Na mijn laatste (LSD-)trip had ik niet het gevoel dat ik ooit nog zou willen trippen. Een paar weken later echter begon het alweer te kriebelen. De beslissing om paddo's te eten was vrij impulsief. Ik overwoog de risico's, geestelijk ging het namelijk al een tijdje niet zo goed met me; ik vond mezelf eigenlijk emotioneel instabiel. Toch kon ik het idee om te trippen niet laten varen. Ik bevond me in mijn eentje op mijn kamer, m'n huisgenootjes waren er niet. Hoeveel paddo's ik genomen heb, weet ik niet meer. Tijdens mijn trip heb ik nog enkele exemplaren weggewerkt.
Iets na zessen 's avonds had ik in stilte de eerste paddo's genomen (ze waren gedroogd, ik had er thee van gemaakt). De effecten kwamen heel langzaam op. Alles voelde goed. Visueel was er weinig te beleven en toch wist ik zeker dat ik aan het trippen was. Ik probeerde me zoveel mogelijk open te stellen voor alles wat er gebeurde. Omdat het lekker aanvoelde at ik meer paddestoeltjes. Ik postte ook voor het eerst trippend iets op drugsforum (dat was best een vreemde ervaring, de site zag er ook niet normaal uit):
Op een moment in de trip lag ik op bed en werd ik compleet omgeven door een diepe rust; alles om me heen ademde rust en ik was zelf ook de rust zelve. De visuele effecten waren zacht en niet continu aanwezig, maar zeker wel mooi, bijvoorbeeld lichte patronen op de muur en fellere kleuren. Een bestudering van mijn hand en even later van mezelf als geheel leverde een positief oordeel op: ik zag er gezond uit, ik straalde 'levendheid' uit. Ik zag mezelf niet verouderen of op onnatuurlijke wijze verkleuren en daar was ik blij om
Ik zat even later met mijn rug naar het raam en kreeg een niet zo plezierige gedachte, namelijk dat ik het niet waard was om het licht dat daar vandaan kwam te aanschouwen. Ik had gemengde gevoelens over de pracht van het trippen, dit keer omdat ik mezelf niet genoeg kon waarderen, en mij afvroeg of ik zoiets moois überhaupt mee mocht maken. Er verscheen een traan maar mijn stemming was al niet meer hetzelfde dus het was niet per se een uiting van wanhoop. Ik volgde de weg die de traan op trage wijze over mijn gezicht aflegde en genoot ervan.
Het gevoel onwaardig te zijn was niet permanent; ik kon me ervan bevrijden en keek naar het raam en naar buiten. Het aangezicht van een boom aan de linkerkant bracht me een heerlijke blijdschap. Al het groen waar ik een blik op wierp vond ik mooi maar die ene boom maakte echte vreugde in mij los. Ook verloor ik mij in de wolken en deed ik nog wat dingen die ik vaak doe tijdens het trippen: wierook branden (fantastisch om naar te kijken) en thee drinken (heerlijke warmte).
Ik bewoog op mijn knieën over de vloer en vroeg me af waarom ik dat niet vaker deed. Het perspectief vanaf deze hoogte was immers niet minderwaardig ten opzichte van mijn normale perspectief en ik kon ook zonder op te staan bij de kraan en bij de computer om muziek op te zetten. Onder andere Boards of Canada en Bentley Rhythm Ace hielden mij bezig, maar de al genoemde didgeridoomuziek was de beste keuze. Ik liet me maar al te graag overnemen door de diepe, aardse klanken van dit geweldige instrument.
Een keihard, aanhoudend geluid deed mij op een gegeven moment opschrikken. Ik kon het in eerste instantie absoluut niet plaatsen. Het bleek afkomstig te zijn van een helicopter. Toen ik hierachter kwam dacht ik dat er iets ernstigs gebeurd was voor mijn deur en dat dat mijn trip misschien zou beïnvloeden, maar dat was onzin.
Op een papiertje had ik nog enkele (nietszeggende) gedachten opgeschreven:
"De prullenbak ruikt naar synthetische aardbeienthee."
"Ik haalde de stof uit m'n kamer en dat geeft ruimte voor de stof in m'n gedachten." Je kamer schoonmaken voordat je gaat trippen is dus een goed idee.
Toen ik uiteindelijk de moed verzameld had om naar de wc te gaan, hoorde ik dat mijn huisgenootje zat te kijken naar Fear and Loathing
Iets na zessen 's avonds had ik in stilte de eerste paddo's genomen (ze waren gedroogd, ik had er thee van gemaakt). De effecten kwamen heel langzaam op. Alles voelde goed. Visueel was er weinig te beleven en toch wist ik zeker dat ik aan het trippen was. Ik probeerde me zoveel mogelijk open te stellen voor alles wat er gebeurde. Omdat het lekker aanvoelde at ik meer paddestoeltjes. Ik postte ook voor het eerst trippend iets op drugsforum (dat was best een vreemde ervaring, de site zag er ook niet normaal uit):
- Ik zit te trippen en denk hm oja waarom komen mensen naar drugsforum als ze trippen, dat is wel het laatste wat ik zou doen en toch doe ik het nu ook! Het is best leuk maar wat het is is ook niet vast te leggen. Ik kauw op de paddestoel jawel de smaak is nee ik kan niets zeggen over de smaak de smaak 'is' gewoon me dunkt.
Conclusie van het moment: het heeft geen zin om tijdens een trip iets te typen, moet je nagaan hoe weinig zin het normaal al heeft.
Eh?
Ik ga nu maar verder......... en verder.
- Haha inderdaad, maar, op een zeer echte, duidelijke, ware manier, ik bedoel waar-waar (met de nadruk op waar) en ik weet dat het vreemd klinkt maar op die manier zijn paddestoelen qua smaak heerlijk.
Genoeg onzin, nu een waarheid dat staat als een huis: het geluid van de didgeridoo is voor mij persoonlijk een waar genoegen om waar te nemen. Lekker cliche maar daarom misschien wel meer waar dan onwaar: woorden kunnen heel leuk zijn, dat ervaar ik nu, maar ze zeggen niets, of niet genoeg. Op dit moment zeggen ze nooit genoeg.
Maar goed... ik schaam me voor mijn eigen beperktheid en ga er nu dus een punt achter zetten, ik bedoel achter het typen. Hier komt ie: .
- Ik doe mijn best, maar niet altijd, dat blijkt maar weer want hier zit ik dan als een zwakkeling (mijn interpretatie van mezelf, maar niet mezelf als geheel, dat zou vervelend zijn) op (een) drugsforum mijn lichtzinnige gedachten te verspreiden. Wat ik eerder schreef (op papier hier) is waar, zodra de pen het papier raakt zijn de waardige gedachten ver te zoeken. Dat is het gevaar van mij een pen geven. Of een toetsenbord etc. en verbinding met internet(sss).
Hm wat verder nog. Zit ik net op het toilet komt m'n huisgenootje thuis waarvan de kamer pal naast de wc zit. Ik durf geen gedag te zeggen: hallo vervreemding!
Eerder op de avond werd het licht van de buitenwereld me al bijna teveel, verscheen daarom die traan of was er een andere reden? Het was een eenzame traan zonder volgelingen dat weet ik wel, maar daarom betekende hij niet minder (ook niet meer trouwens - denk ik). Het kan zijn dat mijn oog gewoon de felheid van het licht niet kon verdragen.
Verder: ik belandde bij een punt waarop ik alleen nog maar meer wilde. Meer: waar zou dat toe leiden...
Ik kan normaal de rust al opzoeken en vinden, maar de rust die een korte tijd geleden over mij heen spoelde is toch van een ander niveau. Ik heb nog veel te leren, denk ik.
Het einde van de trip is in zicht: eind goed, al goed. Het is weer mooi geweest. Ik heb me even overgegeven aan vervliegende zintuiglijke schoonheden, waaronder visuele pracht en praal, mooie droombeelden die nu slechts vage herinneringen zijn; de ervaringen ebben langzaam maar zeker weg als geluidsgolven die zich door de lucht reizend verder en verder van hun beginpunt verwijderen tot ze in het niets oplossen. Al mijn ervaringen wacht hetzelfde einde, en mijzelf ook.
Verdorie ik moet weer naar het toilet maar ik durf niet echt. Ik had het kunnen weten! Die meid is nooit thuis maar nu ik zit te trippen besluit ze er gewoon wel te zijn. Nou ja...
Op een moment in de trip lag ik op bed en werd ik compleet omgeven door een diepe rust; alles om me heen ademde rust en ik was zelf ook de rust zelve. De visuele effecten waren zacht en niet continu aanwezig, maar zeker wel mooi, bijvoorbeeld lichte patronen op de muur en fellere kleuren. Een bestudering van mijn hand en even later van mezelf als geheel leverde een positief oordeel op: ik zag er gezond uit, ik straalde 'levendheid' uit. Ik zag mezelf niet verouderen of op onnatuurlijke wijze verkleuren en daar was ik blij om
Ik zat even later met mijn rug naar het raam en kreeg een niet zo plezierige gedachte, namelijk dat ik het niet waard was om het licht dat daar vandaan kwam te aanschouwen. Ik had gemengde gevoelens over de pracht van het trippen, dit keer omdat ik mezelf niet genoeg kon waarderen, en mij afvroeg of ik zoiets moois überhaupt mee mocht maken. Er verscheen een traan maar mijn stemming was al niet meer hetzelfde dus het was niet per se een uiting van wanhoop. Ik volgde de weg die de traan op trage wijze over mijn gezicht aflegde en genoot ervan.
Het gevoel onwaardig te zijn was niet permanent; ik kon me ervan bevrijden en keek naar het raam en naar buiten. Het aangezicht van een boom aan de linkerkant bracht me een heerlijke blijdschap. Al het groen waar ik een blik op wierp vond ik mooi maar die ene boom maakte echte vreugde in mij los. Ook verloor ik mij in de wolken en deed ik nog wat dingen die ik vaak doe tijdens het trippen: wierook branden (fantastisch om naar te kijken) en thee drinken (heerlijke warmte).
Ik bewoog op mijn knieën over de vloer en vroeg me af waarom ik dat niet vaker deed. Het perspectief vanaf deze hoogte was immers niet minderwaardig ten opzichte van mijn normale perspectief en ik kon ook zonder op te staan bij de kraan en bij de computer om muziek op te zetten. Onder andere Boards of Canada en Bentley Rhythm Ace hielden mij bezig, maar de al genoemde didgeridoomuziek was de beste keuze. Ik liet me maar al te graag overnemen door de diepe, aardse klanken van dit geweldige instrument.
Een keihard, aanhoudend geluid deed mij op een gegeven moment opschrikken. Ik kon het in eerste instantie absoluut niet plaatsen. Het bleek afkomstig te zijn van een helicopter. Toen ik hierachter kwam dacht ik dat er iets ernstigs gebeurd was voor mijn deur en dat dat mijn trip misschien zou beïnvloeden, maar dat was onzin.
Op een papiertje had ik nog enkele (nietszeggende) gedachten opgeschreven:
"De prullenbak ruikt naar synthetische aardbeienthee."
"Ik haalde de stof uit m'n kamer en dat geeft ruimte voor de stof in m'n gedachten." Je kamer schoonmaken voordat je gaat trippen is dus een goed idee.
Toen ik uiteindelijk de moed verzameld had om naar de wc te gaan, hoorde ik dat mijn huisgenootje zat te kijken naar Fear and Loathing
