Hallo mede forumgebruikers, laat me alvast eventjes voorstellen. Ik ben Thomas, 21 jaar uit België. Geruime tijd lees ik hier zo nu en dan wat topics mee door en nu dan toch eens de stap gezet een account aan te maken. Voor anderen lijkt het niets, maar voor mij persoonlijk is dit een hele grote stap die ik zet en hoop ik op toch zinvolle reactie's erop. Maar laten we eerst al beginnen bij het begin.
Begin januari 2010 kort nadat mijn vader zelfmoord pleegde en ik hem had aangetroffen, stierf ook mijn grootvader aan kanker. Ik was kapot van verdriet en wist gewoon niet meer wat te doen. Ik leerde de foute vrienden kennen en al snel kwam ik zo mijn eerste keer in contact met hier in de volksmond "vloeibare" of "pottekes", GHB dus.. Ik dacht achja één keer kan geen kwaad mezelf nu is één avond beter te voelen. Maar ik was bezie ik nu zelf achteraf wel, niet emotioneel sterk genoeg op die moment om dan de discipline te tonen om het daarna niet meer te doen. Ik heb tot een paar keer toe een buisje gekregen en daarna kocht ik meteen al een kwart, ik kon dit makkelijk bekostigen omdat ik weekendwerk deed. Ik voelde me zo goed, het verdriet was er nog maar de scherpte zo niet meer, het maakte dingen los in mij dat ik dacht nooit erin te hebben, verlegenheid ging weg en begon tegen meer mensen te praten. Helaas gebruikte ik tegen alle raadgevingen in, vanaf vrijwel op dag 1 elke dag en continu.. Ik werd snachts wakker en had er al één genomen weer nog voor ik deftig wakker was. Ik bleef het door en door gebruiken, en ik denk tot na een goede 2 maand. de eerste keer dat ik te laat gebeld had voor ghb en de kerel op dat moment niet thuis was, ik moest een halve dag wachten en had nog maar een klein likje in mijn fles zitten. Ik kreeg paniekaanvallen, ik moest en zou ghb hebben op dat moment. Na verloop van tijd leerde ik ook mijn vriendin kennen, echt waar, ware liefde op het eerste gezicht, voor allebij. Ik wist dat zij ooit ook te kampen had met een serieuze GHB verslaving maar er vanaf was. Ik wou niet zeggen over mijn probleem met GHB omdat ik schrik had ze kwijt te zijn of dat ze er terug mee in anraking zou komen. In tussentijd op heel korte tijd allemaal kregen wij 2 dochtertjes, ze kwamen als verrassing maar wel aangename verrassingen ! Het zijn onze 2 oogappeltjes. Alles liep goed, ik werkte ook in het internationaal sneltransport en begin Oktober 2013, leerde ze terug waar ik schrik voor had. Ze leerde GHB terug kennen, ze vertelde me ineens dat ze 1 buisje had gekocht om nog eens 1 keer dat te voelen. Ik zei haar toen nog van ja oké maar ik wil echt niet dat je terug vertrokken geraakt, daar zie ik u te graag voor. Na verloop van tijd werd het erger tijdens dat ik naar buitenland was en zaten mijn dochtertjes bijna altijd bij haar moeder en zat zij terug bij de vriendekring waar ze destijds ook bij zat. We gingen uit elkaar maar bleven nog wel contact houden want wij konden elkaar toch niet laten. Eind oktober 2013 op een avond, kreeg zij telefoon van een meisje die beweerde dat ik daar zat en trio aan het doen was met haar en een vriendin. (achteraf wel gebleken uit politierapport wie dit was). Maar ik was onderweg terug van Duitsland, helemaal alleen. Tegen dat ik goed en wel was aangekomen bij mijn moeder thuis kwam mijn vriendin in alle staten aan. Ik probeerde haar te kalmeren en ze ging dan toch zitten recht over me , doordat ik iets uit de schuif ging nemen keek ik net niet en nam ze ineens een hele slok GHB wat ik opeens merkte hoe ze het binnen kapte en doordronk met ice tea... Vrijwel niet veel later liep ze te kotsen en ging ze nock out.. niet veel later was ze terug en zat ze vrij helder te praten, en viel ineens weer tegen de grond en ik zette ze tussen mijn bene. Ik merkte dat ze wegviel en keek haar nog aan in de ogen en zei van wakker blijven he schat. En ze zei van voor u blijfk heelder nachten wakker, men schone kerel. Waarop haar hartslag en ademhaling ineens stopte.. Meteen heb ik zelf reanimatie op haar toegediend en met luidspreker op MUG gebeld. Die waren vrij snel ter plaatse en konden haar reanimeren, waarna ze nar intensieve zorgen werd gebracht. Ik werd ondertussen nog een tijd lang ondervraagt maar kon uiteindelijk gaan. Ik kon niet aannemen, dat mijn ware liefde waar het echt zo mooi mee was ineens zo was gelopen.. 1,5 dag later stierf ze op de intensieve zorgen, ik hoorde wel dat ze seroquel nog had genomen ook, maar of dat veel heeft bijgedragen, geen idee. Sindsdien hebben haar ouders me de toegang ontzegt tot mijn kinderen, ik zelf was verslagen en het liep niet goed. Op een avond 23 november 2013 kwam het zo ver dat ik besloot om ze achterna te gaan, waarna ik verschillende medicaties en valiums heb genomen, ghb heb gedronken heel veel en vervolgens een touw maakte aan de raamklink en nek en rustig op de grond ging zitten, ik wist dat niet veel later mijn licht zou uitgaan en zou scheef vallen dan. 6 dagen later werd ik wakker met ineens veel familie rond mijn bed en mijn moeder stond te wenen. Niet zo veel later ben ik in een bijgebouw gestoken van dat ziekenhuis, door hun genaamd verslavingszorg. Ze wisten dan wel mijn problematiek niet over mijn gebruik en wou er zelf niets over kwijt maar na 4 dagen werd ik daar ontslagen omdat ik wel afgekickt zou zijn :/ Thuis ging ik gelijk weer aan de ghb en kon ik al de tranxene en shit weggooien, men gezicht veranderde weer van kleur en ik kon weer deftig meedraaien tot op heden... Een week terug ben ik opeens gaan zitten en alles overdacht.. hoe ver ik het werkelijk heb laten komen, dat ik 4 jaar lang men leven ging laten leiden door een middel dat ooit begon bij me om me nog is lekker te voelen. Door mijne lange en continu gebruik werd ik lichamelijk verslaafd. Ik heb nooit de stap kunnen zetten dit iemand aan naaste familie te zeggen, ze weten nu wel dat ik gebruikt heb maar helemaal niet dat het zo zwaar is. Ik wil mijn moeder enz geen verdriet aandoen om te vertellen hoe het werkelijk zit. Maar ik wil er vanaf, ik weet dat dit helemaal niet zal meevallen. Ik heb s'ochtends als ik wakker word 4 buisjes achter elkaar nodig nog voor ik een sigaret aankrijg en mijn geschokker en getril van mijn hoofd wegtrekt. Ik voel de GHB al lang niet meer, maar gebruik hem om te kunnen blijven meedraaien. Tot nu, ik wil niet meer en wil er vanaf. Ik heb 2 prachtige schatten rondlopen die hun moeder kwijt zijn door GHB, ik wil niet dat ze hun papa kwijt geraken door dat middel of dat hij zichzelf zou laten gaan hieraan en niet meer naar hun zou omkijken. Ik schaam mezelf zo hard voor mijn gebruik omdat ik er echt zo afhankelijk door ben geworden en zoiezo al durf ik het niet, om hier hulp voor te zoeken want die zal ik lang en veel nodig hebben om er vanaf te geraken. Zelfs via deze weg is een stap voor mij, ik weet dat hier mensen zijn die er kennis van zullen hebben en mij misschien willen verder helpen met raad en goede uitleg, en misschien hoe het zou verlopen? En weten of er nog mensen zijn die in hetzelfde zitten? een lichamelijke verslaving en ook bijna niet meer functioneren zonder het spul?
Ik denk jullie alvast om toch de tijd te nemen mijn verhaal te lezen en mij de raad zou geven die ik nodig heb .
Begin januari 2010 kort nadat mijn vader zelfmoord pleegde en ik hem had aangetroffen, stierf ook mijn grootvader aan kanker. Ik was kapot van verdriet en wist gewoon niet meer wat te doen. Ik leerde de foute vrienden kennen en al snel kwam ik zo mijn eerste keer in contact met hier in de volksmond "vloeibare" of "pottekes", GHB dus.. Ik dacht achja één keer kan geen kwaad mezelf nu is één avond beter te voelen. Maar ik was bezie ik nu zelf achteraf wel, niet emotioneel sterk genoeg op die moment om dan de discipline te tonen om het daarna niet meer te doen. Ik heb tot een paar keer toe een buisje gekregen en daarna kocht ik meteen al een kwart, ik kon dit makkelijk bekostigen omdat ik weekendwerk deed. Ik voelde me zo goed, het verdriet was er nog maar de scherpte zo niet meer, het maakte dingen los in mij dat ik dacht nooit erin te hebben, verlegenheid ging weg en begon tegen meer mensen te praten. Helaas gebruikte ik tegen alle raadgevingen in, vanaf vrijwel op dag 1 elke dag en continu.. Ik werd snachts wakker en had er al één genomen weer nog voor ik deftig wakker was. Ik bleef het door en door gebruiken, en ik denk tot na een goede 2 maand. de eerste keer dat ik te laat gebeld had voor ghb en de kerel op dat moment niet thuis was, ik moest een halve dag wachten en had nog maar een klein likje in mijn fles zitten. Ik kreeg paniekaanvallen, ik moest en zou ghb hebben op dat moment. Na verloop van tijd leerde ik ook mijn vriendin kennen, echt waar, ware liefde op het eerste gezicht, voor allebij. Ik wist dat zij ooit ook te kampen had met een serieuze GHB verslaving maar er vanaf was. Ik wou niet zeggen over mijn probleem met GHB omdat ik schrik had ze kwijt te zijn of dat ze er terug mee in anraking zou komen. In tussentijd op heel korte tijd allemaal kregen wij 2 dochtertjes, ze kwamen als verrassing maar wel aangename verrassingen ! Het zijn onze 2 oogappeltjes. Alles liep goed, ik werkte ook in het internationaal sneltransport en begin Oktober 2013, leerde ze terug waar ik schrik voor had. Ze leerde GHB terug kennen, ze vertelde me ineens dat ze 1 buisje had gekocht om nog eens 1 keer dat te voelen. Ik zei haar toen nog van ja oké maar ik wil echt niet dat je terug vertrokken geraakt, daar zie ik u te graag voor. Na verloop van tijd werd het erger tijdens dat ik naar buitenland was en zaten mijn dochtertjes bijna altijd bij haar moeder en zat zij terug bij de vriendekring waar ze destijds ook bij zat. We gingen uit elkaar maar bleven nog wel contact houden want wij konden elkaar toch niet laten. Eind oktober 2013 op een avond, kreeg zij telefoon van een meisje die beweerde dat ik daar zat en trio aan het doen was met haar en een vriendin. (achteraf wel gebleken uit politierapport wie dit was). Maar ik was onderweg terug van Duitsland, helemaal alleen. Tegen dat ik goed en wel was aangekomen bij mijn moeder thuis kwam mijn vriendin in alle staten aan. Ik probeerde haar te kalmeren en ze ging dan toch zitten recht over me , doordat ik iets uit de schuif ging nemen keek ik net niet en nam ze ineens een hele slok GHB wat ik opeens merkte hoe ze het binnen kapte en doordronk met ice tea... Vrijwel niet veel later liep ze te kotsen en ging ze nock out.. niet veel later was ze terug en zat ze vrij helder te praten, en viel ineens weer tegen de grond en ik zette ze tussen mijn bene. Ik merkte dat ze wegviel en keek haar nog aan in de ogen en zei van wakker blijven he schat. En ze zei van voor u blijfk heelder nachten wakker, men schone kerel. Waarop haar hartslag en ademhaling ineens stopte.. Meteen heb ik zelf reanimatie op haar toegediend en met luidspreker op MUG gebeld. Die waren vrij snel ter plaatse en konden haar reanimeren, waarna ze nar intensieve zorgen werd gebracht. Ik werd ondertussen nog een tijd lang ondervraagt maar kon uiteindelijk gaan. Ik kon niet aannemen, dat mijn ware liefde waar het echt zo mooi mee was ineens zo was gelopen.. 1,5 dag later stierf ze op de intensieve zorgen, ik hoorde wel dat ze seroquel nog had genomen ook, maar of dat veel heeft bijgedragen, geen idee. Sindsdien hebben haar ouders me de toegang ontzegt tot mijn kinderen, ik zelf was verslagen en het liep niet goed. Op een avond 23 november 2013 kwam het zo ver dat ik besloot om ze achterna te gaan, waarna ik verschillende medicaties en valiums heb genomen, ghb heb gedronken heel veel en vervolgens een touw maakte aan de raamklink en nek en rustig op de grond ging zitten, ik wist dat niet veel later mijn licht zou uitgaan en zou scheef vallen dan. 6 dagen later werd ik wakker met ineens veel familie rond mijn bed en mijn moeder stond te wenen. Niet zo veel later ben ik in een bijgebouw gestoken van dat ziekenhuis, door hun genaamd verslavingszorg. Ze wisten dan wel mijn problematiek niet over mijn gebruik en wou er zelf niets over kwijt maar na 4 dagen werd ik daar ontslagen omdat ik wel afgekickt zou zijn :/ Thuis ging ik gelijk weer aan de ghb en kon ik al de tranxene en shit weggooien, men gezicht veranderde weer van kleur en ik kon weer deftig meedraaien tot op heden... Een week terug ben ik opeens gaan zitten en alles overdacht.. hoe ver ik het werkelijk heb laten komen, dat ik 4 jaar lang men leven ging laten leiden door een middel dat ooit begon bij me om me nog is lekker te voelen. Door mijne lange en continu gebruik werd ik lichamelijk verslaafd. Ik heb nooit de stap kunnen zetten dit iemand aan naaste familie te zeggen, ze weten nu wel dat ik gebruikt heb maar helemaal niet dat het zo zwaar is. Ik wil mijn moeder enz geen verdriet aandoen om te vertellen hoe het werkelijk zit. Maar ik wil er vanaf, ik weet dat dit helemaal niet zal meevallen. Ik heb s'ochtends als ik wakker word 4 buisjes achter elkaar nodig nog voor ik een sigaret aankrijg en mijn geschokker en getril van mijn hoofd wegtrekt. Ik voel de GHB al lang niet meer, maar gebruik hem om te kunnen blijven meedraaien. Tot nu, ik wil niet meer en wil er vanaf. Ik heb 2 prachtige schatten rondlopen die hun moeder kwijt zijn door GHB, ik wil niet dat ze hun papa kwijt geraken door dat middel of dat hij zichzelf zou laten gaan hieraan en niet meer naar hun zou omkijken. Ik schaam mezelf zo hard voor mijn gebruik omdat ik er echt zo afhankelijk door ben geworden en zoiezo al durf ik het niet, om hier hulp voor te zoeken want die zal ik lang en veel nodig hebben om er vanaf te geraken. Zelfs via deze weg is een stap voor mij, ik weet dat hier mensen zijn die er kennis van zullen hebben en mij misschien willen verder helpen met raad en goede uitleg, en misschien hoe het zou verlopen? En weten of er nog mensen zijn die in hetzelfde zitten? een lichamelijke verslaving en ook bijna niet meer functioneren zonder het spul?
Ik denk jullie alvast om toch de tijd te nemen mijn verhaal te lezen en mij de raad zou geven die ik nodig heb .
