfelend tegelijk is. Ik moest de sportschool nog in, maar anders hadden m'n neusvleugels een zuurstof inhalering moeten inleveren voor een inhalering van die overheerlijk sosa. De trekkracht was zelfs voor een bekeerde psychedelist als ik een flink magnetisch veld.
Ik sluit het sealtje en langzamerhand voel ik dat het magnetische veld ook wat afneemt. De geur staat op m'n geheugen gebrandt. Daar waar ik de fiets pak voor een lekkere training werd ik overvallen door een analyse. Waarom kocht ik het eigenlijk? Er is nog geen korrel door me neus gegaan en toch zat ik in een roes. Een roes door de aankoop van een middel dat slechts sterke euforische koffie is. Het lag bijna paralell met een belofte voor een permanent verblijf in een wereld waar al m'n wensjes in vervulling gaan. Alsof de draadjes met vishaakjes naar me werden uitgeworpen, zich in m'n huid zetten, en er iemand met een molentje mij langzaam aan het binnenhalen was.
De gevoelloze junk begon ooit als groen kind met wiet, ging als puber over op z'n eerste paarse verliefdheid met XTC, trouwde met z'n witte bruid cocaine, en belandde na een foutgelopen huwelijk met z'n vingers in de bruine hondepoep die heroine heet.
Daar waar de dagen worden gevuld met drank en heroine, wordt het verdriet van de echtscheiding met coke afgeslepen. Liever die bruine hondestront dan die pestende hoer onder je huid.
Het mag wel duidelijk zijn lieve mensen, maak een lekkere wip met coke! Heb een one night stand met coke. Maar stap niet in het huwelijk met deze princes die na de wittebroodsweken een hoer wordt en je op elk vlak tot op het bot uitkleed. Zelfs je bloed eigen huid is niet veilig. Al lig je naakt op straat.
Atropa.
Het zal het gevoel zijn geweest van zenuwen hetgeen exclusief toebehoort aan het kopen van coke. Alsof je voor het examenlokaal staat en jezelf van binnen vluchtig nog even wat vragen stelt over de te verwachten stof en dan je dealer meet. Ofschoon het bij de witte motor geheel duidelijk is wat er uit het gevouwen papiertje komt, neemt dit niets weg van de zenuwen die opwindend en onrustig tegelijk zijn. Het houd je bezig.
Het deuntje van m'n telefoon gaat. Als een bezetene grijp ik naar m'n broekzak, ik WIST wie het was en met welke mededeling. De korte en bondige woordenwisseling, samen met de toon was eigenlijk 3 x zoveel zeggend als het gesprek inhoudelijk. De afspraken en het meeting point voor die paar korrels, lag als een bouw project al ruimschoots van te voren geconstrueerd klaar.
Zo rustig als ik 1 minuut terug nog voor m'n TV zat, zo haastig en vluchtig ben ik nu m'n schoenen aan het aantrekken om op de fiets te stappen. De pin automaat waar ik normaliter even nadenk in het menu, krijg nu te maken met een razendsnelle digitale beantwoording van z'n meester. Ik grits de briefjes uit de mond en die kritische vraag over een bon wekt kolosale irritatie op.
Op afstand zie ik m'n supplier al, met een glundering geven we elkaar even een hand en daar waar ik die tot op het bot opgevouwen briefjes in z'n hand druk, krijg ik er een schammel opgevouwen kartonnetje voor terug. Ahhh, dat was lekker zeg, de druk is van de ketel. Alsof de aankoop sensatie bij die woekerprijs zit inbegrepen. Daar waar er nog net doei vanaf kan haast in me in rap tempo terug naar huis.
Thuis aangekomen pleur ik m'n jas uit, schoenen uit, pak een stoel om op tafel die lekkere flakes eens aan een verafgodende blik te onderwerpen. Wèèr die zenuwen en een brok is m'n keel die opwindend en twijfelend tegelijk is. Ik moest de sportschool nog in, maar anders hadden m'n neusvleugels een zuurstof inhalering moeten inleveren voor een inhalering van die overheerlijk sosa. De trekkracht was zelfs voor een bekeerde psychedelist als ik een flink magnetisch veld.
Ik sluit het sealtje en langzamerhand voel ik dat het magnetische veld ook wat afneemt. De geur staat op m'n geheugen gebrandt. Daar waar ik de fiets pak voor een lekkere training werd ik overvallen door een analyse. Waarom kocht ik het eigenlijk? Er is nog geen korrel door me neus gegaan en toch zat ik in een roes. Een roes door de aankoop van een middel dat slechts sterke euforische koffie is. Het lag bijna paralell met een belofte voor een permanent verblijf in een wereld waar al m'n wensjes in vervulling gaan. Alsof de draadjes met vishaakjes naar me werden uitgeworpen, zich in m'n huid zetten, en er iemand met een molentje mij langzaam aan het binnenhalen was.
De gevoelloze junk begon ooit als groen kind met wiet, ging als puber over op z'n eerste paarse verliefdheid met XTC, trouwde met z'n witte bruid cocaine, en belandde na een foutgelopen huwelijk met z'n vingers in de bruine hondepoep die heroine heet.
Daar waar de dagen worden gevuld met drank en heroine, wordt het verdriet van de echtscheiding met coke afgeslepen. Liever die bruine hondestront dan die pestende hoer onder je huid.
Het mag wel duidelijk zijn lieve mensen, maak een lekkere wip met coke! Heb een one night stand met coke. Maar stap niet in het huwelijk met deze princes die na de wittebroodsweken een hoer wordt en je op elk vlak tot op het bot uitkleed. Zelfs je bloed eigen huid is niet veilig. Al lig je naakt op straat.
Atropa.
Erg goed beschreven 
