Hallo! Ik heb gister een dxm trip gehad van derde plateau niveau. En zoals ik al eerder gehoord en gelezen had, is het inderdaad niet echt een hele leuke ervaring. Het was ook geen bad-trip maar zeker niet iets om vaak te doen. Ik zal wel bij het begin beginnen.
Rond half 9 sochtends begon ik de wasbolletjes te grinden en geloof me, dat is veel werk :P Had tegen het einde echt last van mn arm. En daarna alle poeder weer terug in de capsules werken, ook een pokke werk :P
Om 9 uur werkte ik ze alle 16 tegelijk in(met mijn gewicht is dat derde plateau), Requiem had alles al om kwart voor in gewerkt. Wij allebei werden na het binnenwerken van de caps een beetje misselijk, vooral Requiem. Om kwart over negen was Requiem al behoorlijk er in aan het komen, hij voelde zich raar, liep niet helemaal zoals het hoort en hij werd steeds duizeliger.
We belden maar een vriend van ons op om langs te komen en ff te tripsitten voor het geval dat. Na een half uurtje was hij er maar hij kon helaas maar een uurtje blijven. Nog steeds voelde ik niks, waar ik opzich best van baalde. Maar langzamerhand begon ik het aangeschoten gevoel te krijgen dat ik altijd van dxm krijg. Tegen de tijd dat onze vriend moest gaan werken begon ik er ook goed in te komen en kon ik ook niet meer zo goed details zien, zoals letters van een sms'je kan ik niet onderscheiden tot ik 1 oog dichtdeed.
Requiem begon ineens aan van alles te krabben, hij zei ook dat hij ontzettende jeuk had aan zn rug, toen wij op zijn rug keken was die helemaal rood en onder de bulten. We dachten even dat hij een allergische reactie had. Maar we besloten niet te panieken, we zeidden dat requiem nergens aan moest krabben en we maar een half uurtje moesten wachten en dan weer kijken. Uiteraard waren we het alweer na een half uur vergeten(maar na de trip keken we nog en was er niks aan de hand
) Daarna kwam een tweede vriend van ons de trip-sitter functie vervangen. Tegen die tijd waren we heel wazig en ik wist nauwelijks meer waar ik mee bezig wa, hoe laat het toen was weet ik ook niet meer. Ik kon nauwelijks meer lopen en praten was ontzettend moeilijk, en soms brabbelde ik zomaar twee woorden uit die onverstaanbaar waren :P Maar tot die tijd, vond ik het allemaal nog wel leuk. Maar vanaf hier werd het zo verwarrend dat het een beetje eng werd. Niet dat ik echt bang werd maar dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Op een gegeven moment zag ik mezelf zelfs doodgaan in een hallucinatie. Rond een uur of 7 moest ik ineens gaan eten met mijn familie, ik wist niet eens dat ze thuis waren gekomen! Het was heel raar, mijn hele zichtveld was door de war en ik vond het erg moeilijk om het eten op mijn vork te krijgen. Mijn vader maakte net zoals normaal grapjes tijdens het eten en ik begreep er geen hol van! Maar ik lachte maar schamper mee om niet te raar over te komen :P Op een gegeven moment vroeg mijn vader iets aan mij en ik kon moeizaam het antwoord over mijn lippen krijgen maar gelukkig verstond hij het wel. Na het eten weer naar boven gegaan en tot 9 uur was het wazige gevoel er nog. Daarna zat ik alleen maar te trillen van de kou en ik voelde dat ik rotzooi in mijn lichaam had en ik had echt het gevoel van: Ok nou mag het wel voorbij gegaan. Toen was ik maar onder de douche gegaan en een warme douche genomen, en ik stond er en ik kreeg ineens heel veel energie, zelfs agressie. Wat ik heel lang niet gevoeld heb. En door de dextrometorfan voelde ik ook nauwelijks pijn, dus ik sloeg tegen de muur aan en mijn hele hand werd blauw en rood maar ik voelde er nauwelijks wat van. Daarna maar pyjama aangetrokken en in bed gaan liggen, waar ik een klein beetje zat te stuiptrekken. Maar daarna wel lekker geslapen. Maar ik voel me nog steeds wel een beetje raar.
Conclusie: derde plateau is inderdaad geen leuke ervaring, maar zeker wel interessant om mee te maken. Iedereen die 10 capsules leuk vond kan weleens derde plateau proberen. Ik heb me af en toe best vermaakt, maar overall is het meer intens.
Rond half 9 sochtends begon ik de wasbolletjes te grinden en geloof me, dat is veel werk :P Had tegen het einde echt last van mn arm. En daarna alle poeder weer terug in de capsules werken, ook een pokke werk :P
Om 9 uur werkte ik ze alle 16 tegelijk in(met mijn gewicht is dat derde plateau), Requiem had alles al om kwart voor in gewerkt. Wij allebei werden na het binnenwerken van de caps een beetje misselijk, vooral Requiem. Om kwart over negen was Requiem al behoorlijk er in aan het komen, hij voelde zich raar, liep niet helemaal zoals het hoort en hij werd steeds duizeliger.
We belden maar een vriend van ons op om langs te komen en ff te tripsitten voor het geval dat. Na een half uurtje was hij er maar hij kon helaas maar een uurtje blijven. Nog steeds voelde ik niks, waar ik opzich best van baalde. Maar langzamerhand begon ik het aangeschoten gevoel te krijgen dat ik altijd van dxm krijg. Tegen de tijd dat onze vriend moest gaan werken begon ik er ook goed in te komen en kon ik ook niet meer zo goed details zien, zoals letters van een sms'je kan ik niet onderscheiden tot ik 1 oog dichtdeed.
Requiem begon ineens aan van alles te krabben, hij zei ook dat hij ontzettende jeuk had aan zn rug, toen wij op zijn rug keken was die helemaal rood en onder de bulten. We dachten even dat hij een allergische reactie had. Maar we besloten niet te panieken, we zeidden dat requiem nergens aan moest krabben en we maar een half uurtje moesten wachten en dan weer kijken. Uiteraard waren we het alweer na een half uur vergeten(maar na de trip keken we nog en was er niks aan de hand
) Daarna kwam een tweede vriend van ons de trip-sitter functie vervangen. Tegen die tijd waren we heel wazig en ik wist nauwelijks meer waar ik mee bezig wa, hoe laat het toen was weet ik ook niet meer. Ik kon nauwelijks meer lopen en praten was ontzettend moeilijk, en soms brabbelde ik zomaar twee woorden uit die onverstaanbaar waren :P Maar tot die tijd, vond ik het allemaal nog wel leuk. Maar vanaf hier werd het zo verwarrend dat het een beetje eng werd. Niet dat ik echt bang werd maar dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Op een gegeven moment zag ik mezelf zelfs doodgaan in een hallucinatie. Rond een uur of 7 moest ik ineens gaan eten met mijn familie, ik wist niet eens dat ze thuis waren gekomen! Het was heel raar, mijn hele zichtveld was door de war en ik vond het erg moeilijk om het eten op mijn vork te krijgen. Mijn vader maakte net zoals normaal grapjes tijdens het eten en ik begreep er geen hol van! Maar ik lachte maar schamper mee om niet te raar over te komen :P Op een gegeven moment vroeg mijn vader iets aan mij en ik kon moeizaam het antwoord over mijn lippen krijgen maar gelukkig verstond hij het wel. Na het eten weer naar boven gegaan en tot 9 uur was het wazige gevoel er nog. Daarna zat ik alleen maar te trillen van de kou en ik voelde dat ik rotzooi in mijn lichaam had en ik had echt het gevoel van: Ok nou mag het wel voorbij gegaan. Toen was ik maar onder de douche gegaan en een warme douche genomen, en ik stond er en ik kreeg ineens heel veel energie, zelfs agressie. Wat ik heel lang niet gevoeld heb. En door de dextrometorfan voelde ik ook nauwelijks pijn, dus ik sloeg tegen de muur aan en mijn hele hand werd blauw en rood maar ik voelde er nauwelijks wat van. Daarna maar pyjama aangetrokken en in bed gaan liggen, waar ik een klein beetje zat te stuiptrekken. Maar daarna wel lekker geslapen. Maar ik voel me nog steeds wel een beetje raar. Conclusie: derde plateau is inderdaad geen leuke ervaring, maar zeker wel interessant om mee te maken. Iedereen die 10 capsules leuk vond kan weleens derde plateau proberen. Ik heb me af en toe best vermaakt, maar overall is het meer intens.
Maar ik blijf voortaan van de dxm af, en als ik het toch ga doen dan wordt het 5 caps en wat blowen. 
