Gisteren heb ik voor het eerst paddo's gedaan. We waren met een groep van 9 vrienden, waarvan 4 paddo's deden. Ook waren er slechts 3 Nederlanders, dus dat alleen al was erg leuk en interessant..
Ik was de enige aan Mexicaanse, de anderen hadden Columbiaanse, maar ik had wel erg het idee dat we 'gewoon' dezelfde trip hadden.
We kwamen uit Utrecht (en omgeving) en Amsterdam, en zouden naar het strand bij Castricum gaan.
Om 12 uur spraken we af op Amsterdam CS, waarna we naar de shop gingen om inkopen te doen. Ik was er nog nooit geweest, maar het was echt een hele mooie shop! Had daar best de hele dag willen blijven!
Tussendoor heb ik nog een Tulliplu gekocht
Maar die heb ik gelukkig de rest van de dag niet meer nodig gehad.
Om 2 uur kwamen we aan in Castricum, en begon de laaaaange toch naar het strand.. Na een half uur door het bos gelopen te hebben gingen we zitten om de paddo's te eten. Hapje paddo, hapje banaan, hapje paddo, hapje banaan. De smaak viel me erg mee, aangezien ik nogal wat horrorverhalen gehoord had, en ze er ook niet erg smakelijk uit zagen.... Maar op die manier heb ik dus zo'n 20 gram paddo's en 1 banaan naar binnen gewerkt.
Tijd om verder te lopen!! Na ongeveer een half uurtje (ik had die dag verder nog niks gegeten) begon het bos al wat interessanter te worden. De bomen waren heel intens groen, en de blaadjes leken licht te geven. Ook begon ik als een gek te zweten (ofja, dat dacht ik?) en te gapen. Ik werd me heel bewust van mn lichaam en voelde alle spieren/gewrichten in mn benen tijdens het lopen.
Op een gegeven moment, om ongeveer half 4 kwamen we het bos uit en in een grooooot heuvelachtig landschap. We namen de trap een heuvel op en gingen daar weer even zitten. Daar kreeg ik enorme lachkicks en begon het ook bij de rest goed te werken. We hebben nog even over het landschap uitgekeken, wat heel apart was, omdat ik wel zag dat het heuvels waren, maar toch had ik het idee dat ik zo van de ene heuvel op de andere kon stappen....? Na een pauze van ongeveer 10 minuutjes gingen we weer verder.
We hebben voor mijn idee heeeeel lang door dat heuvellandschap gelopen, wat ineens heel vreemd symmetrisch was geworden :P Ook begon ik heel erg patronen te zien, vooral met mn ogen dicht. Niet zoals ik verwacht had met willekeurige zweverige lijnen, maar heel erg symmetrisch, kaleidoscopisch. En alles had een blauw/groen/paarse gloed, die zich ook symmetrisch over alle planten en bomen beweegde. Ik was me nog steeds heel erg bewust van hoe ik liep, hoe ik ademde... En ik had het idee dat ik moest plassen. Maar toen ik ergens mn broek naar beneden deed en ging zitten (aha, nu weten we dus dat ik een vrouwtje ben
) schrok ik enorm van mn doos! Het zag er echt enorm groot en lelijk uit haha! Daar kreeg ik natuurlijk weer een enorme lachkick van, en plassen lukte niet meer 
Nou, uiteindelijk kwamen we rond half 5 aan op het strand. Dat was echt overweldigend!!! De zee maakte een heel vreemd, oorverdovend, digitaal-lijkend geruis. De schelpen waar ik over liep leken, wederom, in symmetrische patronen te liggen.
Toen besefte ik me... dat die honderden, duizenden schelpjes, ooit het lijfje zijn geweest van een beestje...
En daar ging het mis..
Het werd allemaal enorm heftig!! Maar nog wel enigzins te handelen.. Toen gingen we zitten en hebben we wat gegeten (ofja, ik heb een blokje kaas en wat sap op). Omdat de mensen er erg eng uit begonnen te zien en ik alleen nog maar de zee keihard hoorde en overal patronen zag, ben ik maar even gaan liggen en probeerde te ontspannen en mee te zweven tot het wat minder werd. Maar dat werd het niet, en op een gegeven moment begon ik te huilen. Ik had geen idee waarom, maar ik voelde me heel slecht.. Ik begon het idee te krijgen, dat er behalve dat stukje strand niks meer bestond. Dat ik niet meer op aarde was.
Toen ben ik met een vriend op een veranda van een strandhuisje gaan zitten, omdat ik dacht, huis=bewoonde wereld, ik besta nog....
Maar dat werkte niet. Ik ben toen huilend tegen hem aangekropen en weggegleden in een groot, zwart eng gat, wat ik eigenlijk zelf ook was. Egodood...
Ongeveer een eindeloos kwartier later werd ik weer een beetje wakker en ben ik als een gek naar een strandtent gaan lopen die ik me ineens kon herinneren. Daar ben ik naar de wc geweest, wat heeemels was, en daarna ben ik door de Frans Bouwer draaiende, feestvierende Sjonnies en Anitas (maar wat was ik BLIJ dat ze er waren!! ECHTE mensen!) naar de bar gegaan en heb ik een glas cola met 3 zakjes suiker achterover geslagen.
Pff... opluchting....
Toen ging het eigenlijk wel weer heel goed!! De rest van de groep had het ook wel gezien op het strand (5 uur denk ik) en zijn we terug gaan lopen.
Hoe verder we terug liepen (precies dezelfde weg als de heenweg). Hoemeer ik me begon te herinneren, en hoe meer bevestiging ik kreeg dat we toch echt gewoon op aarde waren, en niet zo heel erg ver van de bewoonde wereld. Elke fietser die langs kwam werd ook met een enorme zucht van opluchting ontvangen
En tja, toen we weer in de buurt van de heuvel kwamen, was ik weer helemaal vrolijk en ook nog lichtelijk aan het trippen. Weer enorme lachkicks en gewoon heel leuk en gezellig met de groep gewandeld.
Na een hele wandeling weer uitgekomen op de plek waar we de paddo's gegeten hebben, en daar hebben we weer even gepauzeerd. Veel mensen hadden hele gesprekken met insecten. De mijne hete Louise, en ze was echt heel lief Toen een vriend met een spin aan het 'spelen' was en deze terug op de grond zetten, versmold zijn hand met de aarde en veranderde steeds van kleur.... Dat was toch wel de vetste visual van de hele dag En natuurlijk zagen de hoofden van de anderen er erg vreemd uit, maar nu niet in een negatieve manier.
Daar dus nog even gezellig zitten spacen... En daarna zijn we weer gaan lopen..
Om 8 uur waren we weer op het station van Castricum. Daar zag ik die nieuwe poster van Artsen zonder Grenzen. Was er al eerder langs gelopen, maar nu vond ik hem echt superfascinerend, en ik zag er steeds weer nieuwe dingen in
Eenmaal in de trein waren de visuals weg, maar ik was nog steeds erg vrolijk! Op Amsterdam hebben we weer afscheid genomen en uiteindelijk was ik om half 11 in Utrecht. Toen ik eenmaal onder de douche stond (terwijl mn lieve ventje, die ik al 2 dagen niet gezien had, voor me stond te koken) had ik echt het idee dat ik 3 weken weg ben geweest!!!
Hm... het verhaal is heel wat langer dan verwacht, en ik ben ook heeeeeel wat dignen vergeten, onderandere een hobbit-hole op de terug weg, wat enor groot was, maar toch ook weer niet.. en heel erg vreemd!!!
Maar goed :P
Het was erg indrukwekkend! Zeker voor een eerste keer. Maar zeker voor herhaling vatbaar!
Ik was de enige aan Mexicaanse, de anderen hadden Columbiaanse, maar ik had wel erg het idee dat we 'gewoon' dezelfde trip hadden.
We kwamen uit Utrecht (en omgeving) en Amsterdam, en zouden naar het strand bij Castricum gaan.
Om 12 uur spraken we af op Amsterdam CS, waarna we naar de shop gingen om inkopen te doen. Ik was er nog nooit geweest, maar het was echt een hele mooie shop! Had daar best de hele dag willen blijven!
Tussendoor heb ik nog een Tulliplu gekocht
Maar die heb ik gelukkig de rest van de dag niet meer nodig gehad. Om 2 uur kwamen we aan in Castricum, en begon de laaaaange toch naar het strand.. Na een half uur door het bos gelopen te hebben gingen we zitten om de paddo's te eten. Hapje paddo, hapje banaan, hapje paddo, hapje banaan. De smaak viel me erg mee, aangezien ik nogal wat horrorverhalen gehoord had, en ze er ook niet erg smakelijk uit zagen.... Maar op die manier heb ik dus zo'n 20 gram paddo's en 1 banaan naar binnen gewerkt.
Tijd om verder te lopen!! Na ongeveer een half uurtje (ik had die dag verder nog niks gegeten) begon het bos al wat interessanter te worden. De bomen waren heel intens groen, en de blaadjes leken licht te geven. Ook begon ik als een gek te zweten (ofja, dat dacht ik?) en te gapen. Ik werd me heel bewust van mn lichaam en voelde alle spieren/gewrichten in mn benen tijdens het lopen.
Op een gegeven moment, om ongeveer half 4 kwamen we het bos uit en in een grooooot heuvelachtig landschap. We namen de trap een heuvel op en gingen daar weer even zitten. Daar kreeg ik enorme lachkicks en begon het ook bij de rest goed te werken. We hebben nog even over het landschap uitgekeken, wat heel apart was, omdat ik wel zag dat het heuvels waren, maar toch had ik het idee dat ik zo van de ene heuvel op de andere kon stappen....? Na een pauze van ongeveer 10 minuutjes gingen we weer verder.
We hebben voor mijn idee heeeeel lang door dat heuvellandschap gelopen, wat ineens heel vreemd symmetrisch was geworden :P Ook begon ik heel erg patronen te zien, vooral met mn ogen dicht. Niet zoals ik verwacht had met willekeurige zweverige lijnen, maar heel erg symmetrisch, kaleidoscopisch. En alles had een blauw/groen/paarse gloed, die zich ook symmetrisch over alle planten en bomen beweegde. Ik was me nog steeds heel erg bewust van hoe ik liep, hoe ik ademde... En ik had het idee dat ik moest plassen. Maar toen ik ergens mn broek naar beneden deed en ging zitten (aha, nu weten we dus dat ik een vrouwtje ben
) schrok ik enorm van mn doos! Het zag er echt enorm groot en lelijk uit haha! Daar kreeg ik natuurlijk weer een enorme lachkick van, en plassen lukte niet meer Nou, uiteindelijk kwamen we rond half 5 aan op het strand. Dat was echt overweldigend!!! De zee maakte een heel vreemd, oorverdovend, digitaal-lijkend geruis. De schelpen waar ik over liep leken, wederom, in symmetrische patronen te liggen.
Toen besefte ik me... dat die honderden, duizenden schelpjes, ooit het lijfje zijn geweest van een beestje...
En daar ging het mis..
Het werd allemaal enorm heftig!! Maar nog wel enigzins te handelen.. Toen gingen we zitten en hebben we wat gegeten (ofja, ik heb een blokje kaas en wat sap op). Omdat de mensen er erg eng uit begonnen te zien en ik alleen nog maar de zee keihard hoorde en overal patronen zag, ben ik maar even gaan liggen en probeerde te ontspannen en mee te zweven tot het wat minder werd. Maar dat werd het niet, en op een gegeven moment begon ik te huilen. Ik had geen idee waarom, maar ik voelde me heel slecht.. Ik begon het idee te krijgen, dat er behalve dat stukje strand niks meer bestond. Dat ik niet meer op aarde was.
Toen ben ik met een vriend op een veranda van een strandhuisje gaan zitten, omdat ik dacht, huis=bewoonde wereld, ik besta nog....
Maar dat werkte niet. Ik ben toen huilend tegen hem aangekropen en weggegleden in een groot, zwart eng gat, wat ik eigenlijk zelf ook was. Egodood...
Ongeveer een eindeloos kwartier later werd ik weer een beetje wakker en ben ik als een gek naar een strandtent gaan lopen die ik me ineens kon herinneren. Daar ben ik naar de wc geweest, wat heeemels was, en daarna ben ik door de Frans Bouwer draaiende, feestvierende Sjonnies en Anitas (maar wat was ik BLIJ dat ze er waren!! ECHTE mensen!) naar de bar gegaan en heb ik een glas cola met 3 zakjes suiker achterover geslagen.
Pff... opluchting....
Toen ging het eigenlijk wel weer heel goed!! De rest van de groep had het ook wel gezien op het strand (5 uur denk ik) en zijn we terug gaan lopen.
Hoe verder we terug liepen (precies dezelfde weg als de heenweg). Hoemeer ik me begon te herinneren, en hoe meer bevestiging ik kreeg dat we toch echt gewoon op aarde waren, en niet zo heel erg ver van de bewoonde wereld. Elke fietser die langs kwam werd ook met een enorme zucht van opluchting ontvangen
En tja, toen we weer in de buurt van de heuvel kwamen, was ik weer helemaal vrolijk en ook nog lichtelijk aan het trippen. Weer enorme lachkicks en gewoon heel leuk en gezellig met de groep gewandeld.
Na een hele wandeling weer uitgekomen op de plek waar we de paddo's gegeten hebben, en daar hebben we weer even gepauzeerd. Veel mensen hadden hele gesprekken met insecten. De mijne hete Louise, en ze was echt heel lief
Toen een vriend met een spin aan het 'spelen' was en deze terug op de grond zetten, versmold zijn hand met de aarde en veranderde steeds van kleur.... Dat was toch wel de vetste visual van de hele dag En natuurlijk zagen de hoofden van de anderen er erg vreemd uit, maar nu niet in een negatieve manier.Daar dus nog even gezellig zitten spacen... En daarna zijn we weer gaan lopen..
Om 8 uur waren we weer op het station van Castricum. Daar zag ik die nieuwe poster van Artsen zonder Grenzen. Was er al eerder langs gelopen, maar nu vond ik hem echt superfascinerend, en ik zag er steeds weer nieuwe dingen in
Eenmaal in de trein waren de visuals weg, maar ik was nog steeds erg vrolijk! Op Amsterdam hebben we weer afscheid genomen en uiteindelijk was ik om half 11 in Utrecht. Toen ik eenmaal onder de douche stond (terwijl mn lieve ventje, die ik al 2 dagen niet gezien had, voor me stond te koken) had ik echt het idee dat ik 3 weken weg ben geweest!!!
Hm... het verhaal is heel wat langer dan verwacht, en ik ben ook heeeeeel wat dignen vergeten, onderandere een hobbit-hole op de terug weg, wat enor groot was, maar toch ook weer niet.. en heel erg vreemd!!!
Maar goed :P
Het was erg indrukwekkend! Zeker voor een eerste keer. Maar zeker voor herhaling vatbaar!
