Het gevoel en het gedrag van ecstasy in het algemeen. Hoe kan je het omschrijven?? Het is zo moeilijk. Wat doet het dan met je? Misschien kan ik er zo achterkomen, misschien kan ik het zo beschrijven. Ik voel het al als ik eraan denk. Of ik denk dat ik weet hoe het voelt. De illusie van het gevoel. Het is eigenlijk te lekker. Het maakt mij niet persé vrolijk als wel verlicht van zware zaken. Ik kan dan nog steeds over zware zaken praten of over niet leuke dingen. Het is dan gewoon minder zwaar. Je praat er gewoon over. Het heft blokkades op. Soms positief soms iets minder.
Het is bijna een soort laksheid in een over emotioneel moment. Ik bekijk dan vaak zaken vanuit een ander oogpunt. Het geeft mij wel degelijk andere inzichten.veel van deze inzichten raak ik met het afnemen van de werking ook langzaam kwijt. Sporen blijven achter, net als de omschrijving van het gevoel.
Wat zeker bij mij is, is dat het gevoel altijd heftig, onrustig, is en in zekere zin oppeppend, al ben ik er voor mijzelf nu toch uit dat het voor mij meer een psychedelica is dan een upper. Ja, ik krijg er véél energie van, nee geen visuals. Toch noem ik het een psychedelica, want het veranderd in grote mate en boost mijn gevoel en waarnemingsveld. Waarnemingsveld, ik wist niet eens dat "word" dat zou herkennen als een woord. Klinkt wel goed. Waarnemingsveld. Dat klinkt toch wat je wel en niet waarneemt (en in welke mate ivm xtc).
On-topic: Doordat de waarnemingen en gevoelens zo veranderd zijn en er veel los komt qua emoties en gedachten, is er bij mij vaak sprake van een spraakwaterval. Wat versta ik hieronder? Heel veel praten en vaak duizend maal het zelfde zeggen. Vaak heb ik het gevoel dat ik juist op dat moment de spijker op zijn kop raak en zinnige dingen zeg. Dat ik op het scherpst van de snede redevoer, maar het geenszins onprettig is. Vaak zijn de gesprekken dan erg ‘zinnig’. Ze gaan over emoties. Angsten en hopen. Vaak zitten er speculaties tussen en aan zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheden. Vaak gaat het over liefde en de toekomst. Soms zijn de gesprekken ook zeer filosofisch of gaan ze gewoonweg over drugs en de komende dag of avond.
Het gevoel. De liefde hoort ook bij het gevoel. Ik vind het meestal meer een soort genegenheid en samenhorigheid en aanrakingslust. Die aanrakingslust is voor mij sterk verbonden met het waarnemingsveld. Een soort zintuiglijke waarneming, een energie, die ik dan moet ervaren.
Deze drie factoren in mijn love-gevoel ervaar ik het sterkste bij medegebruikers en mensen waarvan ik hou. Love + Love = hyperlove.
Vaak hoor je over mensen onder de invloed van ecstasy die dan wildvreemden gaan aanspreken. Helemaal correct in mijn geval. Een vriend zei eens: J*sus, je hebt de hele tijd een zwerm vreemden achter je aan”. Jazeker ze kamen zelfs terug nadat ik contact met ze gemaakt had. Het is misschien wel zo, dat door je vrijheid en (on)gedwongenheid en love uitstraling, dat men dan een soort aantrekkelijkheid heeft verworven, niet persé in seksuele zin. Daardoor kwam toen de halve kroeg op mij af. Zelf had ik dit niet zo door en vond het eigenlijk op dat moment wel normaal.
Bewegen en muziek. Tja, wat valt daar nog over te vermelden. De muziek heeft zeker te maken met de zintuiglijke ervaring. Muziek is mooi. Eigenlijk is alles gewoon mooi. Muziek streelt gewoon je oor. Ik kan er nooit genoeg van krijgen. het liefste hoor ik mijn eigen favoriete muziek, maar de rest voldoet ook, als ik er maar op kan dansen als ik in een uitgaansgelegenheid ben. Dansen.. Soms de hele avond door. Vier tot vijf uur non-stop is héél normaal. Ik raak gewoon niet uitgeput en raak bijna in een soort trance van het dansen, waardoor de tijd aan me ontglipt en ik me één voel met de dansvloer, de mensen daarop en de muziek.
Iedereen moet het gewoon ervaren! Een kreet die haast elke gebruiker gebruikt. Ik wil op zo'n moment alles delen. Het beste is dan op zo'n moment dat gevoel waar je geen vinger op kan leggen. Dat wil je delen. Daarom moet iedereen het gewoon ervaren! Ook word ik er aan de andere kant heel erg egocentrisch van. Ik ben vaak bang dat andere mensen dan de vaste kliek de boel komen verpesten. Vaak zeg ik dan tegen de jongens dat ik geen anderen erbij wil. Gek hè, dat het bij mij zo dubbel kan werken. Dit is echter vooral het geval wanneer ik in diepe gesprekken zit. Tijdens uitgaan heb ik hier nauwelijks last van.
Het ogen rollen en kaak-samentrekkingen horen er gewoon bij, bij hogere doseringen, het is voor mij wel een spacey gevoel, niets ernstigs. wel kauw ik mijn vingers kapot als ik stil zit, dat is wel jammer, maar meestal weet ik me net genoeg in te houden. Dat is een van de weinige minpuntjes voor mij.
Ik krijg altijd een handen-was-kick. Mijjn handen moeten en zullen schoon. Dit is heel moeilijk in de disco, kroeg en dergelijke. dan ebn ik vaak mijn handen aan het wassen. Ook wrijf ik vaak over mijn kin en roep dat ik mij moet scheren, ook al zou ik geschoren zijn.
Het is eigenlijk gewoon veel meer. Dit is voor mij het topje van de ijsberg. Ik zou xtc bijna: de tijdelijk gevulde leegte, willen noemen. Dat is het eigenlijk ook niet. Niet echt. Net als, de klok horen luiden maar niet weten waar de klepel is. Als een droom, je wordt wakker, je weet nog wel wat details, maar de essentie is ontglipt. Spijtig? Nee, want feitelijk weet je alles nog en de gevoelens ook, maar ze vallen niet meer uit te drukken.
Heeft iemand al eens geprobeerd om onder invloed van xtc het gevoel te omschrijven?? De volgende keer wil ik zeker een poging wagen. Misschien met behulp van paddo's of lsd ook al schijnt het gevoel dan héél anders te zijn. Ooit zal er een persoon zijn gezegend met de gave om het ware xtc-gevoel te kunnen omschrijven, zoals iedereen die kent, maar niet kan uitdrukken.
Ik kan nog wel uren doorschrijven over xtc. Waarschijnlijk komen er nog wel meer unieke dingen naar boven, maar waarschijnlijk zal nu het grote herhalen gaan beginnen. Dat maakt een post dodelijk. Vandaar roep ik op elke gebruiker zijn toevoegingen erbij te posten. Misschien kunnen we allen tezamen het wel uitdrukken. Wel nieuwe dingen, geen eerder genoemde details, hooguit nieuwe visies van, en interpretaties. Iedereen heeft toch een stukje van de puzzel? Daar ben ik van overtuigd.
Het is bijna een soort laksheid in een over emotioneel moment. Ik bekijk dan vaak zaken vanuit een ander oogpunt. Het geeft mij wel degelijk andere inzichten.veel van deze inzichten raak ik met het afnemen van de werking ook langzaam kwijt. Sporen blijven achter, net als de omschrijving van het gevoel.
Wat zeker bij mij is, is dat het gevoel altijd heftig, onrustig, is en in zekere zin oppeppend, al ben ik er voor mijzelf nu toch uit dat het voor mij meer een psychedelica is dan een upper. Ja, ik krijg er véél energie van, nee geen visuals. Toch noem ik het een psychedelica, want het veranderd in grote mate en boost mijn gevoel en waarnemingsveld. Waarnemingsveld, ik wist niet eens dat "word" dat zou herkennen als een woord. Klinkt wel goed. Waarnemingsveld. Dat klinkt toch wat je wel en niet waarneemt (en in welke mate ivm xtc).
On-topic: Doordat de waarnemingen en gevoelens zo veranderd zijn en er veel los komt qua emoties en gedachten, is er bij mij vaak sprake van een spraakwaterval. Wat versta ik hieronder? Heel veel praten en vaak duizend maal het zelfde zeggen. Vaak heb ik het gevoel dat ik juist op dat moment de spijker op zijn kop raak en zinnige dingen zeg. Dat ik op het scherpst van de snede redevoer, maar het geenszins onprettig is. Vaak zijn de gesprekken dan erg ‘zinnig’. Ze gaan over emoties. Angsten en hopen. Vaak zitten er speculaties tussen en aan zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheden. Vaak gaat het over liefde en de toekomst. Soms zijn de gesprekken ook zeer filosofisch of gaan ze gewoonweg over drugs en de komende dag of avond.
Het gevoel. De liefde hoort ook bij het gevoel. Ik vind het meestal meer een soort genegenheid en samenhorigheid en aanrakingslust. Die aanrakingslust is voor mij sterk verbonden met het waarnemingsveld. Een soort zintuiglijke waarneming, een energie, die ik dan moet ervaren.
Deze drie factoren in mijn love-gevoel ervaar ik het sterkste bij medegebruikers en mensen waarvan ik hou. Love + Love = hyperlove.
Vaak hoor je over mensen onder de invloed van ecstasy die dan wildvreemden gaan aanspreken. Helemaal correct in mijn geval. Een vriend zei eens: J*sus, je hebt de hele tijd een zwerm vreemden achter je aan”. Jazeker ze kamen zelfs terug nadat ik contact met ze gemaakt had. Het is misschien wel zo, dat door je vrijheid en (on)gedwongenheid en love uitstraling, dat men dan een soort aantrekkelijkheid heeft verworven, niet persé in seksuele zin. Daardoor kwam toen de halve kroeg op mij af. Zelf had ik dit niet zo door en vond het eigenlijk op dat moment wel normaal.
Bewegen en muziek. Tja, wat valt daar nog over te vermelden. De muziek heeft zeker te maken met de zintuiglijke ervaring. Muziek is mooi. Eigenlijk is alles gewoon mooi. Muziek streelt gewoon je oor. Ik kan er nooit genoeg van krijgen. het liefste hoor ik mijn eigen favoriete muziek, maar de rest voldoet ook, als ik er maar op kan dansen als ik in een uitgaansgelegenheid ben. Dansen.. Soms de hele avond door. Vier tot vijf uur non-stop is héél normaal. Ik raak gewoon niet uitgeput en raak bijna in een soort trance van het dansen, waardoor de tijd aan me ontglipt en ik me één voel met de dansvloer, de mensen daarop en de muziek.
Iedereen moet het gewoon ervaren! Een kreet die haast elke gebruiker gebruikt. Ik wil op zo'n moment alles delen. Het beste is dan op zo'n moment dat gevoel waar je geen vinger op kan leggen. Dat wil je delen. Daarom moet iedereen het gewoon ervaren! Ook word ik er aan de andere kant heel erg egocentrisch van. Ik ben vaak bang dat andere mensen dan de vaste kliek de boel komen verpesten. Vaak zeg ik dan tegen de jongens dat ik geen anderen erbij wil. Gek hè, dat het bij mij zo dubbel kan werken. Dit is echter vooral het geval wanneer ik in diepe gesprekken zit. Tijdens uitgaan heb ik hier nauwelijks last van.
Het ogen rollen en kaak-samentrekkingen horen er gewoon bij, bij hogere doseringen, het is voor mij wel een spacey gevoel, niets ernstigs. wel kauw ik mijn vingers kapot als ik stil zit, dat is wel jammer, maar meestal weet ik me net genoeg in te houden. Dat is een van de weinige minpuntjes voor mij.
Ik krijg altijd een handen-was-kick. Mijjn handen moeten en zullen schoon. Dit is heel moeilijk in de disco, kroeg en dergelijke. dan ebn ik vaak mijn handen aan het wassen. Ook wrijf ik vaak over mijn kin en roep dat ik mij moet scheren, ook al zou ik geschoren zijn.
Het is eigenlijk gewoon veel meer. Dit is voor mij het topje van de ijsberg. Ik zou xtc bijna: de tijdelijk gevulde leegte, willen noemen. Dat is het eigenlijk ook niet. Niet echt. Net als, de klok horen luiden maar niet weten waar de klepel is. Als een droom, je wordt wakker, je weet nog wel wat details, maar de essentie is ontglipt. Spijtig? Nee, want feitelijk weet je alles nog en de gevoelens ook, maar ze vallen niet meer uit te drukken.
Heeft iemand al eens geprobeerd om onder invloed van xtc het gevoel te omschrijven?? De volgende keer wil ik zeker een poging wagen. Misschien met behulp van paddo's of lsd ook al schijnt het gevoel dan héél anders te zijn. Ooit zal er een persoon zijn gezegend met de gave om het ware xtc-gevoel te kunnen omschrijven, zoals iedereen die kent, maar niet kan uitdrukken.
Ik kan nog wel uren doorschrijven over xtc. Waarschijnlijk komen er nog wel meer unieke dingen naar boven, maar waarschijnlijk zal nu het grote herhalen gaan beginnen. Dat maakt een post dodelijk. Vandaar roep ik op elke gebruiker zijn toevoegingen erbij te posten. Misschien kunnen we allen tezamen het wel uitdrukken. Wel nieuwe dingen, geen eerder genoemde details, hooguit nieuwe visies van, en interpretaties. Iedereen heeft toch een stukje van de puzzel? Daar ben ik van overtuigd.
