Tappy Tibbons
Newbie
Ik lees al een hele poos rond op DF en heb een tijdje terug een account aangemaakt. Gezien mijn redelijke ervaring met verschillende soorten drugs besloot ik om ook maar eens een poging te wagen en een tripreportje te typen.
Eerst even een korte beschrijving van wie ik ben. (voor zover ik dat weet
)
Naam: Tappy Tibbons
Geslacht: Vrouw
Leeftijd op moment van schrijven: 22
State of mind op moment van schrijven: Lekker in mijn vel met wie ik ben, maar er valt nog veel te ontdekken...
Het leek me wel leuk om in mijn report-ontmaagding te vertellen over mijn eerste keer XTC. Uit mijn lees-ervaring zijn XTC-reports toch altijd van het kaliber:
" Ik nam 3 pillen en ging vet hard."
Leeftijf toen: Net een dag 17 (yeah, I know...)
Met wie? : K. (collega destijds) J. (collega destijds) R. (vriend van K.)
Waar? : Bij K. en R. thuis.
Setting: Ik had altijd al een grote interesse voor het onbekende. Had al veel over verschillende drugs gelezen, maar tot dan toe enkel geblowd. Van mijn kant was er die avond totaal geen intentie om dit te gaan doen, maar voor de andere 3 deste meer.
Ik werkte destijds in de horeca, waar ik K. en J. heb leren kennen. Ik rookte regelmatig een jointje met J., en was ook al een aantal keer bij K. en R. thuis geweest. Ik kon erg goed met deze mensen opschieten en voelde me thuis bij hen.
Op een vrijdagavond tijdens werktijd, vroeg ik J. wat hij ging doen als we klaar waren met werken. Zijn antwoord was dat ie bij K. en R. film ging kijken. Ik had nog geen plannen voor die avond, en zo kwam het dat ik uiteindelijk ook bij K. en R. belandde. (niet wetende wat zij van plan waren voor die beruchte nacht...)
Toen we halverwege de film waren, kwam het hoge woord van K. er dan toch uit. Ze vertelde dat ze eigenlijk van plan waren om die avond eens flink te begaaien, maar dat ze niet wist wat ik daarvan vond. Na wat gedachten uitgewisseld te hebben, vertelde ik zeer openminded te zijn over deze vorm van vertier. Al vrij snel kwam het aanbod naar mij toe, of ik het ook niet een keer wilde proberen. Ik wilde het eigenlijk supergraag, maar was toch ook een beetje bang voor het onbekende.
Na hardop de voors en tegens op een rijtje gezet te hebben samen met K., besloot ik dat deze avond het ideale moment zou zijn het eens te proberen:
* drie relaxte mensen waar ik het goed mee kon vinden, alledrie met de nodige ervaring.
* een fijn appartementje voorzien van alle gemakken.
* een vrije dag in het vooruitzicht.
* geen spanning of druk van wie of wat dan ook.
* de nodige voorkennis, opgedaan op internet.
* ik kon bij R. en K. blijven slapen, zodat ik niet naar huis hoefde.
Mijn besluit stond vast. IK GING HET DOEN!!!
K. vertelde me dat ik het beste kon beginnen met een halfje in afwachting van wat dit zou doen met mij. Ik ben niet erg groot (1,68m) en woog toen +/- 58 kg. Ik vond dit een verstandig idee en nam het halve, groene pilletje aan van K. Toch nog een beetje twijfelend over het hele gebeuren stopte ik het in mijn mond en spoelde het weg met een slok water. Nu was het wachten...
Intussen hadden K. , J. en R. hun pilletjes ook al achter de kiezen en besloten we de film die halverwege was af te kijken, totdat de pilletjes in zouden slaan.
Veel te zenuwachtig voor wat komen ging, kreeg ik natuurlijk helemaal niets mee van de film die aan stond. (Ik zou niet eens meer weten wélke film het was... )
Het enige dat in mijn hoofd rondspookte was: Nu gaat 't écht gebeuren! Er kan helemaal niets misgaan, want ik heb er al zoveel over gelezen en gehoord. Het kan eigenlijk alleen maar leuk worden.
Bij deze gedachte werd ik steeds enthousiaster en kon haast niet wachten tot het pilletje in zou slaan.
Na ruim een uur vertelde K. ons dat ze al wat begon te voelen. Ook bij J. begon het pilletje al aardig in te slaan. Ik ontdekte echter nog geen spoortje van enige bewustzijnsverandering...
K. garandeerde me dat ik gewoon nog even wat geduld moest hebben.
Ruim 1,5 uur na inname van het eerste halfje, besloten we met zijn vieren, dat ik er best nog een halfje bij kon pakken. Nog steeds was bij mij niets te merken van het pilletje.
R. liep even een checklist met me door: Geen grote pupillen, geen klamme handen, geen droge mond.
Na nog wat tijd gerekt te hebben nam ik het tweede halfje, twee uur na inname van het eerste halfje.
Alsof de duivel ermee speelde merkte ik wederom niets van dit halfje. Weer anderhalf uur gewacht... NIETS!!!
R. , K. en J. waren het intussen met elkaar eens dat de pillen die we hadden niet erg sterk waren. R. en J. hadden intussen al 2,5 pil op. K. 1,5. en waren alledrie nog goed bij zinnen.
Gezamelijk besloten we dat ik met een gerust hart nog een half pilletje bij kon pakken. Het zou zonde zijn als ik er helemaal niets meer van zou voelen...
Op een bepaald moment kwam R. met het idee om met de auto sigaretten te gaan halen bij de plaatselijke shoarma tent. (op dat moment het enige dat nog open was)
Eenmaal aangekomen op de markt, kwamen we een collega (T.) van ons tegen. Hij moest een lift hebben...
Even voor de duidelijkheid: Ik wilde absluut niet dat hij wist wat ik gedaan had, omdat anders al mijn collega's dit binnen no time zou weten.
Toch beloofde we hem even thuis te brengen.
Tijdens de autorit hield ik angstvallig mijn mond, om zo onopvallend mogelijk te doen. Ik voelde op dat moment nog steeds niets, maar had wel het idee dat het elk moment kon gaan gebeuren.
En als een donderslag bij heldere hemel, op precies het moment dat T. uit de auto stapte, sloeg dat hemelse, dat gelukzalige, euforische gevoel in als een bom.
Ik kon T. nog net goeienacht wensen, de autodeur sloeg dicht, en het enige wat ik uit kon brengen was:
"Woooooooooooooooow, RELAAAAAAAAAAAAXED!!!!!
DIT IS ECHT RELAAAAAAAAAAXED!"
- K.: "veel plezier meis!"
Ik: "SOOOOOOOOOOOOOW!!!"
De rest lag begrijpelijk in een scheur van wat ik op dat moment allemaal uitkraamde. Er kwam geen zinnig woord meer uit mijn mond. Enkel nog kreten van gelukzaligheid.
Achteraf gezien sloeg het pilletje waarschijnlijk pas echt in op het moment dat ik het toeliet. (gezien T. niets mocht merken)
Maar wat een gevoel!
Nooit eerder had ik me zo fijn gevoeld als die nacht. (het was inmiddels +/- 04.30)
Zo met zijn viertjes in de auto, konden we de hele wereld aan!
Ik bleef K. , R. en J. maar bedanken voor deze geweldige ervaring die ze me gegund hadden.
Zo hebben we een tijdje rondgereden. Ik heb geen idee hoe lang.
Ik had ontzettend zin om een sigaret te roken, maar dit wilde R. liever niet hebben in zijn auto. Dan maar weer terug naar het appartement van R. en K.
We hadden intussen ook wel dorst gekregen.
Op het moment dat ik uit de auto wilde stappen werd ik overvallen door een gevoel van misselijkheid. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest, en durfde ook niets te zeggen. Toen maar een paar keer goed door mijn neus in- en uitgeademd en het gevoel verdween gelukkig.
Binnen in het warme appartement aangekomen ben ik neergeploft op de bank, om er vervolgens anderhalf uur niet meer af te komen. Met een muziekje aan, hebben we met zijn vieren heerlijk liggen genieten van het gevoel. Op dat moment snapte ik echt wat spacen was...
Zo rond een uurtje of 06.00 vertelde J. dat hij weg moest, om zijn krantenronde te gaan doen. Dit vonden we allevier helemaal niet leuk Het was net zo gezellig met dit kluppie. We moesten bij elkaar blijven... koste wat kost.
Zo kwamen we op het geniale plan om de krantenwijk met de auto te gaan doen. Eerst zijn we met de auto de kranten op gaan halen om vervolgens naar de wijk te rijden waar ze in de bus moesten belanden.
R. bestuurde de auto, K. zat op de bijrijdersstoel en ik erachter, beide met een stapel kranten op schoot. Allebei het raampje open zodat we J. de kranten konden aangeven. J. liep langs de auto, pakte de kranten aan en stopte ze in de desbetreffende brievenbussen. Zo waren we binnen 20 minuutjes klaar met de krantenwijk.
Zo simpel kan het zijn!!!
Ik merkte, eenmaal terug in het appartementje, dat ik toch wel een beetje moe begon te worden en dat het lekkere gevoel weg begon te vagen. Het werd tijd om naar bed te gaan.
Ik ben in het logeerbed gaan liggen, maar heb nog een hele poos wakker gelegen. Ik bleef maar terugdenken aan de geweldige nacht die ik ervaren had.
Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen en heb een paar uurtjes geslapen.
Toen ik wakker werd voelde ik me heel erg mellow. Wel een beetje gaar, omdat ik mijn lichaam natuurlijk flink uitgeput had, maar ik had nergens spijt van.
Integendeel...
Zo: dit was mijn eerste echte tripreport. (I know, hij is redelijk lang...)
Ik heb mijn best gedaan het zo kort mogelijk te houden, maar wilde geen essentiele dingen vergeten. Ik hoop dat het een beetje leesbaar is.
Voor nu:
Tot de volgende trip!
Eerst even een korte beschrijving van wie ik ben. (voor zover ik dat weet
)Naam: Tappy Tibbons
Geslacht: Vrouw
Leeftijd op moment van schrijven: 22
State of mind op moment van schrijven: Lekker in mijn vel met wie ik ben, maar er valt nog veel te ontdekken...
Het leek me wel leuk om in mijn report-ontmaagding te vertellen over mijn eerste keer XTC. Uit mijn lees-ervaring zijn XTC-reports toch altijd van het kaliber:
" Ik nam 3 pillen en ging vet hard."
Leeftijf toen: Net een dag 17 (yeah, I know...)
Met wie? : K. (collega destijds) J. (collega destijds) R. (vriend van K.)
Waar? : Bij K. en R. thuis.
Setting: Ik had altijd al een grote interesse voor het onbekende. Had al veel over verschillende drugs gelezen, maar tot dan toe enkel geblowd. Van mijn kant was er die avond totaal geen intentie om dit te gaan doen, maar voor de andere 3 deste meer.
Ik werkte destijds in de horeca, waar ik K. en J. heb leren kennen. Ik rookte regelmatig een jointje met J., en was ook al een aantal keer bij K. en R. thuis geweest. Ik kon erg goed met deze mensen opschieten en voelde me thuis bij hen.
Op een vrijdagavond tijdens werktijd, vroeg ik J. wat hij ging doen als we klaar waren met werken. Zijn antwoord was dat ie bij K. en R. film ging kijken. Ik had nog geen plannen voor die avond, en zo kwam het dat ik uiteindelijk ook bij K. en R. belandde. (niet wetende wat zij van plan waren voor die beruchte nacht...)
Toen we halverwege de film waren, kwam het hoge woord van K. er dan toch uit. Ze vertelde dat ze eigenlijk van plan waren om die avond eens flink te begaaien, maar dat ze niet wist wat ik daarvan vond. Na wat gedachten uitgewisseld te hebben, vertelde ik zeer openminded te zijn over deze vorm van vertier. Al vrij snel kwam het aanbod naar mij toe, of ik het ook niet een keer wilde proberen. Ik wilde het eigenlijk supergraag, maar was toch ook een beetje bang voor het onbekende.
Na hardop de voors en tegens op een rijtje gezet te hebben samen met K., besloot ik dat deze avond het ideale moment zou zijn het eens te proberen:
* drie relaxte mensen waar ik het goed mee kon vinden, alledrie met de nodige ervaring.
* een fijn appartementje voorzien van alle gemakken.
* een vrije dag in het vooruitzicht.
* geen spanning of druk van wie of wat dan ook.
* de nodige voorkennis, opgedaan op internet.
* ik kon bij R. en K. blijven slapen, zodat ik niet naar huis hoefde.
Mijn besluit stond vast. IK GING HET DOEN!!!
K. vertelde me dat ik het beste kon beginnen met een halfje in afwachting van wat dit zou doen met mij. Ik ben niet erg groot (1,68m) en woog toen +/- 58 kg. Ik vond dit een verstandig idee en nam het halve, groene pilletje aan van K. Toch nog een beetje twijfelend over het hele gebeuren stopte ik het in mijn mond en spoelde het weg met een slok water. Nu was het wachten...
Intussen hadden K. , J. en R. hun pilletjes ook al achter de kiezen en besloten we de film die halverwege was af te kijken, totdat de pilletjes in zouden slaan.
Veel te zenuwachtig voor wat komen ging, kreeg ik natuurlijk helemaal niets mee van de film die aan stond. (Ik zou niet eens meer weten wélke film het was...
)Het enige dat in mijn hoofd rondspookte was: Nu gaat 't écht gebeuren! Er kan helemaal niets misgaan, want ik heb er al zoveel over gelezen en gehoord. Het kan eigenlijk alleen maar leuk worden.
Bij deze gedachte werd ik steeds enthousiaster en kon haast niet wachten tot het pilletje in zou slaan.
Na ruim een uur vertelde K. ons dat ze al wat begon te voelen. Ook bij J. begon het pilletje al aardig in te slaan. Ik ontdekte echter nog geen spoortje van enige bewustzijnsverandering...
K. garandeerde me dat ik gewoon nog even wat geduld moest hebben.
Ruim 1,5 uur na inname van het eerste halfje, besloten we met zijn vieren, dat ik er best nog een halfje bij kon pakken. Nog steeds was bij mij niets te merken van het pilletje.
R. liep even een checklist met me door: Geen grote pupillen, geen klamme handen, geen droge mond.
Na nog wat tijd gerekt te hebben nam ik het tweede halfje, twee uur na inname van het eerste halfje.
Alsof de duivel ermee speelde merkte ik wederom niets van dit halfje. Weer anderhalf uur gewacht... NIETS!!!
R. , K. en J. waren het intussen met elkaar eens dat de pillen die we hadden niet erg sterk waren. R. en J. hadden intussen al 2,5 pil op. K. 1,5. en waren alledrie nog goed bij zinnen.
Gezamelijk besloten we dat ik met een gerust hart nog een half pilletje bij kon pakken. Het zou zonde zijn als ik er helemaal niets meer van zou voelen...
Op een bepaald moment kwam R. met het idee om met de auto sigaretten te gaan halen bij de plaatselijke shoarma tent. (op dat moment het enige dat nog open was)
Eenmaal aangekomen op de markt, kwamen we een collega (T.) van ons tegen. Hij moest een lift hebben...
Even voor de duidelijkheid: Ik wilde absluut niet dat hij wist wat ik gedaan had, omdat anders al mijn collega's dit binnen no time zou weten.
Toch beloofde we hem even thuis te brengen.
Tijdens de autorit hield ik angstvallig mijn mond, om zo onopvallend mogelijk te doen. Ik voelde op dat moment nog steeds niets, maar had wel het idee dat het elk moment kon gaan gebeuren.
En als een donderslag bij heldere hemel, op precies het moment dat T. uit de auto stapte, sloeg dat hemelse, dat gelukzalige, euforische gevoel in als een bom.
Ik kon T. nog net goeienacht wensen, de autodeur sloeg dicht, en het enige wat ik uit kon brengen was:
"Woooooooooooooooow, RELAAAAAAAAAAAAXED!!!!!
DIT IS ECHT RELAAAAAAAAAAXED!"
- K.: "veel plezier meis!"
Ik: "SOOOOOOOOOOOOOW!!!"
De rest lag begrijpelijk in een scheur van wat ik op dat moment allemaal uitkraamde. Er kwam geen zinnig woord meer uit mijn mond. Enkel nog kreten van gelukzaligheid.
Achteraf gezien sloeg het pilletje waarschijnlijk pas echt in op het moment dat ik het toeliet. (gezien T. niets mocht merken)
Maar wat een gevoel!
Nooit eerder had ik me zo fijn gevoeld als die nacht. (het was inmiddels +/- 04.30)
Zo met zijn viertjes in de auto, konden we de hele wereld aan!
Ik bleef K. , R. en J. maar bedanken voor deze geweldige ervaring die ze me gegund hadden.
Zo hebben we een tijdje rondgereden. Ik heb geen idee hoe lang.
Ik had ontzettend zin om een sigaret te roken, maar dit wilde R. liever niet hebben in zijn auto. Dan maar weer terug naar het appartement van R. en K.
We hadden intussen ook wel dorst gekregen.
Op het moment dat ik uit de auto wilde stappen werd ik overvallen door een gevoel van misselijkheid. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest, en durfde ook niets te zeggen. Toen maar een paar keer goed door mijn neus in- en uitgeademd en het gevoel verdween gelukkig.
Binnen in het warme appartement aangekomen ben ik neergeploft op de bank, om er vervolgens anderhalf uur niet meer af te komen. Met een muziekje aan, hebben we met zijn vieren heerlijk liggen genieten van het gevoel. Op dat moment snapte ik echt wat spacen was...
Zo rond een uurtje of 06.00 vertelde J. dat hij weg moest, om zijn krantenronde te gaan doen. Dit vonden we allevier helemaal niet leuk
Het was net zo gezellig met dit kluppie. We moesten bij elkaar blijven... koste wat kost.Zo kwamen we op het geniale plan om de krantenwijk met de auto te gaan doen. Eerst zijn we met de auto de kranten op gaan halen om vervolgens naar de wijk te rijden waar ze in de bus moesten belanden.
R. bestuurde de auto, K. zat op de bijrijdersstoel en ik erachter, beide met een stapel kranten op schoot. Allebei het raampje open zodat we J. de kranten konden aangeven. J. liep langs de auto, pakte de kranten aan en stopte ze in de desbetreffende brievenbussen. Zo waren we binnen 20 minuutjes klaar met de krantenwijk.
Zo simpel kan het zijn!!!
Ik merkte, eenmaal terug in het appartementje, dat ik toch wel een beetje moe begon te worden en dat het lekkere gevoel weg begon te vagen. Het werd tijd om naar bed te gaan.
Ik ben in het logeerbed gaan liggen, maar heb nog een hele poos wakker gelegen. Ik bleef maar terugdenken aan de geweldige nacht die ik ervaren had.
Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen en heb een paar uurtjes geslapen.
Toen ik wakker werd voelde ik me heel erg mellow. Wel een beetje gaar, omdat ik mijn lichaam natuurlijk flink uitgeput had, maar ik had nergens spijt van.
Integendeel...
Zo: dit was mijn eerste echte tripreport. (I know, hij is redelijk lang...)
Ik heb mijn best gedaan het zo kort mogelijk te houden, maar wilde geen essentiele dingen vergeten. Ik hoop dat het een beetje leesbaar is.
Voor nu:
Tot de volgende trip!
