Mulholland Drive
Bewuste gebruiker
Het is alweer een tijdje geleden, maar alles staat mij nog duidelijk voor de geest: Mijn eerste paddo trip.
Het was een normale dag, ik kwam thuis van school en zou wat joints gaan roken bij J.
R zou ook komen. Ze horen beide bij de mensen waar ik het meest close mee ben. Onverwacht had R drie porties Hawaiiaanse paddo’s meegenomen, en hoewel ik in het begin aarzelde, heb ik ze toch gegeten. Ik was ook wel bang, en twijfelde wel een paar uur. In die uren zijn wel al twee joints gerookt, en wat bier gezopen... R was wel overtuigend, en stelde voor om niet de hele portie te nemen. We hadden de helft van de porties in kleine stukjes gesneden en met cupasoup tot ons genomen. Dit deden we rond 2030, en ik was weer bezig met het draaien van nog een joint.
Het heeft wel twee uur geduurd voordat deze joint uiteindelijk gedraaid was...
Ik knalde er echt in.
15 minuten later. Ik ging gewoon die joint draaien, tipje rollen, wiet kruimelen etc. Ik zat op de bank, een twee persoons, en J en R zaten tegenover mij, en ik zag ons drieën heel sterk als driehoek. De hoeken dacht ik: Alles bestaat uit HOEKEN. What the F*^k zijn HOEKEN. Dat woord HOEKEN...Ik ben een driehoek, dat zijn wij drieën, dat dacht ik even. Ik probeerde dat te vertellen. Ik besefte nog niet dat ik aan het trippen was, en ik was erg enthousiast over mijn ideeën over hoeken. Ik ratelde tegen mijn medetrippers, en vaag besefte ik dat ik totaal niet hoorde wat ik nou zei. Ik hoorde mijn stem praten, maar van heel ver! Ze keken mij ook aan alsof ik een spook was. Toen dacht ik even, ik ga nu hard, heel hard... Ging ik nou te hard? Zeg, ben ik nu hard aan het gaan? Ik keek even naar de tv gids waar de joint spulletjes op lagen, en dacht wow, ik ga even achterover zitten: mijn hoofd werd erg zwaar.
Closed Eye Visuals. Golven van een knettere bodyload. Ja, die golven.
Ik zag mezelf door de stad fietsen. Ik zag mezelf in een verlaten bos op een bankje zitten. Ik at heel gulzig de paddo’s op, puur. Ik zweefde over dat bos, en ik stond op een plek tegelijk. Ik zag de huiskamer er soms half doorheen. Opeens zag ik de huiskamer weer en dacht ik dat de huiskamer zélf in het diepste gedeelte van dat bos geplaatst zat. Dat bos omringde ons. Ik dacht: wat is er buiten dat bos?
Toen ging ik verder met die hoeken...J zette wat muziek op, en R zat te praten over dat er iets niet klopte, ergens...
Ik bekeek mijn vrienden, en ze waren heel ver weg...soms dichtbij. Ik dacht echt, hoe kan ik dit nou zien? Het leek alsof de kamer steeds net iets veranderde. Ik dacht vaak dat ze hun stoel hadden verschoven, als ik weer opkeek. De muren van de kamer leken heel ver weg, en het leek alsof ik alles door een soort lachspiegel bekeek. Maar niet vervormd! Alles zag er heel duidelijk uit, maar de afstanden en hoeken klopte voor geen zak. Of toch wel. Ik was echt ver heen. Tijdsbesef uiteraard totaal kwijt.
Ik wilde graag actief blijven en wat filosofisch praten, maar dat lukte niet. Ik zakte op een gegeven moment weer achterover, en ging weer naar binnen trippen. Ik weet echt niet hoe laat het was, ik schat 2330. Hele bizarre visuals, ik zag allemaal flitsen. Allemaal gebeurtenissen, die zich in oogwenken afspeelde, met vage geluiden. Als ik weer mijn ogen open deed was het weg, maar dan werd ik duizelig. Ik dacht op dat moment eigenlijk helemaal niet dat ik het echt vet vond, en dat vond ik jammer. Ik keek naar de tafel: Daar lag de tv gids met een hoop wiet, drie gerolde tipjes, drie sigaretten waarvan twee half opengemaakt, allemaal vloetjes; een wanorde. Een troep van joint-bouw-materiaal.
Ik dacht echt: wat ben ik knetter! Ik voelde mij verward, en herinnerde flitsen van wazige gesprekken van een paar uur terug en ik zag mezelf in het verleden proberen die joint te draaien.
Opeens hoorde ik R weer zeggen, “Er klopt iets niet, het zit fout. Het zit fout hier”...
Toen keek ik naar hem, en ik moest eerst erg lachen, want ik realiseerde me dat hij dat al een hele tijd aan het zeggen was! Maar hij zag er slecht uit...Helemaal wit, en hij leek heel erg in de war. Daarvan werd ik plotsklaps ook bang, en ik keek om me heen en dacht: ik wou dat het ophield... De huiskamer zag er uit als, als niets. Ik keek om me heen en besefte niets meer. Ik wist even: ik ben in de war. Zo heb ik nog wel een uur gezeten, het leek wel heel erg lang. Ik was echt bang, en in de war, en ik wist echt niet meer dat ik paddo’s had genomen, ik begreep niet waarom we ons zo voelden...J, die haar andere helft inmiddels had genomen was helemaal weg. Maar ze glimlachte, en als we haar aanspraken dan knikte ze geruststellend. Ze was echt in een droomwereld. Dat maakte mij nog banger. Ik dacht, waar is ze? En waar zijn wij dan? Wat is uberhaupt ergens? Hoe lang ben ik al zo? J heeft de rest van de avond geen woord meer gezegd...
Ik moest naar buiten...R voelde zich weer wat beter, we namen thee en koekjes. Opeens was het idee daar: We moesten wat eten! Ja eten! Die koekjes waren echt lekker. Ik vond het echt SUPER lekker om te eten en drinken! Echt super! Ik besefte opeens ALLES, en wist dat ik aan de paddo’s was, en ook slecht was gegaan. Dat voelde echt geruststellend...Ik wilde graag frisse lucht ruiken, maar we bleven vreemd genoeg toch binnen, terwijl R enthousiast was over het voorstel. We wilden ook niet weg gaan terwijl J echt VET naar binnen aan het trippen was. (ze weet overigens bijna niks meer, en dat vindt ze echt zonde...)
Andere helft bijgepakt. Na het eten had ik vet zelfvertrouwen, en de mogenlijkheid om de rest van die paddo’s te eten was echt onverdragelijk aantrekkelijk! Het moet 0100 uur geweest zijn...
Verder weet ik weinig meer... We zijn gaan gamen; J zat dus vet in zichzelf te trippen, en R dacht opeens: Playstation 2 aansluituhhhhhh!
Ik vond dat echt een SUPER plan, en we hebben nog uren Grand Theft Auto Vice City gespeeld. Ik zat echt helemaal IN dat spel, maar ik was teveel naar de klote dat ik alleen flitsen herinner. Ik weet nog toen ik naar R zat te kijken hoe hij zat te spelen, dat ik zei: “HUH is dit echt??” Even schrok ik van de gewelddadigheid van het spel, en dat terwijl ik het zoo vaak had gespeeld.
Toch naar buiten gegaan. J keek nog een tijdje naar het spel, en ging daarna naar bed. Ik denk dat het zo’n 3 uur was. We wilden alleen een “blokje om”... Ik voelde het nog steeds heavy. Terwijl we liepen, leek alles vet langzaam te gaan. De geparkeerde autos’s, de straat lantaarns, alles gleed heel langzaam voorbij...Weer dacht ik: woow dit is knetter, dit is vet! We zijn ergens op een grasveldje gaan liggen en vet gaan spacen op de sterren.
Toen begonnen de joints te komen. We hadden er allebei één gedraaid en nog meer spul bij ons. Elke trekje van die stick leek een vette HIT. Ik ging helemaal naar de klote daar! Ik kon alleen maar liggen, en kijken naar de sterren. Van alles ging er door me heen. Ik vroeg aan R: “heb je het goed?”, en dat was zo. Ik kreeg het even slecht toen ik merkte dat een bepaalde straatlantaarn een bepaald gedeelte van de nachthemel verstoorde, en dat licht irriteerde me. Zo erg, dat ik telkens naar dat licht lag te kijken (het was achter mij, en ik lag op de grond dus ik zag het ondersteboven) en dacht, TJEE wat een ROT licht! Ik kwam pas na een tijdje op het idee om een stukje verderop te gaan liggen...
We hebben daar nog wel anderhalf a twee uur gelegen, zomaar op een bepaald grasveld, toen we het koud kregen en terug gingen. Het leek een ver, woest, onbekend gebied, maar we waren maar twee huizenblokken verder gelopen... We verdwaalden nog even, maar dat duurde maar vijf minuten, toch waren dat vijf hele rare minuten, echte ‘paddo’ minuten.
Het waren minuten waar R en ik elkaar aankeken en stamelden: “WAAR zijn we?” Minuten die leken als een veel langere tijd. We keken naar de verlaten straten van de Amsterdamse buitenwijk waar ik woon, zakken en ander afval kwamen langzaam voorbij wiegen in de wind. Een paar momenten spraken we niet, we keken alleen versuft om ons heen. Angst, twijfel, maar ook euforie en een neiging tot lachen, dat voelde ik vrijwel tegelijk. Let wel: Dit is de buurt waar ik al mijn hele leven woon, waar ik ben opgegroeid...!
Ik herkende na een minuut of 5 waar we waren, en we waren vrij snel thuis. Toen we thuis kwamen vonden we het jammer dat het weer afgelopen was, en we vroegen ons af of we nog aan het trippen waren. De playstation 2 stond aangesloten, dus we hebben nog Tekken Tag Tournament gespeeld, en nóg een joint gerookt. En opeens, hoe stoned ik ook was, ik knalde weer terug. Alles was weer helder en normaal als ik er naar keek. Ik voelde me nu ook eigenlijk wel brak....Het vreemde wel, het zieke: Alles leek of het vorige week was gebeurd! Zo voelde dat echt! Bizar!
Naar bed gegaan?
We hebben nog tot 0800 ’s ochtends hasj gerookt en Remi Martin gedronken. We hadden allebei een ontzettende drang om over alles te praten. Dat hield maar niet op. Het was al licht toen ik eenmaal naar huis fietste, met een heel brak, maar voldaan gevoel.
De week erna had ik weer zin!
Dat is nu bijna een jaar terug, en ik stel de volgende trip steeds uit!
Het was een normale dag, ik kwam thuis van school en zou wat joints gaan roken bij J.
R zou ook komen. Ze horen beide bij de mensen waar ik het meest close mee ben. Onverwacht had R drie porties Hawaiiaanse paddo’s meegenomen, en hoewel ik in het begin aarzelde, heb ik ze toch gegeten. Ik was ook wel bang, en twijfelde wel een paar uur. In die uren zijn wel al twee joints gerookt, en wat bier gezopen... R was wel overtuigend, en stelde voor om niet de hele portie te nemen. We hadden de helft van de porties in kleine stukjes gesneden en met cupasoup tot ons genomen. Dit deden we rond 2030, en ik was weer bezig met het draaien van nog een joint.
Het heeft wel twee uur geduurd voordat deze joint uiteindelijk gedraaid was...
Ik knalde er echt in.
15 minuten later. Ik ging gewoon die joint draaien, tipje rollen, wiet kruimelen etc. Ik zat op de bank, een twee persoons, en J en R zaten tegenover mij, en ik zag ons drieën heel sterk als driehoek. De hoeken dacht ik: Alles bestaat uit HOEKEN. What the F*^k zijn HOEKEN. Dat woord HOEKEN...Ik ben een driehoek, dat zijn wij drieën, dat dacht ik even. Ik probeerde dat te vertellen. Ik besefte nog niet dat ik aan het trippen was, en ik was erg enthousiast over mijn ideeën over hoeken. Ik ratelde tegen mijn medetrippers, en vaag besefte ik dat ik totaal niet hoorde wat ik nou zei. Ik hoorde mijn stem praten, maar van heel ver! Ze keken mij ook aan alsof ik een spook was. Toen dacht ik even, ik ga nu hard, heel hard... Ging ik nou te hard? Zeg, ben ik nu hard aan het gaan?
Ik keek even naar de tv gids waar de joint spulletjes op lagen, en dacht wow, ik ga even achterover zitten: mijn hoofd werd erg zwaar.Closed Eye Visuals. Golven van een knettere bodyload. Ja, die golven.
Ik zag mezelf door de stad fietsen. Ik zag mezelf in een verlaten bos op een bankje zitten. Ik at heel gulzig de paddo’s op, puur. Ik zweefde over dat bos, en ik stond op een plek tegelijk. Ik zag de huiskamer er soms half doorheen. Opeens zag ik de huiskamer weer en dacht ik dat de huiskamer zélf in het diepste gedeelte van dat bos geplaatst zat. Dat bos omringde ons. Ik dacht: wat is er buiten dat bos?
Toen ging ik verder met die hoeken...J zette wat muziek op, en R zat te praten over dat er iets niet klopte, ergens...
Ik bekeek mijn vrienden, en ze waren heel ver weg...soms dichtbij. Ik dacht echt, hoe kan ik dit nou zien? Het leek alsof de kamer steeds net iets veranderde. Ik dacht vaak dat ze hun stoel hadden verschoven, als ik weer opkeek. De muren van de kamer leken heel ver weg, en het leek alsof ik alles door een soort lachspiegel bekeek. Maar niet vervormd! Alles zag er heel duidelijk uit, maar de afstanden en hoeken klopte voor geen zak. Of toch wel. Ik was echt ver heen. Tijdsbesef uiteraard totaal kwijt.
Ik wilde graag actief blijven en wat filosofisch praten, maar dat lukte niet. Ik zakte op een gegeven moment weer achterover, en ging weer naar binnen trippen. Ik weet echt niet hoe laat het was, ik schat 2330. Hele bizarre visuals, ik zag allemaal flitsen. Allemaal gebeurtenissen, die zich in oogwenken afspeelde, met vage geluiden. Als ik weer mijn ogen open deed was het weg, maar dan werd ik duizelig. Ik dacht op dat moment eigenlijk helemaal niet dat ik het echt vet vond, en dat vond ik jammer. Ik keek naar de tafel: Daar lag de tv gids met een hoop wiet, drie gerolde tipjes, drie sigaretten waarvan twee half opengemaakt, allemaal vloetjes; een wanorde. Een troep van joint-bouw-materiaal.
Ik dacht echt: wat ben ik knetter! Ik voelde mij verward, en herinnerde flitsen van wazige gesprekken van een paar uur terug en ik zag mezelf in het verleden proberen die joint te draaien.Opeens hoorde ik R weer zeggen, “Er klopt iets niet, het zit fout. Het zit fout hier”...
Toen keek ik naar hem, en ik moest eerst erg lachen, want ik realiseerde me dat hij dat al een hele tijd aan het zeggen was! Maar hij zag er slecht uit...Helemaal wit, en hij leek heel erg in de war. Daarvan werd ik plotsklaps ook bang, en ik keek om me heen en dacht: ik wou dat het ophield... De huiskamer zag er uit als, als niets. Ik keek om me heen en besefte niets meer. Ik wist even: ik ben in de war. Zo heb ik nog wel een uur gezeten, het leek wel heel erg lang. Ik was echt bang, en in de war, en ik wist echt niet meer dat ik paddo’s had genomen, ik begreep niet waarom we ons zo voelden...J, die haar andere helft inmiddels had genomen was helemaal weg. Maar ze glimlachte, en als we haar aanspraken dan knikte ze geruststellend. Ze was echt in een droomwereld. Dat maakte mij nog banger. Ik dacht, waar is ze? En waar zijn wij dan? Wat is uberhaupt ergens? Hoe lang ben ik al zo? J heeft de rest van de avond geen woord meer gezegd...
Ik moest naar buiten...R voelde zich weer wat beter, we namen thee en koekjes. Opeens was het idee daar: We moesten wat eten! Ja eten! Die koekjes waren echt lekker. Ik vond het echt SUPER lekker om te eten en drinken! Echt super! Ik besefte opeens ALLES, en wist dat ik aan de paddo’s was, en ook slecht was gegaan. Dat voelde echt geruststellend...Ik wilde graag frisse lucht ruiken, maar we bleven vreemd genoeg toch binnen, terwijl R enthousiast was over het voorstel. We wilden ook niet weg gaan terwijl J echt VET naar binnen aan het trippen was. (ze weet overigens bijna niks meer, en dat vindt ze echt zonde...)
Andere helft bijgepakt.
Na het eten had ik vet zelfvertrouwen, en de mogenlijkheid om de rest van die paddo’s te eten was echt onverdragelijk aantrekkelijk! Het moet 0100 uur geweest zijn...Verder weet ik weinig meer... We zijn gaan gamen; J zat dus vet in zichzelf te trippen, en R dacht opeens: Playstation 2 aansluituhhhhhh!
Ik vond dat echt een SUPER plan, en we hebben nog uren Grand Theft Auto Vice City gespeeld. Ik zat echt helemaal IN dat spel, maar ik was teveel naar de klote dat ik alleen flitsen herinner. Ik weet nog toen ik naar R zat te kijken hoe hij zat te spelen, dat ik zei: “HUH is dit echt??” Even schrok ik van de gewelddadigheid van het spel, en dat terwijl ik het zoo vaak had gespeeld.
Toch naar buiten gegaan. J keek nog een tijdje naar het spel, en ging daarna naar bed. Ik denk dat het zo’n 3 uur was. We wilden alleen een “blokje om”... Ik voelde het nog steeds heavy. Terwijl we liepen, leek alles vet langzaam te gaan. De geparkeerde autos’s, de straat lantaarns, alles gleed heel langzaam voorbij...Weer dacht ik: woow dit is knetter, dit is vet! We zijn ergens op een grasveldje gaan liggen en vet gaan spacen op de sterren.
Toen begonnen de joints te komen. We hadden er allebei één gedraaid en nog meer spul bij ons. Elke trekje van die stick leek een vette HIT. Ik ging helemaal naar de klote daar! Ik kon alleen maar liggen, en kijken naar de sterren. Van alles ging er door me heen. Ik vroeg aan R: “heb je het goed?”, en dat was zo. Ik kreeg het even slecht toen ik merkte dat een bepaalde straatlantaarn een bepaald gedeelte van de nachthemel verstoorde, en dat licht irriteerde me. Zo erg, dat ik telkens naar dat licht lag te kijken (het was achter mij, en ik lag op de grond dus ik zag het ondersteboven) en dacht, TJEE wat een ROT licht! Ik kwam pas na een tijdje op het idee om een stukje verderop te gaan liggen...
We hebben daar nog wel anderhalf a twee uur gelegen, zomaar op een bepaald grasveld, toen we het koud kregen en terug gingen. Het leek een ver, woest, onbekend gebied, maar we waren maar twee huizenblokken verder gelopen... We verdwaalden nog even, maar dat duurde maar vijf minuten, toch waren dat vijf hele rare minuten, echte ‘paddo’ minuten.
Het waren minuten waar R en ik elkaar aankeken en stamelden: “WAAR zijn we?” Minuten die leken als een veel langere tijd. We keken naar de verlaten straten van de Amsterdamse buitenwijk waar ik woon, zakken en ander afval kwamen langzaam voorbij wiegen in de wind. Een paar momenten spraken we niet, we keken alleen versuft om ons heen. Angst, twijfel, maar ook euforie en een neiging tot lachen, dat voelde ik vrijwel tegelijk. Let wel: Dit is de buurt waar ik al mijn hele leven woon, waar ik ben opgegroeid...!
Ik herkende na een minuut of 5 waar we waren, en we waren vrij snel thuis. Toen we thuis kwamen vonden we het jammer dat het weer afgelopen was, en we vroegen ons af of we nog aan het trippen waren. De playstation 2 stond aangesloten, dus we hebben nog Tekken Tag Tournament gespeeld, en nóg een joint gerookt. En opeens, hoe stoned ik ook was, ik knalde weer terug. Alles was weer helder en normaal als ik er naar keek. Ik voelde me nu ook eigenlijk wel brak....Het vreemde wel, het zieke: Alles leek of het vorige week was gebeurd! Zo voelde dat echt! Bizar!
Naar bed gegaan?
We hebben nog tot 0800 ’s ochtends hasj gerookt en Remi Martin gedronken. We hadden allebei een ontzettende drang om over alles te praten. Dat hield maar niet op. Het was al licht toen ik eenmaal naar huis fietste, met een heel brak, maar voldaan gevoel.
De week erna had ik weer zin!
Dat is nu bijna een jaar terug, en ik stel de volgende trip steeds uit!
