Angramar Temenos
Badass junkie
Wie: Ik + een nuchter persoon, vriend
Wat: DMT, 65 mg
Wanneer: Vandaag
Waar: Thuis
Vandaag was ik dus met een vriend die wel eens dmt leuk vindt. Ik voelde me heel goed en hij had net flink wat binnen; Ik vroeg wat het me zou kosten voor een hit, hij gaf het me gewoon gratis. Meevaller! Ik heb er al helemaal zin in, en een uur later ga ik daarheen, glazen pijpje in de hand en enthousiasme in m'n hoofd.
Daar aangekomen zitten al twee anderen te spacen. Het zijn maten van me, dus ik vind het wel tof, dus ik ga op de bank zitten en wacht rustig op m'n beurt, met goede muziek op de achtergrond. Ik heb een tijd geleden een extreem explosieve trip gehad op DMT, dus ik wou voor datzelfde effect gaan - geen half gevoel, want ik had de laatste tijd veel halfbakken net-niet trips door halve porties paddo's met mensen die het voor het eerst deden (half sitten eigenlijk).
"Laad maar vol", zeg ik. "hoeveel wil je?" "warp 10 kwadraat" mijn antwoord. Die kerel lacht er een beetje om, vraagt of ik het zeker weet. Uiteindelijk meet hij 70 mg af, wat hij toch extreem veel vind - ik vind dat ik het wel hebben kan. Uiteindelijk doen we dat iets minder, op zo'n 60-65 mg. Overginds besluiten we dat dat 2-3 hits is; Ik dacht dat het goed zou zijn om het uit twee pijpjes te doen, omdat dan me makkelijker leek om de hits te verdelen. Of het echt zo was heb ik echt geen flauw idee, maar het leek me op het moment logisch. Ik heb er meteen zin in.
Ik pak de eerste pijp, en begin flink te inhaleren. De rook is zwaar en plastic-achtig; Ik moet maar m'n best doen om niet te hoesten, en inhaleer diep. Als ik klaar ben dient de tweede pijp zich aan; De realiteit begint al te vervormen en ik moet m'n uiterste best doen om me te herinneren wat ik moet doen en hoe ik de tweede hijs moet nemen. Uiteindelijk lukt dit ook. De derde dient zich aan, en ik kan niet meer denken, maar onderbewust lukt het me nog net. Het uitblazen herinner ik me niet meer.
Ik word wakker in wat lijkt een totale leegte; Niet eens vacuum, niets. Een soort fluwelen, prettige en warme duisternis, waarin ik noch zweef, noch lig noch sta. Het voelt prettig, maar ik voel dat er wat mis is. Ik herinner me mijn vrienden, mijn familie, mijn wereld, maar alles is zo ver weg. Het is niet echt. Ik besef dat, en het komt direct hard bij me aan. Ik vind het zelf beangstigend dat ik zoiets weet. Ik besef dat ik de hele wereld zelf heb gedroomd; Het is er niet, er is alleen die fluweelzachte duisternis, en ik droom het universum. Ik wil weer gaan dromen. Wakker zijn is te veel voor me. Ik wil weer dromen.
Ik bedenk dingen, en hoe ik ze bedenk zijn ze er ook. Dat heb ik nog nooit met enige psychedelica meegemaakt, alhoewel ik toen totaal niet wist wat psychedelica waren. Ik begin werelden te maken, maar geen een is goed genoeg. Ik krijg geen perfecte wereld gemaakt, daar erger ik me sterk aan. Ik kom tot de conclusie dat dat zo is omdat ik zelf niet eeuwig en dus niet perfect ben. Ik roep de kosmos aan om me eeuwig te maken, en zo gebeurt het ook. Maar ik voel dat ik eigenlijk iets doe wat niet kan, wat niet hoort voor wat ik ben en wat niet natuurlijk is. Er gaan entiteiten om me heen, eerst vaag maar steeds echter. Ik voel hun stemmen; ik hoor of zie het niet, maar ik voel het in m'n hoofd. Ze zeggen vreselijke dingen; Ik heb de natuur verraden, de menselijkheid, de ziel, het universum, het bestaan, en daarom moest alles worden genezen van mij.
De energieën van de cosmos worden tegen mij gebruikt. Het alles wendt zich op mij, en met een verpletterende kracht, miljarden malen groter dan oneindig, dan alles wat ooit is en was geweest begint het in cascades op me neer te storten. Ik weiger me over te geven. Ik weiger. Dat was de hoofdgedachte. Ik weiger. En daaruit kwamen duizenden andere gedachtes, die ik ooit had, onderdelen van mijn ik; De gedachtes die mij maakten tot de persoon die ik ben. En al die duizenden gedachten samen kwamen om me heen. Sommige groots, andere zinloos of vergeten. En die gedachten samen maakten een gigantisch web van inzicht en inspiratie. Een perfect, ondoordringbaar zijn; En alle energieen die kwamen werden tegengehouden. Ik ging niet kapot, ik kon blijven bestaan. Ik stierf niet, ik werd niet weggevaagd. Ik bestond nog. Wat bestaan was wist ik niet, alhoewel ik duizenden ideeën erover had, maar ik was er. Het Ik werd niet weggevaagd. Ik begon weer te dromen, en droomde de entiteiten weg. Ze pasten niet meer in mijn plaatje. Langzamerhand begon ik te kijken. De werelden die ik maakten leken steeds meer op elkaar en werden realistischer; Ik voelde me terugzakken op de bank waar ik was.
Nog steeds licht verdwaast wist ik niet precies waar ik was, maar ik wist dat het voorbij was. volledig uitgeput bleef ik liggen; M'n ik had immers de kosmos overwonnen! Ik voelde me heel blij en opgelucht uiteindelijk. De anderen keken me aan. Ik had het gehaald! Dankbaar gaf ik het pijpje terug (die in m'n schoot was gevallen), en vulde hem met DMT voor de volgende reiziger!
Visuals: 9 Extreem gedetailieerd, niet eens dromerig, ik bestond ook echt waar ik was, haast tastbaar.
Filosofisch: 9
Body load: Geen idee. Ik voelde m'n lichaam niet meer.
Mind load: 10. Ik was helemaal weg.
Gehele ervaring: 9. Ik was heel blij met de trip, en ik wil het zeker opnieuw doen, maar voorlopig niet. Ik moet alles nog verwerken.
Wat: DMT, 65 mg
Wanneer: Vandaag
Waar: Thuis
Vandaag was ik dus met een vriend die wel eens dmt leuk vindt. Ik voelde me heel goed en hij had net flink wat binnen; Ik vroeg wat het me zou kosten voor een hit, hij gaf het me gewoon gratis. Meevaller! Ik heb er al helemaal zin in, en een uur later ga ik daarheen, glazen pijpje in de hand en enthousiasme in m'n hoofd.
Daar aangekomen zitten al twee anderen te spacen. Het zijn maten van me, dus ik vind het wel tof, dus ik ga op de bank zitten en wacht rustig op m'n beurt, met goede muziek op de achtergrond. Ik heb een tijd geleden een extreem explosieve trip gehad op DMT, dus ik wou voor datzelfde effect gaan - geen half gevoel, want ik had de laatste tijd veel halfbakken net-niet trips door halve porties paddo's met mensen die het voor het eerst deden (half sitten eigenlijk).
"Laad maar vol", zeg ik. "hoeveel wil je?" "warp 10 kwadraat" mijn antwoord. Die kerel lacht er een beetje om, vraagt of ik het zeker weet. Uiteindelijk meet hij 70 mg af, wat hij toch extreem veel vind - ik vind dat ik het wel hebben kan. Uiteindelijk doen we dat iets minder, op zo'n 60-65 mg. Overginds besluiten we dat dat 2-3 hits is; Ik dacht dat het goed zou zijn om het uit twee pijpjes te doen, omdat dan me makkelijker leek om de hits te verdelen. Of het echt zo was heb ik echt geen flauw idee, maar het leek me op het moment logisch. Ik heb er meteen zin in.
Ik pak de eerste pijp, en begin flink te inhaleren. De rook is zwaar en plastic-achtig; Ik moet maar m'n best doen om niet te hoesten, en inhaleer diep. Als ik klaar ben dient de tweede pijp zich aan; De realiteit begint al te vervormen en ik moet m'n uiterste best doen om me te herinneren wat ik moet doen en hoe ik de tweede hijs moet nemen. Uiteindelijk lukt dit ook. De derde dient zich aan, en ik kan niet meer denken, maar onderbewust lukt het me nog net. Het uitblazen herinner ik me niet meer.
Ik word wakker in wat lijkt een totale leegte; Niet eens vacuum, niets. Een soort fluwelen, prettige en warme duisternis, waarin ik noch zweef, noch lig noch sta. Het voelt prettig, maar ik voel dat er wat mis is. Ik herinner me mijn vrienden, mijn familie, mijn wereld, maar alles is zo ver weg. Het is niet echt. Ik besef dat, en het komt direct hard bij me aan. Ik vind het zelf beangstigend dat ik zoiets weet. Ik besef dat ik de hele wereld zelf heb gedroomd; Het is er niet, er is alleen die fluweelzachte duisternis, en ik droom het universum. Ik wil weer gaan dromen. Wakker zijn is te veel voor me. Ik wil weer dromen.
Ik bedenk dingen, en hoe ik ze bedenk zijn ze er ook. Dat heb ik nog nooit met enige psychedelica meegemaakt, alhoewel ik toen totaal niet wist wat psychedelica waren. Ik begin werelden te maken, maar geen een is goed genoeg. Ik krijg geen perfecte wereld gemaakt, daar erger ik me sterk aan. Ik kom tot de conclusie dat dat zo is omdat ik zelf niet eeuwig en dus niet perfect ben. Ik roep de kosmos aan om me eeuwig te maken, en zo gebeurt het ook. Maar ik voel dat ik eigenlijk iets doe wat niet kan, wat niet hoort voor wat ik ben en wat niet natuurlijk is. Er gaan entiteiten om me heen, eerst vaag maar steeds echter. Ik voel hun stemmen; ik hoor of zie het niet, maar ik voel het in m'n hoofd. Ze zeggen vreselijke dingen; Ik heb de natuur verraden, de menselijkheid, de ziel, het universum, het bestaan, en daarom moest alles worden genezen van mij.
De energieën van de cosmos worden tegen mij gebruikt. Het alles wendt zich op mij, en met een verpletterende kracht, miljarden malen groter dan oneindig, dan alles wat ooit is en was geweest begint het in cascades op me neer te storten. Ik weiger me over te geven. Ik weiger. Dat was de hoofdgedachte. Ik weiger. En daaruit kwamen duizenden andere gedachtes, die ik ooit had, onderdelen van mijn ik; De gedachtes die mij maakten tot de persoon die ik ben. En al die duizenden gedachten samen kwamen om me heen. Sommige groots, andere zinloos of vergeten. En die gedachten samen maakten een gigantisch web van inzicht en inspiratie. Een perfect, ondoordringbaar zijn; En alle energieen die kwamen werden tegengehouden. Ik ging niet kapot, ik kon blijven bestaan. Ik stierf niet, ik werd niet weggevaagd. Ik bestond nog. Wat bestaan was wist ik niet, alhoewel ik duizenden ideeën erover had, maar ik was er. Het Ik werd niet weggevaagd. Ik begon weer te dromen, en droomde de entiteiten weg. Ze pasten niet meer in mijn plaatje. Langzamerhand begon ik te kijken. De werelden die ik maakten leken steeds meer op elkaar en werden realistischer; Ik voelde me terugzakken op de bank waar ik was.
Nog steeds licht verdwaast wist ik niet precies waar ik was, maar ik wist dat het voorbij was. volledig uitgeput bleef ik liggen; M'n ik had immers de kosmos overwonnen! Ik voelde me heel blij en opgelucht uiteindelijk. De anderen keken me aan. Ik had het gehaald! Dankbaar gaf ik het pijpje terug (die in m'n schoot was gevallen), en vulde hem met DMT voor de volgende reiziger!
Visuals: 9 Extreem gedetailieerd, niet eens dromerig, ik bestond ook echt waar ik was, haast tastbaar.
Filosofisch: 9
Body load: Geen idee. Ik voelde m'n lichaam niet meer.
Mind load: 10. Ik was helemaal weg.
Gehele ervaring: 9. Ik was heel blij met de trip, en ik wil het zeker opnieuw doen, maar voorlopig niet. Ik moet alles nog verwerken.
