Boer Richard
Newbie
Voorwoord:
Deze trip is inmiddels zo'n 3 maanden geleden, maar het was een heftige ervaring waar ik zo ook mijn lessen van heb geleerd. Daarom zou ik het graag met jullie willen delen. Vooral omdat dit een (te) hoge dosis was, wat het ook erg interessant maakt.
Wie:
Ik. Ik heb al enige ervaring met psychedelica. Na een aantal keer erg te hebben genoten van truffels, is LSD vorig jaar op mijn pad gekomen. Ik heb inmiddels zo'n 10 trips meegemaakt, met variërende dosissen tussen 110 en 380 µg.
W. Ook ervaring op het gebied van LSD.
P.en R. Voor hun was dit de eerste keer.
Er waren een drietal mensen aan de spacecake, en zo nog een paar die de avond (gelukkig) nuchter beleefden.
Waar:
De trip speelde zich af buiten in ons eigen dorp en bij vrienden thuis.
Dosis:
Voor P. en R. had ik nog zegels liggen. Deze waren 220 µg en ik en meerdere vrienden hadden deze al wel is geconsumeerd. Zij hebben ieder een half zegeltje (110 µg) op. Echter waren dat mijn laatste zegels, dus er moesten nieuwe gehaald worden. Ons contact waar we al 3 verschillende soorten zegels hadden gehaald in het verleden ( dit was ons altijd bevallen en de waardes klopten altijd) . Hij had dit keer kersverse zegels met een geschatte waarde van 200-250 µg ( Wat later wel zal blijken dat ze vele malen sterker zijn).Helaas hadden we geen tijd meer om ze te laten testen. Aangezien ik bij mijn laatste trips rond de 300-400µg zat en mij dit prima beviel, heb ik zelf anderhalve zegel genomen. Ik vertrouwde op de aangegeven sterkte. S heeft in het begin maar 1 zegel genomen , omdat hij later op de avond nog wou bijpakken.
Het begin: 16:30-17:30 ( de tijd is grofweg geschat)
We zitten bij een van onze maten binnen en knippen de bovengenoemde porties af en verpakken de overige zegels weer netjes in het aluminiumfolie. De zegels hadden weer de bekende ''acid'' smaak. Nadat we rustig de zegels hebben opgesabbeld , hebben we onze spullen verzameld en zijn we naar buiten gegaan.
De rest had zin in friet, dus zijn we met zijn allen naar de plaatselijke friettent gelopen. IK voelde me vrij snel niet nuchter meer. Ik voelde mezelf erg vrolijk en kreeg een heerlijk warm gevoel door heel mijn lichaam. Al snel veranderde mijn visuele waarnemingen. Gebouwen kregen fellere kleuren en overal liepen vloeiende/golvende lijnen. Ook S. voelde zich inmiddels niet meer nuchter. P. en R. merkten nog niet veel. Waarschijnlijk kwam dit ook een beetje omdat ze nog niet precies weten wat ze moeten voelen/ zien.
We hebben besloten om richting de dorpshaven te lopen. Hier heb je een prachtig uitzicht over het water en kan je erg lekker op bankjes zitten. De weg vanaf de friettent richting de dorpshaven is een lange rechte weg, wat ongeveer 5 minuten duurt. Het lijkt echter uren te duren en mijn voeten voelen als blokken beton. Ik had een koptelefoon op en dat begon steeds vreemder te voelen. Na een moment voelde het niet meer alsof de koptelefoon nog op mijn hoofd zat.
we zijn inmiddels aangekomen in de dorpshaven en ik heb mezelf gesetteld op een bankje. Wat was ik blij dat ik zat. Dat gaf mij een beetje rust. P. en R. trippen inmiddels ook, ze hebben de grootste lol om van alles en nog wat. Ik adviseerde ze wat te drinken/ eten en een lekker muziekje op te zetten. Ik kijk om me heen en ik trip hem helemaal de pan uit. Kijkend naar het kabbelende water en de rest van de haven denk ik bij mezelf, goh wat woon ik toch in een prachtig dorp. Alles vervormde , bewoog en was mooi gekleurd. Ondertussen een muziekje opgezet en lekker weggedroomd.
De werkelijkheid drijft verder weg: 17:30-18:30
Ik heb het er met S. over, de trip mag wel wat rustiger. Ik keek op mijn telefoon,( ik zet altijd een stopwatch aan om te zien hoelang ik onderweg ben en ik welk gedeelte van mijn trip ik zou zitten). Ik ben een uur onderweg en het is nu al zeker 2 keer zo heftig als tijdens mijn hoogtepunten van andere trips rond de 300-400µg. Dit is dan ook het moment dat ik het steeds minder leuk begin te vinden. Bij een LSD trip is de hartslag altijd verhoogd, echter ging mijn hart nu als een malle tekeer(zo voelde het). Vanaf hier ben ik de echte ''connectie'' met de werkelijkheid verloren.
Achter de bankjes waar we zaten is een grote zandvlakte, met daarachter een bos en een strandje. Het leek de rest een leuk idee daar heen te gaan. Ik wou eigenlijk nog blijven zitten , het was zo heftig dat ik amper kon lopen
. Al strompelend heeft een nuchtere vriend mij geholpen richting het bos te lopen. Alles was een grote visual. Echt , maar dan ook echt o-ve-ral waren patronen , vormen , kleuren . Het zag er ook redelijk wazig uit. Onderweg schijn ik gemompeld te hebben over eventuele anti-psychotika(wat ik gelukkig niet bijhad)
, waarschijnlijk omdat ik knetterhard ging. In het bos hoorde ik mystieke geluiden die er niet waren.
De diepgang : 18:30- 21:00
Inmiddels op het strandje aangekomen ben ik gelijk op het aanwezige bankje gaan zitten. Mijn hart gaat nog steeds als een malle tekeer, en ik vond de hele situatie alles behalve leuk. Om tot rust te komen ben ik ademhalingsoefeningen gaan doen, en dit hielp. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik dit aankon, ik dit al vaker heb gedaan , en de nodige ervaring hiervoor heb. Ik moest het allemaal maar gewoon accepteren, morgenochtend sta ik weer met mijn beide benen op de grond. Dit hielp en ik voelde me een stukje kalmer worden.
Ondertussen was er een nuchtere vriend gearriveerd. Hij zag mij zitten op het bankje en vroeg of ik pillen ophad. Mijn pupillen waren uiteraard pikzwart, dus ik snap waarom hij dat veronderstelde. Ik kon echter niet communiceren. De enige woorden die uit mijn mond kwamen waren ''Huh?'' en ''LSD''.
Überhaupt herkende ik de plek waar we waren amper meer. De totale omgeving zag er meer uit als een mystiek sprookjesbos. S. vertelde later dat hij in deze omgeving overal maya achtige tekens zag onstaan. Ook hoorde hij een reiki-achtig geluid op de achtergrond( iets wat echt uit zijn trip ontstond, niemand had namelijk deze muziek op).
Ik begreep zelf niet meer wat we precies aan het doen waren. Ik herkende mensen als Facebook profielen. Normaal kruipt de tijd, maar heb je wel enig idee hoe laat het was. Deze trip voelde als een leven. Uren bestonden niet.
Na enige tijd was de rest wel uitgekeken op het strandje. De LSD en mijn vrienden leiden mij terug richting de haven. Ik had amper een idee wat ik aan het doen was. Mijn vrienden praten tegen mij, ik kon er simpelweg niet op antwoorden. Ik en S. wilden iets uit S. zijn tas halen. We waren allebei zo vaag dat het openen van een tas niet meer ging. Gelukkig waren er nog nuchtere mensen bij die ons konden helpen. Zij vonden de hele situatie ook erg grappig.
Bij de haven stond de auto van een nuchtere vriend. Hij ging achter het stuur zitten en iemand opende voor mij de deur, ook dit lukte mij niet. S.ging ook mee in de auto. Toen eenmaal een nuchter iemand ons had vastgezet met de gordel, kon het rondje beginnen. Wat was dit gaaf zeg. Al die knopjes , lampers en tellers. Het leek net een ruimteschip. Het was een hele ervaring . Het was ook al aan het schemeren, dit maakte het extra spacend. Ik voelde mezelf zweven door het dorp in de auto.
Vanaf hier weet ik ook niet precies hoe het verlopen is, aangezien dit echt heel diep ging. We zijn met de auto teruggegaan naar het huis waar we zijn begonnen. Het voelde erg raar in de auto. De nuchtere persoon( ik had hem rond half 7 gevraagd mij goed in de gaten te houden aangezien ik echt helemaal de weg kwijt was)gaf mij een angstige blik. Op de een of andere manier had ik ineens het gevoel dat we richting het ziekenhuis gingen. Ook omdat de visuals zo ontzettend heftig waren, ik wist gewoon niet meer wat er gebeurde.
Ik , S. en 2 nuchtere vrienden hebben een kwartier binnengezeten, daarna zijn we weer terug naar buiten gegaan. Binnen voelde we ons niet erg gemakkelijk. Op dit moment wist ik ook nergens de weg meer. Ook de locatie van mijn huis was onbekend. Ik herkende plekken nog wel, maar de weg was ik letterlijk en figuurlijk kwijt.
We staan altijd met vrienden in het dorp bij een bepaalde plek te chillen, hier heeft de nuchtere persoon ons heengereden. Hier was iedereen aanwezig. Ik ben gelijk met S. op een bankje gaan zitten , blijven staan lukte niet. Op dit moment werd het eng. Ik voelde elke keer ontzettend (op dat moment) pijnlijke steken in mijn borstkas. Zover het nog mogelijk was te communiceren, had ik het er met S. over wat dit voor zegels waren. Op dat moment voelde het alsof het supergiftige zegels waren, en dat dit mijn laatste uren zouden worden. Ik was ook enigszins boos omdat de zegels zeker te weten niet de geschatte waarde hadden.
Het ging hard. De pijn werd steeds erger en ik dacht dat ik echt doodging. Langzamerhand leek ik dit ook te ervaren.(Wat ik nu schrijf heb ik zo ervaren, dit is echter niet gebeurd) Ik hoorde mensen schreeuwen en het zag er naar uit alsof het hele dorp mij probeerde te redden. Dit lukte echter niet omdat ze niet precies wisten wat ik en S. ophadden. Ik zag ambulances en politieauto's voorbijrijden met sirenes. Het zag er echt naar uit alsof er iets vreselijks hier aan de hand was. Mijn ouders en mijn zusje kwamen langs en het voelde alsof ik afscheid aan het nemen was van dit leven. Mensen schreeuwden : dit soort rotzooi heb je toch niet thuisliggen! Wat een gekkenwerk! Ik heb toen moeten accepteren dat iedereen ooit doodgaat. Voor mij was dit moment aangebroken. Ik reflecteerde mijn leven en besloot dat ik ieder geval de volle 19 jaar heb genoten! Ik vond het wel erg dat het zo vroeg werd beëindigd door drugs. Dit was dan ook een levensles om goed om te gaan met drank en drugs. Na deze acceptatie riep ik : ''Ik ga dood!''. Ik viel half op de grond.
Voor mijn gevoel is dit ook op een paar momenten op verschillende plekken gebeurd. Tot op de dag van vandaag kan ik nog niet alles plaatsen.
Opgestaan uit de dood:
We vervolgen de weg weer richting de haven. Eenmaal weer bij de bankjes kom ik langzaam aan weer op aarde. Uiteraard trip ik nog ontzettend hard, maar de bovengenoemde ervaring was over. Ik keek ook heel raar naar mijn handen. Ik kan inmiddels weer een beetje communiceren en de nuchtere vrienden vertellen wat er zo ongeveer gebeurd is.
Ik kijk op mijn telefoon en het is inmiddels 21:00. We lopen richting mijn eigen huis. Voordat ik thuiskom hebben ze nog wat vragen aan mij gesteld om te kijken of ik enigszins op aarde was. Dit was niet het geval , maar ik kon genoeg functioneren om rustig even naar huis te gaan. Mijn zusje zat thuis op de bank en ik ben zo snel mogelijk naar mijn kamer gegaan. Gelukkig waren mijn ouders niet thuis.
Ik heb al een paar keer thuis getript,maar het huis zag er nog veel erger uit als vorige keren. Ik heb mijn ps3 aangezet en wat Farcry 3 gespeeld. Prachtig !
Back in action: 21:30-22:30
Ik werd door S, gebeld waar ik was, hij vroeg of ik naar een van mijn vrienden hun huis kon komen. Hier ben ik heengegaan. Iedereen moest lachen om wat er allemaal gebeurd was. P. en R. waren ook hier. ZIj genieten nog volop van hun trip. Deze was wel wat rustiger dan die van mij. Op dit moment komen we erachter dat we nog ontzettend veel joints hebben. we hebben besloten na een uur weer naar buiten te gaan en lekker te gaan blowen.
Blowen in het bos: 22:30-01:00
Ik , S. , P. , R. en een nuchter persoon zijn weer richting het bos gelopen. We hebben dit keer een route door het bos gelopen richting het strandje. P.en R.bemerken de overheerlijke smaak van wiet tijdens een lsd trip. Ik ben ook optimaal aan het genieten van de hele sfeer en de visuals. Het bos was normaal erg donker, maar dit keer was alles mooi . Overal ontstonden felle kleuren in het donker. Weer bij het strandje aangekomen hebben we nog veel gepraat en geblowed. Ik merkte wel dat de trip steeds verder afnam in sterkte .
Terug waar het allemaal begon : 01:00-03:00
We zijn met het bovengenoemde groepje naar het huis teruggegaan waar we zijn gestart. Hier stond nog zat lekker te eten en te drinken. Ik had erg veel honger , maar gelukkig hadden we nog een hoop fruit in de koelkast liggen. Eenmaal alles opgegeten, vond ik het om 03:00 wel welletjes. Ik neem afscheid van iedereen en lopend onderweg naar huis rook ik nog een joint.
Rond 05:30 ben ik in slaap gevallen. Ik slaap altijd slecht na lsd, de volgende dag heb ik verder weinig gedaan. Na een goede nachtrust was ik weer helemaal de oude!
Nawoord:
IK heb van deze trip vooral geleerd dat het veiligste is om je zegels gewoon te laten testen. Met de hoeveelheid die ik opheb (ik schat boven de 500 µg, gezien de omschrijvingen op internet van bepaalde sterktes) had het zeker verstandig geweest om het veilig binnen te doen. Ik vond het een rijke ervaring en kijk er zeker met een glimlach op terug.
Deze trip is inmiddels zo'n 3 maanden geleden, maar het was een heftige ervaring waar ik zo ook mijn lessen van heb geleerd. Daarom zou ik het graag met jullie willen delen. Vooral omdat dit een (te) hoge dosis was, wat het ook erg interessant maakt.
Wie:
Ik. Ik heb al enige ervaring met psychedelica. Na een aantal keer erg te hebben genoten van truffels, is LSD vorig jaar op mijn pad gekomen. Ik heb inmiddels zo'n 10 trips meegemaakt, met variërende dosissen tussen 110 en 380 µg.
W. Ook ervaring op het gebied van LSD.
P.en R. Voor hun was dit de eerste keer.
Er waren een drietal mensen aan de spacecake, en zo nog een paar die de avond (gelukkig) nuchter beleefden.
Waar:
De trip speelde zich af buiten in ons eigen dorp en bij vrienden thuis.
Dosis:
Voor P. en R. had ik nog zegels liggen. Deze waren 220 µg en ik en meerdere vrienden hadden deze al wel is geconsumeerd. Zij hebben ieder een half zegeltje (110 µg) op. Echter waren dat mijn laatste zegels, dus er moesten nieuwe gehaald worden. Ons contact waar we al 3 verschillende soorten zegels hadden gehaald in het verleden ( dit was ons altijd bevallen en de waardes klopten altijd) . Hij had dit keer kersverse zegels met een geschatte waarde van 200-250 µg ( Wat later wel zal blijken dat ze vele malen sterker zijn).Helaas hadden we geen tijd meer om ze te laten testen. Aangezien ik bij mijn laatste trips rond de 300-400µg zat en mij dit prima beviel, heb ik zelf anderhalve zegel genomen. Ik vertrouwde op de aangegeven sterkte. S heeft in het begin maar 1 zegel genomen , omdat hij later op de avond nog wou bijpakken.
Het begin: 16:30-17:30 ( de tijd is grofweg geschat)
We zitten bij een van onze maten binnen en knippen de bovengenoemde porties af en verpakken de overige zegels weer netjes in het aluminiumfolie. De zegels hadden weer de bekende ''acid'' smaak. Nadat we rustig de zegels hebben opgesabbeld , hebben we onze spullen verzameld en zijn we naar buiten gegaan.
De rest had zin in friet, dus zijn we met zijn allen naar de plaatselijke friettent gelopen. IK voelde me vrij snel niet nuchter meer. Ik voelde mezelf erg vrolijk en kreeg een heerlijk warm gevoel door heel mijn lichaam. Al snel veranderde mijn visuele waarnemingen. Gebouwen kregen fellere kleuren en overal liepen vloeiende/golvende lijnen. Ook S. voelde zich inmiddels niet meer nuchter. P. en R. merkten nog niet veel. Waarschijnlijk kwam dit ook een beetje omdat ze nog niet precies weten wat ze moeten voelen/ zien.
We hebben besloten om richting de dorpshaven te lopen. Hier heb je een prachtig uitzicht over het water en kan je erg lekker op bankjes zitten. De weg vanaf de friettent richting de dorpshaven is een lange rechte weg, wat ongeveer 5 minuten duurt. Het lijkt echter uren te duren en mijn voeten voelen als blokken beton. Ik had een koptelefoon op en dat begon steeds vreemder te voelen. Na een moment voelde het niet meer alsof de koptelefoon nog op mijn hoofd zat.
we zijn inmiddels aangekomen in de dorpshaven en ik heb mezelf gesetteld op een bankje. Wat was ik blij dat ik zat. Dat gaf mij een beetje rust. P. en R. trippen inmiddels ook, ze hebben de grootste lol om van alles en nog wat. Ik adviseerde ze wat te drinken/ eten en een lekker muziekje op te zetten. Ik kijk om me heen en ik trip hem helemaal de pan uit. Kijkend naar het kabbelende water en de rest van de haven denk ik bij mezelf, goh wat woon ik toch in een prachtig dorp. Alles vervormde , bewoog en was mooi gekleurd. Ondertussen een muziekje opgezet en lekker weggedroomd.
De werkelijkheid drijft verder weg: 17:30-18:30
Ik heb het er met S. over, de trip mag wel wat rustiger. Ik keek op mijn telefoon,( ik zet altijd een stopwatch aan om te zien hoelang ik onderweg ben en ik welk gedeelte van mijn trip ik zou zitten). Ik ben een uur onderweg en het is nu al zeker 2 keer zo heftig als tijdens mijn hoogtepunten van andere trips rond de 300-400µg. Dit is dan ook het moment dat ik het steeds minder leuk begin te vinden. Bij een LSD trip is de hartslag altijd verhoogd, echter ging mijn hart nu als een malle tekeer(zo voelde het). Vanaf hier ben ik de echte ''connectie'' met de werkelijkheid verloren.
Achter de bankjes waar we zaten is een grote zandvlakte, met daarachter een bos en een strandje. Het leek de rest een leuk idee daar heen te gaan. Ik wou eigenlijk nog blijven zitten , het was zo heftig dat ik amper kon lopen
. Al strompelend heeft een nuchtere vriend mij geholpen richting het bos te lopen. Alles was een grote visual. Echt , maar dan ook echt o-ve-ral waren patronen , vormen , kleuren . Het zag er ook redelijk wazig uit. Onderweg schijn ik gemompeld te hebben over eventuele anti-psychotika(wat ik gelukkig niet bijhad) , waarschijnlijk omdat ik knetterhard ging. In het bos hoorde ik mystieke geluiden die er niet waren.
De diepgang : 18:30- 21:00
Inmiddels op het strandje aangekomen ben ik gelijk op het aanwezige bankje gaan zitten. Mijn hart gaat nog steeds als een malle tekeer, en ik vond de hele situatie alles behalve leuk. Om tot rust te komen ben ik ademhalingsoefeningen gaan doen, en dit hielp. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik dit aankon, ik dit al vaker heb gedaan , en de nodige ervaring hiervoor heb. Ik moest het allemaal maar gewoon accepteren, morgenochtend sta ik weer met mijn beide benen op de grond. Dit hielp en ik voelde me een stukje kalmer worden.
Ondertussen was er een nuchtere vriend gearriveerd. Hij zag mij zitten op het bankje en vroeg of ik pillen ophad. Mijn pupillen waren uiteraard pikzwart, dus ik snap waarom hij dat veronderstelde. Ik kon echter niet communiceren. De enige woorden die uit mijn mond kwamen waren ''Huh?'' en ''LSD''.
Überhaupt herkende ik de plek waar we waren amper meer. De totale omgeving zag er meer uit als een mystiek sprookjesbos. S. vertelde later dat hij in deze omgeving overal maya achtige tekens zag onstaan. Ook hoorde hij een reiki-achtig geluid op de achtergrond( iets wat echt uit zijn trip ontstond, niemand had namelijk deze muziek op).
Ik begreep zelf niet meer wat we precies aan het doen waren. Ik herkende mensen als Facebook profielen. Normaal kruipt de tijd, maar heb je wel enig idee hoe laat het was. Deze trip voelde als een leven. Uren bestonden niet.
Na enige tijd was de rest wel uitgekeken op het strandje. De LSD en mijn vrienden leiden mij terug richting de haven. Ik had amper een idee wat ik aan het doen was. Mijn vrienden praten tegen mij, ik kon er simpelweg niet op antwoorden. Ik en S. wilden iets uit S. zijn tas halen. We waren allebei zo vaag dat het openen van een tas niet meer ging. Gelukkig waren er nog nuchtere mensen bij die ons konden helpen. Zij vonden de hele situatie ook erg grappig.
Bij de haven stond de auto van een nuchtere vriend. Hij ging achter het stuur zitten en iemand opende voor mij de deur, ook dit lukte mij niet. S.ging ook mee in de auto. Toen eenmaal een nuchter iemand ons had vastgezet met de gordel, kon het rondje beginnen. Wat was dit gaaf zeg. Al die knopjes , lampers en tellers. Het leek net een ruimteschip. Het was een hele ervaring . Het was ook al aan het schemeren, dit maakte het extra spacend. Ik voelde mezelf zweven door het dorp in de auto.
Vanaf hier weet ik ook niet precies hoe het verlopen is, aangezien dit echt heel diep ging. We zijn met de auto teruggegaan naar het huis waar we zijn begonnen. Het voelde erg raar in de auto. De nuchtere persoon( ik had hem rond half 7 gevraagd mij goed in de gaten te houden aangezien ik echt helemaal de weg kwijt was)gaf mij een angstige blik. Op de een of andere manier had ik ineens het gevoel dat we richting het ziekenhuis gingen. Ook omdat de visuals zo ontzettend heftig waren, ik wist gewoon niet meer wat er gebeurde.
Ik , S. en 2 nuchtere vrienden hebben een kwartier binnengezeten, daarna zijn we weer terug naar buiten gegaan. Binnen voelde we ons niet erg gemakkelijk. Op dit moment wist ik ook nergens de weg meer. Ook de locatie van mijn huis was onbekend. Ik herkende plekken nog wel, maar de weg was ik letterlijk en figuurlijk kwijt.
We staan altijd met vrienden in het dorp bij een bepaalde plek te chillen, hier heeft de nuchtere persoon ons heengereden. Hier was iedereen aanwezig. Ik ben gelijk met S. op een bankje gaan zitten , blijven staan lukte niet. Op dit moment werd het eng. Ik voelde elke keer ontzettend (op dat moment) pijnlijke steken in mijn borstkas. Zover het nog mogelijk was te communiceren, had ik het er met S. over wat dit voor zegels waren. Op dat moment voelde het alsof het supergiftige zegels waren, en dat dit mijn laatste uren zouden worden. Ik was ook enigszins boos omdat de zegels zeker te weten niet de geschatte waarde hadden.
Het ging hard. De pijn werd steeds erger en ik dacht dat ik echt doodging. Langzamerhand leek ik dit ook te ervaren.(Wat ik nu schrijf heb ik zo ervaren, dit is echter niet gebeurd) Ik hoorde mensen schreeuwen en het zag er naar uit alsof het hele dorp mij probeerde te redden. Dit lukte echter niet omdat ze niet precies wisten wat ik en S. ophadden. Ik zag ambulances en politieauto's voorbijrijden met sirenes. Het zag er echt naar uit alsof er iets vreselijks hier aan de hand was. Mijn ouders en mijn zusje kwamen langs en het voelde alsof ik afscheid aan het nemen was van dit leven. Mensen schreeuwden : dit soort rotzooi heb je toch niet thuisliggen! Wat een gekkenwerk! Ik heb toen moeten accepteren dat iedereen ooit doodgaat. Voor mij was dit moment aangebroken. Ik reflecteerde mijn leven en besloot dat ik ieder geval de volle 19 jaar heb genoten! Ik vond het wel erg dat het zo vroeg werd beëindigd door drugs. Dit was dan ook een levensles om goed om te gaan met drank en drugs. Na deze acceptatie riep ik : ''Ik ga dood!''. Ik viel half op de grond.
Voor mijn gevoel is dit ook op een paar momenten op verschillende plekken gebeurd. Tot op de dag van vandaag kan ik nog niet alles plaatsen.
Opgestaan uit de dood:
We vervolgen de weg weer richting de haven. Eenmaal weer bij de bankjes kom ik langzaam aan weer op aarde. Uiteraard trip ik nog ontzettend hard, maar de bovengenoemde ervaring was over. Ik keek ook heel raar naar mijn handen. Ik kan inmiddels weer een beetje communiceren en de nuchtere vrienden vertellen wat er zo ongeveer gebeurd is.
Ik kijk op mijn telefoon en het is inmiddels 21:00. We lopen richting mijn eigen huis. Voordat ik thuiskom hebben ze nog wat vragen aan mij gesteld om te kijken of ik enigszins op aarde was. Dit was niet het geval , maar ik kon genoeg functioneren om rustig even naar huis te gaan. Mijn zusje zat thuis op de bank en ik ben zo snel mogelijk naar mijn kamer gegaan. Gelukkig waren mijn ouders niet thuis.
Ik heb al een paar keer thuis getript,maar het huis zag er nog veel erger uit als vorige keren. Ik heb mijn ps3 aangezet en wat Farcry 3 gespeeld. Prachtig !
Back in action: 21:30-22:30
Ik werd door S, gebeld waar ik was, hij vroeg of ik naar een van mijn vrienden hun huis kon komen. Hier ben ik heengegaan. Iedereen moest lachen om wat er allemaal gebeurd was. P. en R. waren ook hier. ZIj genieten nog volop van hun trip. Deze was wel wat rustiger dan die van mij. Op dit moment komen we erachter dat we nog ontzettend veel joints hebben. we hebben besloten na een uur weer naar buiten te gaan en lekker te gaan blowen.
Blowen in het bos: 22:30-01:00
Ik , S. , P. , R. en een nuchter persoon zijn weer richting het bos gelopen. We hebben dit keer een route door het bos gelopen richting het strandje. P.en R.bemerken de overheerlijke smaak van wiet tijdens een lsd trip. Ik ben ook optimaal aan het genieten van de hele sfeer en de visuals. Het bos was normaal erg donker, maar dit keer was alles mooi . Overal ontstonden felle kleuren in het donker. Weer bij het strandje aangekomen hebben we nog veel gepraat en geblowed. Ik merkte wel dat de trip steeds verder afnam in sterkte .
Terug waar het allemaal begon : 01:00-03:00
We zijn met het bovengenoemde groepje naar het huis teruggegaan waar we zijn gestart. Hier stond nog zat lekker te eten en te drinken. Ik had erg veel honger , maar gelukkig hadden we nog een hoop fruit in de koelkast liggen. Eenmaal alles opgegeten, vond ik het om 03:00 wel welletjes. Ik neem afscheid van iedereen en lopend onderweg naar huis rook ik nog een joint.
Rond 05:30 ben ik in slaap gevallen. Ik slaap altijd slecht na lsd, de volgende dag heb ik verder weinig gedaan. Na een goede nachtrust was ik weer helemaal de oude!
Nawoord:
IK heb van deze trip vooral geleerd dat het veiligste is om je zegels gewoon te laten testen. Met de hoeveelheid die ik opheb (ik schat boven de 500 µg, gezien de omschrijvingen op internet van bepaalde sterktes) had het zeker verstandig geweest om het veilig binnen te doen. Ik vond het een rijke ervaring en kijk er zeker met een glimlach op terug.
