Drugs gebruik accepteren / wie ben ik?

[Don Draper]

Ik zit een beetje in een identiteitscrisis laatste tijd.

Een eigenschap die ik heb is dat ik perfectie nastreef. Niet roken. Niet blowen. Af en toe drinken. Zo min mogelijk aan de benzo’s. Maar als ik me laat gaan en dat wat ik doe voelt goed, dan voel ik me het best.

Maar ik ben een onzekere type. Ik voel me met mijn gerook dat ik mensen tot last ben. Ik voel me met mijn geblow een junk die wegloopt van het leven. Als ik benzo’s gebruik denk ik dat ik iets gebruik wat me later in de problemen gaat brengen.

Maar de benzo’s en wiet brengen me tot rust. Het roken geeft me iets te doen. Wel vind ik het belachelijk duur om dat allemaal te doen en schiet ik in de stress als ik het allemaal van mijn bankrekening zie afgaan. Dan probeer ik het niet te doen. Om achter te komen dat ik dan niks heb en alternatieven probeer te zoeken ervoor. Dan ben ik continu op alert om het dan niet te gebruiken. Dat ik het liever dan wel weer gebruik.

Mensen zouden me verslaafd noemen. Dat ben ik misschien ook. Maar wat als dit gewoon is wie ik ben.

Dat er tegenwoordig een grote anti rook subsidie is en dat roken me gewoon wel voordelen brengt.

Dat mijn onrust en angst benzo gebruik wel rechtvaardigd.

Dat ik mezelf wel gewoon mag zien als medicinale wiet gebruiker. En dat ik er recreatief er ook van mag genieten, dat dat samen gaat.

En so what dat ik honderden euro's aan mijn verslavingen uitgeef? Omdat dat het maakt wie ik ben.

Ik was bang voor hetgeen wat ik zojuist heb geschreven. Dat ik verloren zou zijn op zo'n moment. Maar ik ga er voor. Dit is wie ik ben. Ik moet niet accepteren aan mijn angsten voor dit gebruik. Ik moet het helemaal omhelzen en m'n angst problemen oplossen door m'n drugs gebruik te accepteren in plaats van het idee dat mijn angst die drugs opwekt. (Continu gevoel te hebben anderen tot last te zijn. Een nutteloos junk leven hebben)

Is dit dan wie ik ben? Moet ik me helemaal hier naartoe leven? Bij jullie lijkt het wel te kunnen, meesten zonder kapot te gaan. Waarom ik dan niet?

 

[Casrus]

Stop er niet iets mee weg dat je juist moet confronteren? En vind je dat goed?

 

[Don Draper]

Ik kom net achter dat ik weer 🥴 ben in mijn hoofd dus misschien verklaart dat mijn post van vannacht.

 

[Druktemaker]

Ik kom net achter dat ik weer 🥴 ben in mijn hoofd dus misschien verklaart dat mijn post van vannacht.

Ik denkkk het wel. Als je alles wat je opnoemt als ‘redmiddel’ en je afvraagt of het eigenlijk niet bij je hoort en je zo bent.
Dan kunnen we constateren dat het niet je redmiddel is en al helemaal niet goed voor je 😘

 

[Paranoize.]

Gezonde copingmechanismes leren zou ik zeggen. Op die manier kun je minderen met ongezonde dingen die je problemen verhelpen.

 

[N3K0]

Misschien is de vraag dan wel gewoon wie enof wat ben ik en wat wil ik met mijn leven... ( Of Misschien kun je alleen maar benoemen wat je niet bent) (b.v je bent niet je verslaving )

Ik ben in 2018 gestopt met roken van tabak. En rook sinds mijn wiet puur en heb daar vrede mee en ben eerder een voorstander van wiet dan tegenstander. (Ik rook 1 a 2 jointjes per dag)

Heb ook een jaartje of 4 Benzo's geslikt( misbruikt) ( nu al jaren geen meds meer)

Perfectie bestaat niet en is een illusie en onmogelijk.
Wat is haalbaar en wat wil je echt!!! (

En je angst omhelzen is een goeie. Ik heb mijzelf jaren leeg en eenzaam gevoeld en pas toen ik daarmee ben gaan zitten en het er heb laten zijn kon ik verder groeien.
(Niet perse makkelijk maar heeft me achteraf veel gebracht)
🌸✌🏻

 

[Don Draper]

Ik heb gisteravond Allen Carr's Stoppen met Roken boek eindelijk gekocht en in 1 ruk uitgelezen. Nauwelijks geslapen vannacht.

Twee dingen die ik eruit heb gehaald:

1. Ik ben drugsverslaafd. Sigaretten zijn drugs. En ik ben er verslaafd aan
2. Het is stoppen of doorgaan. Er zit niks ertussen.

Ik heb het in de nicotine vervanger topic al een keer gezegd dat ik het boek eerder heb gelezen en dat ik het niet vond werken. Continu het gedram dat roken vies is. Terwijl ik absoluut lekkere peuk momenten heb af en toe. Verder vind ik het boek fraude want het is nog steeds door de afkick gaan. Die zijn volgens het boek mild maar zo ervaar ik het niet. Verder is mijn probleem: Ik wil niet stoppen. Ik wil wel even stoppen. Maar niet voorgoed stoppen.

Ik zit tegen mezelf af en toe te zeggen dat ik een *** junk ben. En door het boek heb ik gerealiseerd dat ik er 1 ben. Ik ben een hartstikke grote junk. Ook al drink ik nu maar 1 energy drink per dag ipv minstens vier. Ook al doe ik nu ongeveer 10x met een grammetje wiet. En misschien wat andere dingen. Het zijn prestaties vergeleken met waar ik stond maar ik blijf een junk. Ik ben een drugsverslaafde. Ik wil in een roes leven. Ik wil mezelf verdoven. Ik wil een oneindige hoeveelheid dopamine en serotonine. Ik ben verknocht.

Dus ik ga ervoor. Ik ben een junk. Het is niet even wel en dan even niet. Het is alles of niets. Je doet het of je doet het niet. Ik wil niet stoppen ermee. Dit wil ik. I gonna embrace it.

Het allerliefst wil ik twee nicotine pods per dag roken. Minder is mooi meegenomen. Daar ga ik maar voor. Een hele berg geld zet ik ervoor opzij per maand. Ik ga mezelf niet meer pijnigen met iets dat goed is maar wat ik niet wil.

Mijn probleem is dat ik het niet 24/7/365 dagen wil. Maar ik ben een junk. Het is alles of niets. Ik wil het niet. Niet altijd. Maar ik wil ook niet kappen. Dan ga ik er maar voor.

 

[BrieMetDeBril]

Ik heb gisteravond Allen Carr's Stoppen met Roken boek eindelijk gekocht en in 1 ruk uitgelezen. Nauwelijks geslapen vannacht.

Twee dingen die ik eruit heb gehaald:

1. Ik ben drugsverslaafd. Sigaretten zijn drugs. En ik ben er verslaafd aan
2. Het is stoppen of doorgaan. Er zit niks ertussen.

Ik heb het in de nicotine vervanger topic al een keer gezegd dat ik het boek eerder heb gelezen en dat ik het niet vond werken. Continu het gedram dat roken vies is. Terwijl ik absoluut lekkere peuk momenten heb af en toe. Verder vind ik het boek fraude want het is nog steeds door de afkick gaan. Die zijn volgens het boek mild maar zo ervaar ik het niet. Verder is mijn probleem: Ik wil niet stoppen. Ik wil wel even stoppen. Maar niet voorgoed stoppen.

Ik zit tegen mezelf af en toe te zeggen dat ik een *** junk ben. En door het boek heb ik gerealiseerd dat ik er 1 ben. Ik ben een hartstikke grote junk. Ook al drink ik nu maar 1 energy drink per dag ipv minstens vier. Ook al doe ik nu ongeveer 10x met een grammetje wiet. En misschien wat andere dingen. Het zijn prestaties vergeleken met waar ik stond maar ik blijf een junk. Ik ben een drugsverslaafde. Ik wil in een roes leven. Ik wil mezelf verdoven. Ik wil een oneindige hoeveelheid dopamine en serotonine. Ik ben verknocht.

Dus ik ga ervoor. Ik ben een junk. Het is niet even wel en dan even niet. Het is alles of niets. Je doet het of je doet het niet. Ik wil niet stoppen ermee. Dit wil ik. I gonna embrace it.

Het allerliefst wil ik twee nicotine pods per dag roken. Minder is mooi meegenomen. Daar ga ik maar voor. Een hele berg geld zet ik ervoor opzij per maand. Ik ga mezelf niet meer pijnigen met iets dat goed is maar wat ik niet wil.

Mijn probleem is dat ik het niet 24/7/365 dagen wil. Maar ik ben een junk. Het is alles of niets. Ik wil het niet. Niet altijd. Maar ik wil ook niet kappen. Dan ga ik er maar voor.

Ik heb ook geaccepteerd dat ik gebruik. Zolang jij zelf erachter blijft staan en anderen in jouw omgeving, inclusief jezelf niet beschadigd (tot hoeverre dat kan), is het in mijn ogen niet verkeerd.

Wat ik belangrijk vind bij mijzelf is dat ik wel mijn grenzen heb. Soms ga ik erover, soms niet. Dat gaat eenmaal zo als je verslaafd bent. Dan is het weer even focussen en doorzetten.

Daarbij zoek ik ook gezonde verslavingen. Bijvoorbeeld wandelen. Of lekker eten koken voor jezelf.

 

[De Apotheker]

Ik zit een beetje in een identiteitscrisis laatste tijd.

Een eigenschap die ik heb is dat ik perfectie nastreef. Niet roken. Niet blowen. Af en toe drinken. Zo min mogelijk aan de benzo’s. Maar als ik me laat gaan en dat wat ik doe voelt goed, dan voel ik me het best.

Maar ik ben een onzekere type. Ik voel me met mijn gerook dat ik mensen tot last ben. Ik voel me met mijn geblow een junk die wegloopt van het leven. Als ik benzo’s gebruik denk ik dat ik iets gebruik wat me later in de problemen gaat brengen.

Maar de benzo’s en wiet brengen me tot rust. Het roken geeft me iets te doen. Wel vind ik het belachelijk duur om dat allemaal te doen en schiet ik in de stress als ik het allemaal van mijn bankrekening zie afgaan. Dan probeer ik het niet te doen. Om achter te komen dat ik dan niks heb en alternatieven probeer te zoeken ervoor. Dan ben ik continu op alert om het dan niet te gebruiken. Dat ik het liever dan wel weer gebruik.

Mensen zouden me verslaafd noemen. Dat ben ik misschien ook. Maar wat als dit gewoon is wie ik ben.

Dat er tegenwoordig een grote anti rook subsidie is en dat roken me gewoon wel voordelen brengt.

Dat mijn onrust en angst benzo gebruik wel rechtvaardigd.

Dat ik mezelf wel gewoon mag zien als medicinale wiet gebruiker. En dat ik er recreatief er ook van mag genieten, dat dat samen gaat.

En so what dat ik honderden euro's aan mijn verslavingen uitgeef? Omdat dat het maakt wie ik ben.

Ik was bang voor hetgeen wat ik zojuist heb geschreven. Dat ik verloren zou zijn op zo'n moment. Maar ik ga er voor. Dit is wie ik ben. Ik moet niet accepteren aan mijn angsten voor dit gebruik. Ik moet het helemaal omhelzen en m'n angst problemen oplossen door m'n drugs gebruik te accepteren in plaats van het idee dat mijn angst die drugs opwekt. (Continu gevoel te hebben anderen tot last te zijn. Een nutteloos junk leven hebben)

Is dit dan wie ik ben? Moet ik me helemaal hier naartoe leven? Bij jullie lijkt het wel te kunnen, meesten zonder kapot te gaan. Waarom ik dan niet?

Ik vond je iniedergeval een top kerel en knap hoe je ermee omgaat DON!

 

[Casaan]

Bij jullie lijkt het wel te kunnen, meesten zonder kapot te gaan. Waarom ik dan niet?

Dat is slechts datgene wat je denkt te zien Don.
In alle eerlijkheid zie ik jou ook als iemand die het goed kan redden allemaal. Met hier en daar een misstap.

Je zegt dat je perfectie nastreeft, wat nu als je je beeld van perfectie veranderd?
Je zelf toestaan om dagelijks een paar peuken te roken in plaats van jezelf lastig vallen bij iedere peuk die je rookt bijvoorbeeld.

 

[Sterre]

@Don Draper

Paar tips voor je die we ook privé al een beetje hadden besproken maar misschien hebben andere lezers er ook wat aan.

Negatieve gedachtes zitten in jou onderbewust zijnde vast geprint. Je denkt eigenlijk automatisch op autopilot erg negatief.
Zelf heb ik hier ook jaren last van gehad, en weet ook uit ervaring dat blowen die gedachten zeer verstreken.
Op YouTube staat een mega informatieve video (Ted Talk) dacht ik over negatieve gedachtes opmerken, en die om te draaien naar positief.


of typ eens in op YouTube: ''change negative thoughts to positive'' vele behulpzame video's vond ik zelf.

Bewust van een negatieve gedachte? Omdraaien naar positief. Soms kan opschrijven of hardop uitspreken, als je alleen bent ook goed helpen,
Negatief denken na jaren lang gaan automatisch net als leren fietsen, autorijden noem maar op.

Probeer dit te oefen. Kijk video's, lees forums. Probeer minder naar het verleden te kijken - meer toekomst gericht.
Je komt er wel Don. Sorry als ik overkom als een wijsneus trouwens. Licht over invloed nog maar dit heeft me echt geholpen.

OT: ik zeg al een uur dat ik offline ga dus ik ga er van tussen. Toppers zijn jullie en nuchter zal ik iets minder spraakzaam zijn meestal. xx

 

[Bb11]

Heeel herkenbaar dit. Het zijn de drugs, die verlagen tijdelijk de muren die je om je heen hebt gebouwd. Ik begin ook altijd met gebruiken van tabak, wiet en mijn onzekerheid zegt: mensen storen zich aan jou... Met blowen wist ik dat weg te werken, omdat ik over andere onzekerheden na ging denken van de wiet of hasj.. ik gebruik geen benzo's maar zit wel aan de ket nu en heb veel aan amfetamine gezeten om alles uit de weg te gaan.
Blowen doe ik nu zelden, wanneer ik het doe ben ik vaker naar de klote dan blij.
Teruggrijpend dan maar naar het 'hardere vertrouwde' moment euforie en het misplaatste zelfvertrouwen, dat uiteindelijk weer uitkomt op nuchter worden, schaamte (al is er niets gebeurd) paar dagen verlangen (af en toe misgrijpen) en door... Drugs zijn te interessant maar meteen zo gevaarlijk. Het lijntje is o zo dun en o zo lekker....

 

[Mindless]

@Don Draper

Het is goed om je verslaving onder ogen te zien, cruciaal zelfs. Het is op dat punt dat je de stap kunt zetten om een andere weg in te slaan. Ik hoop dat je dit niet als oordeel opvat, maar je verslaving accepteren in de zin van "ik heb nou eenmaal dit en dat nodig" is imo geen echte acceptatie, maar een je erbij neerleggen. Begrijp me niet verkeerd, dit is heel begrijpelijk en we doen het als mens allemaal weleens. Het gevoel dat het voor anderen om je heen allemaal makkelijk lijkt om zonder drugs of andere steun van buitenaf door het leven te gaan en voor jezelf onmogelijk, is ook maar een perceptie. Iedereen zit met moeilijke dingen en mensen zijn zo goed in het verbergen daarvan. Ook het verbergen van de ongezonde manieren waarmee we vaak omgaan met onze problemen. Ik kan je goed begrijpen, want zo heb ik het grootste gedeelte van mijn leven gedacht: waarom lijkt alles zo makkelijk voor anderen en zo moeilijk voor mij?

In mijn ogen stel je te hoge eisen aan jezelf. Wat anderen ook zeggen: te perfectionistisch. Dit was ook altijd mijn instelling: perfect en anders maar niet. Maar wat er dan gebeurde, is dat het dan meestal: anders maar niet, werd. Omdat perfectie of bijna-perfectie praktisch onhaalbaar is. Beter kun je kleine, haalbare doelen stellen. En daar dan ook echt met discipline aan werken. Elke dag, zonder excuses. Zo klim je langzaam (maar zeker) uit die donkere wolk.

Je vraagt: "is dit dan wie ik ben?" Nee... Als je het je af moet vragen, kan het niet jezelf zijn. Je zit gewoon (tijdelijk) in een patroon van negatief denken. En dan lijkt het altijd alsof je de enige of een van de weinige bent die dat heeft. Maar dit is zo menselijk om in zo'n patroon te zitten. Het is goed om te accepteren dat je als mens terecht kunt komen in zo'n negatieve spiraal van denken, maar maak niet de fout om dan te accepteren dat jij die negatieve spiraal zelf bent... De spiraal is wel degelijk te doorbreken en dat doe je door kleine stapjes, haalbare doelen, maar wel consistent met discipline. Het is dán, dat je ontdekt dat je absoluut die drugs niet nodig hebt om te functioneren, maar dat je de energie en wilskracht uit jezelf kunt halen. Die eerste stapjes zijn het moeilijkste, maar dan wordt het eerder dan je denkt makkelijker en makkelijker, áls je consistent op dat pad blijft. Dat laatste is belangrijk, want vooral in het begin is het makkelijk om weer in een zelfde soort spiraal terecht te komen en je gedachten dat jij dat bent, weer te gaan geloven.

Weet dat je niet de enige bent! Zo voelt het vaak als je in een lage "vibe" zit, maar dit is allemaal compleet normaal en menselijk om dit te voelen. Alleen... blijf er niet in hangen, want dat is niet nodig.

 

[Casaan]

@Don Draper

Het is goed om je verslaving onder ogen te zien, cruciaal zelfs. Het is op dat punt dat je de stap kunt zetten om een andere weg in te slaan. Ik hoop dat je dit niet als oordeel opvat, maar je verslaving accepteren in de zin van "ik heb nou eenmaal dit en dat nodig" is imo geen echte acceptatie, maar een je erbij neerleggen. Begrijp me niet verkeerd, dit is heel begrijpelijk en we doen het als mens allemaal weleens. Het gevoel dat het voor anderen om je heen allemaal makkelijk lijkt om zonder drugs of andere steun van buitenaf door het leven te gaan en voor jezelf onmogelijk, is ook maar een perceptie. Iedereen zit met moeilijke dingen en mensen zijn zo goed in het verbergen daarvan. Ook het verbergen van de ongezonde manieren waarmee we vaak omgaan met onze problemen. Ik kan je goed begrijpen, want zo heb ik het grootste gedeelte van mijn leven gedacht: waarom lijkt alles zo makkelijk voor anderen en zo moeilijk voor mij?

In mijn ogen stel je te hoge eisen aan jezelf. Wat anderen ook zeggen: te perfectionistisch. Dit was ook altijd mijn instelling: perfect en anders maar niet. Maar wat er dan gebeurde, is dat het dan meestal: anders maar niet, werd. Omdat perfectie of bijna-perfectie praktisch onhaalbaar is. Beter kun je kleine, haalbare doelen stellen. En daar dan ook echt met discipline aan werken. Elke dag, zonder excuses. Zo klim je langzaam (maar zeker) uit die donkere wolk.

Je vraagt: "is dit dan wie ik ben?" Nee... Als je het je af moet vragen, kan het niet jezelf zijn. Je zit gewoon (tijdelijk) in een patroon van negatief denken. En dan lijkt het altijd alsof je de enige of een van de weinige bent die dat heeft. Maar dit is zo menselijk om in zo'n patroon te zitten. Het is goed om te accepteren dat je als mens terecht kunt komen in zo'n negatieve spiraal van denken, maar maak niet de fout om dan te accepteren dat jij die negatieve spiraal zelf bent... De spiraal is wel degelijk te doorbreken en dat doe je door kleine stapjes, haalbare doelen, maar wel consistent met discipline. Het is dán, dat je ontdekt dat je absoluut die drugs niet nodig hebt om te functioneren, maar dat je de energie en wilskracht uit jezelf kunt halen. Die eerste stapjes zijn het moeilijkste, maar dan wordt het eerder dan je denkt makkelijker en makkelijker, áls je consistent op dat pad blijft. Dat laatste is belangrijk, want vooral in het begin is het makkelijk om weer in een zelfde soort spiraal terecht te komen en je gedachten dat jij dat bent, weer te gaan geloven.

Weet dat je niet de enige bent! Zo voelt het vaak als je in een lage "vibe" zit, maar dit is allemaal compleet normaal en menselijk om dit te voelen. Alleen... blijf er niet in hangen, want dat is niet nodig.

Ik ben het zo ontzettend eens met wat je hier zegt @Mindless
Tegelijkertijd ben ik het oneens met de manier waarop je impliceert waarop het voor @Don Draper of voor iemand anders zou moeten werken, of hoe het niet werkt. Het blijft uiteindelijk jouw ervaring tegenover de ervaring van iemand anders.
En zoals Imelda Marcos al zei, er is geen waarheid, slechts de perceptie daarvan. (In mijn perceptie weet ik niet of ze dat gestolen heeft)

Ik heb geen idee hoe ik op een betere manier kan verwoorden wat ik eigenlijk wil zeggen.

TLDR: screw you, gewonlezekut, vragmar asje t nie snap

 

[Mindless]

Ik ben het zo ontzettend eens met wat je hier zegt @Mindless
Tegelijkertijd ben ik het oneens met de manier waarop je impliceert waarop het voor @Don Draper of voor iemand anders zou moeten werken, of hoe het niet werkt. Het blijft uiteindelijk jouw ervaring tegenover de ervaring van iemand anders.
En zoals Imelda Marcos al zei, er is geen waarheid, slechts de perceptie daarvan. (In mijn perceptie weet ik niet of ze dat gestolen heeft)

Ik heb geen idee hoe ik op een betere manier kan verwoorden wat ik eigenlijk wil zeggen.

TLDR: screw you, gewonlezekut, vragmar asje t nie snap

Het zou kunnen dat ik nu inderdaad de aanname maak, dat iets dat voor mij werkt, ook voor een ander zal werken. En dat dat niet per se zo hoeft te zijn.

Aan de andere kant. Denk je niet dat er bepaalde dingen zijn die universeel gelden? Bijvoorbeeld dus, dat we niet onze verslaving zijn? Dat we dus bijvoorbeeld niet beslist een drug nodig hebben om te functioneren? (Even los gezien van lichamelijke verslavingen dan hè)

 

[Roze Olifant]

Dat we dus bijvoorbeeld niet beslist een drug nodig hebben om te functioneren? (Even los gezien van lichamelijke verslavingen dan hè)

Ik ken iemand met een combinatie van ADHD en autisme die al vanaf jonge leeftijd elke dag een lage dosis antidepressiva slikt gecombineerd met een vrij flinke dosis methylfenidaat. Hij noemt die middelen zelf een zegen, en zijn redding, iets waar hij zonder niet had kunnen functioneren op zijn cognitieve en geluksniveau.

Dan gaat het niet echt om een verslaving. Maar sommige mensen hebben toch wel degelijk middelen ‘nodig’ om uiteindelijk op een leefbare manier te kunnen omgaan met hun stoornis/natuurlijk tekort aan bepaalde neurotransmitters.

Verder wel met je reactie aan @Don Draper eens trouwens.

 

[Casaan]

Het zou kunnen dat ik nu inderdaad de aanname maak, dat iets dat voor mij werkt, ook voor een ander zal werken. En dat dat niet per se zo hoeft te zijn.

Aan de andere kant. Denk je niet dat er bepaalde dingen zijn die universeel gelden? Bijvoorbeeld dus, dat we niet onze verslaving zijn? Dat we dus bijvoorbeeld niet beslist een drug nodig hebben om te functioneren? (Even los gezien van lichamelijke verslavingen dan hè)

Ik buig mij over de vraag hoe ik jou of mij kan laten inzien tussen dat wat voor jou werkt niet voor een ander hoeft te werken en de vraag dat er zaken zijn die universeel gelden zodat ze er voor iedereen zijn.

 

[Mindless]

Ik ken iemand met een combinatie van ADHD en autisme die al vanaf jonge leeftijd elke dag een lage dosis antidepressiva slikt gecombineerd met een vrij flinke dosis methylfenidaat. Hij noemt die middelen zelf een zegen, en zijn redding, iets waar hij zonder niet had kunnen functioneren op zijn cognitieve en geluksniveau.

Dan gaat het niet echt om een verslaving. Maar sommige mensen hebben toch wel degelijk middelen ‘nodig’ om uiteindelijk op een leefbare manier te kunnen omgaan met hun stoornis/natuurlijk tekort aan bepaalde neurotransmitters.

Verder wel met je reactie aan @Don Draper eens trouwens.

Na al die jaren "botsen" we nog steeds op hetzelfde ding. En dan doel ik op onze levensbeschouwing, die bij jou meer westers gericht lijkt en bij mij meer oosters gericht. Je weet vast waar ik het specifiek over heb, maar om het toch maar te benoemen: de oosterse levensbeschouwing (meerdere stromingen/overtuigingen) gaat uit van een wereld die niet solide is en een 'levensenergie' die vóór die wereld is (primair), waardoor de feitelijke wereld, dat wat wij materie noemen, "kneedbaar" is. De westerse levensbeschouwing gaat uit van een wereld (van materie dus) die primair is aan ons, mensen. Je kunt verder ook nog zeggen dat de oosterse levensbeschouwing alles ziet als een werkwoord of als een stroom/patroon en dat de westerse levensbeschouwing de wereld ziet als een zelfstandig naamwoord, een 'ding'.

Ik ben trouwens wel geconflicteerd geweest over deze twee levensbeschouwingen het laatste jaar. Met name door iemand waar ik close mee was, die autisme (asperger) heeft en dus medicatie nodig heeft daarvoor. Het allerlaatste wat ik wil, is iemands stoornis bagatelliseren als iets dat "maar tussen je oren zit". Ik wil niet respectloos overkomen op die manier...

Maar tegelijkertijd, neig ik persoonlijk alsnog naar de oosterse opvatting. Ik weet niet of je mijn aangemaakte topic over Qigong hebt gezien, maar dat is een Chinese leer/levensvisie, die stelt dat er een primaire "energie" (het is veel meer dan dat, het is eerder een intelligentie) is, Qi/Chi genaamd in deze specifieke leer dus, die letterlijk de opperste creatieve kracht achter het universum is. Alles is ervan gemaakt, maar niet in het verleden, maar nu op dit moment, altijd compleet nieuw en vers. En omdat deze kracht/intelligentie primair is, heeft het het vermogen om de letterlijke wereld te beïnvloeden, creëren zelfs. Er bestaat een soort "blauwdruk" van elke vorm, waarvan aan de hand van dat, die intelligentie/energie vormen kan herstellen naar hun "perfecte" vorm. Dit is dus eigenlijk hetzelfde als het "bewustzijn" waar ik al jaren over zit te bazelen, maar dan met andere benamingen en andere technieken/toepassingen (meer gericht op lichamelijke oefeningen).

Voor veel mensen met een westerse overtuiging zal dit moeilijk zijn voor te stellen, maar in China wordt dit gezien als valide, echte geneeskunde. Niet slechts een alternatief zweverig iets. Dat fundamentele verschil van de wereld zien als solide of vluchtig, zelfstandig naamwoord of werkwoord, ding of patroon, bepaald hoe men hier naar kijkt.

Maar ik besef me goed dat dit iets is, dat erg gevoelig kan liggen. Op het moment hebben we bij ons in de familie een nichtje die zwaar depressief is en af en aan, aan de antidepressiva zit. Zelfs als het je volle overtuiging is, zeg je dan natuurlijk niet direct tegen zo iemand: ah joh alles is in werkelijkheid een hologram en als je contact maakt met de Chi in jezelf, dan kan dat je beginnen te resetten naar je blueprint en je terug brengen naar jezelf, naar je geluk. Nee... Dat zou hartstikke lomp en tactloos zijn, om dat zo te brengen. Ook al is het mijn eigen overtuiging dat die energie er is, dat we er contact mee kunnen maken en dat het ons kan herstellen.

Je zegt:

Hij noemt die middelen zelf een zegen, en zijn redding, iets waar hij zonder niet had kunnen functioneren op zijn cognitieve en geluksniveau.

En dat is ook zeker een mooi iets, dat iemand op die manier geholpen is en daar tevreden mee is. Dat meen ik oprecht.

Maar aan de andere kant, zijn er ook mensen die er volledig van overtuigd zijn dat wiet hun medicijn is. En ja, op een bepaald niveau kun je dat misschien zo zeggen, maar soms kun je ook iets maken tot je medicijn. Zo heb ik zelf vorig jaar kennis gemaakt met het stofje 4F-MPH, welke een RC variant is van Ritalin. Niet geheel onverwacht, voelde ik me daarop geregeld veel meer "mezelf" dan wanneer ik nuchter was. Hoewel ik niet echt ADD of autisme heb, heb ik van beide mijn leven lang duidelijk wel een aantal kenmerken gehad. Ook door die persoon met echt asperger duidelijk bij mij herkend, trouwens. Het had heel erg makkelijk gekund, dat ik nu had gedacht: dít is het, dit is het middel, het medicijn, om me "normaal" te voelen. Of dan de legale variant: Ritalin, of misschien Dexamfetamine (speed deed me ook meer "mezelf" voelen) Maar na het een tijdje te hebben gebruikt, besefte ik me, dat ook 4F-MPH simpelweg een drug is. Ik ben er toen mee gestopt en ben me gaan focussen op sport, op gezonde voeding, op contact maken met die energie (Qigong was ik nog niet bekend mee, maar het is hetzelfde ding), op slaap (daar is nog verbetering mogelijk) en op praktisch al mijn drugsgebruik stoppen. En wat blijkt, die ADD en autistische trekken beginnen allemaal te verdwijnen.

Voordat je het zegt, natuurlijk... natuurlijk is er verschil tussen iemand met enkele trekken/symptomen van deze stoornissen en mensen die echt gediagnosticeerd zijn als zijnde autist, asperger, etc. Ik wil dan ook niet beweren dat met zulke stoornissen gediagnosticeerde mensen van de medicatie af moeten en volledig onafhankelijk daarvan goed zullen kunnen functioneren. Wat ik wil zeggen, is dat dingen wellicht niet zo solide zijn als we denken. Dat er ruimte is voor genezing op een meer natuurlijke wijze. Persoonlijk ben ik er aardig van overtuigd dat die genezing heel diep en fundamenteel kan plaatsvinden, maar zelfs al zou het dat niet zijn, kan er wellicht wel een groot deel op die manier plaatsvinden.

Heel verhaal, maar ik hoop dat je zo mijn standpunt hierin wat begrijpt.

 

[Roze Olifant]

Na al die jaren "botsen" we nog steeds op hetzelfde ding. En dan doel ik op onze levensbeschouwing, die bij jou meer westers gericht lijkt en bij mij meer oosters gericht. Je weet vast waar ik het specifiek over heb, maar om het toch maar te benoemen: de oosterse levensbeschouwing (meerdere stromingen/overtuigingen) gaat uit van een wereld die niet solide is en een 'levensenergie' die vóór die wereld is (primair), waardoor de feitelijke wereld, dat wat wij materie noemen, "kneedbaar" is. De westerse levensbeschouwing gaat uit van een wereld (van materie dus) die primair is aan ons, mensen. Je kunt verder ook nog zeggen dat de oosterse levensbeschouwing alles ziet als een werkwoord of als een stroom/patroon en dat de westerse levensbeschouwing de wereld ziet als een zelfstandig naamwoord, een 'ding'.

Ik ben trouwens wel geconflicteerd geweest over deze twee levensbeschouwingen het laatste jaar. Met name door iemand waar ik close mee was, die autisme (asperger) heeft en dus medicatie nodig heeft daarvoor. Het allerlaatste wat ik wil, is iemands stoornis bagatelliseren als iets dat "maar tussen je oren zit". Ik wil niet respectloos overkomen op die manier...

Maar tegelijkertijd, neig ik persoonlijk alsnog naar de oosterse opvatting. Ik weet niet of je mijn aangemaakte topic over Qigong hebt gezien, maar dat is een Chinese leer/levensvisie, die stelt dat er een primaire "energie" (het is veel meer dan dat, het is eerder een intelligentie) is, Qi/Chi genaamd in deze specifieke leer dus, die letterlijk de opperste creatieve kracht achter het universum is. Alles is ervan gemaakt, maar niet in het verleden, maar nu op dit moment, altijd compleet nieuw en vers. En omdat deze kracht/intelligentie primair is, heeft het het vermogen om de letterlijke wereld te beïnvloeden, creëren zelfs. Er bestaat een soort "blauwdruk" van elke vorm, waarvan aan de hand van dat, die intelligentie/energie vormen kan herstellen naar hun "perfecte" vorm. Dit is dus eigenlijk hetzelfde als het "bewustzijn" waar ik al jaren over zit te bazelen, maar dan met andere benamingen en andere technieken/toepassingen (meer gericht op lichamelijke oefeningen).

Voor veel mensen met een westerse overtuiging zal dit moeilijk zijn voor te stellen, maar in China wordt dit gezien als valide, echte geneeskunde. Niet slechts een alternatief zweverig iets. Dat fundamentele verschil van de wereld zien als solide of vluchtig, zelfstandig naamwoord of werkwoord, ding of patroon, bepaald hoe men hier naar kijkt.

Maar ik besef me goed dat dit iets is, dat erg gevoelig kan liggen. Op het moment hebben we bij ons in de familie een nichtje die zwaar depressief is en af en aan, aan de antidepressiva zit. Zelfs als het je volle overtuiging is, zeg je dan natuurlijk niet direct tegen zo iemand: ah joh alles is in werkelijkheid een hologram en als je contact maakt met de Chi in jezelf, dan kan dat je beginnen te resetten naar je blueprint en je terug brengen naar jezelf, naar je geluk. Nee... Dat zou hartstikke lomp en tactloos zijn, om dat zo te brengen. Ook al is het mijn eigen overtuiging dat die energie er is, dat we er contact mee kunnen maken en dat het ons kan herstellen.

Je zegt:



En dat is ook zeker een mooi iets, dat iemand op die manier geholpen is en daar tevreden mee is. Dat meen ik oprecht.

Maar aan de andere kant, zijn er ook mensen die er volledig van overtuigd zijn dat wiet hun medicijn is. En ja, op een bepaald niveau kun je dat misschien zo zeggen, maar soms kun je ook iets maken tot je medicijn. Zo heb ik zelf vorig jaar kennis gemaakt met het stofje 4F-MPH, welke een RC variant is van Ritalin. Niet geheel onverwacht, voelde ik me daarop geregeld veel meer "mezelf" dan wanneer ik nuchter was. Hoewel ik niet echt ADD of autisme heb, heb ik van beide mijn leven lang duidelijk wel een aantal kenmerken gehad. Ook door die persoon met echt asperger duidelijk bij mij herkend, trouwens. Het had heel erg makkelijk gekund, dat ik nu had gedacht: dít is het, dit is het middel, het medicijn, om me "normaal" te voelen. Of dan de legale variant: Ritalin, of misschien Dexamfetamine (speed deed me ook meer "mezelf" voelen) Maar na het een tijdje te hebben gebruikt, besefte ik me, dat ook 4F-MPH simpelweg een drug is. Ik ben er toen mee gestopt en ben me gaan focussen op sport, op gezonde voeding, op contact maken met die energie (Qigong was ik nog niet bekend mee, maar het is hetzelfde ding), op slaap (daar is nog verbetering mogelijk) en op praktisch al mijn drugsgebruik stoppen. En wat blijkt, die ADD en autistische trekken beginnen allemaal te verdwijnen.

Voordat je het zegt, natuurlijk... natuurlijk is er verschil tussen iemand met enkele trekken/symptomen van deze stoornissen en mensen die echt gediagnosticeerd zijn als zijnde autist, asperger, etc. Ik wil dan ook niet beweren dat met zulke stoornissen gediagnosticeerde mensen van de medicatie af moeten en volledig onafhankelijk daarvan goed zullen kunnen functioneren. Wat ik wil zeggen, is dat dingen wellicht niet zo solide zijn als we denken. Dat er ruimte is voor genezing op een meer natuurlijke wijze. Persoonlijk ben ik er aardig van overtuigd dat die genezing heel diep en fundamenteel kan plaatsvinden, maar zelfs al zou het dat niet zijn, kan er wellicht wel een groot deel op die manier plaatsvinden.

Heel verhaal, maar ik hoop dat je zo mijn standpunt hierin wat begrijpt.

Dat het in China wordt gezien als valide geneeskunde zegt mij niet zo heel veel. Iets behoort tot valide geneeskunde als er voldoende wetenschappelijk bewijs voor is, als dat niet zo is, is het (voor mij) gewoon een vorm van pseudowetenschap. (Al denk ik strikt genomen niet dat Chi pseudoscience genoemd kan worden, omdat het bij mijn weten überhaupt niet pretendeert wetenschappelijk van aard te zijn. )

Maakt het niet minder interessant om erover te lezen trouwens. Ik ken er niet zoveel over. Dus bedankt voor het delen van je standpunt! Ik weet dat we hier anders over denken. Maar ieders zienswijze is boeiend!