Er is al een topic, met waar ben je blij om? Maar ik ben ook erg benieuwd waar jullie dankbaar voor zijn. ❤️

net weer een therapie sessie gehad en ze deelde een zeer persoonlijk verhaal, het was alsof ik een openbaring kreeg. Ik wil niet meer dood. Ik wil niet meer uit het leven stappen. 🥹 en het komt uit mezelf. Wat kan het leven soms onverwachte wendingen nemen. I DONT WANNA DIE ANYMORE! Thank you 😇❤️
 
net weer een therapie sessie gehad en ze deelde een zeer persoonlijk verhaal, het was alsof ik een openbaring kreeg. Ik wil niet meer dood. Ik wil niet meer uit het leven stappen. 🥹 en het komt uit mezelf. Wat kan het leven soms onverwachte wendingen nemen. I DONT WANNA DIE ANYMORE! Thank you 😇❤️
Ik ben dankbaar voor Dirks therapeute, en voor Dirk zelf ook. 🫶

TROTS OP JOU
 
There were times I thought I'd never get over it. I accepted my life as such, with a burden to carry forever. And now it's gone, I don't care, I don't feel sad, it's like it's just gone, No hate, no love, just acceptance. There were times I felt so indescribably hurt and damaged, I felt changed, Nothing has changed, I'm me. Life is a gift. Random, unfair, viscious and without anything to hold on to.

But it's still the best thing ever.
 
Dankbaar voor de zeer grote en sterke herstel community in Nederland. Het is eigenlijk ongekend hoeveel meetings wij hebben en ik sta daar niet altijd bij stil.

Ik was zojuist bij een NA meeting in Wenen. Oostenrijk heeft meer meetings in het Perzisch dan in hun eigen taal. AA is al ietsje groter, maar ook dat valt nog mee.

Toen ik ze vertelde dat wij in Nederland per week 250 meetings hebben, keken ze me echt met grote ogen aan. "Ja, dat is inclusief AA zeker?"

"Nope... Alleen NA, en dan hebben we nog CA, AA, GA, SLAA, OA en etceterA."

Wat ik wel tof vond is dat ze hier blijkbaar ook een meeting hebben voor omgaan met emoties. Of in elk geval voor wat bredere mentale issues. Ook met het 12-stappen programma.
 
Daarnet kwam mijn broer langs. Vier uurtjes lang een boswandeling gemaakt, broodje gegeten bij de subway, gepraat over van alles en nog wat. Zo dankbaar dat ik er niet alleen voor sta. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen maar ik kan hem dit niet aandoen. Niet nadat hij zich zo inzet voor mij. Hij belt elke dag. Hij appt elke dag. Hij komt langs op vrije dagen. Hij leent mij zijn nintendo switch. Hij checkt elke dag hoe het gaat. Hij gaat volledig door het vuur voor mij.

Nadat ik de hele boel bij elkaar besodemieterd heb met mijn bromazolam gebruik. Maar dat maakt het extra pijnlijk. De pijn is er nog steeds. Ik wil ontsnappen maar ik kan niet. Ik voel me gevangen. Heb binnenkort gesprek met therapeute (die ja, de beste ter wereld) en een psychiater (waar ik niet zo'n goeie klik mee heb). En ik MOET huilen. Ik moet emoties kwijt. En dat kan alleen bij haar. :cry: I need a hug and a good cry. Maar ik weet helemaal niet of ze daarvoor open staat. Ik hoop het wel. Ik voel dat er een connectie is. Zonder haar was ik er niet meer geweest daar ben ik honderd procent zeker van. Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?

Het is lastig. Ik ben autistisch en misschien voel ik die dingen gewoon niet goed aan. Maar ik wil dat ze het beseft. She saved me. Ik smeek dat ze me niet doorverwijst naar een andere therapeute nadat ik tegen haar gelogen heb. Please please please no. Of dat het haar te ongemakkelijk wordt. Dat ik teveel aan haar vastklamp. Ik moet het zelf doen, dat snap ik ook wel. Op een gegeven moment valt zij weg en is het aan mij zelf om mijn leven in te richten. Maar ze kan niet weg gaan. Niet nu.
 
Dankbaar dat ik inzie hoe gek dat Minnesota AA stappen gedoe eigenlijk is, dankbaar dat ik kan zien dat het een sekte is. En dankbaar dat ik weet dat ik dat niet nodig heb en dankbaar dat ik doorheb wat het is, je laten bekeren tot een beter mens. En wie bepaald dat?
 
Daarnet kwam mijn broer langs. Vier uurtjes lang een boswandeling gemaakt, broodje gegeten bij de subway, gepraat over van alles en nog wat. Zo dankbaar dat ik er niet alleen voor sta. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen maar ik kan hem dit niet aandoen. Niet nadat hij zich zo inzet voor mij. Hij belt elke dag. Hij appt elke dag. Hij komt langs op vrije dagen. Hij leent mij zijn nintendo switch. Hij checkt elke dag hoe het gaat. Hij gaat volledig door het vuur voor mij.

Nadat ik de hele boel bij elkaar besodemieterd heb met mijn bromazolam gebruik. Maar dat maakt het extra pijnlijk. De pijn is er nog steeds. Ik wil ontsnappen maar ik kan niet. Ik voel me gevangen. Heb binnenkort gesprek met therapeute (die ja, de beste ter wereld) en een psychiater (waar ik niet zo'n goeie klik mee heb). En ik MOET huilen. Ik moet emoties kwijt. En dat kan alleen bij haar. :cry: I need a hug and a good cry. Maar ik weet helemaal niet of ze daarvoor open staat. Ik hoop het wel. Ik voel dat er een connectie is. Zonder haar was ik er niet meer geweest daar ben ik honderd procent zeker van. Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?

Het is lastig. Ik ben autistisch en misschien voel ik die dingen gewoon niet goed aan. Maar ik wil dat ze het beseft. She saved me. Ik smeek dat ze me niet doorverwijst naar een andere therapeute nadat ik tegen haar gelogen heb. Please please please no. Of dat het haar te ongemakkelijk wordt. Dat ik teveel aan haar vastklamp. Ik moet het zelf doen, dat snap ik ook wel. Op een gegeven moment valt zij weg en is het aan mij zelf om mijn leven in te richten. Maar ze kan niet weg gaan. Niet nu.
Waarom is het voor jou belangrijk dat ze dit weet?
 
Dankbaar dat ik inzie hoe gek dat Minnesota AA stappen gedoe eigenlijk is, dankbaar dat ik kan zien dat het een sekte is. En dankbaar dat ik weet dat ik dat niet nodig heb en dankbaar dat ik doorheb wat het is, je laten bekeren tot een beter mens. En wie bepaald dat?
Allen Carr: “AA’s fatal flaw is it puts the fault in the drinker rather than the drink, even though it helps create a community in which drinkers share their pain and misery, which can be of great help and benefit, it never truly sets them free, because there is always a minuscule fraction in the mind of the drinker that a drink is pleasureable, and no matter how long that illusion stays, the drinker remains trapped. Drinking is poison. And alcohol never changes”.

Heeft ie nooit gezegd maar dat is de kern van zijn boek zo ongeveer. Please bijt mijn hoofd niet van mijn romp het is mijn filosofie en je hoeft het niet met me eens te zijn maar zo ben ik gestopt. Ik vermijd drinkers niet en besef dat ik er ook naast kan zitten.
 
Waarom is het voor jou belangrijk dat ze dit weet?
Sorry, wat bedoel je? Dat ze weet wat voor impact ze heeft op mijn leven? Ik wil dat ze weet dat ze mijn leven heeft gered en dat ik zo enorm gegroeid ben in mijn strijd uit mijn depressie. Ik wil dat ze weet wat ze heeft gedaan en doet. Ik wil dat ze weet dat ik haar eeuwig dankbaar ben wat ze voor bijzonder persoon is in mijn leven en welke inzichten ze me heeft gegeven
 
  • Like
Waarderingen: ljuv
Allen Carr: “AA’s fatal flaw is it puts the fault in the drinker rather than the drink, even though it helps create a community in which drinkers share their pain and misery, which can be of great help and benefit, it never truly sets them free, because there is always a minuscule fraction in the mind of the drinker that a drink is pleasureable, and no matter how long that illusion stays, the drinker remains trapped. Drinking is poison. And alcohol never changes”.

Heeft ie nooit gezegd maar dat is de kern van zijn boek zo ongeveer. Please bijt mijn hoofd niet van mijn romp het is mijn filosofie en je hoeft het niet met me eens te zijn maar zo ben ik gestopt. Ik vermijd drinkers niet en besef dat ik er ook naast kan zitten.
Ja, ik denk ik ook zo over. Bedankt, ik kende deze stelling niet, maar hij ziet het goed. Het is een 'white man's burden', zoals Jack Torrance in The Shining zei. Het zit in onze maatschappij verweven, we groeien er mee op. We worden geprogrammeerd als kind, dat het ons gelukkig maakt.
 
Ja, ik denk ik ook zo over. Bedankt, ik kende deze stelling niet, maar hij ziet het goed. Het is een 'white man's burden', zoals Jack Torrance in The Shining zei. Het zit in onze maatschappij verweven, we groeien er mee op. We worden geprogrammeerd als kind, dat het ons gelukkig maakt.
Exact. En daarmee vat je het gewoon in één keer samen.
 
Sorry, wat bedoel je? Dat ze weet wat voor impact ze heeft op mijn leven? Ik wil dat ze weet dat ze mijn leven heeft gered en dat ik zo enorm gegroeid ben in mijn strijd uit mijn depressie. Ik wil dat ze weet wat ze heeft gedaan en doet. Ik wil dat ze weet dat ik haar eeuwig dankbaar ben wat ze voor bijzonder persoon is in mijn leven en welke inzichten ze me heeft gegeven
Maar waarom wil je dat ze dat weet?

Ik vraag het omdat ik dan een beter antwoord kan geven op je dilemma hier
Maar ik vraag me af. Zou ze zich dit beseffen? Zou ze weten wat ze voor me betekent? Zou ze dit kunnen aanvaarden? Of is is dit te ongemakkelijk voor haar? Hoe kom ik hier achter? Ik ben zo bang dat die connectie die ik voel, die emotionele band (en let wel, er is absoluut geen sprake van een liefdesband) of die wederzijds is. Zou ze weten hoe ze mij uit de put heeft getrokken, en nog steeds ontzettend veel steun biedt?
Uiteindelijk denk ik namelijk een beetje dat ze dit wel beseft, zeker door wat je vorige week schreef over hoe ze over de situatie dacht dat je zelfmoord zou plegen. Ze weet als geen ander hoe zwaar je het hebt en hoe moeilijk je dit kwijt kan in je omgeving. Maahaarrrrr... Uiteindelijk is ze je psycholoog, en is dit haar werk. Daarom zou ik het persoonlijk niet op de manier uitspreken zoals je nu hier doet... Wat heeft zij daar aan? Wat heb jij daar aan? Zijn die redenen niet vooral vanuit jezelf, en niet vanuit was voor haar prettig is?
 
Maar waarom wil je dat ze dat weet?

Ik vraag het omdat ik dan een beter antwoord kan geven op je dilemma hier

Uiteindelijk denk ik namelijk een beetje dat ze dit wel beseft, zeker door wat je vorige week schreef over hoe ze over de situatie dacht dat je zelfmoord zou plegen. Ze weet als geen ander hoe zwaar je het hebt en hoe moeilijk je dit kwijt kan in je omgeving. Maahaarrrrr... Uiteindelijk is ze je psycholoog, en is dit haar werk. Daarom zou ik het persoonlijk niet op de manier uitspreken zoals je nu hier doet... Wat heeft zij daar aan? Wat heb jij daar aan? Zijn die redenen niet vooral vanuit jezelf, en niet vanuit was voor haar prettig is?
Sorry, kunnen wij dit gesprek voortzetten in PB? Dit komt namelijk nogal binnen bij mij.
 
  • Like
Waarderingen: ljuv
Ik heb je een telegram gestuurd maar ik moet je gelijk geven. Ik moet niet focussen op dat ze het weet, ze weet het al, ze weet het al omdat ze knettersveel moeite steekt in mij te helpen. Ik zie het in haar lichaamstaal en haar manier van praten, haar manier van communiceren. De connectie die wij hebben. En ik ben nog maar 1 van haar patienten hè, ze heeft er nog meer. Ik zou het nooit kunnen. Maar she knows.

Ik moet stoppen daarop te focussen en gewoon doorgaan met de therapie en de toekomst. Mijn leven opbouwen.

Ik ben dankbaar voor dit inzicht.
 
  • Love
Waarderingen: ljuv
Dankbaar voor mezelf dat ik na 7 jaar van de afhankelijkheid ben bevrijd van de benzo's.

Eindelijk gelukt. Geef nooit op, wie wat ook zegt over je, je gaat er komen!!
Ontzettend knap! Mag je trots op wezen!👏🏻

Neem je helemaal geen benzo’s meer of ben je er niet meer afhankelijk van?
 
Ontzettend knap! Mag je trots op wezen!👏🏻

Neem je helemaal geen benzo’s meer of ben je er niet meer afhankelijk van?
Ik ben niet meer afhankelijk. Ik neem ze nog sporadisch of recreatief. Blijf wel mentaal ziek natuurlijk. Als t goed is word ik a.s donderdag gebeld voor nieuwe behandeling.
 
Ik heb je een telegram gestuurd maar ik moet je gelijk geven. Ik moet niet focussen op dat ze het weet, ze weet het al, ze weet het al omdat ze knettersveel moeite steekt in mij te helpen. Ik zie het in haar lichaamstaal en haar manier van praten, haar manier van communiceren. De connectie die wij hebben. En ik ben nog maar 1 van haar patienten hè, ze heeft er nog meer. Ik zou het nooit kunnen. Maar she knows.

Ik moet stoppen daarop te focussen en gewoon doorgaan met de therapie en de toekomst. Mijn leven opbouwen.

Ik ben dankbaar voor dit inzicht.
Trots op je. Echt💕
 
Spannend! Wat voor behandeling ga je doen?
Ik ga voor de tweede keer een behandeling voor mijn autisme en PTSS. Structuur in m'n leven leren brengen, en irritatie's kunnen beheersen. Sociaal leren lezen wat mensen daadwerkelijk zeggen of bedoelen.
En mezelf beter leren kennen aangezien ik wat ouder geworden ben en dieper kan denken hoop ik er nu veel meer uit te halen dan mijn vorige behandeling. Die was opzich redelijk gelukt, maar zelf niet alles eruit gehaald wat ik in me had, en was ook jong en onwetend. Had toen net te horen gekregen dat ik autisme had en had daar zelf geen idee van wat het was. (21j)

Nu heb ik er stuk meer zicht op, alleen weet ik niet hoe ik het moet aanpakken. Ik zit vast in m'n brein waardoor ik weinig tot geen stappen onderneem. En ik hoop wat aan m'n wanen te kunnen doen, dat ik weet dat het niet reëel is, i.p.v overtuigd zijn ervan. Vaak blijf ik in het verleden hangen en ga ik ervan uit dat het net als vroeger zal zijn/worden.
Eigenlijk wil ik van m'n negatieve gedachten af, of dat mogelijk is twijfel ik wel beetje aan aangezien ik erg jong al depressief was voordat m'n hersenen waren gegroeid.

Ik zou ook graag willen leren iemand anders te vertrouwen en hun visie beter op te kunnen nemen/geloven. Ik ben zo vast in mijn eigen idee en zicht dat ik er niet uit kom en daardoor niet vooruitgang boek.
 
Ik ga voor de tweede keer een behandeling voor mijn autisme en PTSS. Structuur in m'n leven leren brengen, en irritatie's kunnen beheersen. Sociaal leren lezen wat mensen daadwerkelijk zeggen of bedoelen.
En mezelf beter leren kennen aangezien ik wat ouder geworden ben en dieper kan denken hoop ik er nu veel meer uit te halen dan mijn vorige behandeling. Die was opzich redelijk gelukt, maar zelf niet alles eruit gehaald wat ik in me had, en was ook jong en onwetend. Had toen net te horen gekregen dat ik autisme had en had daar zelf geen idee van wat het was. (21j)

Nu heb ik er stuk meer zicht op, alleen weet ik niet hoe ik het moet aanpakken. Ik zit vast in m'n brein waardoor ik weinig tot geen stappen onderneem. En ik hoop wat aan m'n wanen te kunnen doen, dat ik weet dat het niet reëel is, i.p.v overtuigd zijn ervan. Vaak blijf ik in het verleden hangen en ga ik ervan uit dat het net als vroeger zal zijn/worden.
Eigenlijk wil ik van m'n negatieve gedachten af, of dat mogelijk is twijfel ik wel beetje aan aangezien ik erg jong al depressief was voordat m'n hersenen waren gegroeid.

Ik zou ook graag willen leren iemand anders te vertrouwen en hun visie beter op te kunnen nemen/geloven. Ik ben zo vast in mijn eigen idee en zicht dat ik er niet uit kom en daardoor niet vooruitgang boek.
Knap dat je dit aangaat en het zelfinzicht wat je hebt gaat je daar ontzettend mee helpen!🤗
 
Dankjewel!
Knap dat je dit aangaat en het zelfinzicht wat je hebt gaat je daar ontzettend mee helpen!🤗
Hopelijk lukt het mij om open te blijven en ook tot het bot te gaan. Heb al m'n andere behandelingen, therapieën beetje "verpest" omdat het niet lukt om volledig me te laten zien want heb dat nooit gedaan...
 
Het hoogst haalbare accepteren voor wat die is, ook al staat het ver van mijn gewenste niveau af, is mijn allergrootste winst. Daar ben ik nog niet helemaal, maar ik heb de zin in het leven wel hervonden. De zin die zich uitstrekt naar mijn verbeelding, zich uitbreidt naar mijn dromen en de magie van vrijmoedigheid ontmantelt. Daar ben ik dankbaar voor.
 
Terug
Bovenaan