Ik heb zelf geleerd emoties onder controle te krijgen... Een aantal jaar geleden waren ze zo extreem, dat ik er bijna niet door kon functioneren. Gevoelens die je letterlijk laten bevriezen, je schreeuwt in jezelf van "loop toch door, en hou je stil" terwijl je "lichaam" dan ineens stokstijf bevroren is.
Alsof er nog een ding tussen zit.( tussen denken en zelf bewegen) Een soort van knop
-je gedachten : ik denk, ik moet doorlopen
-je vrijwillig bewegen: je wilt een stap zetten, maar het lukt niet
wat houd je dan tegen om die stap te zetten? Niet ikzelf. Alsof er in sommige situaties ineens een programma in werking wordt gesteld dat je geen controle hebt.
(noodsituatie) Er was brand, Ik moest en wilde eerst mijn tas pakken( in mezelf schreeuwde ik naar mezelf, "PAK gvd DIE TAS", waar toen alle belangrijke papieren in zaten, foto's verzekeringspapieren, en id-kaart. Alsof ineens een enorme klap(een hersen-atoombom leek t op), door je lichaam gaat, die alles ineens laat verstijven. Alsof je in de "Sims" meespeelt, en iemand in je stapt die je andere dingen laat doen die je wilt. Het enige wat ik kon doen, was als een gedachtenwolkje afwachten, tot ik mezelf naar buiten zag lopen. Het duurde 3 minuten, voor ik weer bij besef was, en naar binnen kon lopen om die tas te pakken.
Ik was hier zo enorm van geschrokken, ik had nooit geweten dat ik ineens geen controle meer kon hebben. Dit gevoel was erger dan de ergste nachtmerrie, vermenigvuldigd met de SAW
films bijelkaar.
Ik heb nu door een bepaalde meditatie de controle over mijn emoties, Sommige mensen vinden mij daarom een ongevoelige klootzak. Ik vind het niets meer, dan 100% absolute controle over mijn eigen lichaam, mijn denken en doen.
Hiermee heb ik mijn eigen leven gered( hotel in spanje tijdens die bomaanslagen), door niet mee te lopen met de losgeslagen kudde die in blinde paniek achterelkaar loopt. ik kon nadenken, en ging tegen de muur staan, en wachtte tot iedereen was uitgeraasd en gedrukt. en kon zonder één schrammetje tussen de brokstukken doorlopen. als ik was meegerend, of meegesleurd door anderen, had ik de volle laag gekregen. En zat ik hier nu niet op t forum.
Het beheersen van mijn emoties, geeft me een gevoel van helderheid, en controle. In de tijd met emoties voelde alles aan als een paddotrip, zonder visuals.
Geen blinde woede als iemand ruzie zoekt, niets meer dan armen overelkaar en die persoon aankijken, zonder een woord te zeggen. Je wil niet weten hoe lekker het voelt dat zoiets je niets doet, en je ziet dat iemand alleen maar kwader en kwader word, en intussen explodeert(geestelijk).
Het geeft een gevoel van macht, dat je elke seconde de situatie overziet, en alles op een manier kan bekijken zonder een traan, of zonder agressie.
Emoties waren voor mij een ziekte, die mij niet lieten functioneren zoals ik dat wilde.
Iemand zonder emoties is geen ongevoeligge zombie.
Ook al lijkt het begin van emotioneel afgevlaktheid moeilijk omdat je steeds leegte voelt. Iedere medaille heeft zijn keerzijde. Ik ben niet meer afhankelijk van mijn geest.
