gewapend met een pakje motillium voor de maag, een flesje bronchosedal DXM en een pakje cirrus ( pseudo-efedrine) ging ik gisteren om 23.00 aan de slag. Eerst het ranzige siroopje samen met 1200 mg pseudo-efedrine ( versterkt hallucinaties ) innemen. Na cc. een 3 kwartier begon het, de weinige lichtinvallen in mijn donkere kamer leken opeens wel feller te schijnen en de kamer totaal te verlichten waarbij ik zag hoe de muren steeds hoger en hoger werden waardoor ik mijn plafond niet meer kon zien. Mijn laken leek verdwenen te zijn en ik kreeg rillingen van mijn kleine teen tot in de punten van m'n haar. Mijn hartslag ging steeds harder en harder en mijn kamer begon op het ritme te bewegen en langzaam werd ik opgezogen in mijn matras. Langzaam voelde ik me verstikken, mijn hartslag versnellen en de muren van mijn kamer waren zo dicht bij dat ik ze kon voelen. Ik dacht werkelijk dat hier mijn einde kwam. Dan opeens ging het licht van de gang aan ( Onze vader die naar toilet moest ), het was mijn redding uit die vreselijke werveling maar toen werd ik ingeboezemd met een andere angst want het licht van de gang zat immers demonisch mij aan te staren, alsof het me uitlachtte. Toen ging het licht terug uit en sloot ik mijn ogen voor een kwartiertje om tot rust te komen. Nadien begaf ik mij naar de living voor even een sigaretje te roken. Alles goed en wel maar hoe meer ik naar de zetel zat te staren voor mij, hoe meer het op een Pokémon begon te lijken. En elke keer ik van de sigaret trok leek de pokémon in de dampen te dansen en te lachen. OKé, sigaretje was op, dus ik begaf me terug naar m'n kamer, het was inmiddels al 24.45. Toen ik op m'n bed lag kwam het bedrukte gevoel weer, m'n hartslag versnelde en het leek of mijn lichaam zich in allerlei bochten en kronkels vormde. Ik staarde levenloos voor me uit. Ik had mezelf al voor dood afgeschreven en het leek of het demonische in mij alsmaar meer naar boven kwam. De kamer muren zwalmde van dicht naar ver en terug naar dicht. Ik leek geen vat meer te hebben op enig gevoel van ruimte. Ik voelde de aanwezigheid van iets of iemand, het maakte me bang. Ik probeerde mezelf te herpakken en me te verplichten in slaap te vallen, wat na enkele uren totale gekte en verwarring lukte...
Had al eerder op DXM getript maar het leek of de pseudo-efedrine het effect zeer sterk maakte en verlengede ( zo'n 10 uur ). Het was zowieso een dom idee om een vasoconstrictor samen met DXM te gebruiken, maar het heeft me toch een ervaring gegeven waar ik nog altijd van versteld sta en niet uit men gedachten krijg.
Had al eerder op DXM getript maar het leek of de pseudo-efedrine het effect zeer sterk maakte en verlengede ( zo'n 10 uur ). Het was zowieso een dom idee om een vasoconstrictor samen met DXM te gebruiken, maar het heeft me toch een ervaring gegeven waar ik nog altijd van versteld sta en niet uit men gedachten krijg.
Komt de laatste tijd ook weer eens voor als nog een andere reportjes varriant.
