Een reportje over m’n laatste trip alleen het bos in. Volgende keer regel ik een fototoestel voor een betere impressie van het gebied. Veel plezier met lezen.
Een wandeling met Alice
Lokatie: Hatertse vennen
Drug: 100 mics LSD (Shiva)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Zin om lekker te verdwalen met alice in de natuur.
Personen: 1
Sitters: 0
Het is een mooie dag vandaag. Het waait stevig en m’n kamertje wordt verlicht door de gouden stralen van het winterzonnetje die door de luxaflex heen schijnen en schaduwen op de muur te voorschijn toveren. Het is inmiddels 1 uur in de middag en ik heb een uur geleden een shivaatje gedropt. De eerste tekenen van de acid rush beginnen hun intrede te doen. De hemelse klanken van Octavarium galmen uit m’n boxen en laten rillingen over m’n hele lichaam lopen. M’n wereld is langzaam aan het transformeren. Alles krijgt een extra dimensie die ikzelf creër samen met alice. Ik voel de energie door me heen stromen, en de voorbereidingen voor de geplande wandeling in het bos zijn genomen. Wandelschoenen, warme kleren, en een tas met water, voedsel, memorecorder en wiet. Het wordt tijd om te vertrekken.
Ik kijk naar de straatstenen die onder me door schieten. Het is een oude straat, de stenen liggen wat scheef en onregelmatig en er liggen bruine eikenbladeren die me lachend aankijken. Ik beantwoord de lachende bladeren met een glimlach. Dit gaat een mooie ervaring worden. Ik verbaas me iedere keer weer over de kleuren die m’n lsd wereld heeft. Kleuren zo puur en helder, kleuren zoals ze bedoeld zijn.
Om me heen kijkend fiets ik verder de straat door en m’n aandacht wordt getrokken door het schouwspel voor me. Langs weerzijden van de weg staan grote beuken die de weg overdekken. Naarmate ik langer blijf kijken wordt de weg oneindig lang en lijkt het op een tunnel of een vortex waar ik in meegezogen wordt. De bomen veranderen van kleur en vorm en hoe verder ik in blijf zoomen hoe gekker en vreemder het beeld wordt. Het is net alsof daar aan het einde van de weg m’n paradijs ligt. De warme en felle kleuren van deze wereld zorgen voor kippenvel dat vanaf m’n armen over m’n rug heenloopt.
Opeens haalt een auto me in en ik word uit m’n visual getrokken. Ik fiets weer op de weg die nu bijna ten einde is. Ik lach hardop om de werking van de acid en bij het vooruitzicht van een mooie wandeling in de natuur die komen gaat. Ik kan niet wachten tot ik in het bos ben.
Het laatste stukje van de fietstocht gaat over een recentelijk aangelegd roze fietspad. Al fietsend kijk ik naar de structuur van het asfalt waar nu allerhande vormen en patronen in te zien zijn. Na hier een tijdje naar gekeken te hebben kijk ik om me heen. De roze gloed van het fietspad begint te overheersen en het lijkt of ik alles door een roze lsd bril bekijk. Dan fiets ik de snelweg over en kom ik aan bij het bos. Aan het aantal auto’s te zien zijn er vrij veel hond-uitlaters op pad. Ik hoopte eigenlijk dat het op dit uur van de dag wel mee zou vallen, maar ik zal dus een beetje op moeten letten dat ik niet te gekke dingen ga doen.
Ik loop over een zandpad en kijk om me heen naar de sparren. De trip komt nu echt goed op gang. Alles waar ik m’n blik op laat vallen begint snel te vervormen en verkleuren. Als m’n bliksveld over de bomen heenglijdt, veranderen ze van vorm en structuur. De stammen worden paars en fluoriserend groen en de voetafdrukken op het pad vormen allerlei figuren. Als ik op een punt blijf hangen en voor me uit blijf staren veranderd het bos compleet. Wat daarnet nog normale sparren waren zie ik nu een groen-paars bos met scheve huisjes en gezichten die me lachend aankijken. Ik sta er met open mond naar te kijken en voel m’n ogen nat worden bij het zien van al dit moois. Een stukje verderop ligt een vrij groot ven, en aan de andere kant is een helling met een houten bankje dat uitkijkt over het water. Een mooie plaats om even lekker te gaan zitten en wat wiet te roken.
Aangekomen bij het bankje zet ik Jefferson Airplane aan op m’n koptelefoon en kruimel ik wat wiet in m’n puurpijpje. Het zonnetje schijnt en reflecteerd op het water van het ven. Rondom het ven staan allemaal uigedroogde geelbruine graspollen van ongeveer een meter hoog. Ze kijken me aan, ze doen me denken aan vogelverschikkers. Na een aantal hijsen uit m’n pijpje wordt ik gehypnotiseerd door de klanken van White Rabbit. Ik zie het ven voor me en de gouden reflecties van het zonnetje zijn adembenemend mooi. De stevige wind speelt met het water. Donkere vlekken van enkele meters groot schieten over het ven heen en lijken een beetje op scholen vissen. De dynamiek in het water en de vele details die ik zie doen me verbazen over de capaciteit van m’n hersenen, dat ze dit alles kunnen renderen.
White Rabbit bouwt langzaam op naar de climax en hoe verder het nummer vorderd, hoe verder ik met m’n hoofd naar achter kantel. De vogelverschikkers met daarachter de paarse sparren komen voorbij. Dan de wolken die snel bewegen door de wind (en de lsd
). Ik word er helemaal in opgezogen en de muziek nadert z’n hoogtepunt. “Remember what the doormouse said.” De wolken verdwijnen en laten een wit/blauwig beeld achter. “Feed Your Head!” Ik heb het gevoel alsof ik opstijg en m’n hoofd barst uit elkaar en ik zie miljoenen kleuren.
Dan is het weer stil en zit ik weer op het bankje met het pijpje in m’n hand en m’n hoofd achterover hangend. Sow, dat was even heftig. Het leek best lang te duren, maar het nummer duurt maar 2.5 minuut. Ik ben nog even aan het bijkomen en spreek even wat kernwoorden in op m’n memorecorder zodat ik dit niet ga vergeten. Dan is het weer tijd om verder te lopen.
Jefferson Airplane is afgelopen en het is tijd voor een Shpongle cdtje. Nothing lasts, but nothing is lost. Ik luister een paar nummers en de muziek wordt steeds vreemder. Ik heb het gevoel dat ik door de muziek nog harder ben gaan trippen. M’n gedachtengang begint nu ook behoorlijk chaotisch te worden en de verwarring begint toe te slaan. Vooral de memorecorder is ontzettend ingewikkeld. Steeds als ik iets moois zie of tegenkom wil ik dit vastleggen op tape, maar dit is een stuk lastiger dan ik dacht. Meerdere malen druk ik op record om m’n gedachten op te nemen, maar terwijl ik dit doe weet ik niet meer wat ik wil zeggen en als ik iets zeg klinkt m’n stem heel raar. Toch lukt het om af en toe wat kernwoorden in te spreken zodat ik achteraf weer weet wat er gebeurd is.
Als ik een stukje ben verder gewandeld, nog steeds volop genietend van de pracht van het bos, kom ik aan bij een weiland. In het weiland staat een groepje machtige Schotse hooglanders te grazen. Ik kijk m’n ogen uit naar deze grote sterke en vooral relaxte beesten. Ze bewegen log en kijken even op van hun maaltijd om mij te beschouwen. Ik ben geen bedreiging, dus ze eten weer verder. De vacht van de beesten golft en ze gaan mooi op in het landschap waar ze in staan. Ze stralen rust en goede vibes uit.
Een stuk verderop gaat het bos over in heide. Er liggen hier en daar vennetjes met wat wandelpaden eromheen. Ik wandel van het pad af en kom op een open plek waar recentelijk geplagd is. De kale zandvlakte die over is ziet eruit als een buitenaards landschap. Ik weet wel waar ik ongeveer ben, maar ik kan als ik wil helemaal opgaan in de trip waardoor ik in de meest vreemde werelden terecht kom. Ik waan me nu in een woestijn ergens op een andere planeet. De wind doet zand opstuiven dat langs m’n broekspijpen schuurt. In het midden van de zandvlakte staat een boom. Verder groeit er nog niet veel op dit stukje grond. De boom doet me denken aan schilderijen van Escher, zoals hij hier zo geisoleert staat met alleen zand eromheen. De takken kloppen niet helemaal. Een surrealistisch beeld.
Ik loop verder en kom weer op een pad terecht. Pal langs het pad staan wat bomen in gitzwart water. Door de spiegeling van de takken in het water komen er weer mooie visuals tevoorschijn. Er gaat een beetje een donkere sfeer vanuit, het lijkt een beetje op een dood moeras. Toch voel ik me hier prima op m’n gemak en blijf nog even staan kijken. De wind komt weer stevig opzetten en begint over het water heen te stormen. Ik sta met m’n rug in de wind en het lijkt net alsof ik de wind kan besturen en figuren op het water kan maken. Wat een machtig gevoel. “I am the commander of the winds!” Zwaaiend met m’n armen maak ik allerlei bewegingen en patronen op het water.
Na me hier een tijdje mee vermaakt te hebben wandel ik weer verder een heuvel op. Hier staat weer een houten bankje met uitzicht over de vennen. Even zitten en m’n pijpje vullen. Ik geniet hier nog even van het prachtige uitzicht en dan ga ik verder, weer op weg naar m’n fiets.
De wiet maakt de trip weer iets heftiger. Shpongle staat nog steeds op en de muziek brengt me weer tot grote hoogtes. Ik loop nu op de maat van de muziek. Het lopen voelt raar aan, ik kan de grond goed voelen door m’n wandelschoenen heen. Het lijkt alsof ik steeds hard op de grond druk met m’n voeten. Het voelt mechanisch aan, net alsof ik een robot ben. Ik schiet hard in de lacht als ik opeens het volgende hoor uit m’n koptelefoon: “This is, er, no offense but you are a robot, aren't you?”. Wat een invloed muziek al niet kan hebben op je trip
M’n blik valt al lopend op het witte wandelpad. De steentjes en voetstappen vormen figuren en patronen en komen als een film voorbij naarmate ik verder loop. Het lopen gaat opeens heel zwaar, net alsof ik door een meter water aan het waden ben. Het wandelpad wordt opeens driedimensionaal en ik kan er helemaal in kijken. Ik sta letterlijk in het pad en kan amper meer vooruit komen. Dit vind ik nogal grappig en sta hardop te lachen om de situatie. Als ik weer wegkijk van het pad en uit de visual getrokken wordt kan ik weer verder lopen. Ik merk opeens als ik achterom kijk dat er zo’n 20 meter achter me 2 mensen op een bankje zitten en me raar aankijken. Haha, ik ben er als een robot voorbij gewandeld zonder ze te zien en ben een paar minuten voor ze blijven staan terwijl ik in het pad vast stond. Die zullen ook wel moeten hebben gedacht... Achja, lekker boeiend, ik wandel lekker verder naar m’n fiets.
Tijdens de terugweg werd de trip steeds minder hevig al bleven de visuals nog uren aanhouden. Ik heb thuis nog wat tv gekeken en de film Baraka. Deze film raad ik iedereen aan tijdens een trip, de visuals blijven de hele film in rap tempo elkaar opvolgen waardoor de hele film een extra dimensie krijgt.
Het was een mooie visuele trip. Niet heel diep, hoogstens wat chaos en verwarring af en toe. De volgende keer gaat denk ik weer een wat meer diepe trip in mezelf worden. Bedankt voor het lezen,
Feed your head.
Henkfloyd
Een wandeling met Alice
Lokatie: Hatertse vennen
Drug: 100 mics LSD (Shiva)
Maaginhoud: 2 boterhammen
Gemoedstoestand: Zin om lekker te verdwalen met alice in de natuur.
Personen: 1
Sitters: 0
Het is een mooie dag vandaag. Het waait stevig en m’n kamertje wordt verlicht door de gouden stralen van het winterzonnetje die door de luxaflex heen schijnen en schaduwen op de muur te voorschijn toveren. Het is inmiddels 1 uur in de middag en ik heb een uur geleden een shivaatje gedropt. De eerste tekenen van de acid rush beginnen hun intrede te doen. De hemelse klanken van Octavarium galmen uit m’n boxen en laten rillingen over m’n hele lichaam lopen. M’n wereld is langzaam aan het transformeren. Alles krijgt een extra dimensie die ikzelf creër samen met alice. Ik voel de energie door me heen stromen, en de voorbereidingen voor de geplande wandeling in het bos zijn genomen. Wandelschoenen, warme kleren, en een tas met water, voedsel, memorecorder en wiet. Het wordt tijd om te vertrekken.
Ik kijk naar de straatstenen die onder me door schieten. Het is een oude straat, de stenen liggen wat scheef en onregelmatig en er liggen bruine eikenbladeren die me lachend aankijken. Ik beantwoord de lachende bladeren met een glimlach. Dit gaat een mooie ervaring worden. Ik verbaas me iedere keer weer over de kleuren die m’n lsd wereld heeft. Kleuren zo puur en helder, kleuren zoals ze bedoeld zijn.
Om me heen kijkend fiets ik verder de straat door en m’n aandacht wordt getrokken door het schouwspel voor me. Langs weerzijden van de weg staan grote beuken die de weg overdekken. Naarmate ik langer blijf kijken wordt de weg oneindig lang en lijkt het op een tunnel of een vortex waar ik in meegezogen wordt. De bomen veranderen van kleur en vorm en hoe verder ik in blijf zoomen hoe gekker en vreemder het beeld wordt. Het is net alsof daar aan het einde van de weg m’n paradijs ligt. De warme en felle kleuren van deze wereld zorgen voor kippenvel dat vanaf m’n armen over m’n rug heenloopt.
Opeens haalt een auto me in en ik word uit m’n visual getrokken. Ik fiets weer op de weg die nu bijna ten einde is. Ik lach hardop om de werking van de acid en bij het vooruitzicht van een mooie wandeling in de natuur die komen gaat. Ik kan niet wachten tot ik in het bos ben.
Het laatste stukje van de fietstocht gaat over een recentelijk aangelegd roze fietspad. Al fietsend kijk ik naar de structuur van het asfalt waar nu allerhande vormen en patronen in te zien zijn. Na hier een tijdje naar gekeken te hebben kijk ik om me heen. De roze gloed van het fietspad begint te overheersen en het lijkt of ik alles door een roze lsd bril bekijk. Dan fiets ik de snelweg over en kom ik aan bij het bos. Aan het aantal auto’s te zien zijn er vrij veel hond-uitlaters op pad. Ik hoopte eigenlijk dat het op dit uur van de dag wel mee zou vallen, maar ik zal dus een beetje op moeten letten dat ik niet te gekke dingen ga doen.
Ik loop over een zandpad en kijk om me heen naar de sparren. De trip komt nu echt goed op gang. Alles waar ik m’n blik op laat vallen begint snel te vervormen en verkleuren. Als m’n bliksveld over de bomen heenglijdt, veranderen ze van vorm en structuur. De stammen worden paars en fluoriserend groen en de voetafdrukken op het pad vormen allerlei figuren. Als ik op een punt blijf hangen en voor me uit blijf staren veranderd het bos compleet. Wat daarnet nog normale sparren waren zie ik nu een groen-paars bos met scheve huisjes en gezichten die me lachend aankijken. Ik sta er met open mond naar te kijken en voel m’n ogen nat worden bij het zien van al dit moois. Een stukje verderop ligt een vrij groot ven, en aan de andere kant is een helling met een houten bankje dat uitkijkt over het water. Een mooie plaats om even lekker te gaan zitten en wat wiet te roken.
Aangekomen bij het bankje zet ik Jefferson Airplane aan op m’n koptelefoon en kruimel ik wat wiet in m’n puurpijpje. Het zonnetje schijnt en reflecteerd op het water van het ven. Rondom het ven staan allemaal uigedroogde geelbruine graspollen van ongeveer een meter hoog. Ze kijken me aan, ze doen me denken aan vogelverschikkers. Na een aantal hijsen uit m’n pijpje wordt ik gehypnotiseerd door de klanken van White Rabbit. Ik zie het ven voor me en de gouden reflecties van het zonnetje zijn adembenemend mooi. De stevige wind speelt met het water. Donkere vlekken van enkele meters groot schieten over het ven heen en lijken een beetje op scholen vissen. De dynamiek in het water en de vele details die ik zie doen me verbazen over de capaciteit van m’n hersenen, dat ze dit alles kunnen renderen.
White Rabbit bouwt langzaam op naar de climax en hoe verder het nummer vorderd, hoe verder ik met m’n hoofd naar achter kantel. De vogelverschikkers met daarachter de paarse sparren komen voorbij. Dan de wolken die snel bewegen door de wind (en de lsd
). Ik word er helemaal in opgezogen en de muziek nadert z’n hoogtepunt. “Remember what the doormouse said.” De wolken verdwijnen en laten een wit/blauwig beeld achter. “Feed Your Head!” Ik heb het gevoel alsof ik opstijg en m’n hoofd barst uit elkaar en ik zie miljoenen kleuren.Dan is het weer stil en zit ik weer op het bankje met het pijpje in m’n hand en m’n hoofd achterover hangend. Sow, dat was even heftig. Het leek best lang te duren, maar het nummer duurt maar 2.5 minuut. Ik ben nog even aan het bijkomen en spreek even wat kernwoorden in op m’n memorecorder zodat ik dit niet ga vergeten. Dan is het weer tijd om verder te lopen.
Jefferson Airplane is afgelopen en het is tijd voor een Shpongle cdtje. Nothing lasts, but nothing is lost. Ik luister een paar nummers en de muziek wordt steeds vreemder. Ik heb het gevoel dat ik door de muziek nog harder ben gaan trippen. M’n gedachtengang begint nu ook behoorlijk chaotisch te worden en de verwarring begint toe te slaan. Vooral de memorecorder is ontzettend ingewikkeld. Steeds als ik iets moois zie of tegenkom wil ik dit vastleggen op tape, maar dit is een stuk lastiger dan ik dacht. Meerdere malen druk ik op record om m’n gedachten op te nemen, maar terwijl ik dit doe weet ik niet meer wat ik wil zeggen en als ik iets zeg klinkt m’n stem heel raar. Toch lukt het om af en toe wat kernwoorden in te spreken zodat ik achteraf weer weet wat er gebeurd is.
Als ik een stukje ben verder gewandeld, nog steeds volop genietend van de pracht van het bos, kom ik aan bij een weiland. In het weiland staat een groepje machtige Schotse hooglanders te grazen. Ik kijk m’n ogen uit naar deze grote sterke en vooral relaxte beesten. Ze bewegen log en kijken even op van hun maaltijd om mij te beschouwen. Ik ben geen bedreiging, dus ze eten weer verder. De vacht van de beesten golft en ze gaan mooi op in het landschap waar ze in staan. Ze stralen rust en goede vibes uit.
Een stuk verderop gaat het bos over in heide. Er liggen hier en daar vennetjes met wat wandelpaden eromheen. Ik wandel van het pad af en kom op een open plek waar recentelijk geplagd is. De kale zandvlakte die over is ziet eruit als een buitenaards landschap. Ik weet wel waar ik ongeveer ben, maar ik kan als ik wil helemaal opgaan in de trip waardoor ik in de meest vreemde werelden terecht kom. Ik waan me nu in een woestijn ergens op een andere planeet. De wind doet zand opstuiven dat langs m’n broekspijpen schuurt. In het midden van de zandvlakte staat een boom. Verder groeit er nog niet veel op dit stukje grond. De boom doet me denken aan schilderijen van Escher, zoals hij hier zo geisoleert staat met alleen zand eromheen. De takken kloppen niet helemaal. Een surrealistisch beeld.
Ik loop verder en kom weer op een pad terecht. Pal langs het pad staan wat bomen in gitzwart water. Door de spiegeling van de takken in het water komen er weer mooie visuals tevoorschijn. Er gaat een beetje een donkere sfeer vanuit, het lijkt een beetje op een dood moeras. Toch voel ik me hier prima op m’n gemak en blijf nog even staan kijken. De wind komt weer stevig opzetten en begint over het water heen te stormen. Ik sta met m’n rug in de wind en het lijkt net alsof ik de wind kan besturen en figuren op het water kan maken. Wat een machtig gevoel. “I am the commander of the winds!” Zwaaiend met m’n armen maak ik allerlei bewegingen en patronen op het water.
Na me hier een tijdje mee vermaakt te hebben wandel ik weer verder een heuvel op. Hier staat weer een houten bankje met uitzicht over de vennen. Even zitten en m’n pijpje vullen. Ik geniet hier nog even van het prachtige uitzicht en dan ga ik verder, weer op weg naar m’n fiets.
De wiet maakt de trip weer iets heftiger. Shpongle staat nog steeds op en de muziek brengt me weer tot grote hoogtes. Ik loop nu op de maat van de muziek. Het lopen voelt raar aan, ik kan de grond goed voelen door m’n wandelschoenen heen. Het lijkt alsof ik steeds hard op de grond druk met m’n voeten. Het voelt mechanisch aan, net alsof ik een robot ben. Ik schiet hard in de lacht als ik opeens het volgende hoor uit m’n koptelefoon: “This is, er, no offense but you are a robot, aren't you?”. Wat een invloed muziek al niet kan hebben op je trip
M’n blik valt al lopend op het witte wandelpad. De steentjes en voetstappen vormen figuren en patronen en komen als een film voorbij naarmate ik verder loop. Het lopen gaat opeens heel zwaar, net alsof ik door een meter water aan het waden ben. Het wandelpad wordt opeens driedimensionaal en ik kan er helemaal in kijken. Ik sta letterlijk in het pad en kan amper meer vooruit komen. Dit vind ik nogal grappig en sta hardop te lachen om de situatie. Als ik weer wegkijk van het pad en uit de visual getrokken wordt kan ik weer verder lopen. Ik merk opeens als ik achterom kijk dat er zo’n 20 meter achter me 2 mensen op een bankje zitten en me raar aankijken. Haha, ik ben er als een robot voorbij gewandeld zonder ze te zien en ben een paar minuten voor ze blijven staan terwijl ik in het pad vast stond. Die zullen ook wel moeten hebben gedacht... Achja, lekker boeiend, ik wandel lekker verder naar m’n fiets.
Tijdens de terugweg werd de trip steeds minder hevig al bleven de visuals nog uren aanhouden. Ik heb thuis nog wat tv gekeken en de film Baraka. Deze film raad ik iedereen aan tijdens een trip, de visuals blijven de hele film in rap tempo elkaar opvolgen waardoor de hele film een extra dimensie krijgt.
Het was een mooie visuele trip. Niet heel diep, hoogstens wat chaos en verwarring af en toe. De volgende keer gaat denk ik weer een wat meer diepe trip in mezelf worden. Bedankt voor het lezen,
Feed your head.
Henkfloyd
