Alan Watts
Newbie
Trip Report: ‘eerste keer 2c-b’
08-06-2011, 19:30
20 mg capsule, 2c-b, orale inname
1e keer, man, 26 jaar
Thuis (studentenhuis) Wageningen
Ik was twee uur wezen fitnesssen (krachtsport), om 7 uur klaar met eten, en besloot toen dat het een mooie avond was om te trippen: er was een prachtig avondzonnetje en ik had geen zin om wat anders te doen.
19:30-20:00 Meteen na inname ben ik gaan mediteren om waakzaam/aanwezig te zijn voor de opkomst van de eerste verschijnselen. Ik merkte weinig, behalve dat het mediteren niet heel best ging vanwege m’n enthousiasme en gebrek aan geduld.
20:00 Ik stopte met meditatie, surfde nog wat op internet en bereidde me voor om naar buiten te gaan. Ineens dringt er een enorm opgefokt gevoel aan me op (20:10). Ik had niet meer het geduld om wat spullen te pakken en wilde alles tegelijk doen. Gestrest scheurde ik de verpakking van m’n headphone open, ik haalde zowat m’n hand open aan het scherpe plastic. Ik had niet het geduld om het met beleid te doen. Ik propte nog wat dingen in m’n zakken, pakte een mars ice-cream uit de vriezer, snaaide die op en liep snel naar de uiterwaarde (natuur/recreatiegebied). Tijdens mijn wandeling naar het water krijg ik overal jeuk en begin mezelf wat te krabben. Ik vraag me af of het door de muggen komt, door een allergie of door de drugs. De 200 meter die ik naar het water moet lopen duren me veel te lang. Ik heb een beetje het gevoel alsof ik haast heb. De tijd gaat traag, en hoewel ik snel beweeg, vind ik de wandeling naar het water niet opschieten. Er is een erg drukkend gevoel op m’n hele lichaam, maar vooral m’n maag lijkt in m’n keel te zitten door de mars icecream die zwaar valt. De opkomst van de drug was dus erg opdringerig en opgefokt, zowel fysiek als mentaal.
20.30 Eenmaal aangekomen bij het water, ga ik op een lage brug zitten met mn rug in de wind en kijk naar het golvende water van het meertje. Het lijkt dat de wind en het water me een beetje meezuigen. Het is een trance-achtig; best fijn. Toch ben ik nog erg onrustig en besluit ik na 5 minuten terug te lopen vanwege de muggen en kou. Als ik de uiterwaarde weer uit ben gelopen besluit ik toch nog even op een bankje te gaan zitten met een mooi uitzicht. Het voelt nu ineens heel fijn en het opgefokte verdwijnt een beetje. Ik kijk naar de horizon en zie alles door een eye fish lens. Nu beginnen de oev (open eye visuals) en het mooie gevoel op te komen. De bomen en de horizon wuiven. Het gaat heen en weer als zeewier. Ik moet lachen naar de mensen die voorbij komen. Als ik een hardloper op 100 m afstand zie, en ‘m daarna aan me voorbij zien rennen, lijkt er veel tijd te hebben gezeten tussen die momenten. De muziek die ik opzet klinkt eerlijk en puur.
20.45 Ik loop verder richting huis. Eenmaal thuis bedenk ik me wat ik wil doen. Ik besluit om naar het arboretum (park) te fietsen, nu met jas. Ik kom wat bekende tegen tijdens m’n fietsritje en zeg vriendelijk gedag.
21.00 In het park aangekomen zoek ik een mooi plekje op in het gras boven op een heuvel. Ik heb een wonderschoon uitzicht. De kleuren zijn heel fel en helder. Het avondzonnetje maakt alles goudkleurig, er is een prachtige vanilla-sky, en alle planten en bomen zijn groener dan groen. Ik besluit uitgestrekt op het gras te gaan liggen om naar de hemel te staren. De wolken vormen een prachtig schouwspel. Je kunt heel goed zien welke wolken zich lager bevinden en dus iets sneller bewegen dan de wolken op hogere hoogte. Al die beweging en vormen maken het een schitterend 3d spektakel. Er lijkt een hoop te gebeuren in de lucht (veel lagen, veel kleur, veel beweging). Af en toe zie ik natuurvormen in de wolken, zoals een eekhoorn die zich dan weer transformeert in een ander wezen. Ook begin ik steeds meer caleidoscopisch bewegende patronen te zien. Ik merk dat ik de helemaal wordt meegezogen als ik me niet ergens op focus maar me volledige open gooi. Ik staar naar de wolken zoals je ook tijdens meditatie staart, nergens op gefocust; open voor alles. Het brengt me aardig in trance. Af en toe schrik ik even omdat ik denk dat er iemand naast me staat, maar ik realiseer met telkens snel dat het een kunstwerk is. Na een tijdje hoor ik een vrouw over een voetpad in de buurt lopen. Ze roept of het wel goed gaat (omdat ik zo uitgestrekt lig; armen en benen wijd). Ik kijk rustig op en vertel haar dat het niet beter kan. We lachen, en ik staar weer naar de hemel.
22:00 Weer hoor ik iemand langs lopen en dit keer is het een huisgenoot! Ik voelde me chill en wilde weten hoe 2c-b in een sociale setting is dus ik maak een praatje met haar. Omdat ik me zo bewust ben van mijn trip vertel ik haar maar wat ik aan het doen ben. Ik kan wel normaal nadenken, maar omdat ik teveel afzonderlijk bezig ben met mijn gedachten, de invloed van de drugs en haar interpretatie van wat ik zeg, loopt het niet echt spontaan. Ze vraagt waarom ik dit doe en ik wil het haar graag duidelijk maken. Lukt alleen niet omdat ik teveel nadenk over hoe zij de dingen interpreteert. Ook voel ik weer de onrust opkomen die ik eerder heb gevoeld. Het lijkt alsof het niet zozeer door mijn mentale staat komt (dat ik m’n huisgenootje tegenkom) maar echt een fysiek effect is (ik was weer gaan bewegen en stond nu in de schaduw). Ik krijg het koud en begin wat te beven. Gelukkig begrijpt ze het allemaal wel en vervolgd ze weer snel haar weg. Ik blijf het koud hebben en besluit een stuk te gaan hardlopen: is kijken hoe dat is, dacht ik. Ik kom lekker snel in een trance, voelt wel fijn. Ik word alleen maar niet warm. Ik ren terug naar m’n fiets en rol de heuvel af naar huis.
23.00 thuisgekomen kruip ik lekker in mn bed, sluit mn ogen en zet muziek op. Vooral techno en klassiek klinken erg goed. Die diepte van (ambient-)techno, maar ook het ‘improviserende’ (alsof het op dat moment gecreëerd wordt en alles nieuw is), komt goed over. Ik ben erg rustig en vredig. Het voelt allemaal heel chill.
Af en toe heb ik zin om wat te eten of te drinken maar m’n maag voel ik nog steeds in m’n keel zitten; dat blijft wat onprettig.
00.00 Ik ga nog even mediteren. Dat gaat echt heerlijk. Vooral open/awareness meditatie. Het is heel makkelijk om je open te gooien voor alles, en alles voelt meteen heel vredig.
00.45 Heerlijk in slaap gevallen
Ik merk helemaal niets van after-effects. Ik heb de dag erna wel 1 capsule 5htp genomen. Ik wist eigenlijk wel dat 2c-b niet op je serotine werkt, maar ik dacht dat wat extra 5htp nooit kwaad kan.
Overal is het een hele mooie ervaring geweest. De positieve kanten wegen een stuk zwaarder dan de mindere kanten. Wel ben ik benieuwd of andere ook dat extreem opdringerige opgefokte bij de opkomst van 2c-b hebben ervaren? Is het bij 2c-i minder? Mijn idee is dat 2c-b vooral invloed heeft op je zintuigelijke perceptie en niet bepaald op je bewustzijn; je weet wat je doet. Ben ook wel benieuwd naar bewustzijnsveranderende drugs zoals lsd.
08-06-2011, 19:30
20 mg capsule, 2c-b, orale inname
1e keer, man, 26 jaar
Thuis (studentenhuis) Wageningen
Ik was twee uur wezen fitnesssen (krachtsport), om 7 uur klaar met eten, en besloot toen dat het een mooie avond was om te trippen: er was een prachtig avondzonnetje en ik had geen zin om wat anders te doen.
19:30-20:00 Meteen na inname ben ik gaan mediteren om waakzaam/aanwezig te zijn voor de opkomst van de eerste verschijnselen. Ik merkte weinig, behalve dat het mediteren niet heel best ging vanwege m’n enthousiasme en gebrek aan geduld.
20:00 Ik stopte met meditatie, surfde nog wat op internet en bereidde me voor om naar buiten te gaan. Ineens dringt er een enorm opgefokt gevoel aan me op (20:10). Ik had niet meer het geduld om wat spullen te pakken en wilde alles tegelijk doen. Gestrest scheurde ik de verpakking van m’n headphone open, ik haalde zowat m’n hand open aan het scherpe plastic. Ik had niet het geduld om het met beleid te doen. Ik propte nog wat dingen in m’n zakken, pakte een mars ice-cream uit de vriezer, snaaide die op en liep snel naar de uiterwaarde (natuur/recreatiegebied). Tijdens mijn wandeling naar het water krijg ik overal jeuk en begin mezelf wat te krabben. Ik vraag me af of het door de muggen komt, door een allergie of door de drugs. De 200 meter die ik naar het water moet lopen duren me veel te lang. Ik heb een beetje het gevoel alsof ik haast heb. De tijd gaat traag, en hoewel ik snel beweeg, vind ik de wandeling naar het water niet opschieten. Er is een erg drukkend gevoel op m’n hele lichaam, maar vooral m’n maag lijkt in m’n keel te zitten door de mars icecream die zwaar valt. De opkomst van de drug was dus erg opdringerig en opgefokt, zowel fysiek als mentaal.
20.30 Eenmaal aangekomen bij het water, ga ik op een lage brug zitten met mn rug in de wind en kijk naar het golvende water van het meertje. Het lijkt dat de wind en het water me een beetje meezuigen. Het is een trance-achtig; best fijn. Toch ben ik nog erg onrustig en besluit ik na 5 minuten terug te lopen vanwege de muggen en kou. Als ik de uiterwaarde weer uit ben gelopen besluit ik toch nog even op een bankje te gaan zitten met een mooi uitzicht. Het voelt nu ineens heel fijn en het opgefokte verdwijnt een beetje. Ik kijk naar de horizon en zie alles door een eye fish lens. Nu beginnen de oev (open eye visuals) en het mooie gevoel op te komen. De bomen en de horizon wuiven. Het gaat heen en weer als zeewier. Ik moet lachen naar de mensen die voorbij komen. Als ik een hardloper op 100 m afstand zie, en ‘m daarna aan me voorbij zien rennen, lijkt er veel tijd te hebben gezeten tussen die momenten. De muziek die ik opzet klinkt eerlijk en puur.
20.45 Ik loop verder richting huis. Eenmaal thuis bedenk ik me wat ik wil doen. Ik besluit om naar het arboretum (park) te fietsen, nu met jas. Ik kom wat bekende tegen tijdens m’n fietsritje en zeg vriendelijk gedag.
21.00 In het park aangekomen zoek ik een mooi plekje op in het gras boven op een heuvel. Ik heb een wonderschoon uitzicht. De kleuren zijn heel fel en helder. Het avondzonnetje maakt alles goudkleurig, er is een prachtige vanilla-sky, en alle planten en bomen zijn groener dan groen. Ik besluit uitgestrekt op het gras te gaan liggen om naar de hemel te staren. De wolken vormen een prachtig schouwspel. Je kunt heel goed zien welke wolken zich lager bevinden en dus iets sneller bewegen dan de wolken op hogere hoogte. Al die beweging en vormen maken het een schitterend 3d spektakel. Er lijkt een hoop te gebeuren in de lucht (veel lagen, veel kleur, veel beweging). Af en toe zie ik natuurvormen in de wolken, zoals een eekhoorn die zich dan weer transformeert in een ander wezen. Ook begin ik steeds meer caleidoscopisch bewegende patronen te zien. Ik merk dat ik de helemaal wordt meegezogen als ik me niet ergens op focus maar me volledige open gooi. Ik staar naar de wolken zoals je ook tijdens meditatie staart, nergens op gefocust; open voor alles. Het brengt me aardig in trance. Af en toe schrik ik even omdat ik denk dat er iemand naast me staat, maar ik realiseer met telkens snel dat het een kunstwerk is. Na een tijdje hoor ik een vrouw over een voetpad in de buurt lopen. Ze roept of het wel goed gaat (omdat ik zo uitgestrekt lig; armen en benen wijd). Ik kijk rustig op en vertel haar dat het niet beter kan. We lachen, en ik staar weer naar de hemel.
22:00 Weer hoor ik iemand langs lopen en dit keer is het een huisgenoot! Ik voelde me chill en wilde weten hoe 2c-b in een sociale setting is dus ik maak een praatje met haar. Omdat ik me zo bewust ben van mijn trip vertel ik haar maar wat ik aan het doen ben. Ik kan wel normaal nadenken, maar omdat ik teveel afzonderlijk bezig ben met mijn gedachten, de invloed van de drugs en haar interpretatie van wat ik zeg, loopt het niet echt spontaan. Ze vraagt waarom ik dit doe en ik wil het haar graag duidelijk maken. Lukt alleen niet omdat ik teveel nadenk over hoe zij de dingen interpreteert. Ook voel ik weer de onrust opkomen die ik eerder heb gevoeld. Het lijkt alsof het niet zozeer door mijn mentale staat komt (dat ik m’n huisgenootje tegenkom) maar echt een fysiek effect is (ik was weer gaan bewegen en stond nu in de schaduw). Ik krijg het koud en begin wat te beven. Gelukkig begrijpt ze het allemaal wel en vervolgd ze weer snel haar weg. Ik blijf het koud hebben en besluit een stuk te gaan hardlopen: is kijken hoe dat is, dacht ik. Ik kom lekker snel in een trance, voelt wel fijn. Ik word alleen maar niet warm. Ik ren terug naar m’n fiets en rol de heuvel af naar huis.
23.00 thuisgekomen kruip ik lekker in mn bed, sluit mn ogen en zet muziek op. Vooral techno en klassiek klinken erg goed. Die diepte van (ambient-)techno, maar ook het ‘improviserende’ (alsof het op dat moment gecreëerd wordt en alles nieuw is), komt goed over. Ik ben erg rustig en vredig. Het voelt allemaal heel chill.
Af en toe heb ik zin om wat te eten of te drinken maar m’n maag voel ik nog steeds in m’n keel zitten; dat blijft wat onprettig.
00.00 Ik ga nog even mediteren. Dat gaat echt heerlijk. Vooral open/awareness meditatie. Het is heel makkelijk om je open te gooien voor alles, en alles voelt meteen heel vredig.
00.45 Heerlijk in slaap gevallen
Ik merk helemaal niets van after-effects. Ik heb de dag erna wel 1 capsule 5htp genomen. Ik wist eigenlijk wel dat 2c-b niet op je serotine werkt, maar ik dacht dat wat extra 5htp nooit kwaad kan.
Overal is het een hele mooie ervaring geweest. De positieve kanten wegen een stuk zwaarder dan de mindere kanten. Wel ben ik benieuwd of andere ook dat extreem opdringerige opgefokte bij de opkomst van 2c-b hebben ervaren? Is het bij 2c-i minder? Mijn idee is dat 2c-b vooral invloed heeft op je zintuigelijke perceptie en niet bepaald op je bewustzijn; je weet wat je doet. Ben ook wel benieuwd naar bewustzijnsveranderende drugs zoals lsd.
