(dreamfish) hallucineren van een vis?

tripkikker

Experimenterende gebruiker
hier even wat info (zeker de moeite waart om even te lezen)

Ichthyoallyeinotoxism is a rare kind of food poisoning contracted following the ingestion of fish. The responsible toxins are unknown, and the clinical feature is characterized by the development of CNS disturbances, especially hallucinations and nightmares. As the implicated fish species may be also related to ciguatera poisoning, there may be possible confusion between the two fish-borne intoxications. In order to clarify this, the literature pertaining to "dreamfish" was reviewed and two cases are presented. A 40-year-old man experienced mild digestive troubles and terrifying visual and auditory hallucinations after eating a specimen of Sarpa salpa in a restaurant. As he had severe behaviour troubles, he was managed in the hospital and recovered 36 h after the meal. He was unable to recall the hallucinatory period. Another man, 90-years-old and previously healthy, had auditory hallucinations 2 h after eating a specimen of Sarpa salpa. The two following nights, he had numerous nightmares and recovered spontaneously after a period of 3 days.

Keywords Ichthyoallyeinotoxism; Ichthyosarcotoxism; Hallucinatory Fish Poisoning; Dreamfish

Full Text :COPYRIGHT 2006 Taylor & Francis Ltd.

INTRODUCTION

Ichthyosarcotoxism is a type of food poisoning caused via the ingestion of fish. The most common and widely investigated form of ichthyosarcotoxism is ciguatera poisoning that affects the peripheral nervous system. It is due to contamination of fish flesh by various toxins produced by the benthic dinoflagellate Gambierdiscus toxicus. A less common form is ichthyoallyeinotoxism, characterized by development of central nervous system disturbances, especially hallucinations and nightmares. Ichthyoallyeinotoxism has been reported in many locations around the world (1,2). The purpose of this article is to describe two new cases of ichthyoallyeinotoxism that occurred in the Western Mediterranean after ingestion of Sarpa salpa, and to review the literature concerning this rare poisoning.

CASE 1

April 1994

A previously healthy 40-year-old executive began feeling weak and tired within 2 h after eating freshly caught baked sea bream (Sarpa salpa) for dinner while on vacation in Cannes on the French Riviera. Nausea and vomiting developed quickly during the night. The next day symptoms persisted and were accompanied by marked muscle weakness. He decided to shorten his vacation and drive home. At that point, he began to experience blurring of vision and hallucinations involving aggressive and screaming animals. Agitation and disorientation led him to seek medical assistance (he was not able to drive anymore as he was seeing giant arthropods around his car). Physical examination upon arrival at the hospital emergency room demonstrated no notable abnormalities: no fever, no sign of focalization or sensory-motor deficit, and normal hemodynamic status except for sinusal tachycardia linked directly to the mental disturbances. During hospitalization, the patient recovered rapidly with complete resolution of symptoms within 36 h post ingestion. He was unable to recall the hallucinatory period.

CASE 2

March 2002

A previously healthy 90-year-old retiree began experiencing auditory hallucinations 2 h after ingesting a sea bream (Sarpa salpa) that he had purchased from a professional fisherman in Saint Tropez on the French Riviera. He was used to eating this kind of fish, and had cleaned the fish after he had purchased it. Hallucinations were of a particularly terrifying nature (human screams and bird squealing), and he had numerous nightmares for the next two nights. Fearing that these symptoms might signal the beginning of a major mental illness, he did not tell his friends or attending physician. The manifestations abated three days after he had eaten the fish. Later, he recalled a warning that he had heard at the fish market concerning the hallucinogenic potential of sea bream and decided to contact the Poison Control Center in Marseille.

DISCUSSION

Clinical symptoms of ichthyoallyeinotoxism occur within a few minutes to 2 h after ingestion of toxic fish. The first symptoms resemble inebriety with loss of balance and coordination and generalized malaise (1-3). Sore throat and heartburn have also been reported in the initial phase. Within a few hours, specific signs of poisoning occur including delirium, visual and/or auditory hallucinations (often involving animals), depression, feelings of impending death with reactive tachycardia and hyperventilation, and disturbed behavior. If they are able to sleep, patients classically report terrifying nightmares (3). Gastrointestinal symptoms including nausea, abdominal pain, and diarrhea have been described in a few cases, but are usually low-grade (3). No specific treatment or antidote treatment is available. Appropriate management of transient behavioral disturbances (e.g., using benzodiazepine or neuroleptics), is important to prevent self-inflicted or other injury. Symptomatic treatment for gastrointestinal manifestation can enhance patient comfort. Symptoms generally abate within 24 to 36 h, but weakness may persist for several days (1-3).

Ichthyoallyeinotoxism is widespread in tropical and temperate areas of the Indian and Pacific Oceans as well as in the Mediterranean Sea. Toxic fish species belong to the 8 families detailed in Table 1. Most are herbivores or scavengers living in coastal areas. It should be noted that toxicity in all species varies according to fishing location, season, and way of preparing the fish (3). In the Mediterranean, most poisonings involving Sarpa salpa (eaten in Tunisia, France and Israel but considered as inedible in Italy and Spain), have been reported in spring and summer (4-7). A classically reported exacerbating factor is consumption of fish cooked without removing the head, and/or not immediately gutted after being caught (:sunglasses:. Although the toxic agents are still unknown, some authors have implicated toxic macroalgaes (caulerpaceae family) that are ingested and contaminate the flesh of fish (3,4). These toxins are probably heat stable since case reports have been described after ingestion of fried, boiled, steamed or raw fish (3,7). Most cases have been described anecdotally as unexpected, sporadic accidental food poisonings, usually occurring in endemic areas after consumption of fish considered as safe. However some cases of intentional consumption of "dreamfish" have been reported (810). Consumption of Sarpa salpa was reported for recreational purposes in the Mediterranean during the Roman Empire (1 1), and for ceremonial purposes particularly in Polynesian populations (8-10). The traditional names given to hallucinogenic species reflect their potentially toxic effect. Sarpa salpa is called "the fish that makes dreams" in Arab; Siganus spinus is called "the fish that inebriates" in Mascareignes (southwest coast of Reunion Island) (12,13); and Mulloidichthys samoensis is called "the chief of ghosts" in the Hawaiian Islands of Molokai, Kauai, and Oahu (8, 14, 15).

It should be emphasized that tropical fish species that cause ichthyoallyeinotoxism are also implicated in cases of ciguatera poisoning. In this regard, there has been some confusion concerning these two forms of ichthyosarcotoxism. Some cases of ichthyoallyeinotoxism reported in the western (11) and eastern Mediterranean (5-7,16) after ingestion of Sarpa salpa or Siganus luridus, have been described as ciguatera despite typical clinical signs of ichthyoallyeinotoxism, (i.e., hallucinations and nightmares lasting for a few hours). In this regard, it should be noted that the presence of Gambierdiscus toxicus, the dinoflagellate solely responsible for ciguatera, has not been formally documented in the Mediterranean. It should be emphasized that there are differences in clinical expression: ichthyoallyeinotoxism is characterized by central nervous system involvement, whereas ciguatera features peripheral nervous system involvement. The two diseases are also different with regard to potential severity and duration. Most patients with ichthyoallyeinotoxism recover within 36 h (1-3), while many patients with ciguatera die or present prolonged symptomatology for several months (17).

CONCLUSION

Ichthyoallyeinotoxism is a rare, poorly understood fish-borne intoxication. Its incidence is probably underestimated for several reasons. The first is that symptoms often occur at night and are short-lived. As a result, patients do not always seek medical advice, as was the case for our second patient. Another reason is that the disease occurs in remote geographical areas (islands and isolated archipelagoes), where there are few medical facilities able to document cases. Finally, voluntary ingestion by its very nature seldom leads to medical intervention. Great care is necessary to avoid confusing ichthyoallyeinotoxism and ciguatera that involve the same species in overlapping endemic areas.


als iemand ervaring heeft met dit zoort vissen of meer weet zou ik dat graag horen :)
 

Northawke

Wijs gebruiker
Had er zelfs nog nooit van gehoord, maar wel een interessant verhaal. Ik zou niet graag zo'n trip mee willen maken, zeg!
 

Delirium

Badass junkie
Had er wel eens van gehoord ja. Ook eens ergens een tripreport er over gelezen. Niet zo heel verwonderlijk allemaal, dat er vissen zijn die een psychoactieve stof aanmaken, sommige padden kunnen het immers ook :)
 

azgaza

Badass junkie
Klinkt meer als een gif en delerium middel dan echt een tripmiddel, maar zeker interessant om over te lezen ja.
 

jcp

Bewuste gebruiker
Dus als je een van deze 2 ziet liggen bij de visboer moet je meteen groot in gaan kopen :mrgreen:


 

Radeon915

Wijs gebruiker
Tripreporter
Ik denk alleen dat er niet veel mensen zijn die je trip vis willen kopen dan :P 3 dagen in een halve delirium staat rond lopen lijkt me nou niet echt heel prettig..
 

flashkop

Bewuste gebruiker
Stel je even voor dat je een hongerige bewoner bent van de oceaan en je ziet dat ding zwemmen en denkt ik heb beet :sunglasses:
Ocharme die vleeseters...
 

jcp

Bewuste gebruiker
Hier nog een leuk stukje over de Fugu vis:



Ook wel iets vergelijkbaars, je kan er iig ook flink van gaan trippen :sunglasses:
De Sushi verovert de wereld. Gelegenheden waar de smakelijke en gezonde snack uit Japan verkrijgbaar is, schieten als shitakes uit de grond. In Amsterdam kun je eten in een Japans lopende-band-restaurant, waar je gezeten aan je tafel de sushiís zelf van de langsrollende lopende band haalt, terwijl de toenemende schare hoofdstedelijke sushifans zelfs een sushikoerier ter beschikking staat.
Maar het blijft uitkijken met exotische keukens. Als verstekeling verstopt tussen de rolletjes met zeewier en rijst kunnen onverwachte gasten meereizen.

Fugu-vis bijvoorbeeld, een van Japans best bewaarde culinaire geheimen. Fugu schijnt niet alleen hemeltergend lekker te smaken, maar ook garant te staan voor een exquise trip.
Dat je daarbij 61% kans loopt in de trip te blijven nemen liefhebbers graag voor lief.
In Japan worden sushi's, sashimi's of soepen met fuguvlees als een exclusieve delicatesse beschouwd, iets om bij bijzondere gelegenheden te eten. Fugu geniet een status die vergelijkbaar is met die van champagne of oesters bij ons. Zowel bij de intellectuele elite als bij de top van het zakenleven staat een fugumaaltijd in hoog aanzien. Om een geslaagde overeenkomst te vieren worden zakenrelaties vaak op een fugumaal onthaald. Dankzij het ook in Japan groeiende aantal nieuwe rijken en het hoge snobgehalte van de fugucult is de vraag sterk gegroeid.
In combinatie met schaarste leidde dat tot ongekende prijsstijgingen. In restaurants wordt tegenwoordig voor een portie zo'n achthonderd gulden gerekend. Een hoge prijs, zeker wanneer je bedenkt dat de fugu de onderwatervariant van russische roulette is.

De fugu-gastronomie heeft zich in de loop van de eeuwen tot een ware cult ontwikkeld, vergelijkbaar met de verfijnde Japanse theeceremonie. De maaltijd kent een streng rituele opbouw, waarin een grote rol voor de hogepriester van deze cult, de fuguchef, is weggelegd. Er zijn talloze schilderijen en traditionele gedichten aan de fugu gewijd zoals de volgende twee. Zij die fugu soep eten zijn dom. Maar zij die geen fugu soep eten zijn ook dom. Of: Gisteravond aten hij en ik fugu; Vandaag help ik zijn doodskist dragen

Fugu's bereiden is niet iets voor de goedbedoelende amateur. In Japan is het beroep streng gereguleerd. Een gediplomeerde fugukok heeft een intensieve opleiding achter de rug, gevolgd door een langdurige stage en schriftelijke examens. Als belangrijkste onderdeel van het examen moet de aspirant fuguchef een zelfgeprepareerde fugu nuttigen. Slechts 25% van de studenten haalt het diploma.
Ondanks deze voorzorgsmaatregel sterven jaarlijks vijftig tot honderd Japanners aan het eten van de vis, hoewel de cijfers dankzij het stijgende niveau van de opleidingen de laatste jaren dalen.
Sommigen kan alle rituele poespas gestolen worden. Zij nuttigen voor het bezoek aan een geisha gewoon een theelepel vol gemalen voortplantingsorganen van de fugu en mengen die met warme sakè.
Glaasje op laat je rijden op z'n Japans.

Opgeblazen

De fugu, of egelvis is een curieuze verschijning. Als hij zich relaxed voelt ziet hij eruit als een sullige komkommer met uitpuilende ogen. Als hij gestressed raakt slokt hij zoveel water naar binnen dat hij een bijna ronde kogelvorm aanneemt. Zijn weinig uitnodigende stekels maken hem tot een nog minder smakelijk hapje voor zijn vijanden.
Inventieve souvenirfabrikanten in exotische oorden maken dankbaar gebruik van de egelvis z'n opgeblazen gedrag; uitgeholde egelvissen worden in veel tropische gebieden als lamp verkocht.
Naast zijn toch redelijk efficiènt lijkende verdedigingsmechanisme is de kogelvis ook toegerust voor chemische oorlogsvoering: in zijn hele lichaam, maar vooral in de lever en voortplantingsorganen, wordt tetrodotoxine gevonden, een dodelijk zenuwgif waartegen geen serum bestaat.
Recent onderzoek heeft uitgewezen dat het gif waarschijnlijk niet door de vis zelf wordt geproduceerd, maar door een bacterie die in een symbiotische relatie met de egelvis leeft. Zelf is de egelvis immuun voor het gif dankzij een chemische mutatie waardoor de gifmolecuul niet door receptors wordt geaccepteerd.
Tetrodotoxine heeft niet alleen defensieve, euforiserende en culinaire toepassingen: in sterk verdunde vorm wordt het in de medische wereld gebruikt als pijnstiller bij arthritis en reumatiek.
De kogelvis die in Japan wordt gegeten heeft in alle tropische en subtropische zeeën vertegenwoordigers. Niet alle soorten bevatten tetrodotoxine, maar daar staat tegenover dat er andere vissoorten, oktopussen, krabben en algensoorten bekend zijn waarin het gif ook wordt gevonden.
Om tetrodotoxine aan te maken moeten de dieren met natuurlijk plankton zijn grootgebracht. Exemplaren die in een aquarium worden gehouden zijn geheel onschadelijk. Pas wanneer een stuk vlees van een wilde fugu aan een gekweekt exemplaar wordt gevoerd, ontwikkelt het gevangen dier ook gif.

Hel

Tetrodotoxine werkt verlammend op het zenuwstelsel en kan binnen vier tot zes uur tot totale verlamming en mogelijk de dood leiden. Twee milligram van het spul is voor de mens al fataal.
Daarmee is tetrodotoxine een van de dodelijkste stoffen die bekend zijn, tot 1250 keer dodelijker dan cyanide.
Het eerste symptoom van tetrodotoxinevergiftiging is een tintelende gevoeloosheid van tong en mond, die zich snel uitbreidt tot het gehele gezicht. In dit stadium doen zich tevens de begeerde roeseffecten voor, een euforisch, zweverig gevoel gecombineerd met versterkte lustgevoelens.
Het is uit met de pret wanneer de hoofdpijn, buikpijn, missselijkheid en diarree zich aandienen, gevolgd door ademhalingsmoeilijkheden en een steeds verder voortschrijdende verlamming die gepaard gaat met een sterke daling van de lichaamstemperatuur. Tegelijkertijd worden de lippen blauw, de ogen glazig en krijg je het gevoel dat je huid is bedekt met duizenden bijtende mieren.
"Het is een gruwelijke dood", zegt een Japanse kok. "Hoewel je helder kunt denken, kan je niet spreken of bewegen en al heel snel niet meer ademen." Pikant detail is dat het zelfs voor ervaren artsen bijzonder moeilijk is vast te stellen of het slachtoffer nog leeft.
Dit heeft in Japan al verschillende malen geleid tot lugubere situaties. Zoals in het vissersplaatsje Nakashimamachi, waar drie gokkers na het overvloedig eten van fugu vergiftigingsverschijnselen vertoonden. Twee van hen overleden vrij snel na de vergiftiging en werden meteen begraven. Het derde slachtoffer kwam uit een ander district en werd om administratieve redenen in een koelcel opgeslagen. Zeven dagen later kwam de man bij bewustzijn en herstelde tenslotte volledig. Toen hem naar zijn ervaring werd gevraagd vertelde hij dat hij zich alles kon herinneren en doodsbang was dat ook hij levend begraven zou worden toen hij hoorde dat zijn makkers ter aarde waren besteld. Een ander slachtoffer hoorde zijn familie aan zijn ziekbed voorbereidingen treffen voor zijn begrafenis en ontwaakte maar net op tijd. "Ik wilde mijn familie laten weten dat ik nog leefde, maar ik was er niet toe in staat.
Dat was pas de hel op aarde!", zou hij later verklaren.

Agressief

In Japan wordt jaarlijks zo'n tien ton fugu geconsumeerd. Traditioneel bevist men de fugu met lijnen en vishaken. Vaak bewaren visssers kuitrijpe vrouwtjes in drijvende kooien voor de kust om bij tijden van schaarste en dus hoge prijzen - over een voorraad te kunnen beschikken. Eenmaal gevangen wordt de vis met de grootst mogelijke zorg omringd en wordt in leven gehouden totdat ze hun beul ontmoeten. Om te voorkomen dat de agressieve fugu's elkaar tijdens het transport beschadigen worden hun bekken dichtgenaaid. Sinds enkele jaren begint de fugu buiten het land van de harakiri de aandacht te trekken van avontuurlijke culi's die eens wat anders willen.
Sinds 1989 wordt jaarlijks een ton fugu naar New York geëxporteerd, terwijl in 1995 de eerste zending van 90 kg in Hong Kong arriveerde. In de VS zijn de eerste niet dodelijke - vergiftigingsslachtoffers al gevallen, en de FDA heeft reeds waarschuwingen doen uitgaan naar gezondheidsinstanties.
Inmiddels is de vraag naar fugu zodanig toegenomen dat overbevissing dreigt; voor de Japanse kust is de fugu steeds moeilijker te vinden. De meeste fugu die momenteel verhandeld wordt is dan ook afkomstig van aquafarms. Maar voor de hardcore fugufan is natuurlijk alleen wildvang goed genoeg.
De veeleeisende Japanse smulpaap verlangt niets minder dan de gevlekte torafugu op zijn bord, een soort die alleen in de kustwateren van Korea te vinden is. Een flinke knaap van deze soort kan twee kilo wegen en levert meer dan tweehonderd gulden op bij de visafslag.

Zombiecult

In andere culturen is de opvallende schubloze verschijning van de fugu evenmin onopgemerkt gebleven. Zo is er in het graf van de Egyptische farao Ti een afbeelding van een egelvis aangetroffen.
Ook het volk van Israël was bekend met de fugu, waarvan familieleden in de Rode Zee voorkomen. Aangenomen wordt dat de bijbelse God het over de fuguvis heeft wanneer hij zijn volk in het boek Deuteronomium verbiedt vissen zonder schubben te eten. En een heel stuk verder naar het oosten, op het eiland Haïti, heeft men een originele toepassing gevonden voor het gif dat in Japan jaarlijks bijna honderd levens eist.
Dat het verschijnsel voodoo en zombie veelal ten onrechte als folklore en bijgeloof werd afgedaan, kwam pas in de jaren tachtig boven water.
In zijn boek The serpent and the rainbow beschrijft Wade Davis, een Amerikaanse antropoloog, zijn speurtocht naar het mysterieuze gif dat zou worden gebruikt om slachtoffers te zombificeren. Doorgaans wordt iemand tot zombie gemaakt als straf voor ernstige overtredingen binnen geheime religieuze genootschappen. Om het vonnis te voltrekken wordt een houngan of bokor (resp. witte en zwarte magiër) ingeschakeld. Zijn taak is om het zombiegif te maken, een cocktail van vers opgegraven mensenbotten, hagedissen, padden, verschillende planten en tenslotte fugu. Dit brouwsel wordt verwerkt tot een poeder dat ongemerkt in de kleren of schoenen van het slachtoffer wordt gestrooid, of gewoon in zijn gezicht geblazen. Zo krachtig is tetradotoxine dat het zelfs via de poriën van de huid in de bloedbaan binnen kan dringen. Het toedienen van de juiste dosering is hierbij van cruciaal belang. Het is immers niet de bedoeling dat het slachtoffer sterft. Om die reden wordt de behandeling dikwijls enkele malen herhaald totdat het slachtoffer voldoende gif heeft opgenomen en in een toestand van schijndood geraakt die door de primitieve medische zorg op het eiland meestal over het hoofd wordt gezien. Het slachtoffer wordt officieel doodverklaard en, terwijl hij verlamd is maar volledig bij bewustzijn, begraven. Later, wanneer het gif is uitwerkt, wordt het slachtoffer opgegraven en met behulp van een symbolisch, niet werkzaam tovermiddel tot leven gewekt. Doorgaans is het slachtoffer door de shock in een dusdanige toestand van mentale verwarring dat hij zich als een willoze zombie ten dienste stelt van zijn meester, de tovenaar die hem uit de dood opwekte' .

Science Fiction

Een vis die in een aflevering van National Geographic werd behandeld, zou hetzelfde gif bevatten als de fugu. In een artikel dat in 1960 verscheen beweren bewoners van het Norfolk eiland dat ze een vis kennen die je nachtmerries bezorgt. Niet gehinderd door enige kennis over de fugu at National Geographic fotograaf Joe Roberts om deze claim te controleren van deze droomvis. En dromen deed hij, maar of hij het als een nachtmerrie ervaarde valt te betwijfelen. Het was pure science fiction, verklaarde Roberts de volgende ochtend. Hij had een nieuw soort auto gezien en afbeeldingen van monumenten die waren opgericht ter nagedachtenis van de eerste mens op de maan, wat op dat moment inderdaad nog science fiction was.
Zijn schrijvende collega had een soortgelijke ervaring. De Latijnse naam van de droomvis luidt Kyphosus fuscus. Of tetrodotoxine verantwoordelijk is voor de verschijnselen is vooralsnog onduidelijk. Onderzoekers van de psychedelische ervaring worden natuurlijk geprikkeld door dit soort romantische aanwijzingen. Een beter excuus om naar exotische oorden af te reizen lijkt nauwelijks denkbaar. Inkopers van het beruchte JLF, een Amerikaans postorderbedrijf dat zich specialiseert in buitennissige psychoactieve stoffen, schuimen op dit moment de vismarkten van exotische archipels af op zoek naar specimens van de droomvis".
 

tripkikker

Experimenterende gebruiker
zeker intresant :) ik hoop echt dat meer mensen zullen reageren want ik zou graag zoveel mogelijk over dit zort vissen te weten komen maar tot nu toe is het me nogsteeds wel een beetjuh onduidelijk hoe de trips zijn van mensen die deze zorten vis konsumeren. ik hoop dat iemand een site vindt waar trip reports op staan van deze raare zorten vissen :) want dat zou ik graag lezen
 

jcp

Bewuste gebruiker
Bovenaan