Wie: J, L, R & ik, allemaal 17 behalve R. Voor haar zou dit de vierde keer worden, voor J en mij de derde keer, en voor L de eerste keer.
Wat: 4 Roze Engeltjes, MDxx medium, geschat rond de 120 mg of minder
Waar: R’s bijgebouwtje in de tuin (klein huis), de hei
Als er iemand goed voorbereid was voor een nachtje XTC, dan waren wij het wel. Toen school net was begonnen, werden de eerste plannen al geschetst. Door alle verhalen die we vol enthousiasme vertelden, werd L ook erg nieuwsgierig naar de beroemde party-pil. Het zou plaats gaan vinden in de herfstvakantie, en het zou waarschijnlijk bij R thuis mogen. Uiteraard pas als haar ouders veilig lagen te slapen. De vorige keer waren we met z’n drieën, zonder L, en hadden toen een geweldige maar vrij slecht voorbereide nacht gehad. Maar van elke keer leer je weer wat.
Eerst zouden we gaan voor Goldbars die rond de 200 mg bevatten, maar dit werden uiteindelijk Roze Engeltjes. Helaas was hier bijna niks over te vinden op internet, behalve een schatting van het aantal mg. Dat zou ongeveer 120 zijn, dus we besloten te beginnen met een halfje en daarna met kwartjes verder te gaan. De pillen zagen er wel goed uit, neonroze, de MDMA was goed zichtbaar, het had een goede anijsgeur.
We waren rond 2 uur al bij R, best vroeg, want de dagen ervoor begonnen de gezonde zenuwen iets op te spelen, en als je dan zo lang moet wachten is dat niet echt fijn. Gelukkig hadden we voldoende afleiding, zo gingen we boodschappen doen. We haalden fruit om een fruitsalade mee te maken, want dit leek ons heel lekker ’s nachts. Ik had de vorige dag al dextro en kauwgom gehaald. Ook hadden we 24 lachgaspatronen, we waren erg benieuwd naar deze combinatie.
Het werd langzaam donker, aten zelfgekookte pasta die superlekker was en speelden allerlei spelletjes om de tijd te doden. Ook deden we nog een ballonnetje, dit is eigenlijk altijd wel leuk behalve dat je er zo moe van word, en ik werd er ook nog eens supermisselijk van. R wist niet hoe laat haar ouders zouden gaan slapen, dus we wisten niet precies hoe laat we het zouden nemen. Ik voelde me rond 11 uur echt inkakken, ik was (en ben) namelijk niet topfit. Snotverkouden en grieperig, maar dat zou deze avond niet verpesten. Gelukkig gingen de ouders van R vrij vroeg slapen, het wachten was op haar zus. Ondertussen begonnen de zenuwen iets toe te nemen, deze avond moést perfect worden, vooral voor L omdat het haar eerste keer zou zijn.
Toen R’s zus eindelijk de deur op slot deed en vertelde dat ze ging slapen, kreeg iedereen een glimlachje rond zijn mond. We hadden afgesproken veel van deze avond te filmen, zodat we een leuk ‘aandenken’ hadden voor later. We haalden de pilletjes tevoorschijn, en de camera op m’n mobiel ging aan. Ik beet het pilletje door wat vrij makkelijk ging, en de vieze chemische smaak verspreidde zich door m’n mond. Ik voelde mijn tong er zelfs een beetje gevoelloos van worden. Snel slikte ik het door met een glas water, en ik werd super kalm. Ik was totaal niet zenuwachtig meer (misschien omdat ik erg moe was) maar had er zin in. Laat maar komen! Ook de anderen namen hun halfje in. L en J werden super zenuwachtig en hadden zelfs trilhandjes. Ik bleef kalm en hoopte dat ze zich ook wat minder zenuwachtig voelden. We zaten op de grond in het kantoor van R’s moeder in het bijgebouwtje, voor ons hing een enorme klok die echt de hele tijd mijn aandacht trok. Elke minuut die verstreek leek een eeuwigheid. Ik ergerde me dood aan die klok.
We speelden uno om afleiding te hebben, maar dit ging uitermate slecht. L en J besloten ermee te stoppen na een kwartier. R en ik gingen nog even door, maar we waren er vrij snel klaar mee. Dat gedeelte vind ik altijd het leukst, je wéet dat het over nu en onbepaalde tijd gaat komen. De eerste golven. Na 20 minuten ging ik even op een bureaustoel zitten met een kleedje over me heen. Mijn hoofd maakte zich echt klaar voor het gevoel. Ik zei tegen mezelf: kom maar, het is goed, geef je over. Ik sloot m’n ogen even en ademde diep in door m’n neus, uit door m’n mond. De leegte in mijn hoofd maakte toen langzaam plaats voor een gevoel dat niet echt te beschrijven valt. Niet heftig, absoluut niet, maar ik wist dat dit een golf was. Een golf van warme zachte tintelingen trok door m’n lichaam, ik voelde het aan mijn knieën en handen. Die werden lekker warm. Meteen verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht toen de anderen vroegen naar wat ik voelde. Dit was ‘m, zeker weten. De anderen merkten nog niks, behalve R, wij hebben een beetje hetzelfde postuur en ze zei dat ze een beetje ‘vaag’ in haar hoofd werd. Ik merkte het meteen aan haar stem. Die werd een beetje zacht en soepel, alsof je een paar glaasjes wijn op hebt. De golf trok weer weg toen ik opstond. Wat moest ik gaan doen? Ik had opeens nergens zin in. Echt hélemaal nergens. We besloten even naar buiten te gaan.
Op dat moment is er altijd een soort van kleine chaos, ik ervaar het moment van inslag altijd als vervelend omdat ik zo erg aan dat gevoel moet wennen, en iedereen moet dan even z’n eigen ding doen. Iedereen loopt door elkaar en gaat weer naar binnen en weer naar buiten en weer water drinken en weer zitten. Ikzelf ook, golven bleven komen en gaan, en ik had nergens zin in. Ik voelde me best kut maar dat was verwacht en ik wist wat ik er aan moest doen. R en ik zaten gelukkig vrij op hetzelfde level. L en J voelden echter bijna niks, en dit frustreerde me echt super erg. Ondertussen was het een uur en een kwartier geleden na inname.
Iedereen ging naar binnen, en ondertussen werd ik steeds vager in m’n hoofd. Rondjes lopen, dat moest ik doen. In door je neus, uit door je mond. Ik kon niet stoppen met rondjes lopen en bleef maar doorgaan. Nadat ik bijna een pad in de tuin had uitgesleten, kwam ik tot de conclusie dat ik me eigenlijk SUPERfijn voelde. Slappe ledematen, kaakklemmen, zweetpalmen, rollende oogballen, het enige wat minder was dat ik vrij weinig snapte van alles, terwijl sommige mensen juist heel helder worden van XTC. Ik ging weer naar binnen en was in jubelstemming, het voelde echt bijna weer zoals de eerste keer behalve dat de setting totaal anders was. Ik sloop naar de wc om even wat te drinken en m’n hoofd te checken. L zat op de grond met de lichten uit, het zag ernaar uit dat ze absoluut niet gestoord wilde worden wat je op zo’n moment natuurlijk VOLLEDIG accepteert. Mijn ogen zagen er goddank redelijk normaal uit, maar ik vond het zelf wel obvious dat ik geslikt had.
Ik ging naar boven waar R zat in een stoel, ook hier waren de lichten uit. Dat vond ik toen echt even fijn. We zaten precies op hetzelfde level te spacen, als ik ging zitten kwamen mijn benen even klaar en kon ik even niks uitbrengen behalve dat R een lekker ding was. Het voelde zó fijn om al haar positieve kanten te benoemen. We whatsappten met elkaar omdat ik echt totaal geen zin had om te praten ofzo. Ik stuurde dat ik ‘alle energie van buddha en god en Allah en bergwatervallen door m’n benen voelde stromen en dat ik daar zo dankbaar voor was’, geweldig. Even later kwam L boven en zei dat ze samen met J nog een kwartje had genomen. Ik baalde heel erg dat ze zich niet zoals mij voelde, dat vonden R en ik echt superkut.
Na een halfuurtje spacen op bed had ik behoefte aan mensen en ging ik naar beneden. Ik had ondertussen maar wel even een kauwgompje genomen. Ik kwam binnen in het kantoortje en trof daar een superblije L aan. Ik dacht echt eindelijk. Ze zei dat haar handen zo lekker voelden en ze wilde een knuffel. Ook J begon het te voelen, en ze zagen er allebei zo tering mooi uit met die grote opengesperde pillenogen! Helemaal mooi. Ik werd er helemaal blij van ookal voelde ik het iets afnemen. Het was ondertussen ongeveer 2,5 uur later. L en ik hadden nog een verassing voor R en J. We vroegen of ze even wilden gaan zitten, en we haalden van boven een grote plastic tas met allemaal cadeautjes. Allemaal troep van de action, zoals vriendschapsarmbandjes die je zelf kon maken en een wapperstok met een paars lint eraan. Totaal useless maar op dat moment waren ze even helemaal sprakeloos. Dat gaf echt een geweldige kick.
We besloten naar de hei te gaan, ik voelde me een avonturier met mijn rugzak op en handschoenen en muts. Helaas nam het gevoel vanaf daar heel erg af. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren hoe we daar zijn gekomen, en hoe erg iedereen het nog voelde. Ik dacht alleen: ah joh, ik kan mákkelijk in de wiskunde les zitten zo, terwijl mijn oogballen achterin hun kassen rolden en mijn zicht aan het trillen was, hahah. We gingen even bij een bankje zitten voor de hei, de rest ging even roken en ik en R namen ons halfje. We zouden eerst in kwartjes slikken maar toen dacht ik echt fuck it. Ook L en J namen hun kwartjes nog in. We sloegen een paadje in naar de heuvel in het midden van de hei, ik zag echt helemaal niks, het is een wonder dat we geen enkel hadden gebroken. Het was in mijn herinneringen ongeveer een halfuurtje lopen, en ondertussen gingen J en L hard. Vooral J liep te herkauwen als een koe en helemaal los te gaan op Gesaffelstein, harde donkere techno. Muziek was echt superlekker, maar ik had totaal niet de behoefte om los te gaan. Toen we op de heuvel aankwamen ging ik ook meteen voor de boxjes zitten, mond op half 7, druipneus, ogen halfopen, had er vast heel mooi uitgezien.
De rest ging echt superlos, we hadden allerlei muziek op, hardstyle, techno, meeschreeuwmuziek, het was weer even helemaal fijn. Ik voelde me weer helemaal mellow na dat halfje. Ik vroeg telkens aan L wat ze er nou van vond, maar ze was de hele tijd bezig met ‘de wereld met haar handen te besturen’ Kreeg er helemaal een glimlachje van. We besloten een lachgasje te doen, daar was ik best huiverig voor maar aan J te zien was het het echt waard, hij lag over de grond te rollen. Dus deden we allemaal een ballonnetje, echt facking lekker was dat, werd helemaal euforisch en het leek ook langer dan normaal te duren. Ook hadden we tripbrillen mee en een bal met lichtjes erin, wat een mooi gezicht was dat. Werd er helemaal ingezogen en we konden alleen maar staren en het lichtje proberen te pakken.
Nadat ik met R even housemuziek had opgezet waar we mooie herinneringen aan hadden en we hand in hand meezongen, wat ook weer super intens was, voelde ik het helaas weer afnemen. Echt superkut was dat. Iedereen had het, en we verruilden de hardstyle voor Xavier Rudd. Ik voelde me niet langer mellow en euforisch maar gewoon heel erg strak. Mijn ogen waren zo groot als planeten en ik kon niks anders doen dan kauwen. Het zou ondertussen denk ik 5 uur zijn geweest, en de nacht kwam tot einde. We besloten terug te gaan. L en J gingen blowen, en ineens begon L te schreeuwen dat ze er weer helemaal in terug kwam. Daar werd ik blij van maar ik werd ook gefrustreerd dat deze avond zo anders was verlopen dan ik wilde. Ik werd echt facking chagrijnig en begon te janken vanuit het niets. Ik heb gemerkt dat ik door pillen zo vluchtig denk dat ik echt van het ene naar het andere onderwerp ga in minder dan een seconde, zo ook nu. Toen R zei dat ze een struik zag die er niet was en dat L driehoekjes in de lucht kon besturen was ik er weer helemaal bij.
Ik liep ook op de struikjes af, zag een boom aan voor een huis en R en L kregen brilletjes en rattenmaskers. Dat was weer echt geweldig, je word op een of andere manier zo creatief dat je echt in vanalles dingen kan zien. L en ik hadden de grootste lol om paars wordend haar, een hotel dat ineens in een pannenkoekenhuis veranderde en daarna waren ervan overtuigd dat het het gerechtshof in Den Haag was. J zag er weer wat anders in. We besloten een omweg te maken om nog even te genieten.
L was helemaal wild van de blaadjes die uit de boom viel, en ze leek net een schattig kind toen ze gillend de blaadjes uit de lucht plukte. Werd er helemaal vrolijk van. We waren ondertussen weer thuis bij R aangekomen, en ik merkte dat ik echt supermoe was. Als ik m’n ogen dicht deed kreeg ik prachtige CEV’s te zien, regenboogkleurige spiralen die overgingen in draken enzo. R en L besloten te gaan douchen, wat ze erg fijn vonden. Ondertussen deden J en ik het laatste lachgasje. Wat ik toen zag valt echt niet te beschrijven, ik deed m’n ogen dicht en werd gezogen in een spiraal met allerlei kleuren, dat overging in pixelhondjes, en het duurde superlang. Daarna kon ik alleen maar met open mond verbazen over wat ik net zag. Heb gewoon zitten trippen daar, alles was zo helder, niet normaal.
Nadat L, R en J gedoucht hadden was het toch echt tijd om naar bed te gaan. Het was bijna 7 uur. Ik wilde nog genieten van de CEV’s, maar ik was te moe om mijn ogen open te houden. De volgende morgen werden we rond half 11 wakker, helemaal vercrackt natuurlijk. Voelde me echt helemaal op en gebroken, en dacht meteen weer: is dit het waard? Gelukkig ebden die gevoelens weg, en nu voel ik me alleen een beetje moe. Waarschijnlijk ga ik nog wel last krijgen van een dinsdagdip, maar dat hoort er eenmaal bij. Het was een facking vage maar leuke avond, heb weer genoten. Over 3/4 maanden weer, en dan doen we het weer beter.
Wat: 4 Roze Engeltjes, MDxx medium, geschat rond de 120 mg of minder
Waar: R’s bijgebouwtje in de tuin (klein huis), de hei
Als er iemand goed voorbereid was voor een nachtje XTC, dan waren wij het wel. Toen school net was begonnen, werden de eerste plannen al geschetst. Door alle verhalen die we vol enthousiasme vertelden, werd L ook erg nieuwsgierig naar de beroemde party-pil. Het zou plaats gaan vinden in de herfstvakantie, en het zou waarschijnlijk bij R thuis mogen. Uiteraard pas als haar ouders veilig lagen te slapen. De vorige keer waren we met z’n drieën, zonder L, en hadden toen een geweldige maar vrij slecht voorbereide nacht gehad. Maar van elke keer leer je weer wat.
Eerst zouden we gaan voor Goldbars die rond de 200 mg bevatten, maar dit werden uiteindelijk Roze Engeltjes. Helaas was hier bijna niks over te vinden op internet, behalve een schatting van het aantal mg. Dat zou ongeveer 120 zijn, dus we besloten te beginnen met een halfje en daarna met kwartjes verder te gaan. De pillen zagen er wel goed uit, neonroze, de MDMA was goed zichtbaar, het had een goede anijsgeur.
We waren rond 2 uur al bij R, best vroeg, want de dagen ervoor begonnen de gezonde zenuwen iets op te spelen, en als je dan zo lang moet wachten is dat niet echt fijn. Gelukkig hadden we voldoende afleiding, zo gingen we boodschappen doen. We haalden fruit om een fruitsalade mee te maken, want dit leek ons heel lekker ’s nachts. Ik had de vorige dag al dextro en kauwgom gehaald. Ook hadden we 24 lachgaspatronen, we waren erg benieuwd naar deze combinatie.
Het werd langzaam donker, aten zelfgekookte pasta die superlekker was en speelden allerlei spelletjes om de tijd te doden. Ook deden we nog een ballonnetje, dit is eigenlijk altijd wel leuk behalve dat je er zo moe van word, en ik werd er ook nog eens supermisselijk van. R wist niet hoe laat haar ouders zouden gaan slapen, dus we wisten niet precies hoe laat we het zouden nemen. Ik voelde me rond 11 uur echt inkakken, ik was (en ben) namelijk niet topfit. Snotverkouden en grieperig, maar dat zou deze avond niet verpesten. Gelukkig gingen de ouders van R vrij vroeg slapen, het wachten was op haar zus. Ondertussen begonnen de zenuwen iets toe te nemen, deze avond moést perfect worden, vooral voor L omdat het haar eerste keer zou zijn.
Toen R’s zus eindelijk de deur op slot deed en vertelde dat ze ging slapen, kreeg iedereen een glimlachje rond zijn mond. We hadden afgesproken veel van deze avond te filmen, zodat we een leuk ‘aandenken’ hadden voor later. We haalden de pilletjes tevoorschijn, en de camera op m’n mobiel ging aan. Ik beet het pilletje door wat vrij makkelijk ging, en de vieze chemische smaak verspreidde zich door m’n mond. Ik voelde mijn tong er zelfs een beetje gevoelloos van worden. Snel slikte ik het door met een glas water, en ik werd super kalm. Ik was totaal niet zenuwachtig meer (misschien omdat ik erg moe was) maar had er zin in. Laat maar komen! Ook de anderen namen hun halfje in. L en J werden super zenuwachtig en hadden zelfs trilhandjes. Ik bleef kalm en hoopte dat ze zich ook wat minder zenuwachtig voelden. We zaten op de grond in het kantoor van R’s moeder in het bijgebouwtje, voor ons hing een enorme klok die echt de hele tijd mijn aandacht trok. Elke minuut die verstreek leek een eeuwigheid. Ik ergerde me dood aan die klok.
We speelden uno om afleiding te hebben, maar dit ging uitermate slecht. L en J besloten ermee te stoppen na een kwartier. R en ik gingen nog even door, maar we waren er vrij snel klaar mee. Dat gedeelte vind ik altijd het leukst, je wéet dat het over nu en onbepaalde tijd gaat komen. De eerste golven. Na 20 minuten ging ik even op een bureaustoel zitten met een kleedje over me heen. Mijn hoofd maakte zich echt klaar voor het gevoel. Ik zei tegen mezelf: kom maar, het is goed, geef je over. Ik sloot m’n ogen even en ademde diep in door m’n neus, uit door m’n mond. De leegte in mijn hoofd maakte toen langzaam plaats voor een gevoel dat niet echt te beschrijven valt. Niet heftig, absoluut niet, maar ik wist dat dit een golf was. Een golf van warme zachte tintelingen trok door m’n lichaam, ik voelde het aan mijn knieën en handen. Die werden lekker warm. Meteen verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht toen de anderen vroegen naar wat ik voelde. Dit was ‘m, zeker weten. De anderen merkten nog niks, behalve R, wij hebben een beetje hetzelfde postuur en ze zei dat ze een beetje ‘vaag’ in haar hoofd werd. Ik merkte het meteen aan haar stem. Die werd een beetje zacht en soepel, alsof je een paar glaasjes wijn op hebt. De golf trok weer weg toen ik opstond. Wat moest ik gaan doen? Ik had opeens nergens zin in. Echt hélemaal nergens. We besloten even naar buiten te gaan.
Op dat moment is er altijd een soort van kleine chaos, ik ervaar het moment van inslag altijd als vervelend omdat ik zo erg aan dat gevoel moet wennen, en iedereen moet dan even z’n eigen ding doen. Iedereen loopt door elkaar en gaat weer naar binnen en weer naar buiten en weer water drinken en weer zitten. Ikzelf ook, golven bleven komen en gaan, en ik had nergens zin in. Ik voelde me best kut maar dat was verwacht en ik wist wat ik er aan moest doen. R en ik zaten gelukkig vrij op hetzelfde level. L en J voelden echter bijna niks, en dit frustreerde me echt super erg. Ondertussen was het een uur en een kwartier geleden na inname.
Iedereen ging naar binnen, en ondertussen werd ik steeds vager in m’n hoofd. Rondjes lopen, dat moest ik doen. In door je neus, uit door je mond. Ik kon niet stoppen met rondjes lopen en bleef maar doorgaan. Nadat ik bijna een pad in de tuin had uitgesleten, kwam ik tot de conclusie dat ik me eigenlijk SUPERfijn voelde. Slappe ledematen, kaakklemmen, zweetpalmen, rollende oogballen, het enige wat minder was dat ik vrij weinig snapte van alles, terwijl sommige mensen juist heel helder worden van XTC. Ik ging weer naar binnen en was in jubelstemming, het voelde echt bijna weer zoals de eerste keer behalve dat de setting totaal anders was. Ik sloop naar de wc om even wat te drinken en m’n hoofd te checken. L zat op de grond met de lichten uit, het zag ernaar uit dat ze absoluut niet gestoord wilde worden wat je op zo’n moment natuurlijk VOLLEDIG accepteert. Mijn ogen zagen er goddank redelijk normaal uit, maar ik vond het zelf wel obvious dat ik geslikt had.
Ik ging naar boven waar R zat in een stoel, ook hier waren de lichten uit. Dat vond ik toen echt even fijn. We zaten precies op hetzelfde level te spacen, als ik ging zitten kwamen mijn benen even klaar en kon ik even niks uitbrengen behalve dat R een lekker ding was. Het voelde zó fijn om al haar positieve kanten te benoemen. We whatsappten met elkaar omdat ik echt totaal geen zin had om te praten ofzo. Ik stuurde dat ik ‘alle energie van buddha en god en Allah en bergwatervallen door m’n benen voelde stromen en dat ik daar zo dankbaar voor was’, geweldig. Even later kwam L boven en zei dat ze samen met J nog een kwartje had genomen. Ik baalde heel erg dat ze zich niet zoals mij voelde, dat vonden R en ik echt superkut.
Na een halfuurtje spacen op bed had ik behoefte aan mensen en ging ik naar beneden. Ik had ondertussen maar wel even een kauwgompje genomen. Ik kwam binnen in het kantoortje en trof daar een superblije L aan. Ik dacht echt eindelijk. Ze zei dat haar handen zo lekker voelden en ze wilde een knuffel. Ook J begon het te voelen, en ze zagen er allebei zo tering mooi uit met die grote opengesperde pillenogen! Helemaal mooi. Ik werd er helemaal blij van ookal voelde ik het iets afnemen. Het was ondertussen ongeveer 2,5 uur later. L en ik hadden nog een verassing voor R en J. We vroegen of ze even wilden gaan zitten, en we haalden van boven een grote plastic tas met allemaal cadeautjes. Allemaal troep van de action, zoals vriendschapsarmbandjes die je zelf kon maken en een wapperstok met een paars lint eraan. Totaal useless maar op dat moment waren ze even helemaal sprakeloos. Dat gaf echt een geweldige kick.
We besloten naar de hei te gaan, ik voelde me een avonturier met mijn rugzak op en handschoenen en muts. Helaas nam het gevoel vanaf daar heel erg af. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren hoe we daar zijn gekomen, en hoe erg iedereen het nog voelde. Ik dacht alleen: ah joh, ik kan mákkelijk in de wiskunde les zitten zo, terwijl mijn oogballen achterin hun kassen rolden en mijn zicht aan het trillen was, hahah. We gingen even bij een bankje zitten voor de hei, de rest ging even roken en ik en R namen ons halfje. We zouden eerst in kwartjes slikken maar toen dacht ik echt fuck it. Ook L en J namen hun kwartjes nog in. We sloegen een paadje in naar de heuvel in het midden van de hei, ik zag echt helemaal niks, het is een wonder dat we geen enkel hadden gebroken. Het was in mijn herinneringen ongeveer een halfuurtje lopen, en ondertussen gingen J en L hard. Vooral J liep te herkauwen als een koe en helemaal los te gaan op Gesaffelstein, harde donkere techno. Muziek was echt superlekker, maar ik had totaal niet de behoefte om los te gaan. Toen we op de heuvel aankwamen ging ik ook meteen voor de boxjes zitten, mond op half 7, druipneus, ogen halfopen, had er vast heel mooi uitgezien.
De rest ging echt superlos, we hadden allerlei muziek op, hardstyle, techno, meeschreeuwmuziek, het was weer even helemaal fijn. Ik voelde me weer helemaal mellow na dat halfje. Ik vroeg telkens aan L wat ze er nou van vond, maar ze was de hele tijd bezig met ‘de wereld met haar handen te besturen’ Kreeg er helemaal een glimlachje van. We besloten een lachgasje te doen, daar was ik best huiverig voor maar aan J te zien was het het echt waard, hij lag over de grond te rollen. Dus deden we allemaal een ballonnetje, echt facking lekker was dat, werd helemaal euforisch en het leek ook langer dan normaal te duren. Ook hadden we tripbrillen mee en een bal met lichtjes erin, wat een mooi gezicht was dat. Werd er helemaal ingezogen en we konden alleen maar staren en het lichtje proberen te pakken.
Nadat ik met R even housemuziek had opgezet waar we mooie herinneringen aan hadden en we hand in hand meezongen, wat ook weer super intens was, voelde ik het helaas weer afnemen. Echt superkut was dat. Iedereen had het, en we verruilden de hardstyle voor Xavier Rudd. Ik voelde me niet langer mellow en euforisch maar gewoon heel erg strak. Mijn ogen waren zo groot als planeten en ik kon niks anders doen dan kauwen. Het zou ondertussen denk ik 5 uur zijn geweest, en de nacht kwam tot einde. We besloten terug te gaan. L en J gingen blowen, en ineens begon L te schreeuwen dat ze er weer helemaal in terug kwam. Daar werd ik blij van maar ik werd ook gefrustreerd dat deze avond zo anders was verlopen dan ik wilde. Ik werd echt facking chagrijnig en begon te janken vanuit het niets. Ik heb gemerkt dat ik door pillen zo vluchtig denk dat ik echt van het ene naar het andere onderwerp ga in minder dan een seconde, zo ook nu. Toen R zei dat ze een struik zag die er niet was en dat L driehoekjes in de lucht kon besturen was ik er weer helemaal bij.
Ik liep ook op de struikjes af, zag een boom aan voor een huis en R en L kregen brilletjes en rattenmaskers. Dat was weer echt geweldig, je word op een of andere manier zo creatief dat je echt in vanalles dingen kan zien. L en ik hadden de grootste lol om paars wordend haar, een hotel dat ineens in een pannenkoekenhuis veranderde en daarna waren ervan overtuigd dat het het gerechtshof in Den Haag was. J zag er weer wat anders in. We besloten een omweg te maken om nog even te genieten.
L was helemaal wild van de blaadjes die uit de boom viel, en ze leek net een schattig kind toen ze gillend de blaadjes uit de lucht plukte. Werd er helemaal vrolijk van. We waren ondertussen weer thuis bij R aangekomen, en ik merkte dat ik echt supermoe was. Als ik m’n ogen dicht deed kreeg ik prachtige CEV’s te zien, regenboogkleurige spiralen die overgingen in draken enzo. R en L besloten te gaan douchen, wat ze erg fijn vonden. Ondertussen deden J en ik het laatste lachgasje. Wat ik toen zag valt echt niet te beschrijven, ik deed m’n ogen dicht en werd gezogen in een spiraal met allerlei kleuren, dat overging in pixelhondjes, en het duurde superlang. Daarna kon ik alleen maar met open mond verbazen over wat ik net zag. Heb gewoon zitten trippen daar, alles was zo helder, niet normaal.
Nadat L, R en J gedoucht hadden was het toch echt tijd om naar bed te gaan. Het was bijna 7 uur. Ik wilde nog genieten van de CEV’s, maar ik was te moe om mijn ogen open te houden. De volgende morgen werden we rond half 11 wakker, helemaal vercrackt natuurlijk. Voelde me echt helemaal op en gebroken, en dacht meteen weer: is dit het waard? Gelukkig ebden die gevoelens weg, en nu voel ik me alleen een beetje moe. Waarschijnlijk ga ik nog wel last krijgen van een dinsdagdip, maar dat hoort er eenmaal bij. Het was een facking vage maar leuke avond, heb weer genoten. Over 3/4 maanden weer, en dan doen we het weer beter.
