ex-gebruiker
Newbie
Beste mensen,
Nu twaalf jaar geleden had ik mijn eerste joint gerookt. Hiervoor rookte ik zelfs geen sigaret en dronk zelden alcohol. Het gebruik was toe nog heel sporadisch, ik denk 1 a 2 keer per maand. Het was puur voor de lol. Twee jaar later heb ik mijn eerste xtc gehad. Dit was een geweldige ervaring een ongekend gevoel. Het jaar erop kwam cocaïne erbij. In het begin werkte het averechts. Ik werd er suf en slaperig van. Naarmate ik meer gebruikte werkte het ook anders. Het pepte op en ik werd er ongelofelijk geil van. Mijn studie Rechten kwam op de tweede plaats en uiteindelijk stopte ik ermee. Dit was het begin van het nachtleven en het einde van het normale leven.
Vrijdag t/m maandag werd er gefeest, van de ene disco naar de andere. Dinsdag t/m woensdag uitslapen en donderdag weer bijkomen om er de volgende dag weer op uit te gaan. Natuurlijk koste dit erg veel geld. Ik moest op de een of andere manier geld bijverdienen. Maar ja drugs, uitgaan en slapen gaan niet samen met een normale baan. Dus werd het dealen.
Van nature ben ik een eerlijke, rustige en vrolijke jongen. Ik sprak 6 vreemde talen en kon daardoor goed contacten leggen met buitenlanders. Al snel had ik een klantenkring opgebouwd en het verkoop ging goed, zo goed zelfs dat ik opviel bij de grote jongens. Het duurde niet lang of ik was de lieveling van dezen. Vanwege mijn karakter en inzet klom ik snel op. Ik voelde me net de King en leefde er ook naar, limousines, mooiste vrouwen, dure horloges,villa's, vipplaatsen, champagne etc, ik had alles. Ik kreeg zelfs een bijnaam, welke ik hier niet zal noemen.
Het nachtleven ging door en het gebruik werd ook steeds meer. Er waren dagen dat ik zelfs thuis xtc ging nemen en soms naakt door het huis met vrienden als gekken zat te dansen.
Ik kon op het laatst niet meer slapen, want ik zat zo vol met die shit. Ik nam slaaptabletten,maar dat hielp niet. Ik kwam in aanraking met heroïne. Elke nacht nam ik 1 a 2 stukjes folie met daarop een beetje heroïne. Ik sliep als een roos. Na een tijdje werd het 3 folies, toen 4, 5, 6, 7, etc. Verdomme ik zat nu ook aan de heroïne en kon er niet vanaf. Ik werd strontziek. Op een avond in september 2003, terwijl ik net wilde gaan slapen, kreeg ik een benauwd gevoel. Een vriend van mij lag even verderop te slapen. Ik maakte hem wakker en zij dat ik me niet lekker voelde. Mijn hard ging steeds sneller en ik raakte in paniek. Om mijn hart rustig te krijgen ging ik snel heroïne roken maar het hielp niet. Ik dacht: shit nu ga ik dood en ik was al aan het bidden geslagen en nam al afscheid van mijn vriend en zei hem dat hij mijn ouders moest vertellen dat ik ontzettend veel van hen hield en dat het me speet. Mijn vriend nam me onder de schouders en sleurde mij naar de auto. Ik kwam in het ziekenhuis terecht en werd wakker in de hartbewakingskamer. De chirurg sprak me aan en zei dat ik veel geluk had gehad, ik had spasmen in mijn kransslagader. Na drie dagen was ik weer thuis. Buiten mijn vriend om wist niemand wat er die avond met mij was gebeurd. Ik werd heel bang, bang om dood te gaan en tegelijkertijd was ik erg boos op mijzelf. Hoe had ik het zo ver kunnen laten komen, waar was ik in Godsnaam mee bezig. Ik maakte mezelf en anderen kapot. Ik zou mijn ouders en familie waar ik zoveel van hield zoveel pijn hebben aangedaan als er iets met mij was gebeurd. Ook dacht ik aan alle ouders van andere gebruikers.
Ik dacht : hier moet een einde aan komen. En zo geschiedde, vanaf die dag heb ik geen drugs meer aangeraakt en afstand genomen van het zakendoen . Ik ging naar de CAD en vertelde mijn verhaal. Ik kreeg een dosis methadon en ben nog steeds hiermee in behandeling en probeer het af te bouwen. Tot 2006 heb ik paniekaanvallen gehad. Ik leefde met doodsangst, een jaar lang ging ik gemiddeld 2x per week naar het ziekenhuis, omdat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. Uiteindelijk heeft een dokter van het ziekenhuis mij doorverwezen naar een psycholoog en ik deed een cursus hyperventilatie. Dit heeft mij veel geholpen, ik besef nu dat de paniekaanval te maken heeft met mijn geestelijke toestand en niet het lichamelijke.
De laatste 2 jaren gaat het redelijk. Ik heb weer een normaal leven, werk van 9 tot 5 en doe geen gekke dingen meer. Wel ben ik licht depressief en krijg soms spontaan huilbuien. Hiervoor ben ik begonnen met Fevarin (fluvoxaminealeaat).
Uiteindelijk hebben de drugs natuurlijk wel mijn hersenen beschadigd en het zal nog een lange tijd duren eer het zich hersteld. Maar ik heb vertrouwen in mijzelf en op God en ben blij dat Hij me nog een kans gegeven heeft om te mogen leven.
Als ik nu terugkijk om mijn leven en bij mezelf denk: Wat heeft het me gebracht ?
Het antwoord is, ellende en nog eens ellende, voor mij en anderen. Van mijn vroegere vriendenkring is meer dan de helft in de gevangenis, enkele hebben huis en haard verkocht en zitten aan de drugs, enkele zijn ondergedoken en sommige hebben het leven gelaten.
Ik kwam per toeval op deze site en voelde me min of meer genoodzaakt om mijn verhaal te vertellen. Een ieder moet zelf weten wat hij doet, maar ik wil wel zeggen, blijf a.u.b va die troep af het brengt niks goeds.
Ik wens jullie verder een fijne Kerst toe en een gezond, gezegend en gelukkig nieuwe jaar.
Nu twaalf jaar geleden had ik mijn eerste joint gerookt. Hiervoor rookte ik zelfs geen sigaret en dronk zelden alcohol. Het gebruik was toe nog heel sporadisch, ik denk 1 a 2 keer per maand. Het was puur voor de lol. Twee jaar later heb ik mijn eerste xtc gehad. Dit was een geweldige ervaring een ongekend gevoel. Het jaar erop kwam cocaïne erbij. In het begin werkte het averechts. Ik werd er suf en slaperig van. Naarmate ik meer gebruikte werkte het ook anders. Het pepte op en ik werd er ongelofelijk geil van. Mijn studie Rechten kwam op de tweede plaats en uiteindelijk stopte ik ermee. Dit was het begin van het nachtleven en het einde van het normale leven.
Vrijdag t/m maandag werd er gefeest, van de ene disco naar de andere. Dinsdag t/m woensdag uitslapen en donderdag weer bijkomen om er de volgende dag weer op uit te gaan. Natuurlijk koste dit erg veel geld. Ik moest op de een of andere manier geld bijverdienen. Maar ja drugs, uitgaan en slapen gaan niet samen met een normale baan. Dus werd het dealen.
Van nature ben ik een eerlijke, rustige en vrolijke jongen. Ik sprak 6 vreemde talen en kon daardoor goed contacten leggen met buitenlanders. Al snel had ik een klantenkring opgebouwd en het verkoop ging goed, zo goed zelfs dat ik opviel bij de grote jongens. Het duurde niet lang of ik was de lieveling van dezen. Vanwege mijn karakter en inzet klom ik snel op. Ik voelde me net de King en leefde er ook naar, limousines, mooiste vrouwen, dure horloges,villa's, vipplaatsen, champagne etc, ik had alles. Ik kreeg zelfs een bijnaam, welke ik hier niet zal noemen.
Het nachtleven ging door en het gebruik werd ook steeds meer. Er waren dagen dat ik zelfs thuis xtc ging nemen en soms naakt door het huis met vrienden als gekken zat te dansen.
Ik kon op het laatst niet meer slapen, want ik zat zo vol met die shit. Ik nam slaaptabletten,maar dat hielp niet. Ik kwam in aanraking met heroïne. Elke nacht nam ik 1 a 2 stukjes folie met daarop een beetje heroïne. Ik sliep als een roos. Na een tijdje werd het 3 folies, toen 4, 5, 6, 7, etc. Verdomme ik zat nu ook aan de heroïne en kon er niet vanaf. Ik werd strontziek. Op een avond in september 2003, terwijl ik net wilde gaan slapen, kreeg ik een benauwd gevoel. Een vriend van mij lag even verderop te slapen. Ik maakte hem wakker en zij dat ik me niet lekker voelde. Mijn hard ging steeds sneller en ik raakte in paniek. Om mijn hart rustig te krijgen ging ik snel heroïne roken maar het hielp niet. Ik dacht: shit nu ga ik dood en ik was al aan het bidden geslagen en nam al afscheid van mijn vriend en zei hem dat hij mijn ouders moest vertellen dat ik ontzettend veel van hen hield en dat het me speet. Mijn vriend nam me onder de schouders en sleurde mij naar de auto. Ik kwam in het ziekenhuis terecht en werd wakker in de hartbewakingskamer. De chirurg sprak me aan en zei dat ik veel geluk had gehad, ik had spasmen in mijn kransslagader. Na drie dagen was ik weer thuis. Buiten mijn vriend om wist niemand wat er die avond met mij was gebeurd. Ik werd heel bang, bang om dood te gaan en tegelijkertijd was ik erg boos op mijzelf. Hoe had ik het zo ver kunnen laten komen, waar was ik in Godsnaam mee bezig. Ik maakte mezelf en anderen kapot. Ik zou mijn ouders en familie waar ik zoveel van hield zoveel pijn hebben aangedaan als er iets met mij was gebeurd. Ook dacht ik aan alle ouders van andere gebruikers.
Ik dacht : hier moet een einde aan komen. En zo geschiedde, vanaf die dag heb ik geen drugs meer aangeraakt en afstand genomen van het zakendoen . Ik ging naar de CAD en vertelde mijn verhaal. Ik kreeg een dosis methadon en ben nog steeds hiermee in behandeling en probeer het af te bouwen. Tot 2006 heb ik paniekaanvallen gehad. Ik leefde met doodsangst, een jaar lang ging ik gemiddeld 2x per week naar het ziekenhuis, omdat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. Uiteindelijk heeft een dokter van het ziekenhuis mij doorverwezen naar een psycholoog en ik deed een cursus hyperventilatie. Dit heeft mij veel geholpen, ik besef nu dat de paniekaanval te maken heeft met mijn geestelijke toestand en niet het lichamelijke.
De laatste 2 jaren gaat het redelijk. Ik heb weer een normaal leven, werk van 9 tot 5 en doe geen gekke dingen meer. Wel ben ik licht depressief en krijg soms spontaan huilbuien. Hiervoor ben ik begonnen met Fevarin (fluvoxaminealeaat).
Uiteindelijk hebben de drugs natuurlijk wel mijn hersenen beschadigd en het zal nog een lange tijd duren eer het zich hersteld. Maar ik heb vertrouwen in mijzelf en op God en ben blij dat Hij me nog een kans gegeven heeft om te mogen leven.
Als ik nu terugkijk om mijn leven en bij mezelf denk: Wat heeft het me gebracht ?
Het antwoord is, ellende en nog eens ellende, voor mij en anderen. Van mijn vroegere vriendenkring is meer dan de helft in de gevangenis, enkele hebben huis en haard verkocht en zitten aan de drugs, enkele zijn ondergedoken en sommige hebben het leven gelaten.
Ik kwam per toeval op deze site en voelde me min of meer genoodzaakt om mijn verhaal te vertellen. Een ieder moet zelf weten wat hij doet, maar ik wil wel zeggen, blijf a.u.b va die troep af het brengt niks goeds.
Ik wens jullie verder een fijne Kerst toe en een gezond, gezegend en gelukkig nieuwe jaar.
,maar ooit moet het gewoon eens stoppen,en de dag dat ik binnenkort deze maand 38 wordt,is voor mij de idiaal om ermee te kappen... 
