De reden dat ik dit toch wel zeer persoonlijke report plaats, is dat ik verder hier nog niet echt zo'n soort report ben tegengekomen. Laat mij dan de eerste zijn! Misschien maakt dit mensen ook goed duidelijk dat je dit niet zomaar even moet doen, dan wordt je genadeloos afgestraft. Geen speelgoed, mensen! Hier volgt mijn verslag van de ervaring en de tijd erna:
Een tijdje geleden liep ik zo ontzettend tegen mezelf aan, dat ik besloot om maar eens aan de ayahuasca te gaan. Twee jaar geleden heb ik daar voor het eerst van gehoord, maar na onderzoek toen besloten dat ik dat nog niet aankon, dat zou waarschijnlijk te heftig zijn. Ongeveer een maand geleden, schoot het me ineens weer te binnen. Ik besloot dat ik het nu wel ging doen, hoewel ik het nog steeds doodeng vond. Hierbij mijn verslag van en na deze Reis, omdat ik dit graag met jullie wil delen.
Hoewel het een behoorlijk verhaal is geworden, is het allesbehalve volledig. Toch vond ik het zo eerst wel weer goed. Ben benieuwd wat jullie er van vinden, graag een echt eerlijke reactie alsjeblieft.
// Toen het begon te werken, zag ik allemaal kleuren en vormen terwijl ik door gangen heen ging. Die kleuren en vormen zag ik ook in meerdere laagjes, waarvan ik wist dat het dimensies waren. Hoewel ik dit in het dagelijks leven niet zo ervaar, voelde dit als echt, als veel natuurlijker dan de “realiteit”. Ik wist dat ik op rotstukken van mezelf afstevende en vroeg me af wanneer dit zou beginnen. Dat duurde even, maar toen begon het. En toen het begon, wist ik ineens waarom ik ondanks al mijn spirituele kennis en levenshouding toch altijd bang geweest ben voor de dood. Ik voelde dat dit ook gebeurt als je dood gaat. Heel mijn wezen/ ego verzette zich vanaf toen. En mijn ego is groot, zal ik je vertellen!
Mijn lichaam werd heel zwaar en mijn nek en schouders deden pijn, die verkrampten helemaal. Nou doen ze dat al jaren, alsof ik de wereld op mijn nek heb. Nu weet ik hoe dat kan. Tijdens de Reis zag en voelde ik allemaal vervelende en oude overtuigingen van mezelf, die zich vastgezet hebben in mijn nek en schouders. Ik wist ook dat daar dingen bijzaten die ik niet in dit leven opgedaan heb, maar veel ouder zijn en waarschijnlijk van generatie op generatie of van leven op leven zijn doorgegeven. En het meest vernietigende van alles was de SCHAAMTE
. Hoewel ik dit moeilijk vind, zal ik nu een paar dingen opschrijven die ik gevoeld heb: je bent dat meisje waarvan iedereen zegt: ken je die dochter van die en die? Nou, dat is die meid die het met iedereen doet, het matras van het dorp. Zo ervaart dat meisje het niet, maar zo wordt er over haar gesproken. En ook: verkracht te zijn door 6 mannen, gebruikt te zijn als een willoos, verwerpelijk stuk vlees waarmee ze maar gedaan hebben. En ook: het gevoel te hebben dat je het zat bent om altijd maar alles alleen te doen. Ik voelde toen ook, dat als die overtuiging zo verschrikkelijk vast zit in je lichaam, je hulp kunt krijgen van wel 20.000 mensen, maar je dan nog het gevoel blijft houden dat je altijd alles alleen moet doen. Tegelijkertijd voelde ik ook dat ikzelf juist ook weer op andere mensen neerkeek, bijvoorbeeld op mensen die compleet verslaafd in de goot lagen of op mensen die dingen niet kunnen die mij heel gemakkelijk afgaan. Het is heel raar om tegelijkertijd de veroordeling van mijzelf en anderen te voelen. Aan de andere kant heel logisch, want alles is een projectie van stukjes ik. Ik was het zooooo verschrikkelijk zat, wilde alleen maar huilen en memmie, memmie (fries voor mama) roepen. Het uitschot van de wereld was ik, verwerpelijk en niets waard. Ik schaamde me zo en ik wilde HELP roepen, maar dat lukte me niet.
Waar al die schaamtegevoelens vandaan komen, weet ik niet precies en ik moet eerlijk zeggen dat me dat ook weinig kan schelen. Deze laatste opmerking is wat mij betreft al een hele groei, want ik wil altijd alles analyseren en verklaren. Wat ik wel weet, is dat ik hier bij leven vanaf wil. Ten eerste wil ik dit niet allemaal pas doormaken na mijn dood, want dan kun je niet meer naar je lichaam terug. Mijn lichaam, die ik altijd veronachtzaamd heb en waarop ik mopperde als ik er weer eens last van had of er bijvoorbeeld weer een pukkel bij kreeg. Ik weet nu dat mijn lichaam iets geweldigs is, het is de verstoffelijking van mijn ziel en alles wat ik mijn ziel aandoe, wordt onmiddellijk gereflecteerd door mijn lichaam. Dat is toch prachtig? Je hoeft alleen maar te voelen en luisteren naar je lichaam en je weet genoeg.
Ten tweede voelde ik ook dat als ik deze familielijn van overtuigingen niet doorbreek, ik het allemaal doorgeef aan mijn dochter. Nu al merk ik, dat zij een moeder kent die alles op wilskracht doet. Wat ze waarschijnlijk nog niet weet, is dat je er daarmee dus niet komt. Ik heb zoveel energie nodig om die wilskrachtige houding vol te houden, dat ik nergens meer aan toe kom. Ik wilde altijd de perfecte moeder zijn, mijn huis schoon hebben, een leuke partner zijn en mezelf ontwikkelen. Dat resulteerde dus in het feit dat ik blij was als mijn kinderen op bed lagen of als ze een paar dagen weg waren omdat ik het amper aankon, een rommelhuis en een zelf dat overal tegenaan liep. En maar kijken naar anderen, die dat wel schijnbaar moeiteloos allemaal konden. En als ik daar verdriet over had, stond ik mezelf niet toe te huilen en daar eventjes in te zwelgen, want ik was immers een sterke vrouw?
Terug naar de Reis: ik ben dus de hele tijd aan het knokken geweest. Ik wilde eruit en naar huis. Aan de andere kant schreeuwde de rest van mijn wezen om overgave. Overgave aan de schaamte, overgave aan de fysieke pijn in mijn nek, schouders en benen, overgave aan de emotionele pijn in mijn hart en ook overgave aan alle gevoelens in mijn buik. Omdat ik dus gevochten heb daartegen, heb ik voor de zoveelste keer mijn mooie innerlijke kindje, mijn mooie meisje in de steek gelaten. Nu wil ik zo snel mogelijk terug en wèl mijn meisje erkennen en leren kennen. Ik kon me niet overgeven, baalde daarvan en veroordeelde mezelf erom en daarom veroordeelde ik mezelf ook weer, etcetera. Een rotgevoel, ook omdat het zo oud en herkenbaar is.
Toen ik weer opgehaald werd, voelde ik me alweer aardig “normaal.” Mijn dochter zei wel dat ik er anders uitzag. De hele avond week ze niet meer van mijn zijde, wilde steeds bij me zitten en knuffelde en kuste me de hele tijd. HEERLIJK! Ik merkte ook wel aan heel veel dingen dat ik nog heel erg open stond. Regelmatig kreeg ik tranen in mijn ogen als me weer een inzicht inviel. Bijvoorbeeld dat iemand die in de goot ligt, ook eens zo’n heel mooi en onschuldig baby’tje is geweest, waarvoor de ouders misschien ook wel alleen maar mooie dromen en wensen hebben gehad. Nu ik dit typ, moet ik weer huilen.
Het mooie van deze Reis is, dat het ook na de tijd nog zoveel invloed heeft. Ik heb de nacht na de Reis minimaal 2 uren besteed aan het masseren van mijn eigen schouders! Normaal als ik 5 minuten masseer, heb ik al kramp in mijn handen, en dan nu ook nog mijn schouders masseren! Het mooie was, dat ik in bed lag en alleen maar hoefde te voelen waar de verkrampingen zaten. Naar mijn lichaam luisteren dus. Eindelijk. De avond daarop ging het weer zo. Ook werd ik ziek, echt snotverkouden. En hoewel mijn lichaam moe was, voelde ik me toch heel goed. Allemaal procesuitwerking en er niet meer tegen vechten, gewoon voelen en go-with-the-flow. Een paar nachten later lag ik in bed en toen ging mijn hele lichaam tintelen! Wat een heerlijk gevoel! Zelfs toen ik me omdraaide, bleef dit zo. En overdag vielen me steeds inzichten in, ik merkte ook dat ik veel meer open stond. Eigenlijk is inzichten niet het goede woord, het is meer invoelen. De dingen die je invallen, worden geweten, gezien en gevoeld met hart, ziel, geest en mind.
Ook geniet ik veel meer van mijn kinderen. Ik kan mijn geluk soms niet op als ik ze zie! Mijn hart stroomt gewoon over van liefde. Nu merk ik pas dat ik mezelf zo in het pad zat, dat ik blij was als ze op bed lagen of een paar dagen weg. Ik vind het heel erg dat dit zo was, maar het was zo. Ik kon het nog maar net aan, omdat ik al mijn energie verloor aan de verkramping in mijn lijf door de wilskracht van het oude. En het bracht me helemaal nergens, ik had een mooie fuik voor mezelf gecreëerd. En nu ben ik zo blij met ze! Met mijn dochter is het ook veel makkelijker geworden. Ik probeerde haar altijd vanuit mijn wilskracht dingen op te leggen, dat pikte zij niet en ging vervolgens in de contramine, waardoor er steeds strijd ontstond. Over van alles, bijvoorbeeld opschieten ’s morgens om op tijd op school te zijn. Dat resulteerde in een heftige strijd elke morgen en ik had wel door dat dit steeds erger zou worden naarmate zij ouder wordt. Deze strijd deed natuurlijk ook van alles met mij, omdat het me zo aan mezelf deed denken. Nu zag ik ineens dat er achter die grote mond en dito woorden, een klein, bang en onzeker meisje zat, die schreeuwde om aandacht, hulp en duidelijke grenzen. Ik was dus al druk bezig om mijn eigen patronen over te dragen en dat mooie kleine meisje achter die façade van groothouden de kop in te drukken! Toen ik dat zag, gaf ik mijn weerstand ertegen op. Het resultaat was, dat ze 1 dag te laat op school kwam omdat ze de verantwoordelijkheid van het opschieten bij mij neerlegde, door die strijd. Na die ene dag te laat komen, heb ik ’s morgens geen problemen meer met haar, echt heerlijk!
Ook een gevolg van de Reis is, dat ik veel minder koffie drink. Koffie had ik nodig om mijn oude wilskrachtstukje vol te houden en het putte me ook uit. Nu drink ik veel meer water en ben ook aan de vitamine C-tabletten. Dit voelt zo goed!
Samenvattend kan ik dus zeggen dat de Reis zelf helemaal niet leuk was, maar de beloning! Er zijn gewoon dingen blijvend en van binnenuit veranderd. Daarom wil ik ook zo snel mogelijk weer en dan me echt overgeven. En al die hogere “dingen” kunnen me op dit moment niet zoveel schelen. Het is mooi dat ze er zijn, maar ik sta nu met beide benen op aarde. Back to basic, VOELEN is het belangrijkste! Je hebt niet voor niets een lichaam en dat is zo geweldig, daarmee kun je ervaren en daar ga ik helemaal voor. Mijn ziel is prachtig en ik ben zo nieuwsgierig, ik kijk er echt naar uit om mijn ziel te leren kennen. //
Ps: ik ben inmiddels 3 weken verder en het ziet ernaar uit, dat ik voor alle dingen die ik tijdens de Reis doorgemaakt/ doorgewerkt heb, levenslust teruggekregen heb. Ook heb ik nog steeds maar een klein beetje last van mijn nek en schouders. Ik ga over 3 weken weer en daarna ga ik het zelf koken. Duurt lang, maar lijkt me juist geweldig. De mensen om mij heen heb ik ook aangestoken, de meeste mensen willen dit nu ook gaan doen.
PPS: setting was met nog 8 Medereizigers en 2 nuchtere mensen begeleiding op een mooie zolder. Ik heb 4 glazen gehad. Als je je kunt overgeven aan de ervaring, schijnen 2 glazen ook voldoende te zijn. Ik heb niet overgegeven (helaas! Lijkt me heel louterend.) en geen diarree gehad. Als er nog iemand meer wil weten, vraag maar!
Een tijdje geleden liep ik zo ontzettend tegen mezelf aan, dat ik besloot om maar eens aan de ayahuasca te gaan. Twee jaar geleden heb ik daar voor het eerst van gehoord, maar na onderzoek toen besloten dat ik dat nog niet aankon, dat zou waarschijnlijk te heftig zijn. Ongeveer een maand geleden, schoot het me ineens weer te binnen. Ik besloot dat ik het nu wel ging doen, hoewel ik het nog steeds doodeng vond. Hierbij mijn verslag van en na deze Reis, omdat ik dit graag met jullie wil delen.
Hoewel het een behoorlijk verhaal is geworden, is het allesbehalve volledig. Toch vond ik het zo eerst wel weer goed. Ben benieuwd wat jullie er van vinden, graag een echt eerlijke reactie alsjeblieft.
// Toen het begon te werken, zag ik allemaal kleuren en vormen terwijl ik door gangen heen ging. Die kleuren en vormen zag ik ook in meerdere laagjes, waarvan ik wist dat het dimensies waren. Hoewel ik dit in het dagelijks leven niet zo ervaar, voelde dit als echt, als veel natuurlijker dan de “realiteit”. Ik wist dat ik op rotstukken van mezelf afstevende en vroeg me af wanneer dit zou beginnen. Dat duurde even, maar toen begon het. En toen het begon, wist ik ineens waarom ik ondanks al mijn spirituele kennis en levenshouding toch altijd bang geweest ben voor de dood. Ik voelde dat dit ook gebeurt als je dood gaat. Heel mijn wezen/ ego verzette zich vanaf toen. En mijn ego is groot, zal ik je vertellen!
Mijn lichaam werd heel zwaar en mijn nek en schouders deden pijn, die verkrampten helemaal. Nou doen ze dat al jaren, alsof ik de wereld op mijn nek heb. Nu weet ik hoe dat kan. Tijdens de Reis zag en voelde ik allemaal vervelende en oude overtuigingen van mezelf, die zich vastgezet hebben in mijn nek en schouders. Ik wist ook dat daar dingen bijzaten die ik niet in dit leven opgedaan heb, maar veel ouder zijn en waarschijnlijk van generatie op generatie of van leven op leven zijn doorgegeven. En het meest vernietigende van alles was de SCHAAMTE
. Hoewel ik dit moeilijk vind, zal ik nu een paar dingen opschrijven die ik gevoeld heb: je bent dat meisje waarvan iedereen zegt: ken je die dochter van die en die? Nou, dat is die meid die het met iedereen doet, het matras van het dorp. Zo ervaart dat meisje het niet, maar zo wordt er over haar gesproken. En ook: verkracht te zijn door 6 mannen, gebruikt te zijn als een willoos, verwerpelijk stuk vlees waarmee ze maar gedaan hebben. En ook: het gevoel te hebben dat je het zat bent om altijd maar alles alleen te doen. Ik voelde toen ook, dat als die overtuiging zo verschrikkelijk vast zit in je lichaam, je hulp kunt krijgen van wel 20.000 mensen, maar je dan nog het gevoel blijft houden dat je altijd alles alleen moet doen. Tegelijkertijd voelde ik ook dat ikzelf juist ook weer op andere mensen neerkeek, bijvoorbeeld op mensen die compleet verslaafd in de goot lagen of op mensen die dingen niet kunnen die mij heel gemakkelijk afgaan. Het is heel raar om tegelijkertijd de veroordeling van mijzelf en anderen te voelen. Aan de andere kant heel logisch, want alles is een projectie van stukjes ik. Ik was het zooooo verschrikkelijk zat, wilde alleen maar huilen en memmie, memmie (fries voor mama) roepen. Het uitschot van de wereld was ik, verwerpelijk en niets waard. Ik schaamde me zo en ik wilde HELP roepen, maar dat lukte me niet.Waar al die schaamtegevoelens vandaan komen, weet ik niet precies en ik moet eerlijk zeggen dat me dat ook weinig kan schelen. Deze laatste opmerking is wat mij betreft al een hele groei, want ik wil altijd alles analyseren en verklaren. Wat ik wel weet, is dat ik hier bij leven vanaf wil. Ten eerste wil ik dit niet allemaal pas doormaken na mijn dood, want dan kun je niet meer naar je lichaam terug. Mijn lichaam, die ik altijd veronachtzaamd heb en waarop ik mopperde als ik er weer eens last van had of er bijvoorbeeld weer een pukkel bij kreeg. Ik weet nu dat mijn lichaam iets geweldigs is, het is de verstoffelijking van mijn ziel en alles wat ik mijn ziel aandoe, wordt onmiddellijk gereflecteerd door mijn lichaam. Dat is toch prachtig? Je hoeft alleen maar te voelen en luisteren naar je lichaam en je weet genoeg.
Ten tweede voelde ik ook dat als ik deze familielijn van overtuigingen niet doorbreek, ik het allemaal doorgeef aan mijn dochter. Nu al merk ik, dat zij een moeder kent die alles op wilskracht doet. Wat ze waarschijnlijk nog niet weet, is dat je er daarmee dus niet komt. Ik heb zoveel energie nodig om die wilskrachtige houding vol te houden, dat ik nergens meer aan toe kom. Ik wilde altijd de perfecte moeder zijn, mijn huis schoon hebben, een leuke partner zijn en mezelf ontwikkelen. Dat resulteerde dus in het feit dat ik blij was als mijn kinderen op bed lagen of als ze een paar dagen weg waren omdat ik het amper aankon, een rommelhuis en een zelf dat overal tegenaan liep. En maar kijken naar anderen, die dat wel schijnbaar moeiteloos allemaal konden. En als ik daar verdriet over had, stond ik mezelf niet toe te huilen en daar eventjes in te zwelgen, want ik was immers een sterke vrouw?
Terug naar de Reis: ik ben dus de hele tijd aan het knokken geweest. Ik wilde eruit en naar huis. Aan de andere kant schreeuwde de rest van mijn wezen om overgave. Overgave aan de schaamte, overgave aan de fysieke pijn in mijn nek, schouders en benen, overgave aan de emotionele pijn in mijn hart en ook overgave aan alle gevoelens in mijn buik. Omdat ik dus gevochten heb daartegen, heb ik voor de zoveelste keer mijn mooie innerlijke kindje, mijn mooie meisje in de steek gelaten. Nu wil ik zo snel mogelijk terug en wèl mijn meisje erkennen en leren kennen. Ik kon me niet overgeven, baalde daarvan en veroordeelde mezelf erom en daarom veroordeelde ik mezelf ook weer, etcetera. Een rotgevoel, ook omdat het zo oud en herkenbaar is.
Toen ik weer opgehaald werd, voelde ik me alweer aardig “normaal.” Mijn dochter zei wel dat ik er anders uitzag. De hele avond week ze niet meer van mijn zijde, wilde steeds bij me zitten en knuffelde en kuste me de hele tijd. HEERLIJK! Ik merkte ook wel aan heel veel dingen dat ik nog heel erg open stond. Regelmatig kreeg ik tranen in mijn ogen als me weer een inzicht inviel. Bijvoorbeeld dat iemand die in de goot ligt, ook eens zo’n heel mooi en onschuldig baby’tje is geweest, waarvoor de ouders misschien ook wel alleen maar mooie dromen en wensen hebben gehad. Nu ik dit typ, moet ik weer huilen.
Het mooie van deze Reis is, dat het ook na de tijd nog zoveel invloed heeft. Ik heb de nacht na de Reis minimaal 2 uren besteed aan het masseren van mijn eigen schouders! Normaal als ik 5 minuten masseer, heb ik al kramp in mijn handen, en dan nu ook nog mijn schouders masseren! Het mooie was, dat ik in bed lag en alleen maar hoefde te voelen waar de verkrampingen zaten. Naar mijn lichaam luisteren dus. Eindelijk. De avond daarop ging het weer zo. Ook werd ik ziek, echt snotverkouden. En hoewel mijn lichaam moe was, voelde ik me toch heel goed. Allemaal procesuitwerking en er niet meer tegen vechten, gewoon voelen en go-with-the-flow. Een paar nachten later lag ik in bed en toen ging mijn hele lichaam tintelen! Wat een heerlijk gevoel! Zelfs toen ik me omdraaide, bleef dit zo. En overdag vielen me steeds inzichten in, ik merkte ook dat ik veel meer open stond. Eigenlijk is inzichten niet het goede woord, het is meer invoelen. De dingen die je invallen, worden geweten, gezien en gevoeld met hart, ziel, geest en mind.
Ook geniet ik veel meer van mijn kinderen. Ik kan mijn geluk soms niet op als ik ze zie! Mijn hart stroomt gewoon over van liefde. Nu merk ik pas dat ik mezelf zo in het pad zat, dat ik blij was als ze op bed lagen of een paar dagen weg. Ik vind het heel erg dat dit zo was, maar het was zo. Ik kon het nog maar net aan, omdat ik al mijn energie verloor aan de verkramping in mijn lijf door de wilskracht van het oude. En het bracht me helemaal nergens, ik had een mooie fuik voor mezelf gecreëerd. En nu ben ik zo blij met ze! Met mijn dochter is het ook veel makkelijker geworden. Ik probeerde haar altijd vanuit mijn wilskracht dingen op te leggen, dat pikte zij niet en ging vervolgens in de contramine, waardoor er steeds strijd ontstond. Over van alles, bijvoorbeeld opschieten ’s morgens om op tijd op school te zijn. Dat resulteerde in een heftige strijd elke morgen en ik had wel door dat dit steeds erger zou worden naarmate zij ouder wordt. Deze strijd deed natuurlijk ook van alles met mij, omdat het me zo aan mezelf deed denken. Nu zag ik ineens dat er achter die grote mond en dito woorden, een klein, bang en onzeker meisje zat, die schreeuwde om aandacht, hulp en duidelijke grenzen. Ik was dus al druk bezig om mijn eigen patronen over te dragen en dat mooie kleine meisje achter die façade van groothouden de kop in te drukken! Toen ik dat zag, gaf ik mijn weerstand ertegen op. Het resultaat was, dat ze 1 dag te laat op school kwam omdat ze de verantwoordelijkheid van het opschieten bij mij neerlegde, door die strijd. Na die ene dag te laat komen, heb ik ’s morgens geen problemen meer met haar, echt heerlijk!
Ook een gevolg van de Reis is, dat ik veel minder koffie drink. Koffie had ik nodig om mijn oude wilskrachtstukje vol te houden en het putte me ook uit. Nu drink ik veel meer water en ben ook aan de vitamine C-tabletten. Dit voelt zo goed!
Samenvattend kan ik dus zeggen dat de Reis zelf helemaal niet leuk was, maar de beloning! Er zijn gewoon dingen blijvend en van binnenuit veranderd. Daarom wil ik ook zo snel mogelijk weer en dan me echt overgeven. En al die hogere “dingen” kunnen me op dit moment niet zoveel schelen. Het is mooi dat ze er zijn, maar ik sta nu met beide benen op aarde. Back to basic, VOELEN is het belangrijkste! Je hebt niet voor niets een lichaam en dat is zo geweldig, daarmee kun je ervaren en daar ga ik helemaal voor. Mijn ziel is prachtig en ik ben zo nieuwsgierig, ik kijk er echt naar uit om mijn ziel te leren kennen. //
Ps: ik ben inmiddels 3 weken verder en het ziet ernaar uit, dat ik voor alle dingen die ik tijdens de Reis doorgemaakt/ doorgewerkt heb, levenslust teruggekregen heb. Ook heb ik nog steeds maar een klein beetje last van mijn nek en schouders. Ik ga over 3 weken weer en daarna ga ik het zelf koken. Duurt lang, maar lijkt me juist geweldig. De mensen om mij heen heb ik ook aangestoken, de meeste mensen willen dit nu ook gaan doen.
PPS: setting was met nog 8 Medereizigers en 2 nuchtere mensen begeleiding op een mooie zolder. Ik heb 4 glazen gehad. Als je je kunt overgeven aan de ervaring, schijnen 2 glazen ook voldoende te zijn. Ik heb niet overgegeven (helaas! Lijkt me heel louterend.) en geen diarree gehad. Als er nog iemand meer wil weten, vraag maar!
