ToInfinityAndBeyond
Newbie
Op een doorsnee vrijdagavond een keertje speed geprobeert en dat begon al niet lekker,
Wij stonden in het parkje van dorpje A. en daar heb ik mijn eerste tikje genomen, werd er een beetje actief van maar wist gevoel niet echt te kanaliseren, wist niet volkomen wat het nou met mij deed. We besloten maar te gaan, we hadden niks te drinken bij hand en het begon verschrikkelijk te branden dus hup op de fiets (20minuten! ) naar een cafeetje.
Die fietstocht was niet anders dan anders, merkte niet dat ik meer energie of iets had, het was nog even kut als altijd. Toen we daaraankomen een biertje gedronken, gezien de dorst en het branden een zeer aangename verfrissing. In het cafe zochten we maar een hoekje op en hebben een beetje over koetjes en kalfjes lopen praten niks notabels maar daar merkte ik al dat ik mij niet volkomen op mijn gemak voelde. Het was geen plek waar ik echt wou zijn, liefst stond ik midden in de massa van een mooi feest zodat je alles eruit kan gooien maarja dat ging niet, niet zonder de nodige géne in ieder geval.
Uiteindelijk besloten we nog maar een tikkie te nemen, ik ga hier niet al te veel op in maar het versterkte het ongemakkelijke vervoel alleen maar. Zat te hupsen en te springen en te doen op mijn stoel en voelde me echt een halve zool, was heel bewust van wat er nou gebeurde.Reageerde langzaam en was verre van mijn scherpe ik en zei dingen als ''ik voel mij dom.''
Toen de derde tik, dit is zo'n 2 uur na de eerste, werd ik opeens rustig , ''mellow' zou het wel goed omschrijven. Dit gevoel ebde weg en zo heb ik een tijdje een paar sigaretjes gerookt zonder dat er iets bijzonders gebeurde. Maar na een drie kwartier ging het mis: ik ging rustig op een stoel zitten en voelde mij een beetje raar, dat ongemakkelijk kwam terug. Alsof dat niet vervelend genoeg is kwam er een nieuw gevoel bij, een tinteling die begon in mijn wangen en neus die zich in een kwartier tijd over mijn hele lichaam verspreidde (zoals mr.smith kopietjes van zichzelf maakt in de matrix) toen ik volkomen tintelde versterkte dit gevoel erg. Ik werd onwijs verstijft en herkende het gevoel, alsof je voet slaapt alleen dan overal. Dit werd erger en erger en ik verstarde (gevoelsmatig) tot een soort van wassen beeld.
Op een gegeven moment vond een maat van mij het wel wijs om cola te brengen, cola leek me toen niet erg aantrekkelijk maar ik vertrouwde hem . Om een indicatie te geven hoe dat ging ik probeerde het glas te pakken maar kreeg mijn vingers gewoonweg niet van elkaar, bewegen ging niet of nauwelijks en het was alsof ik wanten aanhad.Geen enkele controle meer over mijn vingers.Was daardoor een beetje in paniek. Kreeg uiteindelijk de cola gevoedert door een rietje (maat van mij hield glas vast) en dat hielp wonderbaarlijk. Met hoe meer ik dronk voelde ik langzaam het gevoel terugkomen in mijn ledematen. In een kwartier tijd en een glas cola later was ik redelijk opgeknapt.
Dit effect bleef echter niet, de verlamming en de zeurende misselijkheid kwam terug. Ik had genoeg gezien en vluchtte als een soort van houten Pinokkio naar buiten, dan maar op straat out in plaats van een vies café. Toen ik dat deed overviel een golf van misselijkheid me en in die 20meter was ik 3x bijna over mijn nek gegaan, braaksel in de mond. Het enige wat mij opbeen hield is dat ik niet zo zeer graag kots voor een grote groep mensen.Ik hinkte weg van de mensen en mijn vrienden om in alle rust in een houten klaas te veranderen en mijn maaginhoud eruit te gooien toen ik merkte dat door het lopen ik mij ietsje beter voelde en ik makkelijk de kotsneigingen kon bedwingen. Heb zo uiteindelijk een tijdje rond gewaggeld om in alle rust stapje voor stapje, beetje bij beetje weer goed te voelen. Uitgewandelt ben ik maar rustigjes naar huis gelopenen mijn bedje in gedoken, ver weg van die nare speed..
....niet dus, want je ligt de hele nacht wakker.
Overigens waren mijn vrienden wel er altijd waakzaam bij, het is niet alsof ik solo daar slecht aan het gaan was, die hadden geen problemen met de speed en reageerde er 'normaal' op.
Wij stonden in het parkje van dorpje A. en daar heb ik mijn eerste tikje genomen, werd er een beetje actief van maar wist gevoel niet echt te kanaliseren, wist niet volkomen wat het nou met mij deed. We besloten maar te gaan, we hadden niks te drinken bij hand en het begon verschrikkelijk te branden dus hup op de fiets (20minuten! ) naar een cafeetje.
Die fietstocht was niet anders dan anders, merkte niet dat ik meer energie of iets had, het was nog even kut als altijd. Toen we daaraankomen een biertje gedronken, gezien de dorst en het branden een zeer aangename verfrissing. In het cafe zochten we maar een hoekje op en hebben een beetje over koetjes en kalfjes lopen praten niks notabels maar daar merkte ik al dat ik mij niet volkomen op mijn gemak voelde. Het was geen plek waar ik echt wou zijn, liefst stond ik midden in de massa van een mooi feest zodat je alles eruit kan gooien maarja dat ging niet, niet zonder de nodige géne in ieder geval.
Uiteindelijk besloten we nog maar een tikkie te nemen, ik ga hier niet al te veel op in maar het versterkte het ongemakkelijke vervoel alleen maar. Zat te hupsen en te springen en te doen op mijn stoel en voelde me echt een halve zool, was heel bewust van wat er nou gebeurde.Reageerde langzaam en was verre van mijn scherpe ik en zei dingen als ''ik voel mij dom.''
Toen de derde tik, dit is zo'n 2 uur na de eerste, werd ik opeens rustig , ''mellow' zou het wel goed omschrijven. Dit gevoel ebde weg en zo heb ik een tijdje een paar sigaretjes gerookt zonder dat er iets bijzonders gebeurde. Maar na een drie kwartier ging het mis: ik ging rustig op een stoel zitten en voelde mij een beetje raar, dat ongemakkelijk kwam terug. Alsof dat niet vervelend genoeg is kwam er een nieuw gevoel bij, een tinteling die begon in mijn wangen en neus die zich in een kwartier tijd over mijn hele lichaam verspreidde (zoals mr.smith kopietjes van zichzelf maakt in de matrix) toen ik volkomen tintelde versterkte dit gevoel erg. Ik werd onwijs verstijft en herkende het gevoel, alsof je voet slaapt alleen dan overal. Dit werd erger en erger en ik verstarde (gevoelsmatig) tot een soort van wassen beeld.
Op een gegeven moment vond een maat van mij het wel wijs om cola te brengen, cola leek me toen niet erg aantrekkelijk maar ik vertrouwde hem . Om een indicatie te geven hoe dat ging ik probeerde het glas te pakken maar kreeg mijn vingers gewoonweg niet van elkaar, bewegen ging niet of nauwelijks en het was alsof ik wanten aanhad.Geen enkele controle meer over mijn vingers.Was daardoor een beetje in paniek. Kreeg uiteindelijk de cola gevoedert door een rietje (maat van mij hield glas vast) en dat hielp wonderbaarlijk. Met hoe meer ik dronk voelde ik langzaam het gevoel terugkomen in mijn ledematen. In een kwartier tijd en een glas cola later was ik redelijk opgeknapt.
Dit effect bleef echter niet, de verlamming en de zeurende misselijkheid kwam terug. Ik had genoeg gezien en vluchtte als een soort van houten Pinokkio naar buiten, dan maar op straat out in plaats van een vies café. Toen ik dat deed overviel een golf van misselijkheid me en in die 20meter was ik 3x bijna over mijn nek gegaan, braaksel in de mond. Het enige wat mij opbeen hield is dat ik niet zo zeer graag kots voor een grote groep mensen.Ik hinkte weg van de mensen en mijn vrienden om in alle rust in een houten klaas te veranderen en mijn maaginhoud eruit te gooien toen ik merkte dat door het lopen ik mij ietsje beter voelde en ik makkelijk de kotsneigingen kon bedwingen. Heb zo uiteindelijk een tijdje rond gewaggeld om in alle rust stapje voor stapje, beetje bij beetje weer goed te voelen. Uitgewandelt ben ik maar rustigjes naar huis gelopenen mijn bedje in gedoken, ver weg van die nare speed..
....niet dus, want je ligt de hele nacht wakker.
Overigens waren mijn vrienden wel er altijd waakzaam bij, het is niet alsof ik solo daar slecht aan het gaan was, die hadden geen problemen met de speed en reageerde er 'normaal' op.
