Tripreport eerste keer paddo’s
12-10-2015
Wie ben ik?
Ik ben een vrouw/meisje(ik weet nooit welke v/d 2 ik nou ben) van 20 jaar
Ik heb ervaring met xtc, wiet, hasj, 2cb en 4fmp. En dan mag ik daar nu natuurlijk ook nog paddo's aan toevoegen.
Gisteravond heb ik voor de eerste keer paddo’s genomen. En hoewel het nu niet eens zo heel veel uur geleden is, weet ik echt niet meer wat ik allemaal gedacht, gezien en gevoeld heb. Wat ik wel weet is dat er echt ontzettend veel gebeurd is. Mijn mantra’s tijden de trip waren: Wat gebeurt er allemaal? Dit is zo moeilijk. Alles is zo raar en alles is zo dubbel. Ik had diepe momenten waarbij ik alles heel moeilijk kon bevatten. Ik had voor mijn gevoel inzichten die me mijn leven lang bij zullen blijven. Ik moest van mezelf ook alles gaan opschrijven, maar elke keer als ik me dat bedacht, was ik alweer met het volgende idee bezig. En schrijven was fysiek gezien waarschijnlijk toch niet gelukt. Ik was redelijk labiel. Lopen was lastig, diepte zien al helemaal.
Maar goed, laat ik maar beginnen bij het begin. Ik speelde al langer met het idee om truffels of paddo’s te gaan doen, maar het idee leek me toch ook wel heel eng. Huisgenoten hadden het al vaker voorgesteld, maar ik had zo mijn twijfels. Een week terug had ik best veel lachgas gebruikt, waarbij ik ook wat dingen ging zien. Dat vond ik eigenlijk zo interessant dat ik had besloten om de volgende uitdaging aan te gaan: paddo’s. Een huisgenoot had zelf paddo’s gekweekt en gisteravond waren we met z’n allen naar een stoner rock concert. De sfeer was gezellig en iemand stelde voor om paddo’s te gaan doen. Na enige twijfel won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst. Voor ik het wist was ik samen met 3 huisgenoten gewoon paddenstoelen aan het eten. De smaak viel me alles mee. Het afwachten was begonnen. Ik had natuurlijk gewoon flauw idee wat ik kon verwachten. Ik ging er gewoon relaxed voor zitten. Bij huisgenoten sloeg het na een half uur al aan, maar ik voelde vrij weinig. Toch maar wat erbij genomen.. was achteraf niet nodig geweest. Ik had gewoon iets meer geduld moeten hebben.
De kamer waarin we zaten was erg nice ingericht. Overal kussens, veel ruimte, 1 groot kleed met allemaal patronen erop, een sfeerlamp met allerlei kleurtjes, van alles aan de muur om naar te kijken en of course space muziek. Ik stationeerde me op het bed en leunde op de vensterbank om een beetje naar de sterren te kijken. En wtf die begonnen dus opeens te bewegen. Ik vond het alleen maar heel erg grappig. Verhoudingen en diepte werden opeens heel lastig. Bomen werden groter en kleiner. De straat beneden leek opeens verder en dan dichterbij. Heel vreemd. Heel subtiel begon ik patronen te zien. Een huisgenoot die niet gebruikt had kwam binnen en ik had zoveel moeite met hem. Hij is van zichzelf vrij druk en eigenaardig. Hij was echt een soort van trigger. Z’n hoofd vervormde heel erg. Hij leek dan weer klein, dik en kabouterachtig en dan weer lang, dun en reusachtig. Ook veranderde z’n ogen van kleur. Maar gek genoeg was dat vooral heel grappig. Ik snapte er niks van en begreep tegelijkertijd dat het niet echt was. Ik kon echt niet stoppen met lachen en een huisgenootje van me had precies hetzelfde. We staken elkaar ook nogal aan. Was ik net klaar, begon hij weer en andersom. Sigaretten smaakten best wel goed, maar staren naar de rook die omhoog kringelde was zelfs nog beter. Ook zag het brandende topje van de sigaret er echt super vet uit. Het was een soort van fluor oranje van kleur. Visueel gezien gebeurde er van alles. Daar raakte ik zelfs een soort van aan gewend. Mijn ogen durfde ik alleen niet echt dicht te doen. Waarom weet ik niet zo goed. Ik heb ze uiteindelijk wel een tijdje dicht gehad en dat was echt heel vet. Allemaal kleurrijke patronen en geometrische vormen. Precies zoals je je zou voorstellen bij paddo’s.
Elke keer dat ik ergens anders ging zitten was de sfeer weer heel anders. Bij elk huisgenootje waren m’n gedachten en de sfeer anders. Het was voor mij ook echt een stap om op te staan en naar een ander plekje te gaan. Want het was toch prima op het plekje waar ik zat en wat als het andere plekje helemaal niet fijn was. Toch pushte ik mezelf steeds om toch te veranderen van plek. Het was een soort uitdaging. Best grappig dat ik dat mezelf oplegde. Dat ik perse dingen moest doen. Een ander huisgenootje van me heeft namelijk de hele avond in deken gewikkeld op dezelfde plek gezeten en die vond dat helemaal prima. Dat zag er trouwens heel grappig uit, echt letterlijk een hoopje mens.
In het begin was het allemaal heel grappig, maar op een gegeven moment werd het wel heftig. Niet dat het unbearable was, maar het was wel op het randje. Ik werd vrij warrig en labiel. Lachen werd afgewisseld met denkbuien, waarin ik steeds herhaalde tegen mezelf dat alles oke was en alles goed zou komen. Maar waarin ik ook bang was. Hoe werken paddo’s eigenlijk, hoe kom ik hieruit. Straks duurt deze trip voor altijd. Wanneer houdt het op. Dat waren toch wel pittige momentjes, maar ik kon mezelf er steeds van overtuigen dat het wel goed zou komen. Dat het allemaal in m’n hoofd zat. Het scheelde ook wel dat m’n huisgenootjes erbij waren. Hoewel we samen waren was iedereen ook in zijn eigen wereld. Dus soms had ik iets aan ze en soms niet. Zelf kon ik ook niet altijd focussen op de gesprekken. Ik was ook in mijn eigen wereldje. Ik kan niet omschrijven hoe alles eruit zag. Ik vond het visuele vooral heel erg vet en niet eng. Het mentale was soms wel kut, maar ik had wel het idee dat ik openbaringen had en dingen over mezelf ontdekte. Helaas ben ik de meeste dingen alweer vergeten, waarschijnlijk waren die openbaringen ook niet zo bijzonder. Zo voelde het in de trip alleen wel. Ik merkte vooral hoe erg ik alles altijd analyseer en dat gebeurde tijdens mijn trip nog veel meer. Daardoor maakte ik het mezelf heel lastig. Ik wilde alles snappen, maar had door dat ik niet alles kon snappen. Het klinkt allemaal zo zweverig haha, maar dit is echt iets wat je moet ervaren om het te snappen.
Het grappigst vond ik de kleine opdrachten die ik steeds voor mezelf bedacht. Dan was het weer oke; je gaat nu naar het raam lopen. Of je gaat nu lachgas halen op je kamer. Dat was trouwens nog verdomde lastig. Ik kon echt niet bedenken hoe ik de patronen die los in een lade lagen kon meenemen. Het was allemaal best moeilijk. Ook was het vreemd om in een andere kamer te zijn. Weg van mijn veilige paddohol. Onze rommelige gemeenschappelijke ruimte met tl-licht was al helemaal niet te doen. Ik werd er erg chaotisch van. Overigens heb ik zelf het lachgas niet gebruikt omdat ik het niet durfde. Mijn gedachte was: maar dan kom ik straks in een andere werkelijkheid. En dan schrok ik omdat ik me realiseerde dat ik dat dacht in een andere werkelijkheid, namelijk mijn trip. Dat idee vond ik zo raar. Een moment later kon ik dan weer denken: nee dit is niet een andere werkelijkheid. Dit is nog steeds de werkelijkheid maar een stofje zorgt voor een vervorming van de werkelijkheid. Alles was gewoon heel dubbel. Ik had continu strijd met is dit nep of echt.
Ik kan nog wel veel meer schrijven en er is ook echt zoveel wat ik niet meer precies weet. Vrij duidelijk is wel dat deze trip vet, lastig en voor herhaling vatbaar was. Ik ben alles nog een beetje aan het verwerken, maar ik had zo erg verwacht dat het lastiger zou zijn. Ik ben wel benieuwd wat jullie ervaren hebben in een trip. En wat jullie gedachtes zijn over de werking van paddo’s. Kom maar door met die verhalen.
12-10-2015
Wie ben ik?
Ik ben een vrouw/meisje(ik weet nooit welke v/d 2 ik nou ben) van 20 jaar
Ik heb ervaring met xtc, wiet, hasj, 2cb en 4fmp. En dan mag ik daar nu natuurlijk ook nog paddo's aan toevoegen.
Gisteravond heb ik voor de eerste keer paddo’s genomen. En hoewel het nu niet eens zo heel veel uur geleden is, weet ik echt niet meer wat ik allemaal gedacht, gezien en gevoeld heb. Wat ik wel weet is dat er echt ontzettend veel gebeurd is. Mijn mantra’s tijden de trip waren: Wat gebeurt er allemaal? Dit is zo moeilijk. Alles is zo raar en alles is zo dubbel. Ik had diepe momenten waarbij ik alles heel moeilijk kon bevatten. Ik had voor mijn gevoel inzichten die me mijn leven lang bij zullen blijven. Ik moest van mezelf ook alles gaan opschrijven, maar elke keer als ik me dat bedacht, was ik alweer met het volgende idee bezig. En schrijven was fysiek gezien waarschijnlijk toch niet gelukt. Ik was redelijk labiel. Lopen was lastig, diepte zien al helemaal.
Maar goed, laat ik maar beginnen bij het begin. Ik speelde al langer met het idee om truffels of paddo’s te gaan doen, maar het idee leek me toch ook wel heel eng. Huisgenoten hadden het al vaker voorgesteld, maar ik had zo mijn twijfels. Een week terug had ik best veel lachgas gebruikt, waarbij ik ook wat dingen ging zien. Dat vond ik eigenlijk zo interessant dat ik had besloten om de volgende uitdaging aan te gaan: paddo’s. Een huisgenoot had zelf paddo’s gekweekt en gisteravond waren we met z’n allen naar een stoner rock concert. De sfeer was gezellig en iemand stelde voor om paddo’s te gaan doen. Na enige twijfel won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst. Voor ik het wist was ik samen met 3 huisgenoten gewoon paddenstoelen aan het eten. De smaak viel me alles mee. Het afwachten was begonnen. Ik had natuurlijk gewoon flauw idee wat ik kon verwachten. Ik ging er gewoon relaxed voor zitten. Bij huisgenoten sloeg het na een half uur al aan, maar ik voelde vrij weinig. Toch maar wat erbij genomen.. was achteraf niet nodig geweest. Ik had gewoon iets meer geduld moeten hebben.
De kamer waarin we zaten was erg nice ingericht. Overal kussens, veel ruimte, 1 groot kleed met allemaal patronen erop, een sfeerlamp met allerlei kleurtjes, van alles aan de muur om naar te kijken en of course space muziek. Ik stationeerde me op het bed en leunde op de vensterbank om een beetje naar de sterren te kijken. En wtf die begonnen dus opeens te bewegen. Ik vond het alleen maar heel erg grappig. Verhoudingen en diepte werden opeens heel lastig. Bomen werden groter en kleiner. De straat beneden leek opeens verder en dan dichterbij. Heel vreemd. Heel subtiel begon ik patronen te zien. Een huisgenoot die niet gebruikt had kwam binnen en ik had zoveel moeite met hem. Hij is van zichzelf vrij druk en eigenaardig. Hij was echt een soort van trigger. Z’n hoofd vervormde heel erg. Hij leek dan weer klein, dik en kabouterachtig en dan weer lang, dun en reusachtig. Ook veranderde z’n ogen van kleur. Maar gek genoeg was dat vooral heel grappig. Ik snapte er niks van en begreep tegelijkertijd dat het niet echt was. Ik kon echt niet stoppen met lachen en een huisgenootje van me had precies hetzelfde. We staken elkaar ook nogal aan. Was ik net klaar, begon hij weer en andersom. Sigaretten smaakten best wel goed, maar staren naar de rook die omhoog kringelde was zelfs nog beter. Ook zag het brandende topje van de sigaret er echt super vet uit. Het was een soort van fluor oranje van kleur. Visueel gezien gebeurde er van alles. Daar raakte ik zelfs een soort van aan gewend. Mijn ogen durfde ik alleen niet echt dicht te doen. Waarom weet ik niet zo goed. Ik heb ze uiteindelijk wel een tijdje dicht gehad en dat was echt heel vet. Allemaal kleurrijke patronen en geometrische vormen. Precies zoals je je zou voorstellen bij paddo’s.
Elke keer dat ik ergens anders ging zitten was de sfeer weer heel anders. Bij elk huisgenootje waren m’n gedachten en de sfeer anders. Het was voor mij ook echt een stap om op te staan en naar een ander plekje te gaan. Want het was toch prima op het plekje waar ik zat en wat als het andere plekje helemaal niet fijn was. Toch pushte ik mezelf steeds om toch te veranderen van plek. Het was een soort uitdaging. Best grappig dat ik dat mezelf oplegde. Dat ik perse dingen moest doen. Een ander huisgenootje van me heeft namelijk de hele avond in deken gewikkeld op dezelfde plek gezeten en die vond dat helemaal prima. Dat zag er trouwens heel grappig uit, echt letterlijk een hoopje mens.
In het begin was het allemaal heel grappig, maar op een gegeven moment werd het wel heftig. Niet dat het unbearable was, maar het was wel op het randje. Ik werd vrij warrig en labiel. Lachen werd afgewisseld met denkbuien, waarin ik steeds herhaalde tegen mezelf dat alles oke was en alles goed zou komen. Maar waarin ik ook bang was. Hoe werken paddo’s eigenlijk, hoe kom ik hieruit. Straks duurt deze trip voor altijd. Wanneer houdt het op. Dat waren toch wel pittige momentjes, maar ik kon mezelf er steeds van overtuigen dat het wel goed zou komen. Dat het allemaal in m’n hoofd zat. Het scheelde ook wel dat m’n huisgenootjes erbij waren. Hoewel we samen waren was iedereen ook in zijn eigen wereld. Dus soms had ik iets aan ze en soms niet. Zelf kon ik ook niet altijd focussen op de gesprekken. Ik was ook in mijn eigen wereldje. Ik kan niet omschrijven hoe alles eruit zag. Ik vond het visuele vooral heel erg vet en niet eng. Het mentale was soms wel kut, maar ik had wel het idee dat ik openbaringen had en dingen over mezelf ontdekte. Helaas ben ik de meeste dingen alweer vergeten, waarschijnlijk waren die openbaringen ook niet zo bijzonder. Zo voelde het in de trip alleen wel. Ik merkte vooral hoe erg ik alles altijd analyseer en dat gebeurde tijdens mijn trip nog veel meer. Daardoor maakte ik het mezelf heel lastig. Ik wilde alles snappen, maar had door dat ik niet alles kon snappen. Het klinkt allemaal zo zweverig haha, maar dit is echt iets wat je moet ervaren om het te snappen.
Het grappigst vond ik de kleine opdrachten die ik steeds voor mezelf bedacht. Dan was het weer oke; je gaat nu naar het raam lopen. Of je gaat nu lachgas halen op je kamer. Dat was trouwens nog verdomde lastig. Ik kon echt niet bedenken hoe ik de patronen die los in een lade lagen kon meenemen. Het was allemaal best moeilijk. Ook was het vreemd om in een andere kamer te zijn. Weg van mijn veilige paddohol. Onze rommelige gemeenschappelijke ruimte met tl-licht was al helemaal niet te doen. Ik werd er erg chaotisch van. Overigens heb ik zelf het lachgas niet gebruikt omdat ik het niet durfde. Mijn gedachte was: maar dan kom ik straks in een andere werkelijkheid. En dan schrok ik omdat ik me realiseerde dat ik dat dacht in een andere werkelijkheid, namelijk mijn trip. Dat idee vond ik zo raar. Een moment later kon ik dan weer denken: nee dit is niet een andere werkelijkheid. Dit is nog steeds de werkelijkheid maar een stofje zorgt voor een vervorming van de werkelijkheid. Alles was gewoon heel dubbel. Ik had continu strijd met is dit nep of echt.
Ik kan nog wel veel meer schrijven en er is ook echt zoveel wat ik niet meer precies weet. Vrij duidelijk is wel dat deze trip vet, lastig en voor herhaling vatbaar was. Ik ben alles nog een beetje aan het verwerken, maar ik had zo erg verwacht dat het lastiger zou zijn. Ik ben wel benieuwd wat jullie ervaren hebben in een trip. En wat jullie gedachtes zijn over de werking van paddo’s. Kom maar door met die verhalen.
