Een paar weken geleden schreef ik een stukje over mijn interesse in en ervaringen met drugs op een forum gemaakt door een vriend van mij. Ik kreeg zowel negatieve als positieve reacties op mijn verhaal. Een forumbezoekster (18 jaar) besloot zelf eens paddo's te gaan proberen en schreef even later het volgende tripverslag. Ik vind het een mooi verslag en post het hier met haar toestemming 
---
Jul 29 2006
Zoheeee, dat was me het nachtje wel..
Ik heb gisteren voor de eerste keer paddo's geprobeerd. Lifechanging... Ik heb maar twee derde van een hele portie gehad maar dat was al genoeg voor me.
Verslagje? Waarom niet.
We hadden dus paddo's gehaald, en drie mensen gingen trippen, alledrie noobs, waaronder ik. Dus alles klaargelegd, voorbereidingen etc etc. Vriend van me begon aan de soep, fijngemaald die paddo's, in cupasoup gedaan. Smaakte lekker, proefde geen verschil.
Naja, soepje op, lagen we lekker met z'n drieen op de grond, en ik begin als eerste wat te voelen. Het eerste was een soort tinteling dat door je lijf gaat, een heel apart gevoel. En je wordt lacherig, losser, je laat je zenuwen gaan. Ik heb nog nooit zo'n lol gehad in m'n hele leven als toen, ik had nog nooit zo uitbundig en heerlijk gelachen.
Proberen op de staan, heel licht en wankelend gevoel, maar nog steeds heel lekker. Mijn vrienden begonnen nu ook goed weg te geraken eindelijk (ze keken me al heel raar aan) en op een gegegeven moment word je je de hallucinaties waar. Het begon met het plafond, die kreeg golfjes en uitstulpingen, heel vreemd om te zien. Na wat verdere ontdekking begonnen kleuren te veranderen, alles had een hele regenboogachtige gloed. Heel leuk om waar te nemen. Vervolgens verbaasden we over de gordijnen (nu weet ik waarom mensen altijd van die drukke gordijnen hadden WOW) en patronen op de huid van elkaar, die hebben we dan ook omlijnd op de huid en in mijn schetsboek, waar ik een aantal pagina's opgaf aan dit, zodat we alles konden neerpennen en tekenen als we dat wilden. Hebben we ook zeker gedaan.
Naja, patronen op de huid, vreeeeemd. En ze bewogen ook. Dit was dus een hele ontdekkingsreis, alles zien en voelen wat de hallucinaties met je doen. We waren terwijl Ice Age aan het kijken, dat gaf ook een vreemd effect. Haha. En gezichten/huid werden bruiner en roder. Allemaal dingen bewogen en verschenen plots. Dit was nog de samenpret, maar vanaf toen gleed iedereen zijn eigen wereldje in.
Vriendin van me was op een djembe aan het spelen, ze waande zich echt in Afrika en voelde zich heerlijk thuis. Vriend van me heeft denk ik een uur onder de douche gestaan in het donker, genietend van water. Alles heeft een nieuwigheid over zich heen. Je geraakt ook tijdsbesef kwijt. Vaak dacht ik, poehoee, zal wel een uur voorbij zijn nu, maar het waren 10 min! Heel apart, maar het leek alsof dat het nu was, altijd zo zou blijven en nooit stoppen.
Ik had mijn schetsboek in de hand en mijn pen die ik de hele nacht niet heb losgelaten. Ik wilde tekenen, dat was zo een fantastische ervaring. Nu weet ik waarom kunstenaars vaak trippen als ze een kunstwerk maken. Het witte papier was leeg, maar door de hallucinaties vormden er zich lijnen, en die lijnen vormden zich tot een tekening. Ik deed niets behalve de lijnen in potlood zetten, de tekening was er gewoon door mijn gedachten. Het is een van de veelzeggendste tekeningen die ik gemaakt heb.
Op een gegeven moment begon ik te huilen, want ik dacht aan mijn overleden moeder, die vroeger ook wel eens dit soort spul gebruikte.. Ik rouwde, en het voelde aan alsof ik voor het eerst echt rouwde, ik huilde tranen met tuiten, maar alles voelde zo goed en vredig, ik was het eens met de dood van m'n moeder, ik huilde erom, maar op een goede manier. Dat was een hele emotionele stage.
Daarna kwam de stage waarin de wereld zich precies voor je opent. Je snapt alles, je begrijpt alles, alles heeft een link met alles. Het is niet uit te leggen en ik denk ook niet dat je het goed begrijpt als je nog nooit zo een ervaring hebt gehad. Je brein zet precies een paar deuren open, remmingen gaan los. De aanraking van een hand op je schouder is bv al wonderbaarlijk en mooi.
Zo hebben we nog een tijdje verder rondgedoold in het huis, elk in ons eigen wereldje, tot we terug in de realiteit kwamen, bang, heel plots is dat. Maar de naeffecten waren duidelijk nog aanwezig. Toen hebben we samen over de ervaring gepraat en geanalyseerd, en tot de conclusie gekomen dat het fantastisch was, dat we het nog een keer moeten doen want het is absoluut niet verslavend maar zo'n heftige ervaring, alleen niet te vaak doen, en dat we van elkaar hielden.
Het is alsof ik een hele band heb gekregen met ze. Ik heb er geen spijt van, ik zal het nooit hebben, en ik zal het ook blijven gebruiken in beperkte mate.
Ps: Ik snap al die lifeloving hippies nu! En psychedelische kunst! Woow!
---
Jul 29 2006
Zoheeee, dat was me het nachtje wel..
Ik heb gisteren voor de eerste keer paddo's geprobeerd. Lifechanging... Ik heb maar twee derde van een hele portie gehad maar dat was al genoeg voor me.
Verslagje? Waarom niet.
We hadden dus paddo's gehaald, en drie mensen gingen trippen, alledrie noobs, waaronder ik. Dus alles klaargelegd, voorbereidingen etc etc. Vriend van me begon aan de soep, fijngemaald die paddo's, in cupasoup gedaan. Smaakte lekker, proefde geen verschil.
Naja, soepje op, lagen we lekker met z'n drieen op de grond, en ik begin als eerste wat te voelen. Het eerste was een soort tinteling dat door je lijf gaat, een heel apart gevoel. En je wordt lacherig, losser, je laat je zenuwen gaan. Ik heb nog nooit zo'n lol gehad in m'n hele leven als toen, ik had nog nooit zo uitbundig en heerlijk gelachen.
Proberen op de staan, heel licht en wankelend gevoel, maar nog steeds heel lekker. Mijn vrienden begonnen nu ook goed weg te geraken eindelijk (ze keken me al heel raar aan) en op een gegegeven moment word je je de hallucinaties waar. Het begon met het plafond, die kreeg golfjes en uitstulpingen, heel vreemd om te zien. Na wat verdere ontdekking begonnen kleuren te veranderen, alles had een hele regenboogachtige gloed. Heel leuk om waar te nemen. Vervolgens verbaasden we over de gordijnen (nu weet ik waarom mensen altijd van die drukke gordijnen hadden WOW) en patronen op de huid van elkaar, die hebben we dan ook omlijnd op de huid en in mijn schetsboek, waar ik een aantal pagina's opgaf aan dit, zodat we alles konden neerpennen en tekenen als we dat wilden. Hebben we ook zeker gedaan.
Naja, patronen op de huid, vreeeeemd. En ze bewogen ook. Dit was dus een hele ontdekkingsreis, alles zien en voelen wat de hallucinaties met je doen. We waren terwijl Ice Age aan het kijken, dat gaf ook een vreemd effect. Haha. En gezichten/huid werden bruiner en roder. Allemaal dingen bewogen en verschenen plots. Dit was nog de samenpret, maar vanaf toen gleed iedereen zijn eigen wereldje in.
Vriendin van me was op een djembe aan het spelen, ze waande zich echt in Afrika en voelde zich heerlijk thuis. Vriend van me heeft denk ik een uur onder de douche gestaan in het donker, genietend van water. Alles heeft een nieuwigheid over zich heen. Je geraakt ook tijdsbesef kwijt. Vaak dacht ik, poehoee, zal wel een uur voorbij zijn nu, maar het waren 10 min! Heel apart, maar het leek alsof dat het nu was, altijd zo zou blijven en nooit stoppen.
Ik had mijn schetsboek in de hand en mijn pen die ik de hele nacht niet heb losgelaten. Ik wilde tekenen, dat was zo een fantastische ervaring. Nu weet ik waarom kunstenaars vaak trippen als ze een kunstwerk maken. Het witte papier was leeg, maar door de hallucinaties vormden er zich lijnen, en die lijnen vormden zich tot een tekening. Ik deed niets behalve de lijnen in potlood zetten, de tekening was er gewoon door mijn gedachten. Het is een van de veelzeggendste tekeningen die ik gemaakt heb.
Op een gegeven moment begon ik te huilen, want ik dacht aan mijn overleden moeder, die vroeger ook wel eens dit soort spul gebruikte.. Ik rouwde, en het voelde aan alsof ik voor het eerst echt rouwde, ik huilde tranen met tuiten, maar alles voelde zo goed en vredig, ik was het eens met de dood van m'n moeder, ik huilde erom, maar op een goede manier. Dat was een hele emotionele stage.
Daarna kwam de stage waarin de wereld zich precies voor je opent. Je snapt alles, je begrijpt alles, alles heeft een link met alles. Het is niet uit te leggen en ik denk ook niet dat je het goed begrijpt als je nog nooit zo een ervaring hebt gehad. Je brein zet precies een paar deuren open, remmingen gaan los. De aanraking van een hand op je schouder is bv al wonderbaarlijk en mooi.
Zo hebben we nog een tijdje verder rondgedoold in het huis, elk in ons eigen wereldje, tot we terug in de realiteit kwamen, bang, heel plots is dat. Maar de naeffecten waren duidelijk nog aanwezig. Toen hebben we samen over de ervaring gepraat en geanalyseerd, en tot de conclusie gekomen dat het fantastisch was, dat we het nog een keer moeten doen want het is absoluut niet verslavend maar zo'n heftige ervaring, alleen niet te vaak doen, en dat we van elkaar hielden.
Het is alsof ik een hele band heb gekregen met ze. Ik heb er geen spijt van, ik zal het nooit hebben, en ik zal het ook blijven gebruiken in beperkte mate.
Ps: Ik snap al die lifeloving hippies nu! En psychedelische kunst! Woow!
