Zich afsluiten of gewoon hallucineren? Er zijn zoveel mensen die hallucinaties hebben in het dagdagelijks leven, maar die krijgen medicatie. Ik heb altijd geloofd dat ik met iets magisch/mysterieus/spiritueel bezig was. Ik werd geborgen en warm opgenomen. Ik ging dan altijd in mijn bed liggen en mijn hele wereld werd wollig. Iets nam mij altijd heel intens en warm op, ik geloofde niet dat hier iets slecht uit kon komen, ik had nooit een bad trip tot ik het "uitdaagde". Mijn trip werd een "demonische" ervaring. Het was als een alcoholist die niet meer kan drinken en door een delirium gaat, the gates of hell were open.
Er was geen ontsnappen aan, daarna nam de synchroniciteit in mijn leven toe en veel ander rare dingen die ik nog niet geplaatst heb.
Ik ben van naïef roekeloos reizen naar een übervoorzichtige psychonaut getransformeerd. Ik zet geen deurtjes meer open, noch nodig ik het uit in mijn leven. Ik heb dat zo dichtgeramd als ik maar kon. Momenteel heb ik ongeveer 2 jaar niet meer getript en het ziet er niet naar uit dat ik daar de eerste jaren aan toe zal zijn. Al voel ik me wel klaar, ik ben het niet.
Nu de realiteit zich terug hersteld heeft en ik terug in staat ben tot rationeel denken, ga ik niet meer terug. Aliens, demonen, engelen , goden, duivels, ... ik heb ze uit mijn operatiesysteem verbannen.
Ik heb of wel een "piek" bereikt in mijn evolutie als mens op geestelijk niveau, of ik was gek aan het worden.
Hoe dan ook, ik kies toch voor de realiteit zoals ze nu ontworpen is.
Ik had er om gevraagd, maar nu ben ik toch veel voorzichtiger geworden in mijn verzoekjes.
We mogen allemaal heel open staan, maar als de UFO bij wijze van spreken in onze achtertuin landt zou de meerderheid bang gaan lopen.
Laat alles maar zoals het is wat mij betreft.
