3 blotters van 1,4mg/stuk, totaal 4,2 mg, vrouw, 47j., 78 kg, 1.90m, dinsdag 15.05.2018, thuis, alleen.
Zoals beloofd mijn verslag van mijn trip met 3 x DOB. Ik had deze speciaal bijgehouden, mijn 3 laatste, ik wou drie echt eens proberen. Ik was benieuwd, maar wou een goede gelegenheid afwachten. Ik moest voor mezelf een moment hebben dat ik wist dat ik emotioneel heel diep kon gaan. Eergisteren was het zover. Door een gebeurtenis in mijn leven, had ik de juiste stemming. Kinderen niet thuis, mijn man was weg voor 2 dagen.
Dinsdag rond 18.00 neem ik de 3 blotters in de mond. Heb die ongeveer een uur in de mond gehouden, dan doorgeslikt. Het was vrij goed weer. Ik had de glazen deur achteraan helemaal opengezet. Dekentjes klaar, chocolade en fles water stond klaar. Melk koud gezet. Ik kijk eerst nog wat tv, zoek nog wat films klaar, muziek klaargezet.
Na anderhalf uur, voel ik de trip komen. Lichamelijk onmiddellijk een raar gevoel, geen bodyload, want ben vrij fit. Ook geen seksueel opgewonden gevoel, misschien alleen in lagere dosis? Wel heel sterke visuals. Ongelooflijk. Haast foto’s. Alles beweegt, gordijnen, planten, mijn zicht blurred soms hevig, moet mij dan opnieuw concentreren. Maar na seconde begint beeld terug te bewegen. Enorme lichtflitsen, soms beelden in kleur. Met ogen toe of open, het is er altijd.
De trip blijft komen, het wordt donkerder. De koelte van buiten doet deugd op mijn lichaam, tv kijken of film kijken is niet mogelijk. Zet ik dan ook uit. Ik ga naakt op de grond liggen op het tapijt. Zalig. De stof voelt vreemd aan aan mijn lichaam. Alles is eigenlijk vreemd. Mijn ganse lichaam voelt anders aan, kan het moeilijk beschrijven. Ik voel hier weinig amfetamine, niks eigenlijk. Wel een zware mix van XTC en LSD. Hier zou ik op kunnen dansen, bewegen is best fijn. De visuals zijn bij de sterkste die ik gehad heb.
De gedachtegang is anders dan bijvoorbeeld bij Ketamine. Bij Ketamine moet ik mij goed voelen of ik kan foutlopen. Ik was vrij verdrietig, maar maakt hier niet veel uit. De visuals onderbreken regelmatig de gedachtegang, onvermijdbaar. Door die onderbrekingen is de gedachtegang veel meer in fases, ik heb geweend, ik heb gelachen, ik hebben liggen giechelen, ik heb met verwondering door huis gelopen. Het is nu aardig donker. Denk tussen 23.00 en 24.00. Ik krijg dorst en neem de fles water, die laat ik niet meer los. Af en toe drink ik. Ik heb alles uitgedaan, tv, muziek, alle lichten. Ik loop gewoon in het donker rond. De visuals zijn en blijven gewoon fantastisch.
Op een gegeven moment lig ik vooraan in de woonkamer. Door de dunne gordijnen zie ik het licht van een voorbijrijdende auto binnenschijnen, plots zie ik blauwe, rode flikkerlichten, ik sta recht en wil naar gordijn gaan, was gewoon het licht van die auto. Geen flikkerlichten dus. Ik moet echt rustig zijn, want elke impuls komt raar of anders over. Rond 01.00 – 02.00 besluit ik even in de tuin te gaan. Zalig, de koude op mijn lichaam, ik drink nog wat. Ik ga wat op mijn zonnebed liggen. Ik kijk omhoog, een vrij heldere nacht, achteraan staan geen huizen of straten. Er is geen licht. De sterrenhemel beweegt, kleine, grote, heldere lichten. Dit is Contact in het echt. Ik sluit mijn ogen en reis mee. Dit moment overtreft alles. Ik kijk regelmatig naar de sterrenhemel. Het liedje van DJ Taucher Child of the Universe begint in mijn hoofd te spelen.
Ik ben een Child of the Universe. Ik voel me super.
Mijn lichaam voelt aan alsof ik XTC genomen heb. De visuals zijn en blijven er, alleen de gedachtegang blijft oppervlakkiger. Ik kan niet diep in mezelf graven. Ik kan moeilijk het verleden bovenhalen, enkel het recente verleden. Ik kan wel momenten bovenhalen, maar ik word er direct vrolijk of verdrietig van. Ik kan niet graven voor details, ik heb ook niet de visuals die er bij kunnen zijn. Maar doet geen afbreuk.
Ik voel me goed. Ik voel me super. Ik drink nog wat, loop eens door de tuin, maar dan krijg ik het kouder. Nog altijd heb ik de fles water in de hand, leeg ondertussen. Ik ga terug binnen en sluit de deuren. Ik begin me dan af te vragen, waarom er geen water meer is. Ik heb toch een fles in mijn hand. Ik begin luidop te praten. Ik vraag of iemand water wil brengen, ik betaal hier de huishuur, en ik heb geen water. Het volgende uur ben ik voortdurend bezig met de vraag waarom ik geen water meer heb. Ik probeer van de fles te drinken, maar geen water. Ik wil drinken! Ik krijg het vraagstuk van drinken en fles in de hand hebben niet opgelost. Het wordt stilaan terug licht. Ik zie aan de voorkant de eerste ochtend schemering.
Onmiddellijk denk ik aan het liedje van Zjef Vanuytsel. Dit is het. Ik ga naar boven, ik moet die cd hebben, dit gaat echt moeilijk. Eindelijk gevonden. Terug naar beneden. CD erin. Het is 06.00, daar klinkt, ik ga terug op de grond liggen en kijk buiten… Ik begin te wenen… Ik voel me klein, ik voel me machtig, ik voel me alles, ik ben en heb het leven. De tranen blijven komen, dit doet zo’n deugd en mijn verdriet dat ik had wordt aanvaardbaar…
de nacht sluipt weg de lucht verbleekt
de schimmen vluchten zwijgend
en aan de verre horizon
begint de zon te stijgen
en daar trekt uit de nevel op
de klaarte van de dageraad
met in zijn schoot geborgen
de zotte morgen
de stad ontwaakt de eerste trein
breekt door de stilte en op zijn
signaal begint de wildedans der dwazen
de mens kruipt uit zijn ledikant
denkt aan zijn werk en met zijn krant
ijlt hij nog halfslaperig door de straten
de wereld herneemt zijn zotte zorgen
het ritme van de zotte morgen
nu kleurt de einder rood en valt
de kou zacht door de ramen
de stilte vlucht voor al't lawaai
dat opstijgt uit de straten
en daar is dan de morgen weer
een schaterlach en elke keer
verdrijft hij zonder schromen
de nacht de dromen
de stad wordt wild en auto's razen
door zijn poorten en de laatste
rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
vogels vluchten vol verdriet
uit zijn torens want hun lied
wordt nu door niemand meer begrepen
mensen lopen naast elkaar
een verre groet een stil gebaar
want alles wordt nu door de tijd gemeten
de wereld herneemt zijn zotte morgen
het ritme van de zotte morgen
maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
diep onder't loof verscholen
hier komt geen mens of geen geluid
d'oneindige rust verstoren
terwijl de stad nu raast en schreeuwt
de morgen zijn bevelen geeft
wordt hier bij't ochtendgloren
de dag geboren
en ook de kinderen en de dwazen
blijven tussen de rozen slapen
ver en veilig geborgen
voor het ritme van de zotte morgen
Er komt een nieuwe dag. De morgen brengt raad. Ik heb dorst, maar ik nog steeds geen drinken. Ik wil in bed gaan liggen omdat ik toch geen drinken krijg. Ik voel me fysiek en emotioneel uitgeput. Ik ga naar boven en op bed liggen, dit doet deugd, ik kom tot rust. Ik sluit mijn ogen en kan ze toehouden. De visuals zijn er nog steeds, zeer intens, maar ik kan er gewoon naar kijken, zonder denken, zeer rustgevend. Ik weet niet of ik geslapen heb, ik denk het niet. Ik open mijn ogen terug, ik kijk op de wekker en het is nu 12.00 ’s middags. Alles beweegt nog, planten, gordijnen, maar de lichtflitsen en beelden zijn weg. Ik heb honger en dorst. Ik ga melk en cake halen en ga in bad. Het bad doet me deugd en verkwikt me.
Na een uurtje ga ik eruit en kleed me aan. Beneden het slagveld opruimen. Dan zet ik wat muziek op. Eet nog iets. Rond 21.00 ga ik naar boven. Ik val direct in slaap. Ik heb geslapen tot 09.00 deze morgen. Ik voel me enorm energiek en opgewekt. Heb opgeruimd en ben nu dit aan het schrijven. Seffens strijken. Het leven is mooi.
Ik vind DOB geweldig, mix van XTC met LSD, de come down is geen probleem. De tijdsduur wel. Je moet rekenen dat je 24uur werking hebt. Piek is iets van 8 – 12 uur. Dan dalend. Kan soms heftig zijn. Zeer sterke visuals, sterk XTC gevoel. Geen amfetamine vind ik. Of toch weinig. Doet me soms denken aan 2ct2 of 2ct7 van vroeger. Mijn voorraad DOB is op, tijd voor iets nieuws. Ik koester hier zeer goede herinneringen aan.
Xx
Zoals beloofd mijn verslag van mijn trip met 3 x DOB. Ik had deze speciaal bijgehouden, mijn 3 laatste, ik wou drie echt eens proberen. Ik was benieuwd, maar wou een goede gelegenheid afwachten. Ik moest voor mezelf een moment hebben dat ik wist dat ik emotioneel heel diep kon gaan. Eergisteren was het zover. Door een gebeurtenis in mijn leven, had ik de juiste stemming. Kinderen niet thuis, mijn man was weg voor 2 dagen.
Dinsdag rond 18.00 neem ik de 3 blotters in de mond. Heb die ongeveer een uur in de mond gehouden, dan doorgeslikt. Het was vrij goed weer. Ik had de glazen deur achteraan helemaal opengezet. Dekentjes klaar, chocolade en fles water stond klaar. Melk koud gezet. Ik kijk eerst nog wat tv, zoek nog wat films klaar, muziek klaargezet.
Na anderhalf uur, voel ik de trip komen. Lichamelijk onmiddellijk een raar gevoel, geen bodyload, want ben vrij fit. Ook geen seksueel opgewonden gevoel, misschien alleen in lagere dosis? Wel heel sterke visuals. Ongelooflijk. Haast foto’s. Alles beweegt, gordijnen, planten, mijn zicht blurred soms hevig, moet mij dan opnieuw concentreren. Maar na seconde begint beeld terug te bewegen. Enorme lichtflitsen, soms beelden in kleur. Met ogen toe of open, het is er altijd.
De trip blijft komen, het wordt donkerder. De koelte van buiten doet deugd op mijn lichaam, tv kijken of film kijken is niet mogelijk. Zet ik dan ook uit. Ik ga naakt op de grond liggen op het tapijt. Zalig. De stof voelt vreemd aan aan mijn lichaam. Alles is eigenlijk vreemd. Mijn ganse lichaam voelt anders aan, kan het moeilijk beschrijven. Ik voel hier weinig amfetamine, niks eigenlijk. Wel een zware mix van XTC en LSD. Hier zou ik op kunnen dansen, bewegen is best fijn. De visuals zijn bij de sterkste die ik gehad heb.
De gedachtegang is anders dan bijvoorbeeld bij Ketamine. Bij Ketamine moet ik mij goed voelen of ik kan foutlopen. Ik was vrij verdrietig, maar maakt hier niet veel uit. De visuals onderbreken regelmatig de gedachtegang, onvermijdbaar. Door die onderbrekingen is de gedachtegang veel meer in fases, ik heb geweend, ik heb gelachen, ik hebben liggen giechelen, ik heb met verwondering door huis gelopen. Het is nu aardig donker. Denk tussen 23.00 en 24.00. Ik krijg dorst en neem de fles water, die laat ik niet meer los. Af en toe drink ik. Ik heb alles uitgedaan, tv, muziek, alle lichten. Ik loop gewoon in het donker rond. De visuals zijn en blijven gewoon fantastisch.
Op een gegeven moment lig ik vooraan in de woonkamer. Door de dunne gordijnen zie ik het licht van een voorbijrijdende auto binnenschijnen, plots zie ik blauwe, rode flikkerlichten, ik sta recht en wil naar gordijn gaan, was gewoon het licht van die auto. Geen flikkerlichten dus. Ik moet echt rustig zijn, want elke impuls komt raar of anders over. Rond 01.00 – 02.00 besluit ik even in de tuin te gaan. Zalig, de koude op mijn lichaam, ik drink nog wat. Ik ga wat op mijn zonnebed liggen. Ik kijk omhoog, een vrij heldere nacht, achteraan staan geen huizen of straten. Er is geen licht. De sterrenhemel beweegt, kleine, grote, heldere lichten. Dit is Contact in het echt. Ik sluit mijn ogen en reis mee. Dit moment overtreft alles. Ik kijk regelmatig naar de sterrenhemel. Het liedje van DJ Taucher Child of the Universe begint in mijn hoofd te spelen.
Ik ben een Child of the Universe. Ik voel me super.
Mijn lichaam voelt aan alsof ik XTC genomen heb. De visuals zijn en blijven er, alleen de gedachtegang blijft oppervlakkiger. Ik kan niet diep in mezelf graven. Ik kan moeilijk het verleden bovenhalen, enkel het recente verleden. Ik kan wel momenten bovenhalen, maar ik word er direct vrolijk of verdrietig van. Ik kan niet graven voor details, ik heb ook niet de visuals die er bij kunnen zijn. Maar doet geen afbreuk.
Ik voel me goed. Ik voel me super. Ik drink nog wat, loop eens door de tuin, maar dan krijg ik het kouder. Nog altijd heb ik de fles water in de hand, leeg ondertussen. Ik ga terug binnen en sluit de deuren. Ik begin me dan af te vragen, waarom er geen water meer is. Ik heb toch een fles in mijn hand. Ik begin luidop te praten. Ik vraag of iemand water wil brengen, ik betaal hier de huishuur, en ik heb geen water. Het volgende uur ben ik voortdurend bezig met de vraag waarom ik geen water meer heb. Ik probeer van de fles te drinken, maar geen water. Ik wil drinken! Ik krijg het vraagstuk van drinken en fles in de hand hebben niet opgelost. Het wordt stilaan terug licht. Ik zie aan de voorkant de eerste ochtend schemering.
Onmiddellijk denk ik aan het liedje van Zjef Vanuytsel. Dit is het. Ik ga naar boven, ik moet die cd hebben, dit gaat echt moeilijk. Eindelijk gevonden. Terug naar beneden. CD erin. Het is 06.00, daar klinkt, ik ga terug op de grond liggen en kijk buiten… Ik begin te wenen… Ik voel me klein, ik voel me machtig, ik voel me alles, ik ben en heb het leven. De tranen blijven komen, dit doet zo’n deugd en mijn verdriet dat ik had wordt aanvaardbaar…
de nacht sluipt weg de lucht verbleekt
de schimmen vluchten zwijgend
en aan de verre horizon
begint de zon te stijgen
en daar trekt uit de nevel op
de klaarte van de dageraad
met in zijn schoot geborgen
de zotte morgen
de stad ontwaakt de eerste trein
breekt door de stilte en op zijn
signaal begint de wildedans der dwazen
de mens kruipt uit zijn ledikant
denkt aan zijn werk en met zijn krant
ijlt hij nog halfslaperig door de straten
de wereld herneemt zijn zotte zorgen
het ritme van de zotte morgen
nu kleurt de einder rood en valt
de kou zacht door de ramen
de stilte vlucht voor al't lawaai
dat opstijgt uit de straten
en daar is dan de morgen weer
een schaterlach en elke keer
verdrijft hij zonder schromen
de nacht de dromen
de stad wordt wild en auto's razen
door zijn poorten en de laatste
rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
vogels vluchten vol verdriet
uit zijn torens want hun lied
wordt nu door niemand meer begrepen
mensen lopen naast elkaar
een verre groet een stil gebaar
want alles wordt nu door de tijd gemeten
de wereld herneemt zijn zotte morgen
het ritme van de zotte morgen
maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
diep onder't loof verscholen
hier komt geen mens of geen geluid
d'oneindige rust verstoren
terwijl de stad nu raast en schreeuwt
de morgen zijn bevelen geeft
wordt hier bij't ochtendgloren
de dag geboren
en ook de kinderen en de dwazen
blijven tussen de rozen slapen
ver en veilig geborgen
voor het ritme van de zotte morgen
Er komt een nieuwe dag. De morgen brengt raad. Ik heb dorst, maar ik nog steeds geen drinken. Ik wil in bed gaan liggen omdat ik toch geen drinken krijg. Ik voel me fysiek en emotioneel uitgeput. Ik ga naar boven en op bed liggen, dit doet deugd, ik kom tot rust. Ik sluit mijn ogen en kan ze toehouden. De visuals zijn er nog steeds, zeer intens, maar ik kan er gewoon naar kijken, zonder denken, zeer rustgevend. Ik weet niet of ik geslapen heb, ik denk het niet. Ik open mijn ogen terug, ik kijk op de wekker en het is nu 12.00 ’s middags. Alles beweegt nog, planten, gordijnen, maar de lichtflitsen en beelden zijn weg. Ik heb honger en dorst. Ik ga melk en cake halen en ga in bad. Het bad doet me deugd en verkwikt me.
Na een uurtje ga ik eruit en kleed me aan. Beneden het slagveld opruimen. Dan zet ik wat muziek op. Eet nog iets. Rond 21.00 ga ik naar boven. Ik val direct in slaap. Ik heb geslapen tot 09.00 deze morgen. Ik voel me enorm energiek en opgewekt. Heb opgeruimd en ben nu dit aan het schrijven. Seffens strijken. Het leven is mooi.
Ik vind DOB geweldig, mix van XTC met LSD, de come down is geen probleem. De tijdsduur wel. Je moet rekenen dat je 24uur werking hebt. Piek is iets van 8 – 12 uur. Dan dalend. Kan soms heftig zijn. Zeer sterke visuals, sterk XTC gevoel. Geen amfetamine vind ik. Of toch weinig. Doet me soms denken aan 2ct2 of 2ct7 van vroeger. Mijn voorraad DOB is op, tijd voor iets nieuws. Ik koester hier zeer goede herinneringen aan.
Xx
DOB is bij mij ook wel een favoriet omdat je niet anders kan dan je overgeven aan de trip waardoor slechte ervaringen nog rechtgetrokken worden het duurt 24u dus eens je bezig bent blijf je gaan
