Tripreport v/d Maand DPT 90 mg nasaal - Simulation Theory

[NiandraLades]

December 2019
Wie: Niandra en tripmaatje
Wat: DPT nasaal
Setting: bij tripmaatje thuis.

"We are caged in simulations
Algorithms evolve
Push us aside and render us obsolete"
- Muse

Het is begin van de avond wanneer de lijntjes DPT (102 mg) in de neus van V verdwijnen. Nu kan ik niet achterblijven, dus ik weeg 90 mg af, snuif het op en ga op de bank zitten. Altijd even onprettig en smerig en ik spoel de vieze smaak in mijn keel weg met mijn laatste beetje rum-sinaasappelsap. We kletsen verder over van alles en nog wat, het is een fijne afleiding van het onprettige gevoel in mijn neus. Hoewel DPT geen kinderspul is valt de spanning reuze mee; meer dan alles over me heen laten komen kan ik toch niet doen, dus me van tevoren druk maken heeft niet zo veel zin. De triplampjes staan aan, er staat een psytrance mix op en de plantjes kijken blij. Na zo'n 10 minuten merk ik al dat de kamer begint te flikkeren en dat objecten omlijnd worden met neonkleuren en ik voel dat er iets staat te gebeuren. We zitten nog rustig te praten als van het ene op het andere moment het gesprek stilvalt. We zakken weg in de bank. Praten is niet nodig. De reis is begonnen.

Simulatie. Dat is het eerste wat ik doorkrijg. Ik zie de computer, de bureaustoel welke lijkt op een robot, de tv. Pixels, ze vliegen door de hele kamer. Daar zijn ze weer, ze willen me meenemen, bezit van me nemen. Ze laten me zien dat ik hetzelfde ben als de computer en de bureaustoel, ik ben aan het laden, ik haper. Alles en iedereen lijkt het te accepteren, de planten, de meubels, en zelfs V accepteert gestaag. Geen verzet, enkel volledige toewijding, niet eens verbazing lijkt het wel, alsof het allemaal zo moest zijn en hij het allang wist.
De wereld zoals ik die kende is weg, de simulatie opnieuw zo duidelijk als maar zijn kan. Mijn lichaam protesteert, mijn geest ook, mijn ego blijft vasthouden. Ho, nee, wacht. Dit wil ik niet. Niet weer. Ik wil geen programma zijn. Ik voel hoe de pixels binnen proberen te dringen, zoals ik eerder in een DPT trip heb gehad, en het verdoofd me, maakt dat ik mij fysiek en mentaal niet meer kan verzetten. Ik probeer me gauw te bewegen voordat ik straks volledig machine ben geworden en nooit meer zal kunnen ontsnappen. Het werkt, maar ik weet ook dat dit nog maar het begin is.

Trillen. Misselijk. Zo misselijk, moet ik kotsen? Wel, niet, bijna, nee toch niet. En waar dan?
Als ik stilzit proberen ze me opnieuw tot machine te maken. Gauw, opstaan. Moet overgeven, ga ik de wc halen?
Ik sta op, loop een stukje, maar zie niets door de visuals. Onmogelijk om naar de wc te lopen op deze manier. Ik sta stil, kijk wat voor me uit en voel me ineens ontzettend dom. Ik ga maar weer zitten, volgens mij hoef ik nu niet direct te kotsen, en hoop dat ik mezelf niet al te belachelijk maak. Het besef is er weer even dat ik in de gewone wereld ook nog gewoon bij iemand te gast ben. Ik voel me nog niet helemaal vrij ook al weet ik dat dat nergens voor nodig is, en het voelt ook alsof ik hem belemmer in zijn vrijheid, waardoor ik weer erg negatief over mezelf ga denken, maar lang duurt het niet omdat het besef van mijn ‘ik’ als mens zijnde alweer snel vervaagt.

Een stukje van mij blijft hier. De rest wordt overgenomen door de harde, meedogenloze computerwereld. Is het dan echt waar? Ben ik dan echt een robot? Is er echt niet meer, bestaat er geen liefde, is alles random geprogrammeerd zonder gevoel? Of gebeurt dit enkel omdat dit mijn eigen overtuigingen zijn? Geloof ik dan niet oprecht in licht, liefde, een maker? Wil ik dat alleen maar geloven? Is dit wat het is, of is dit slechts een waarschuwing, iets wat ons mogelijk staat te gebeuren in een maatschappij die ons langzaam verandert in meegaande, geprogrammeerde toestellen? Hoe ver is het proces van hersenspoeling, in hoeverre zijn we al geautomatiseerd, is het al te laat en is dit het einde der tijden? En zijn V en ik de laatste mensen die zich dapper hebben geweerd maar nu dan toch ook de wereld der gevoelloosheid moeten betreden? Is dit voorbestemd?

Rare energieën gaan door mij heen, proberen ze me te bezitten, proberen ze me gek te maken? Ze vinden me walgelijk, of vind ik mezelf walgelijk? Ik weet niet wat ze willen, ze spelen met mijn hoofd, proberen met me te fucken, gooien me heen en weer als een speelbal, logisch dat ik er misselijk van word. Ik weet niet wat ik ermee aan moet, kan hier echt helemaal niks mee en bedenk me dat ik maar een marionet ben in de DPT wereld, ze kunnen alles met me doen. De muziek is onverbiddelijk, gaat maar door, maar het moet zo zijn.

Scenes spelen zich voor mij af. Alsof ik samen ben met V, alsof we interactie hebben, alsof we samen hetzelfde zien gebeuren. Ik voel verbinding zonder dat we naar elkaar kijken, maar of hij dat ook zo voelt weet ik niet. Aan het eind van elke scene vraag ik me af of hij hetzelfde heeft aanschouwd als ik of dat het iets was wat zich enkel in mijn hoofd afspeelde. Bang om er helemaal naast te zitten zoek ik geen oogcontact en blijf ik mij in de fysieke wereld afsluiten. In de fysieke wereld voel ik ook geen contact, hij is daar niet, ik ben daar ook niet, het grootste gedeelte van de tijd niet althans. Mentaal zijn we misschien wel bij elkaar in de buurt, maar het is een wereld zo complex, zo ontzettend groot, zo chaotisch, allemaal verschillende frequenties die door elkaar heen schreeuwen en met wel honderden verschillende lagen. Ik ben er nog niet in thuis, ik heb er nog geen enkele controle over, mag enkel aanschouwen en het over me heen laten komen, wat al moeilijk genoeg is. Laat staan dat ik weet hoe ik wederzijdse dataoverdracht tot stand kan brengen. Ik weet dat het mogelijk is, maar ik ben zo nietig en nietswetend in dit systeem en de kille entiteiten om mij heen maken dat ik amper durf te verkennen of vragen durf te stellen.
Ik zie ons van bovenaf zitten en voel een diepe bewondering voor V, die met volledige toewijding ondergaat wat hij krijgt, terwijl ik nog steeds wat weerstand voel om me over te geven. Ik ben er nog niet klaar voor om uit te treden, ik ga weer terug mijn lichaam in.

Ik blijf misselijk. Die mixdrankjes met sinaasappelsap van tevoren waren waarschijnlijk geen goed idee. Ik vrees dat ik moet kotsen en loop naar de keuken, maar ik weet het binnen te houden. Ik ga weer zitten, mijn lijf trilt, op zoek naar de juiste frequentie. De boodschappen zijn wazig, velen tegelijk zoals ik gewend ben van DPT. Ik sta niet goed afgesteld, ik bevind me in een wazige staat waarin ik veel tegelijk half of in fragmentjes doorkrijg en ook niet kan vasthouden. Ik weet ook niet wat ze nu precies willen zeggen, wat ik hiermee aan moet.

Ik blijf haperen, als een beeld wat vastloopt en uit elkaar valt, als een youtube video die stopt om verder te laden. Ik schrik elke keer als het gebeurt, want waar ben ik dan als ik haper, wat gebeurt er dan met mij? Dan is er niks... NIKS! Dan ben je...................... dood!
Dooood! Hiep hoi, je hebt op de knop gedrukt. Slingers, confetti, jaaaa. Je hebt het juiste antwoord gegeven.
Jaha, D-O-O-D! Dan ben je nergens, niks, noppes nada, doood! Knappe conclusie hoor! Sarcasme viert hoogtij.

Ondanks dit niet al te fijne sfeertje ben ik niet echt bang of in paniek. Ik zit niet zo diep in mijn trip als wanneer ik alleen trip en de fascinatie zorgt dat ik toch wil dat het doorgaat. Niets gebeurt zo maar, dus wat zegt dit allemaal? Wat kan ik hier uit leren?
Het feit dat ik deze keer niet alleen trip geeft ook meerwaarde.

Naast mij merk ik dat V langzaam uit zijn trip aan het komen is en tevergeefs wat dappere pogingen tot communicatie waagt. Ik zit er zelf nog te zeer in en ben nog niet in staat tot een gesprek. Ik blijf wegzakken in beelden en gedachten, hoor dan ineens PLOP een bierdopje opengaan en ben plots weer in het hier en nu (waar ik op dat moment wat van schrok, maar daarna smakelijk om heb kunnen lachen). Langzaam duren de momenten waarop ik terug ben ook steeds wat langer, en zo nu en dan komen er zowaar een paar woorden uit. Als we praten kan ik me moeilijk concentreren omdat hij erg is versmolten met zijn omgeving, en ik moeite heb met terugschakelen naar deze wereld. Zo'n DPT tripje is geen walk in the park en het valt niet mee er gedachten over uit te wisselen, dus hij stelt voor er een drankje op te drinken. Dat lijkt me een goed idee dus ik sta gelijk op en chaotisch lopen we de keuken in en uit, ik dacht dat ik wel weer aardig terug was maar ik merk dat dat toch nog niet het geval is. Helaas ben ik nog steeds erg misselijk dus dat drankje lukt nog niet erg.

Langzaam maar zeker land ik steeds wat verder terug op aarde en zit ik weer middenin het rollenspel des levens welke plots toch ook wel weer heel echt lijkt. Terwijl de trip me juist liet zien dat er geen twijfel over mogelijk is dat alles een simulatie is. We drinken en lachen tot in de vroege ochtend en van die kille computerwereld lijkt niets meer over te zijn. Wat is nu illusie?
Al met al een redelijk verwarrend tripje waarvan ik voor mijn gevoel al zo'n 90% bijna direct weer kwijt was. De elementen die erin voorkwamen zijn mij vaker getoond in trips en komen dus niet geheel uit de lucht vallen. DPT blijft fascinerend spul hoewel het me beter lijkt er even een pauze van te nemen tot ik weer wat beter in mijn vel zit.

Dankzij een San Pedro trip een week na deze trip heb ik een hoop elementen uit deze trip beter weten te plaatsen en heb ik een aantal antwoorden gekregen op de vragen die ik tijdens deze DPT trip stelde. Maar daarover een andere keer meer.

 

[8️⃣6️⃣]

Wow, prachtig triprapport! 👍😎

 

[Cerberus]

Interessante ervaring. Had ook je vorig DPT report gelezen waarin je in de computerwereld zit.
Ik herken enorm wat je hier zegt:

Langzaam maar zeker land ik steeds wat verder terug op aarde en zit ik weer middenin het rollenspel des levens welke plots toch ook wel weer heel echt lijkt. Terwijl de trip me juist liet zien dat er geen twijfel over mogelijk is dat alles een simulatie is. We drinken en lachen tot in de vroege ochtend en van die kille computerwereld lijkt niets meer over te zijn. Wat is nu illusie?

Tijdens (diep) trippen weet ik ook altijd zo goed als zeker dat de "nuchtere" realiteit een illusie is. Ik kan soms zelfs mijn "nuchtere" versie soort van uitlachen als ik trip, hoe weinig die versie van mij eigenlijk weet. En als het psychedelicum dan uitwerkt begin ik dan weer te twijfelen. Tot voor kort schreef ik dat af als beter kunnen interpreteren wat er gebeurt als je "nuchter" bent, en dat klopt ook wel deels, maar toen ik gisteren weer tripte kwamen er herinneringen boven uit vorige trips waar ik "nuchter" geen toegang tot heb. Waardoor ik weer opnieuw denk dat je al trippend de echte realiteit ervaart en de reden dat ik mijn "nuchtere" versie twijfelt wijt ik dan op dat moment toe aan "omdat ik nuchter geen toegang heb tot de kennis en herinneringen die ik nu heb".

Ik worstel daarom ook al weken met dezelfde vraag die jij stelt in je trip report: krijg je deze trip omdat je gelooft dat dat is hoe het universum werkt, of krijg je net inkijk in hoe het universum écht werkt door psychedelica te nemen en is je normale "nuchtere" staat de illusie?
Ben daarom benieuwd naar je volgens trip report waarbij je een aantal antwoorden kreeg.

 

[Eik]

Prachtig reportje weer niandra! Klinkt wel echt als heftig spul!

 

[Cerberus]

Ik ben ook verbaasd dat jullie zin hebben in alcohol tijdens die trip. Als ik in een diepe trip zit of er net uit kom is alcohol het allerlaatste wat ik wil. En ik zeg dit als bierliefhebber

 

[Mindless]

Ik worstel daarom ook al weken met dezelfde vraag die jij stelt in je trip report: krijg je deze trip omdat je gelooft dat dat is hoe het universum werkt, of krijg je net inkijk in hoe het universum écht werkt door psychedelica te nemen en is je normale "nuchtere" staat de illusie?

Daar denk ik ook weleens over na en het gaat precies zo bij mij. Tijdens een trip kun je helemaal overtuigd raken van hoe dingen werken, na een trip ga je dan weer meer rationaliseren.

Toch denk ik niet zozeer dat het is dat je trips je tonen hoe jij al gelooft dat het universum werkt. De meeste van mijn trips tonen mij dingen die ik nooit eerder heb gezien of normaal zelfs kan bevatten. Met name psilocybine vaagt mijn eigen overtuigingen juist een voor een aan de kant. Het is juist tussen trips dat mijn overtuigingen vaak meer rigide worden. Een goede trip toont dan weer dat "waarheid" niet rigide is op die manier en al die opvattingen maken dan weer plaats voor wat de trip (of misschien eerder de hogere zelf) duidelijk wil maken, wat trouwens veel dynamischer is dan een rigide opvatting over iets.

Alcohol is ook een absolute no-no voor mij tijdens trippen. Begrijp dat ook niet goed, maar ieder z'n ding...


@NiandraLades
Mooi report weer!

Herkenbare gedachten over een trip die net niet helemaal lekker loopt. Heb er daar zelf ook genoeg van gehad. Is dit niet omdat je misschien te vaak tript? Ik zeg maar wat hoor, maar dat was bij mij meestal het probleem. Misschien is het heel wat anders bij jou.

De koude robotwereld waar geen liefde was, lag dat er niet aan omdat de trip erop wachtte dat jij die liefde zou geven? Ik heb zelf dergelijke ervaringen gehad waarin het lijkt alsof de automatische piloot functie voor de toevoer van leven/liefde/vitaliteit in mijn beleving uitgezet wordt en overgegaan wordt op handmatige besturing. Zo heb ik ook geregeld gehad dat ik dat eerst niet doorhad en maar af zat te wachten tot het goed voelen weer terugkwam. Maar even later besefte dat ik zelf nu aan het roer stond en ik degene was die liefde moest geven. Tijdens de automatische piloot deed ik dat ook, maar was ik me daar onbewust van. Tijdens 'handmatige besturing' had ik de volledige verantwoordelijkheid voor liefde toelaten en ook de capaciteit om dat te doen. Soms is het wel een kwestie van daar vertrouwen in hebben.

 

[Cerberus]

Toch denk ik niet zozeer dat het is dat je trips je tonen hoe jij al gelooft dat het universum werkt. De meeste van mijn trips tonen mij dingen die ik nooit eerder heb gezien of normaal zelfs kan bevatten. Met name psilocybine vaagt mijn eigen overtuigingen juist een voor een aan de kant.

Ik vind het moeilijk. Ik heb eerder de indruk dat elementen van filosofische begrippen waar ik over lees of andere tripreports soms mijn trips binnensluipen. Maarja. Kip of het ei hé. Trip ik die dingen omdat anderen iets ervaarden en ik die las en mijn fantasie er wat mee doet, of is er iets van waarheid in waardoor anderen het ook zo ervaren en dat ze er daarom over schrijven...

Of is het net omdat we "waarheid" allemaal waarnemen maar een verschillende interpretatie aangeven gebaseerd op de kennis, theorieën die we gelezen hebben en intelligentie die we hebben?

 

[NiandraLades]

Mooie vragen waar ik mij ook regelmatig over buig.
Ik had er allerlei ideeën over maar eigenlijk is het antwoord nu: ik weet het niet. Wat ik wel geloof is dat de tripwereld echter is dan deze grappige 3D wereld die we vaak veel te serieus nemen. De fysieke wereld is een illusie, maar wat is dan wel 'echt'?
Er is geen absolute/objectieve waarheid en er is ook niet maar één waarheid. Ik herken (helaas) wel steeds meer dat waar ik van overtuigd ben, waar wordt. Als ik geloof in de computerentiteitwereld dan komt dit steeds vaker terug in mijn trips maar ook in het dagelijks leven, terwijl dat daarvóór nooit aan de orde was. Als ik geloof in telepathie dan wordt telepathie mogelijk. Als ik geloof in liefde is de wereld plots liefdevoller. Kwestie van je lens aanpassen dus en dingen veranderen dan daadwerkelijk.
Ik zie ook dat elementen van mijn trips lijken op dingen die ik heb gelezen, ervaringen van anderen waar ik over heb gehoord of theorieën die mij bezig houden. Dat is het kip of het ei verhaal inderdaad. Soms worden er ook wel dingen getoond die mijn voorstellingsvermogen ver te boven gaan en die ik echt niet zelf had kunnen bedenken met mijn menselijke capaciteiten. Dat zou dan weer 'bewijs' voor de andere kant zijn, dat de trips niét laten zien wat je zelf gelooft, maar juist meer een soort universele waarheid die je niet zelf gemaakt hebt.
Als alles één is voelt het soms een beetje alsof ik tegen mezelf aan het praten ben en m'n eigen bedachte theatershow aan het uitvoeren ben, steeds maar weer opnieuw in eindeloze cirkels met oneindig veel lessen waar ik soms een beetje moedeloos van word. Afgelopen zomer vielen er zo veel dingen op z'n plek en zat ik helemaal in de flow van het leven en waren er zo veel inzichten die glashelder waren, maar nu ben ik juist weer wat verward over de opgedane inzichten en trek ik alles in twijfel. Ben ik steeds dichter bij de waarheid aan het komen of ben ik, zoals niet-trippers het zouden noemen, 'doorgetript'? En moet ik nu even stoppen met trippen om dingen op een rijtje te krijgen, of juist wat vaker gaan trippen op hoge doseringen zodat ik weer toegang krijg tot die inzichten en beter begrijp hoe het allemaal in elkaar steekt?
Ik denk dat ik het antwoord op deze laatste vragen zelf wel weet. En ik heb wel vertrouwen en weet wel in welke hoeken ik het moet zoeken, alleen is de vraag 'wat waar is' er toch één die heel ingewikkeld blijft.

Drank en psychedelica is normaal gesproken trouwens ook niet mijn ding en eerdere DPT trips ben ik altijd volledig nuchter in gegaan. Deze keer ging het zo omdat het oorspronkelijke plan was om een avondje te drinken (ben geen drinker maar soms is het even nodig), en het idee van een DPT trip een redelijk impulsieve was. Tijdens de trip heb ik niet gedronken, en toen we na de trip aan elkaar duidelijk wilden maken hoe onze trip was en we alleen maar wat onsamenhangende zinnen en woorden konden uitstamelen ("poeh", "ja, goh", "tjonge" "wat zeg je erover") vonden we dat we hier wel even een drankje op mochten drinken, lol.

 

[NiandraLades]

De koude robotwereld waar geen liefde was, lag dat er niet aan omdat de trip erop wachtte dat jij die liefde zou geven? Ik heb zelf dergelijke ervaringen gehad waarin het lijkt alsof de automatische piloot functie voor de toevoer van leven/liefde/vitaliteit in mijn beleving uitgezet wordt en overgegaan wordt op handmatige besturing. Zo heb ik ook geregeld gehad dat ik dat eerst niet doorhad en maar af zat te wachten tot het goed voelen weer terugkwam. Maar even later besefte dat ik zelf nu aan het roer stond en ik degene was die liefde moest geven. Tijdens de automatische piloot deed ik dat ook, maar was ik me daar onbewust van. Tijdens 'handmatige besturing' had ik de volledige verantwoordelijkheid voor liefde toelaten en ook de capaciteit om dat te doen. Soms is het wel een kwestie van daar vertrouwen in hebben.

Ja, precies dit dus. Verbaasd me niks dat jij dit antwoord geeft. Ik zocht liefde om mij heen, maar ik moest de liefde vinden binnenin mijzelf.
Heel voor de hand liggend eigenlijk, maar dat is wat tijdens mijn San Pedro trip duidelijk werd. Ik ervaarde de wereld (en dus deze trip) als kil en liefdeloos door vervelende recente gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven, en dacht dat de wereld liefdeloos was geworden door de verharding van de maatschappij en de kant waar het nu naartoe gaat met de wereld, gericht op individualisme, geld, macht, gevaarlijke technologie. Maar het kwam juist (ook) omdat ik zelf even niet meer geloofde in liefde en het contact met de liefde binnenin mijzelf kwijt was. Als ik weer meer ga voelen kom ik weer in contact met dat oergevoel wat er altijd al was en ook altijd zal zijn, en dan kan ik die liefde ook weer geven, en dan zal de gevoelloosheid en de indoctrinatie steeds verder worden teruggedrongen. Als een virus maar dan de andere kant op. Liefde begint bij jezelf.

 

[Cerberus]

Wat ik wel geloof is dat de tripwereld echter is dan deze grappige 3D wereld die we vaak veel te serieus nemen. De fysieke wereld is een illusie, maar wat is dan wel 'echt'?

En toch hebben we bitter weinig of zelfs geen controle over deze 3D wereld. De natuurwetten gaan gewoon zijn gang of je nu aan het trippen bent of niet. Dat is onder andere wat mij weerhoudt het universum teveel als fake te zien. Niet fysiek bestaand maar een hologram zou kunnen, maar dat maakt het niet fake. Het is moeilijk om echt en fake te definiëren. Stel, wij creëren een gesimuleerd universum, is wat daarin gebeurt dan fake? Maakt het een verschil of dat vanuit ons perspectief is of voor eventuele leven die in dat gesimuleerd universum ontstaat?

Als ik geloof in de computerentiteitwereld dan komt dit steeds vaker terug in mijn trips maar ook in het dagelijks leven

Hoezo in het dagelijkse leven?

Ik zie ook dat elementen van mijn trips lijken op dingen die ik heb gelezen, ervaringen van anderen waar ik over heb gehoord of theorieën die mij bezig houden.

Bij mij komen elementen van antwoorden op mijn trip reports op dit forum zelfs voor in mijn daaropvolgende trips Bv @Mindless reageerde op mijn vorige trip report dat voor hem bewustzijn eerst is en dan pas materie. En en mijn trip eergisteren voelde ik exact dat. Ik voelde gewoon dat het zo is, zonder bewijs. Heel vreemd. Zo'n dingen doen me denken richting "het zijn gewoon je hersenen die je beetnemen". Maar dan moet ik dus denken aan het kip en het ei waardoor ik besef dat ik het niet zeker kan weten. Een mogelijke verklaring van waarom ik dat dacht kan zijn omdat je onder psychedelica derealisatie kan ervaren (waardoor de wereld als een droom voelt), en hersenen zijn goed in ervaringen aan eerdere ervaringen koppelen, en moet misschien die theorie van @Mindless hebben geassocieerd aan het gevoel van "ik wandel in een droom".

Soms worden er ook wel dingen getoond die mijn voorstellingsvermogen ver te boven gaan en die ik echt niet zelf had kunnen bedenken met mijn menselijke capaciteiten. Dat zou dan weer 'bewijs' voor de andere kant zijn, dat de trips niét laten zien wat je zelf gelooft, maar juist meer een soort universele waarheid die je niet zelf gemaakt hebt.

Wel, dat is dus wat ik nog niet gehad heb. Denk dat bijna alles bij mij voorlopig wetenschappelijk of logisch te verklaren is. Op telepathische taferelen na. Maar toch maakt alles zoveel indruk op mij terwijl ik trip dat het zéér echt voelt.

Als alles één is voelt het soms een beetje alsof ik tegen mezelf aan het praten ben en m'n eigen bedachte theatershow aan het uitvoeren ben, steeds maar weer opnieuw in eindeloze cirkels met oneindig veel lessen waar ik soms een beetje moedeloos van word.

Je bedoelt solipsisme, het gevoel alsof er maar één bewustzijn is? Ik snap wat je bedoelt, het is een eenzame gedachte en komt ook voor in mijn trips. Toch geloof ik er niet in omdat het geen steek zou houden dat andere mensen die al veel eerder psychedelica nemen dan mezelf met gelijkaardige vragen worstelen. Zou beetje vreemde illusie zijn die voor "mij" gecreëerd is. Tenzij er een collectief bewustzijn is maar dan heb je wel andere "ego's" net als jezelf overal rond, en dan zie ik het niet als "het enige bewustzijn zijn".

en dacht dat de wereld liefdeloos was geworden door de verharding van de maatschappij en de kant waar het nu naartoe gaat met de wereld, gericht op individualisme, geld, macht, gevaarlijke technologie.

Wordt de maatschappij harder? Ik denk dat dat een illusie is. Als ik probeer objectief te kijken naar de geschiedenis lijkt de wereld nu net "vriendelijker" om in te leven. Resources (geld, grondstoffen/eten, macht) verzamelen is van alle tijden.

 

[Mindless]

En toch hebben we bitter weinig of zelfs geen controle over deze 3D wereld. De natuurwetten gaan gewoon zijn gang of je nu aan het trippen bent of niet. Dat is onder andere wat mij weerhoudt het universum teveel als fake te zien. Niet fysiek bestaand maar een hologram zou kunnen, maar dat maakt het niet fake. Het is moeilijk om echt en fake te definiëren. Stel, wij creëren een gesimuleerd universum, is wat daarin gebeurt dan fake? Maakt het een verschil of dat vanuit ons perspectief is of voor eventuele leven die in dat gesimuleerd universum ontstaat?

Elke ervaring is een echte ervaring.

De definitie voor existentieel 'echt' zijn, zou denk ik moeten zijn: Is het continu altijd aanwezig? Door dingen serieus aan die test te onderwerpen, vallen al heel gauw dingen af waarvan we dat wellicht niet hadden verwacht. Dingen waar we misschien zó gehecht aan zijn dat we niet door kunnen gaan met die test.

Bij mij komen elementen van antwoorden op mijn trip reports op dit forum zelfs voor in mijn daaropvolgende trips Bv @Mindless reageerde op mijn vorige trip report dat voor hem bewustzijn eerst is en dan pas materie. En en mijn trip eergisteren voelde ik exact dat. Ik voelde gewoon dat het zo is, zonder bewijs. Heel vreemd. Zo'n dingen doen me denken richting "het zijn gewoon je hersenen die je beetnemen". Maar dan moet ik dus denken aan het kip en het ei waardoor ik besef dat ik het niet zeker kan weten. Een mogelijke verklaring van waarom ik dat dacht kan zijn omdat je onder psychedelica derealisatie kan ervaren (waardoor de wereld als een droom voelt), en hersenen zijn goed in ervaringen aan eerdere ervaringen koppelen, en moet misschien die theorie van @Mindless hebben geassocieerd aan het gevoel van "ik wandel in een droom".

1 methode om te zien dat bewustzijn fundamenteel is (en dus voor álles komt) heb ik van (geloof ik) Rupert Spira:

Q - Waar bestaat mijn (subjectieve beleving van de) wereld uit?
A - Perceptie. Alles wat ik ken van de wereld is zien, horen, voelen, proeven en ruiken.
Q - Waar bestaat perceptie - bijvoorbeeld 'zien' - uit?
A - 'Zien' bestaat uit het 'kennen van' zien. Het enige wat je vindt wanneer je perceptie onderzoekt, is het 'kennen van' perceptie.

Dit 'kennen van' is bewustzijn. Zonder dit 'kennen van' is perceptie onmogelijk en zonder perceptie is er ook geen wereld. Uiteraard hebben we het hier over de subjectieve wereld. Maar, als we eerlijk zijn kennen we ook altijd alleen maar de subjectieve wereld. Een zogenaamde objectieve wereld is altijd een indirecte "observatie". Niemand ziet een objectieve wereld, maar alleen maar een subjectieve wereld welke 'gekend' is. Maar gekend door wat? Als dat onderzocht wordt gaan we van het kennen van de wereld naar het kennen van dat wat kent: bewustzijn van bewustzijn. Het "spul" waarvan de subjectieve wereld gemaakt is, kent dus zichzelf. Bewustzijn wéét dat het is.

Je bedoelt solipsisme, het gevoel alsof er maar één bewustzijn is? Ik snap wat je bedoelt, het is een eenzame gedachte en komt ook voor in mijn trips. Toch geloof ik er niet in omdat het geen steek zou houden dat andere mensen die al veel eerder psychedelica nemen dan mezelf met gelijkaardige vragen worstelen. Zou beetje vreemde illusie zijn die voor "mij" gecreëerd is. Tenzij er een collectief bewustzijn is maar dan heb je wel andere "ego's" net als jezelf overal rond, en dan zie ik het niet als "het enige bewustzijn zijn".

Maar maken we niet de fout om de inhoud van bewustzijn te verwarren met bewustzijn zelf? We gaan er (meestal) vanuit dat de ander een ander bewustzijn heeft dan ons, omdat die ander een andere ervaring heeft. Maar die andere ervaring bestaat uit gedachten, gevoelens, sensaties, percepties en is daarmee de inhoud van bewustzijn, niet bewustzijn zelf. Ja, ik denk dat al deze dingen gemaakt zijn van bewustzijn (want wat is er anders om van gemaakt te zijn?), maar het zijn maar tijdelijke vormen daarvan, terwijl bewustzijn zelf niet tijdelijk is. Het is immers al je hele leven exact hetzelfde gebleven: het weten 'I Am/Ik Ben'. Is dat niet het collectieve bewustzijn dat wij delen? Het is denk ik dát wat gedeeld is, terwijl de inhoud van bewustzijn privé is. Niemand anders kan jouw gedachten, gevoelens, sensaties en percepties direct zien. Zelfs een mindreader ziet alles in/als de eigen mind.

Solipsisme is wanneer er (voor degene in kwestie) alleen de eigen 'mind' is (lijkt te zijn). Echte eenheid is echter iets heel anders. In eenheid wordt het gedeelde bewustzijn - de 'Ik Ben' - erkend: Er is maar 1 'Ik Ben' en vele 'minds'.


Dat zijn mijn gedachten hierover in ieder geval.

 

[Geelzuchter]

Wat bizar gedetailleerd beschreven, damn! Heb echt vol verwondering zitten lezen. Wat jij ervaart op DPT doet mij echt ontzettend veel denken aan mijn k-holes, of klinkt dat heel gek?