wanneer: dinsdag 17e
wat: DMT
waar: Thuis
Hoeveel: 2 lichtgele kristalletjes
Zoals in de titel staat, dood, uiteengevallen in as-deeltjes, en weer geboren uit de as.
Het is 07:00 wakker geworden van een vrachtwagen, die weer eens de verkeerde straat inrijd, en merkt dat die daar moet keren, en de andere kant op.
Niemand thuis, de hele dag alleen
Buiten komt de zon op, lichtrode wolken, met een vleugje paars, komen op aan de horizon. In de verte een paar meeuwen, die vechten om een boterham. Waarna de herrie ganzen, en de eenden er ook op af komen. Daar ging de stilte.
Snel even onder de douche, gemakkelijke kleding aan. en buiten een sigaretje roken.
Omdat ik nog half slaperig ben, en een beetje naar de overkant loop te staren. Lijkt me het een goed plan, om een beetje in die droomwereld te blijven. Dus maar een joinjte draaien. en deze om mijn gemak in de tuin oproken.
Alles op een lege mag, dus de wereld om me heen begint al een beetje trippy te worden. Ook de kat loopt naar me te mauwen. en te spinnen.
De volgende dag ben ik toch vrij, en ga op zoek naar een ander zakje met wiet. In mijn kamer niet gevonden, maar herrinner ik me ineens dat ik onder de plantenbak, nog een paar DMT kristalletjes heb liggen.
Ik doe de radio aan, en ga op bed liggen. met de kussens in mijn rug. het voelt al erg relaxed. Ik zou eigenlijk niets te hoeven gebruiken voor een chill dagje.
Op een of andere manier, schreeuwt het zakje met kristalletjes naar me. Een stem in mijn hoofd zegt me dat ik er toch maar aan moet geloven( heb ik wel eens vaker last vab, maja...Niets aan te doen)
Ik pak de glazen pijp, en stop een kristalletje erin. De aansteker, en lekker relaxrd gaan liggen.
Als de kristalletjes beginnen te smelten, voelt het al anders aan dan normaal. De kamer wordt lichtblauw. met zilveren vonkeltjes. Dit duurt ongeveer een kwartiertje, geen rare flitsen of damborden die doorelkaar lopen.
Als ik weer terug ben, zie ik dat er maar minimaal uit het pijpje is verdwenen. En hou ik opnieuw de aansteker erbij.
(hier begint dan de trip)
Nu begint het ineens heftig te worden. de rook smaakt bitterzoet, en voelt branderig aan. Bij het uitblazen, ziet het eruit als een donkergrijze rookwolk, die steeds zwarter werd.
De vlammen schieten ineens mijn mond uit. die verandert in een steekvlam, een vlammenwerper, die mij van boven naar beneden verbrand, ik val door een gat in mijn bed. door de vloer heen, en ook door de vloer van de begane grond. steeds sneller, sneller en sneller.
Het gevoel dat je hebt als je in een vliegtuig zit, maar dan heviger, en heviger. Ik lijk sneller dan het licht te gaan, de vuurkolom, die om me heen zat zit steeds verder boven me. Met een enorme knal, breek ik in duizenden stukjes, dezelfde glinsterende vonkelende dingetjes die ik eerder ook heb gezien.
de vonkeltjes veranderen in een soort pilvormige objecten
Die draaien om zich zelf en om elkaar. Geen diepte, het zijn net twee demensionale plaatjes, maar veranderen wel als drie demensionaal.
Steeds sneller, en sneller.. . . ...
Mijn hersenen kunnen het niet bijhouden wat er gebeurd. Een brij van schitteringen, glinstertjes en glanzende bolletjes.
Het houd zichzelf ook niet bij elkaar, en word weer te warm. het verbrand. het wordt zwart, met vallende rodgloeiende stukjes. die langzaam bij elkaar vallen.
Dan denk ik bij te komen, alles zit onder de as, en smaakt naar as. ik stik er bijna in.
Dan ijzige kou. kouder dan ik ooit heb gevoeld, die overgaat naar harde wind, die me wegblaast. Door water heen, met een rotgang door mijn eigen muur.
het is het net of alles in mij kamer zit, de kleuren, de dimensie.
Ik voel me alsof ik in de dimensie zit, en er nooit ben weggeweest. Het dagelijkse leven is niets meer dan iets wat er niet word begrepen. Dit is toch immers alles wat er bestaat? Dit is toch het enige leven? Waarom ben ik weer teruggegaan... Hoe kan ik ze bewijzen dat Dit, ook leven is.
Kleine gezichtjes, zonder neus of oren, zie ik als een soort Jury in een houten bak zitten. de stemmetjes hoor ik één voor één met een piephoog stemmetje, "ja, ja ja, nee, nee, ja, etc" zeggen. terwijl ze in een rood of groen vlakje veranderen.
Alles word ineens groen, ik wordt door het groene vlak heen getrokken, om dan op bed te belanden
Wakker worden met een zware trilling, het hele huis schud er van, kopjes en glazen rinkelen.
Met bijna een astma achtige ademhaling, kom ik bij. pas als ik weer begin te ontspannen kan ik weer ademhalen.
In het midden van mijn gezichtsveld, zie ik nog een klein stipje, met rood/groene knipperende blokjes. die alsof er een soort poort zit, langzaam verdwijnen.
Ik kijk op de klok, het is 08:00
Weer naar beneden lopen, de tuin in, en een sigaret opsteken. Aouto's rijden op de weg, de vogels zijn nog steeds aan het vechten om het brood, wat door voorbijfietsende scholieren word neergekwakt.
De krantenjongen fietst langs.
De fabriek maakt weer lawaai.
Alsof de wereld om me heen niet is veranders, of niets door heeft, wat er zich bevind, onder hun, of naast hun.
Het voelt buiten nu net zo aan als binnen, alsof er een muur om me heen staat waar ik me in bevind. Net of ik nog in bed lig, met de lakens over me heen
Een zo onwerkelijke wereld, die zo echt is.
---
09:00 Tijd voor ontbijt.
Als ik weer naar boven loop, zie ik dat er nog steeds geel verbrande kristalletjes in de pijp zitten.
Ik kan me er niet toe aanzetten, om weer terug te gaan. Om weer een hijs te nemen De wereld om me heen zou wel eens kunnen verdwijnen, in de vergetelheid, in een mist, die noit meer optrekt.
De afgelopen maand een BDE door lsd. een déjavu van hasj
Nu valt alles samen.
Pas tegen 16:00 begin ik weer na te denken, zoals we horen te doen, of zoals me "moeten" doen.
De tv aan, en me ergeren aan de tv-reclames. Me afvragen of er nog e-mail is. de koelkast checken of er nog boodschappen gedaan moeten worden.
Nu ben ik weer thuis.
wat: DMT
waar: Thuis
Hoeveel: 2 lichtgele kristalletjes
Zoals in de titel staat, dood, uiteengevallen in as-deeltjes, en weer geboren uit de as.
Het is 07:00 wakker geworden van een vrachtwagen, die weer eens de verkeerde straat inrijd, en merkt dat die daar moet keren, en de andere kant op.
Niemand thuis, de hele dag alleen
Buiten komt de zon op, lichtrode wolken, met een vleugje paars, komen op aan de horizon. In de verte een paar meeuwen, die vechten om een boterham. Waarna de herrie ganzen, en de eenden er ook op af komen. Daar ging de stilte.
Snel even onder de douche, gemakkelijke kleding aan. en buiten een sigaretje roken.
Omdat ik nog half slaperig ben, en een beetje naar de overkant loop te staren. Lijkt me het een goed plan, om een beetje in die droomwereld te blijven. Dus maar een joinjte draaien. en deze om mijn gemak in de tuin oproken.
Alles op een lege mag, dus de wereld om me heen begint al een beetje trippy te worden. Ook de kat loopt naar me te mauwen. en te spinnen.
De volgende dag ben ik toch vrij, en ga op zoek naar een ander zakje met wiet. In mijn kamer niet gevonden, maar herrinner ik me ineens dat ik onder de plantenbak, nog een paar DMT kristalletjes heb liggen.
Ik doe de radio aan, en ga op bed liggen. met de kussens in mijn rug. het voelt al erg relaxed. Ik zou eigenlijk niets te hoeven gebruiken voor een chill dagje.
Op een of andere manier, schreeuwt het zakje met kristalletjes naar me. Een stem in mijn hoofd zegt me dat ik er toch maar aan moet geloven( heb ik wel eens vaker last vab, maja...Niets aan te doen)
Ik pak de glazen pijp, en stop een kristalletje erin. De aansteker, en lekker relaxrd gaan liggen.
Als de kristalletjes beginnen te smelten, voelt het al anders aan dan normaal. De kamer wordt lichtblauw. met zilveren vonkeltjes. Dit duurt ongeveer een kwartiertje, geen rare flitsen of damborden die doorelkaar lopen.
Als ik weer terug ben, zie ik dat er maar minimaal uit het pijpje is verdwenen. En hou ik opnieuw de aansteker erbij.
(hier begint dan de trip)
Nu begint het ineens heftig te worden. de rook smaakt bitterzoet, en voelt branderig aan. Bij het uitblazen, ziet het eruit als een donkergrijze rookwolk, die steeds zwarter werd.
De vlammen schieten ineens mijn mond uit. die verandert in een steekvlam, een vlammenwerper, die mij van boven naar beneden verbrand, ik val door een gat in mijn bed. door de vloer heen, en ook door de vloer van de begane grond. steeds sneller, sneller en sneller.
Het gevoel dat je hebt als je in een vliegtuig zit, maar dan heviger, en heviger. Ik lijk sneller dan het licht te gaan, de vuurkolom, die om me heen zat zit steeds verder boven me. Met een enorme knal, breek ik in duizenden stukjes, dezelfde glinsterende vonkelende dingetjes die ik eerder ook heb gezien.
de vonkeltjes veranderen in een soort pilvormige objecten
Die draaien om zich zelf en om elkaar. Geen diepte, het zijn net twee demensionale plaatjes, maar veranderen wel als drie demensionaal.
Steeds sneller, en sneller.. . . ...
Mijn hersenen kunnen het niet bijhouden wat er gebeurd. Een brij van schitteringen, glinstertjes en glanzende bolletjes.
Het houd zichzelf ook niet bij elkaar, en word weer te warm. het verbrand. het wordt zwart, met vallende rodgloeiende stukjes. die langzaam bij elkaar vallen.
Dan denk ik bij te komen, alles zit onder de as, en smaakt naar as. ik stik er bijna in.
Dan ijzige kou. kouder dan ik ooit heb gevoeld, die overgaat naar harde wind, die me wegblaast. Door water heen, met een rotgang door mijn eigen muur.
het is het net of alles in mij kamer zit, de kleuren, de dimensie.
Ik voel me alsof ik in de dimensie zit, en er nooit ben weggeweest. Het dagelijkse leven is niets meer dan iets wat er niet word begrepen. Dit is toch immers alles wat er bestaat? Dit is toch het enige leven? Waarom ben ik weer teruggegaan... Hoe kan ik ze bewijzen dat Dit, ook leven is.
Kleine gezichtjes, zonder neus of oren, zie ik als een soort Jury in een houten bak zitten. de stemmetjes hoor ik één voor één met een piephoog stemmetje, "ja, ja ja, nee, nee, ja, etc" zeggen. terwijl ze in een rood of groen vlakje veranderen.
Alles word ineens groen, ik wordt door het groene vlak heen getrokken, om dan op bed te belanden
Wakker worden met een zware trilling, het hele huis schud er van, kopjes en glazen rinkelen.
Met bijna een astma achtige ademhaling, kom ik bij. pas als ik weer begin te ontspannen kan ik weer ademhalen.
In het midden van mijn gezichtsveld, zie ik nog een klein stipje, met rood/groene knipperende blokjes. die alsof er een soort poort zit, langzaam verdwijnen.
Ik kijk op de klok, het is 08:00
Weer naar beneden lopen, de tuin in, en een sigaret opsteken. Aouto's rijden op de weg, de vogels zijn nog steeds aan het vechten om het brood, wat door voorbijfietsende scholieren word neergekwakt.
De krantenjongen fietst langs.
De fabriek maakt weer lawaai.
Alsof de wereld om me heen niet is veranders, of niets door heeft, wat er zich bevind, onder hun, of naast hun.
Het voelt buiten nu net zo aan als binnen, alsof er een muur om me heen staat waar ik me in bevind. Net of ik nog in bed lig, met de lakens over me heen
Een zo onwerkelijke wereld, die zo echt is.
---
09:00 Tijd voor ontbijt.
Als ik weer naar boven loop, zie ik dat er nog steeds geel verbrande kristalletjes in de pijp zitten.
Ik kan me er niet toe aanzetten, om weer terug te gaan. Om weer een hijs te nemen De wereld om me heen zou wel eens kunnen verdwijnen, in de vergetelheid, in een mist, die noit meer optrekt.
De afgelopen maand een BDE door lsd. een déjavu van hasj
Nu valt alles samen.
Pas tegen 16:00 begin ik weer na te denken, zoals we horen te doen, of zoals me "moeten" doen.
De tv aan, en me ergeren aan de tv-reclames. Me afvragen of er nog e-mail is. de koelkast checken of er nog boodschappen gedaan moeten worden.
Nu ben ik weer thuis.
Bijlagen
-
pilledingetje.JPG
). 
