fractaliss
Newbie
Ik lees hier al een tijdje mee, ik dacht laat ik mijn tripervaringen toch ook maar eens delen...
Om te beginnen uit de 'oude doos' mijn eerste kennismaking met LSD.
Verslag eerste LSD-trip
Datum: 26-05-07
Setting: bij mij thuis. Trippend samen met huisgenoot D., goede vriendin K. op bezoek tijdens de piek.
Set: zeer goed, aantal belangrijke zaken op voorhand op een rijtje gezet en daarnaast keek ik al lang naar deze ervaring uit.
Dosering: 1 zegel p.p. van vermoedelijk zo’n 100 ug
De voorgeschiedenis: In ongeveer een jaar tijd heb ik regelmatig geexperimenteerd met paddo's resulterend in milde tot zeer heftige trips. Na een overdreven heftige paddotrip een maand geleden, die leidde tot een fikse egodood, heb ik besloten de paddo voorlopig even te laten voor wat het is. In plaats daarvan besloot ik mezelf te verdiepen in de wondere wereld die Alice heet.
Het heeft door omstandigheden even op zich laten wachten, maar afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Na de nodige voorbereidingen te hebben getroffen (eten & drinken kopen, playlists maken, dvd’s klaarleggen, kaarsen en wierook klaarzetten) besloten D. en ik om 22:15 de zegels maar eens te verorberen.
Gedurende de eerste 3 kwartier die verstreek gebeurde er vrij weinig. Ik begon me langzaam wat prettiger te voelen, een licht stoned gevoel kwam op en een licht euforisch gevoel besloop me. Vanaf 23:00 begon de werking van het goedje serieuzere vormen aan te nemen. Terwijl we de videoregistratie van Roger Water’s uitvoering van The Wall zaten te kijken kwamen de auditieve en visuele vervormingen rap op. Geluid klonk nu volledig 3-D en de kleuren op televisie werden steeds intenser.
Vanaf dit moment ging ik hard richting de piek. De euforie bleef en werd almaar sterker, samen met dit sterke gevoel ontstond er ook een aardige verwardheid. Zo deed ik er bijvoorbeeld zeker 5 minuten over voor ik mijn perenijsje van het plastic ontdaan had, iets wat mij nogal frustreerde. Ik kreeg daarbij ook een flinke energyboost en voelde me gedurende ongeveer een uur behoorlijk rusteloos. Ik wist niet goed wat ik wilde, ik moest overduidelijk nog aan deze nieuwe staat van geest en lichaam wennen. Ik was ook erg rillerig en had het continu koud. Negatieve en positieve gedachten schoten afwisselend door mijn hoofd, maar langzaam begon ik te beseffen dat ik meer en meer controle over de situatie kon uitoefenen.
Rond 0:00 belde K. aan, een goede vriendin die beloofd had de piek met ons uit te zitten. We vonden het tof dat ze er was en zij had er ook duidelijk plezier in ons te zien trippen. Blijkbaar stonden wij nogal geïntrigeerd door de deuropening richting de buitenwereld te turen, ze stelde dan ook voor om een eindje te gaan lopen. Aanvankelijk zag ik dit niet zo zitten want ik had het mentaal vrij zwaar op dat moment, echter we besloten toch te gaan en de wandeling was heerlijk! Zodra we buiten stapten begon het plots flink te regenen. De paraplu’s en jassen bleven thuis, de druppels en de wind voelden heerlijk… Het was een prachtig gezicht, die stromende regen in het licht van de lantaarnpalen, de kroeg aan de overkant van de gracht die een attractie op zich was.. als een neon-verlichte UFO die ieder moment in het luchtledige kon verdwijnen. Ondanks mijn onzekerheid op voorhand kreeg ik op straat een enorm zelfverzekerd gevoel. Ik was totaal niet angstig voor mensen op straat. Zo kwamen er bijvoorbeeld wat onguur uitziende figuren onder een tunneltje vandaan, ik moest simpelweg lachen om de gedachte dat die mensen mij zouden kunnen beangstigen. Ik had het gevoel dat ik de wereld aan kon, het gevoel van vrijheid buiten was simpelweg fantastisch en min of meer het hoogtepunt van de trip.
Toen we weer binnenkwamen belandden we in een partyfase. Het was tijd voor techno! De dvd van DE9:transitions ging de speler in, ik zette Richie Hawtin live @ Timewarp 2005 op en later Transitions zelf. Ik kreeg enorm zin om te dansen en te lopen, het speedy effect bereikte overduidelijk zijn hoogtepunt. Het feestgevoel bereikte een piek en ik kon mij niet anders meer voorstellen dan dat lsd DE ultieme partydrug is. De muzikale beleving was fantastisch, de visuals op televisie waren geniaal, evenals de winamp visuals iets later op de computer. Helaas kon ik simpelweg niet langer dan 2 minuten stilzitten, continu was ik bezig.
Ik begon ook honger te krijgen en besloot de verse ananas uit de koelkast te halen die ik op voorhand geslacht had. Met een heuse smaaksensatie als gevolg.. Na nog wat bier en Taksi gedronken en wat chocolade verorberd te hebben, voelde ik aan dat het tijd was om me even terug te trekken. Ik wist namelijk dat ik dieper wilde.
Ik liep naar onze keuken annex badkamer die ingericht was als meditatieruimte en vol verlicht was door meer dan een dozijn kaarsen. Ik stak een wierookstaafje aan, ging in lotushouding op een matras zitten. Ik sloot mijn ogen en begon me op mijn ademhaling te concentreren. Mijn gedachten en gevoelens gingen dieper en dieper. Ik zag plotseling tientallen gezichten voorbij schieten, van oude man tot indiaan. Ik was al deze gezichten, en gelijktijdig waren al deze gezichten mij. Plotseling waren de gezichten weg, wat overbleef was zwart en een gevoel eenheid, van pure liefde, afkomstig uit mijn innerlijke kracht.
Na dat fantastische moment vond ik het tijd om mezelf weer even “luchtig” te amuseren en ik ging terug naar K. die op mijn kamer zat te chillen. Terwijl we Koyaanisqatsi keken (aanrader!!) vertelde ik over mijn belevenissen. Ik verbaasde me erover hoe ontzettend helder ik was (zij ook trouwens), volledig scherp van geest en ik voelde me oppermachtig en analytisch als een soort van supercomputer. Als ik ergens aan dacht kreeg ik tientallen associaties, als ik iets even niet voor elkaar kreeg (computer, stereokabeltje omwisselen) dan zag ik alle opties in gedachten voor me en maakte ik bewust een keuze. Of ik stelde mijzelf een lastige vraag en overwoog heel bewust alle mogelijke antwoorden, om al snel tot de conclusie te komen dat het antwoord eigenlijk heel simpel was! Echt een geniaal spelletje vond ik het, loved to play mindgames!
Na een tijdje leek het me een vet idee om mezelf eens goed te bekijken in de spiegel. Mijn schoenen waren nog wat nat van de regen en er ontstond een plas op de grond. Langzaam werd alles om mijn heen vloeibaar en nat, van vloer tot muren tot plafond. Ik zag mezelf van jong naar oud morphen, daarna veranderde mijn gezicht tientallen keren van emotie. In mijn ogen zag ik mijn “ware” ik, de persoon die ik van binnen altijd al geweest ben.
Na de spiegel begon de trip langzaam in heftigheid af te nemen. K. was moe en besloot naar huis te gaan. Ik voelde me zowel fysiek als mentaal een stuk rustiger en ging lekker op bed liggen om met D. naar Koyaanisqatsi te kijken. Ik voelde me nog steeds heel helder en analytisch, echter nu in combinatie met een heerlijke mentale rust. Ik hoefde niet meer op ontdekkingstocht door het huis, genieten van de euforie en van de muziek en de beelden was voldoende. Ik zette achtereenvolgens Ulrich Schnauss, Boards of Canada, Future Sound of London, Carbon Based Lifeforms en Kettel op. Alle muziek was werkelijk fantastisch en versterkte het volmaakte, warme gevoel van tevredenheid. Terwijl ik door het raam naar buiten staarde zag ik in het licht van de buitenlamp de regen als een knetterende, vlammende vonkenregen langs de dakgoot spetteren. Een beeld waar ik tranen van in mijn ogen kreeg, een beeld dat ik NOOIT zal vergeten…
Om 5:00 (7 uur na inname dus) was het weer droog buiten en besloten we een jointje te roken en een wandeling park door het park te maken. Het park was vredig, bomen waren prachtig om naar te kijken en aan te raken. Erg verfrissend was het.
Thuis gekomen besloten we nog wat wiet te roken. De jointjes hakten er flink in en gaven een brute wending aan de tot dan toe rustige coming-down. Verwardheid kwam op bij ons beide en er ontstond een spiraal van negatieve existentiële gedachten, die desondanks als een logische fase aanvoelde binnen de trip. Voor mijn gevoel was het goed om de darkside nog even flink te verkennen, ondanks dat het mij bij vlagen beangstigde. De Powwaqatsi beelden (had ik inmiddels ook maar opgezet) vervormden, tekenfilmfiguurtjes kwamen uit het beeld, een boom transformeerde in duizenden kleine deeltjes (die ook weer in duizenden deeltjes uiteen vielen), er kwam een vierdimensionale toren voorbij.. Toen ik de door de wiet veroorzaakte storm tot bedaren wist te brengen kreeg ik een gevoel van intense rust, ratio en gevoel werden (weer) één. Het was tijd om de trip af te sluiten en te gaan slapen. Iets wat helaas niet gemakkelijk ging..
Ik kan niet anders dan concluderen dan dat mijn eerste trip enorm geslaagd was en absoluut aan mijn (hoge) verwachtingen voldaan heeft. Ik heb enorm veel lol gehad en daarnaast veel over mezelf en anderen geleerd. Mensen hebben een eindeloze complexiteit in hun gevoelsleven en wellicht is ons rationele verstand nog complexer. Mijn voornaamste les; om echt gelukkig te zijn is de afstemming van gevoel op ratio een absolute noodzaak. Luister naar wat je gevoel je ingeeft dan is iedere keuze een bewuste en dus goede keuze.
Een jaar verder ben ik inmiddels aardig wat tripervaring rijker, maar de eerste keer lsd blijft toch wel heel speciaal vind ik
Om te beginnen uit de 'oude doos' mijn eerste kennismaking met LSD.
Verslag eerste LSD-trip
Datum: 26-05-07
Setting: bij mij thuis. Trippend samen met huisgenoot D., goede vriendin K. op bezoek tijdens de piek.
Set: zeer goed, aantal belangrijke zaken op voorhand op een rijtje gezet en daarnaast keek ik al lang naar deze ervaring uit.
Dosering: 1 zegel p.p. van vermoedelijk zo’n 100 ug
De voorgeschiedenis: In ongeveer een jaar tijd heb ik regelmatig geexperimenteerd met paddo's resulterend in milde tot zeer heftige trips. Na een overdreven heftige paddotrip een maand geleden, die leidde tot een fikse egodood, heb ik besloten de paddo voorlopig even te laten voor wat het is. In plaats daarvan besloot ik mezelf te verdiepen in de wondere wereld die Alice heet.
Het heeft door omstandigheden even op zich laten wachten, maar afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Na de nodige voorbereidingen te hebben getroffen (eten & drinken kopen, playlists maken, dvd’s klaarleggen, kaarsen en wierook klaarzetten) besloten D. en ik om 22:15 de zegels maar eens te verorberen.
Gedurende de eerste 3 kwartier die verstreek gebeurde er vrij weinig. Ik begon me langzaam wat prettiger te voelen, een licht stoned gevoel kwam op en een licht euforisch gevoel besloop me. Vanaf 23:00 begon de werking van het goedje serieuzere vormen aan te nemen. Terwijl we de videoregistratie van Roger Water’s uitvoering van The Wall zaten te kijken kwamen de auditieve en visuele vervormingen rap op. Geluid klonk nu volledig 3-D en de kleuren op televisie werden steeds intenser.
Vanaf dit moment ging ik hard richting de piek. De euforie bleef en werd almaar sterker, samen met dit sterke gevoel ontstond er ook een aardige verwardheid. Zo deed ik er bijvoorbeeld zeker 5 minuten over voor ik mijn perenijsje van het plastic ontdaan had, iets wat mij nogal frustreerde. Ik kreeg daarbij ook een flinke energyboost en voelde me gedurende ongeveer een uur behoorlijk rusteloos. Ik wist niet goed wat ik wilde, ik moest overduidelijk nog aan deze nieuwe staat van geest en lichaam wennen. Ik was ook erg rillerig en had het continu koud. Negatieve en positieve gedachten schoten afwisselend door mijn hoofd, maar langzaam begon ik te beseffen dat ik meer en meer controle over de situatie kon uitoefenen.
Rond 0:00 belde K. aan, een goede vriendin die beloofd had de piek met ons uit te zitten. We vonden het tof dat ze er was en zij had er ook duidelijk plezier in ons te zien trippen. Blijkbaar stonden wij nogal geïntrigeerd door de deuropening richting de buitenwereld te turen, ze stelde dan ook voor om een eindje te gaan lopen. Aanvankelijk zag ik dit niet zo zitten want ik had het mentaal vrij zwaar op dat moment, echter we besloten toch te gaan en de wandeling was heerlijk! Zodra we buiten stapten begon het plots flink te regenen. De paraplu’s en jassen bleven thuis, de druppels en de wind voelden heerlijk… Het was een prachtig gezicht, die stromende regen in het licht van de lantaarnpalen, de kroeg aan de overkant van de gracht die een attractie op zich was.. als een neon-verlichte UFO die ieder moment in het luchtledige kon verdwijnen. Ondanks mijn onzekerheid op voorhand kreeg ik op straat een enorm zelfverzekerd gevoel. Ik was totaal niet angstig voor mensen op straat. Zo kwamen er bijvoorbeeld wat onguur uitziende figuren onder een tunneltje vandaan, ik moest simpelweg lachen om de gedachte dat die mensen mij zouden kunnen beangstigen. Ik had het gevoel dat ik de wereld aan kon, het gevoel van vrijheid buiten was simpelweg fantastisch en min of meer het hoogtepunt van de trip.
Toen we weer binnenkwamen belandden we in een partyfase. Het was tijd voor techno! De dvd van DE9:transitions ging de speler in, ik zette Richie Hawtin live @ Timewarp 2005 op en later Transitions zelf. Ik kreeg enorm zin om te dansen en te lopen, het speedy effect bereikte overduidelijk zijn hoogtepunt. Het feestgevoel bereikte een piek en ik kon mij niet anders meer voorstellen dan dat lsd DE ultieme partydrug is. De muzikale beleving was fantastisch, de visuals op televisie waren geniaal, evenals de winamp visuals iets later op de computer. Helaas kon ik simpelweg niet langer dan 2 minuten stilzitten, continu was ik bezig.
Ik begon ook honger te krijgen en besloot de verse ananas uit de koelkast te halen die ik op voorhand geslacht had. Met een heuse smaaksensatie als gevolg.. Na nog wat bier en Taksi gedronken en wat chocolade verorberd te hebben, voelde ik aan dat het tijd was om me even terug te trekken. Ik wist namelijk dat ik dieper wilde.
Ik liep naar onze keuken annex badkamer die ingericht was als meditatieruimte en vol verlicht was door meer dan een dozijn kaarsen. Ik stak een wierookstaafje aan, ging in lotushouding op een matras zitten. Ik sloot mijn ogen en begon me op mijn ademhaling te concentreren. Mijn gedachten en gevoelens gingen dieper en dieper. Ik zag plotseling tientallen gezichten voorbij schieten, van oude man tot indiaan. Ik was al deze gezichten, en gelijktijdig waren al deze gezichten mij. Plotseling waren de gezichten weg, wat overbleef was zwart en een gevoel eenheid, van pure liefde, afkomstig uit mijn innerlijke kracht.
Na dat fantastische moment vond ik het tijd om mezelf weer even “luchtig” te amuseren en ik ging terug naar K. die op mijn kamer zat te chillen. Terwijl we Koyaanisqatsi keken (aanrader!!) vertelde ik over mijn belevenissen. Ik verbaasde me erover hoe ontzettend helder ik was (zij ook trouwens), volledig scherp van geest en ik voelde me oppermachtig en analytisch als een soort van supercomputer. Als ik ergens aan dacht kreeg ik tientallen associaties, als ik iets even niet voor elkaar kreeg (computer, stereokabeltje omwisselen) dan zag ik alle opties in gedachten voor me en maakte ik bewust een keuze. Of ik stelde mijzelf een lastige vraag en overwoog heel bewust alle mogelijke antwoorden, om al snel tot de conclusie te komen dat het antwoord eigenlijk heel simpel was! Echt een geniaal spelletje vond ik het, loved to play mindgames!
Na een tijdje leek het me een vet idee om mezelf eens goed te bekijken in de spiegel. Mijn schoenen waren nog wat nat van de regen en er ontstond een plas op de grond. Langzaam werd alles om mijn heen vloeibaar en nat, van vloer tot muren tot plafond. Ik zag mezelf van jong naar oud morphen, daarna veranderde mijn gezicht tientallen keren van emotie. In mijn ogen zag ik mijn “ware” ik, de persoon die ik van binnen altijd al geweest ben.
Na de spiegel begon de trip langzaam in heftigheid af te nemen. K. was moe en besloot naar huis te gaan. Ik voelde me zowel fysiek als mentaal een stuk rustiger en ging lekker op bed liggen om met D. naar Koyaanisqatsi te kijken. Ik voelde me nog steeds heel helder en analytisch, echter nu in combinatie met een heerlijke mentale rust. Ik hoefde niet meer op ontdekkingstocht door het huis, genieten van de euforie en van de muziek en de beelden was voldoende. Ik zette achtereenvolgens Ulrich Schnauss, Boards of Canada, Future Sound of London, Carbon Based Lifeforms en Kettel op. Alle muziek was werkelijk fantastisch en versterkte het volmaakte, warme gevoel van tevredenheid. Terwijl ik door het raam naar buiten staarde zag ik in het licht van de buitenlamp de regen als een knetterende, vlammende vonkenregen langs de dakgoot spetteren. Een beeld waar ik tranen van in mijn ogen kreeg, een beeld dat ik NOOIT zal vergeten…
Om 5:00 (7 uur na inname dus) was het weer droog buiten en besloten we een jointje te roken en een wandeling park door het park te maken. Het park was vredig, bomen waren prachtig om naar te kijken en aan te raken. Erg verfrissend was het.
Thuis gekomen besloten we nog wat wiet te roken. De jointjes hakten er flink in en gaven een brute wending aan de tot dan toe rustige coming-down. Verwardheid kwam op bij ons beide en er ontstond een spiraal van negatieve existentiële gedachten, die desondanks als een logische fase aanvoelde binnen de trip. Voor mijn gevoel was het goed om de darkside nog even flink te verkennen, ondanks dat het mij bij vlagen beangstigde. De Powwaqatsi beelden (had ik inmiddels ook maar opgezet) vervormden, tekenfilmfiguurtjes kwamen uit het beeld, een boom transformeerde in duizenden kleine deeltjes (die ook weer in duizenden deeltjes uiteen vielen), er kwam een vierdimensionale toren voorbij.. Toen ik de door de wiet veroorzaakte storm tot bedaren wist te brengen kreeg ik een gevoel van intense rust, ratio en gevoel werden (weer) één. Het was tijd om de trip af te sluiten en te gaan slapen. Iets wat helaas niet gemakkelijk ging..
Ik kan niet anders dan concluderen dan dat mijn eerste trip enorm geslaagd was en absoluut aan mijn (hoge) verwachtingen voldaan heeft. Ik heb enorm veel lol gehad en daarnaast veel over mezelf en anderen geleerd. Mensen hebben een eindeloze complexiteit in hun gevoelsleven en wellicht is ons rationele verstand nog complexer. Mijn voornaamste les; om echt gelukkig te zijn is de afstemming van gevoel op ratio een absolute noodzaak. Luister naar wat je gevoel je ingeeft dan is iedere keuze een bewuste en dus goede keuze.
Een jaar verder ben ik inmiddels aardig wat tripervaring rijker, maar de eerste keer lsd blijft toch wel heel speciaal vind ik
