datum:18-11-2005
geslacht: Man
gewicht: 75 kg
drug: Zelfgebakken space cake met 6 gram wiet (gruis). Verdeeld in 10 plakken dus 0.6 gram per plak. 1,5 plak gegeten.
Space Cake
Ik nam voor het eerst spacecake toen ik uitging naar het poolcentrum in de buurt. Tijdens het poolen namen ik en een vriend (Piet) de eerste hapjes. Nadat we allebei een halve plak op hadden besloten we om te stoppen met het poolen. We zouden daar lekker gaan zitten en een potje kaarten.
Na een half uur keek ik Piet aan en hij zag er verwaarloost uit.. de cake begon bij hem te werken. Hij kon zich dan ook niet meer concentreren op het kaartspel, dus besloten we om te stoppen en te kletsen. Op dat moment voelde ik nog helemaal niks.
Ik besloot om nog meer cake te eten om ook dat lekkere gevoel van Piet te krijgen.
Ruim een plak cake en 1,5 uur verder sloot een derde vriend bij ons aan (Rijn). Ik voelde op dat moment nog steeds helemaal niks. Het laatste deel at Rijn op en we besloten om de stad in te gaan.
Eerst zouden we even naar de MCdonalds gaan om wat te eten. Ik kan me herinneren dat Piet eruit zag als een zwerver. Hij keek lodderig uit zijn ogen.. keek overdreven naar voren met een gebogen rug en hangende schouders. Goh.. Rijn en ik konden niet meer stoppen van het lachen. Ik was teleurgesteld over het feit dat ik niks voelde.. maar vond het daarin tegen wél erg leuk om met Rijn te lachen om de dingen van Piet.
Toen we de kleurrijke Mac binnenkwamen merkte ik dat ik wat lacherig werd. Niet alleen om Piet maar eigenlijk om alles. Ik bestelde eten en een sundae ijsje!
We gingen zitten en na ruim 2 uur na het innemen van de cake sloeg de cake in als een bom…
BOEM!!! Er knalde een waas over mijn ogen, mijn lichaam en vooral mijn benen werden loodzwaar en mijn handen begonnen te tintelen. Ik keek Piet en Rijn aan… het begon te werken.
Na een hele flauwe grap van Piet schoot ik in de lach en daar kwam ik niet meer uit. Ik heb daar verschrikkelijk hard gegild en gelachen.. verschillende keren de Mac uitgelopen en gevraagd of Piet en Rijn ook meewilde. Maar dat wilde ze niet.
Nadat mijn lachkick minderde en ik weer normaal aanspreekbaar was moest ik verschrikkelijk naar het toilet. De weg naar het toilet was lang en alles ging door mijn hoofd. Toen ik eenmaal de pot had gevonden en begon te plassen had ik steeds het idee alsof er iemand achter me stond. Ook werden schaduwen voor mij op de muur groter, alsof het leek dat er mensen mij van achteren benaderden. Na mijn inspirerende toilet bezoek liep ik van de vol belichte trap af.. goh.. wat waren die kleurtjes allemaal fel!
Eenmaal terug aan tafel nam ik een eerste hap van mijn sundae ijsje.. WOW.. dat smaakte verschrikkelijk zoet, zo verschrikkelijk zoet.. ik proefde de suiker.. de zoetigheid at mijn hele tong op. Al mijn zintuigen waren verscherpt.
We besloten om even de kroeg in te gaan. Van de weg naar de kroeg kan ik weinig herinneren, maar van de belevingen ín de kroeg maar al te veel!
Allereerst leek alles overvol.. alle mensen keken mij doorgrondend aan alsof ze allemaal wisten wat ik had gebruikt. Eenmaal een plekje gevonden te hebben begon mijn gehoor te werken. Alle mensen begonnen harder te praten.. harder en harder. Op een gegeven moment was het alsof iedereen schreeuwde.. vooral de vrouw achter me had een harde heksen stem en zaagde maar door. Ik moést hier weg want ik werd gek van het geluid. Gelukkig waren we snel buiten. Ik zag het niet zitten om naar een andere kroeg te gaan maar ik wilde Piet en Rijn niet teleurstellen…
De weg naar de volgende kroeg was koud, lang en ik zat vol verhalen die ik allemaal kwijt moest. Ik deed veel indrukken op die ik allemaal met Piet en Rijn wilde delen. Vlak voordat we bij de tweede kroeg aankwamen liet mijn korte termijn geheugen me in de steek. Het was alsof iemand met zijn botte vinger op mijn slaap drukte, en doordrukte totdat ik alles wat ik daarvoor vertelde vergat. Ik voelde het letterlijk wegtrekken. De rest van de avond moest ik halverwege mijn verhaal vragen wat ik ook alweer zei.. en daar weer op verder borduren. Ik plakte alles aan elkaar en was alles ook zo weer vergeten. Ik voelde me net de hoofdpersoon van de film Memento, waarin Piet en Rijn mijn briefjes waren.
Met tegenzin.. maar uiteindelijk toch de kroeg binnengestapt. De gang die normaal een meter of tien/vijftien is, leek nu wel meeeeeeters lang! Het hield maar niet op. Het was alsof iedereen me aankeek en me wilde aanraken. Nadat we eindelijk de garderobe hadden bereikt viel er een grote last van me af. In de garderobe was het goed te doen. Maar in de gangen en zalen kreeg ik veel te veel indrukken. Het was allemaal teveel.
Wat voor mij een bomvolle zaal leek was in werkelijkheid niks anders dan een plekje met een paar mensen.
Uiteindelijk besloten we om naar een club te gaan, en dit alles in een tijdsbestek van nog geen uur. Mijn trip was op dat moment nog maar één uur jong. Eenmaal binnen rook ik die natte houten vloer en rubberen zolen. Mijn zintuigen waren nog steeds enorm geprikkeld.
Ik had geen overbevolkt gevoel in de club en dat voelde erg goed. Nadat de jassen waren opgehangen, en ik de zaal binnenkwam leek het wederom alsof iedereen mij aankeek. Niet alleen dat, maar ik hoorde ook mensen fluiten… zo’n herkenningsfluitje van: ‘Ey man ik zit hier!’ Ik keek alle kanten op waar het vandaan kwam.. maar ik zag toch echt niks bekends.
Nog steeds die bijtende smaak van het sundae ijsje.. ik besloot het weg te spoelen met wat drinken. Lekker een glas Fanta… achteraf gezien niet de slimste keus, want ook de Fanta smaakte ongelofelijk zoet. Niet alleen mijn tong, oren en neus werd geprikkeld. Ook mijn ogen konden het tempo van de lichten niet bijhouden. Ik zag lasers, discoballen en honderden andere lichten voorbij flitsen. Wow, dit was echt te gek. Ik verdwaalde in een show van lichten en muziek. De bass voelde ik in al mijn organen en de lichten drongen door tot mijn hersenstam.
Na een tijd besloot ik even te zitten. Ik werd moe van het staan.. en niet alleen het staan, maar de hele trip was vermoeiend. Ik ging op een box zitten.. wat een ongelofelijke ervaring was dat wanneer ik mijn benen loodzwaar voelde worden, al mijn beenhaartjes voelde meegaan met het ritme van de bass en mijn verhalen kon delen met Piet en Rijn. Piet die er overigens nog steeds verwaarloost uitzag en Rijn die niks van de cake voelde.
Het moment was gekomen.. ik moest weer naar het toilet. Ik kon me helemaal concentreren op het urineren.. het was dan ook geen onaangenaam gevoel. Toen ik weer binnenkwam lek het weer alsof mensen floten.. maar nu niet alleen floten maar ook mijn naam riepen. Ik bleef kijken maar besefte toch echt dat ik dit alles zelf verzon.
Piet en ik besloten om elkaar een smsje te sturen. Voor deze gelegenheid ging ik even naar een rustige ruimte om me 100% te concentreren voor mijn sms. Ik ging zitten op een poef bij de garderobe. Terwijl ik mijn sms schreef, (wat overigens erg veel moeite kostte) leek het alsof ik alles hardop voorlas… nou het was meer schreeuwen.
Ook deze ruimte was niet geheel prikkelloos. Het leek alsof alle meiden die langsliepen en bij de garderobe hun jas ophingen een andere taal spraken. Duits, Frans, Italiaans.. ik hoorde alles voorbij komen. En ook mijn gevoelszintuigen waren verschrikkelijk geprikkeld. De knopjes van mijn telefoon voelde aan als steentjes.. en de poef waarop ik zat leek me op te zuigen. Ik voelde me helemaal opgaan in de poef.
Ik bleef wel erg lang weg volgens Rijn.. vandaar dat ze mij kwamen opzoeken. Ik kreeg een klopje op mijn schouder die aanvoelde als een klap, en een glas water om alle smaakjes weg te spoelen. Geloof het of niet.. maar die avond had ook water een smaak, en leek het zelfs alsof ik haren doorslikte. Water met haren was geen succes!
Het was tijd om te vertrekken, en een eind te maken aan deze avond. Uiteindelijk zijn we toch een paar uur binnen geweest.
De weg naar huis was enorm koud.. en leek een eeuwigheid te duren. Maar zorgde er ook voor dat ik wat nuchterder werd. Onderweg besloten we om nog een pizza te halen die me werkelijk fantastisch smaakte.
Thuis heeft mijn geheugen me totaal verlaten. Ik weet dat ik binnenkwam… maar verder ook niks. Volgens mij sloot ik mijn ogen op het moment dat ik binnenkwam en vond ik al slaapwandelend mijn bedje.
De volgende mogen werd ik wakker gemaakt uit een coma. Mijn moeder.. ‘er is telefoon voor je.’
Het was een verschrikkelijk mooie ervaring! Ik heb echt genoten van de tijd die ik heb doorgebracht in mijn eigen wereldje. Ik heb twee dagen nodig gehad om te herstellen van mijn vermoeidheid.. want de avond was erg inspannend voor mijn koppie.
Maar het was zeker de moeite waard!
geslacht: Man
gewicht: 75 kg
drug: Zelfgebakken space cake met 6 gram wiet (gruis). Verdeeld in 10 plakken dus 0.6 gram per plak. 1,5 plak gegeten.
Space Cake
Ik nam voor het eerst spacecake toen ik uitging naar het poolcentrum in de buurt. Tijdens het poolen namen ik en een vriend (Piet) de eerste hapjes. Nadat we allebei een halve plak op hadden besloten we om te stoppen met het poolen. We zouden daar lekker gaan zitten en een potje kaarten.
Na een half uur keek ik Piet aan en hij zag er verwaarloost uit.. de cake begon bij hem te werken. Hij kon zich dan ook niet meer concentreren op het kaartspel, dus besloten we om te stoppen en te kletsen. Op dat moment voelde ik nog helemaal niks.
Ik besloot om nog meer cake te eten om ook dat lekkere gevoel van Piet te krijgen.
Ruim een plak cake en 1,5 uur verder sloot een derde vriend bij ons aan (Rijn). Ik voelde op dat moment nog steeds helemaal niks. Het laatste deel at Rijn op en we besloten om de stad in te gaan.
Eerst zouden we even naar de MCdonalds gaan om wat te eten. Ik kan me herinneren dat Piet eruit zag als een zwerver. Hij keek lodderig uit zijn ogen.. keek overdreven naar voren met een gebogen rug en hangende schouders. Goh.. Rijn en ik konden niet meer stoppen van het lachen. Ik was teleurgesteld over het feit dat ik niks voelde.. maar vond het daarin tegen wél erg leuk om met Rijn te lachen om de dingen van Piet.
Toen we de kleurrijke Mac binnenkwamen merkte ik dat ik wat lacherig werd. Niet alleen om Piet maar eigenlijk om alles. Ik bestelde eten en een sundae ijsje!
We gingen zitten en na ruim 2 uur na het innemen van de cake sloeg de cake in als een bom…
BOEM!!! Er knalde een waas over mijn ogen, mijn lichaam en vooral mijn benen werden loodzwaar en mijn handen begonnen te tintelen. Ik keek Piet en Rijn aan… het begon te werken.
Na een hele flauwe grap van Piet schoot ik in de lach en daar kwam ik niet meer uit. Ik heb daar verschrikkelijk hard gegild en gelachen.. verschillende keren de Mac uitgelopen en gevraagd of Piet en Rijn ook meewilde. Maar dat wilde ze niet.
Nadat mijn lachkick minderde en ik weer normaal aanspreekbaar was moest ik verschrikkelijk naar het toilet. De weg naar het toilet was lang en alles ging door mijn hoofd. Toen ik eenmaal de pot had gevonden en begon te plassen had ik steeds het idee alsof er iemand achter me stond. Ook werden schaduwen voor mij op de muur groter, alsof het leek dat er mensen mij van achteren benaderden. Na mijn inspirerende toilet bezoek liep ik van de vol belichte trap af.. goh.. wat waren die kleurtjes allemaal fel!
Eenmaal terug aan tafel nam ik een eerste hap van mijn sundae ijsje.. WOW.. dat smaakte verschrikkelijk zoet, zo verschrikkelijk zoet.. ik proefde de suiker.. de zoetigheid at mijn hele tong op. Al mijn zintuigen waren verscherpt.
We besloten om even de kroeg in te gaan. Van de weg naar de kroeg kan ik weinig herinneren, maar van de belevingen ín de kroeg maar al te veel!
Allereerst leek alles overvol.. alle mensen keken mij doorgrondend aan alsof ze allemaal wisten wat ik had gebruikt. Eenmaal een plekje gevonden te hebben begon mijn gehoor te werken. Alle mensen begonnen harder te praten.. harder en harder. Op een gegeven moment was het alsof iedereen schreeuwde.. vooral de vrouw achter me had een harde heksen stem en zaagde maar door. Ik moést hier weg want ik werd gek van het geluid. Gelukkig waren we snel buiten. Ik zag het niet zitten om naar een andere kroeg te gaan maar ik wilde Piet en Rijn niet teleurstellen…
De weg naar de volgende kroeg was koud, lang en ik zat vol verhalen die ik allemaal kwijt moest. Ik deed veel indrukken op die ik allemaal met Piet en Rijn wilde delen. Vlak voordat we bij de tweede kroeg aankwamen liet mijn korte termijn geheugen me in de steek. Het was alsof iemand met zijn botte vinger op mijn slaap drukte, en doordrukte totdat ik alles wat ik daarvoor vertelde vergat. Ik voelde het letterlijk wegtrekken. De rest van de avond moest ik halverwege mijn verhaal vragen wat ik ook alweer zei.. en daar weer op verder borduren. Ik plakte alles aan elkaar en was alles ook zo weer vergeten. Ik voelde me net de hoofdpersoon van de film Memento, waarin Piet en Rijn mijn briefjes waren.
Met tegenzin.. maar uiteindelijk toch de kroeg binnengestapt. De gang die normaal een meter of tien/vijftien is, leek nu wel meeeeeeters lang! Het hield maar niet op. Het was alsof iedereen me aankeek en me wilde aanraken. Nadat we eindelijk de garderobe hadden bereikt viel er een grote last van me af. In de garderobe was het goed te doen. Maar in de gangen en zalen kreeg ik veel te veel indrukken. Het was allemaal teveel.
Wat voor mij een bomvolle zaal leek was in werkelijkheid niks anders dan een plekje met een paar mensen.
Uiteindelijk besloten we om naar een club te gaan, en dit alles in een tijdsbestek van nog geen uur. Mijn trip was op dat moment nog maar één uur jong. Eenmaal binnen rook ik die natte houten vloer en rubberen zolen. Mijn zintuigen waren nog steeds enorm geprikkeld.
Ik had geen overbevolkt gevoel in de club en dat voelde erg goed. Nadat de jassen waren opgehangen, en ik de zaal binnenkwam leek het wederom alsof iedereen mij aankeek. Niet alleen dat, maar ik hoorde ook mensen fluiten… zo’n herkenningsfluitje van: ‘Ey man ik zit hier!’ Ik keek alle kanten op waar het vandaan kwam.. maar ik zag toch echt niks bekends.
Nog steeds die bijtende smaak van het sundae ijsje.. ik besloot het weg te spoelen met wat drinken. Lekker een glas Fanta… achteraf gezien niet de slimste keus, want ook de Fanta smaakte ongelofelijk zoet. Niet alleen mijn tong, oren en neus werd geprikkeld. Ook mijn ogen konden het tempo van de lichten niet bijhouden. Ik zag lasers, discoballen en honderden andere lichten voorbij flitsen. Wow, dit was echt te gek. Ik verdwaalde in een show van lichten en muziek. De bass voelde ik in al mijn organen en de lichten drongen door tot mijn hersenstam.
Na een tijd besloot ik even te zitten. Ik werd moe van het staan.. en niet alleen het staan, maar de hele trip was vermoeiend. Ik ging op een box zitten.. wat een ongelofelijke ervaring was dat wanneer ik mijn benen loodzwaar voelde worden, al mijn beenhaartjes voelde meegaan met het ritme van de bass en mijn verhalen kon delen met Piet en Rijn. Piet die er overigens nog steeds verwaarloost uitzag en Rijn die niks van de cake voelde.
Het moment was gekomen.. ik moest weer naar het toilet. Ik kon me helemaal concentreren op het urineren.. het was dan ook geen onaangenaam gevoel. Toen ik weer binnenkwam lek het weer alsof mensen floten.. maar nu niet alleen floten maar ook mijn naam riepen. Ik bleef kijken maar besefte toch echt dat ik dit alles zelf verzon.
Piet en ik besloten om elkaar een smsje te sturen. Voor deze gelegenheid ging ik even naar een rustige ruimte om me 100% te concentreren voor mijn sms. Ik ging zitten op een poef bij de garderobe. Terwijl ik mijn sms schreef, (wat overigens erg veel moeite kostte) leek het alsof ik alles hardop voorlas… nou het was meer schreeuwen.
Ook deze ruimte was niet geheel prikkelloos. Het leek alsof alle meiden die langsliepen en bij de garderobe hun jas ophingen een andere taal spraken. Duits, Frans, Italiaans.. ik hoorde alles voorbij komen. En ook mijn gevoelszintuigen waren verschrikkelijk geprikkeld. De knopjes van mijn telefoon voelde aan als steentjes.. en de poef waarop ik zat leek me op te zuigen. Ik voelde me helemaal opgaan in de poef.
Ik bleef wel erg lang weg volgens Rijn.. vandaar dat ze mij kwamen opzoeken. Ik kreeg een klopje op mijn schouder die aanvoelde als een klap, en een glas water om alle smaakjes weg te spoelen. Geloof het of niet.. maar die avond had ook water een smaak, en leek het zelfs alsof ik haren doorslikte. Water met haren was geen succes!
Het was tijd om te vertrekken, en een eind te maken aan deze avond. Uiteindelijk zijn we toch een paar uur binnen geweest.
De weg naar huis was enorm koud.. en leek een eeuwigheid te duren. Maar zorgde er ook voor dat ik wat nuchterder werd. Onderweg besloten we om nog een pizza te halen die me werkelijk fantastisch smaakte.
Thuis heeft mijn geheugen me totaal verlaten. Ik weet dat ik binnenkwam… maar verder ook niks. Volgens mij sloot ik mijn ogen op het moment dat ik binnenkwam en vond ik al slaapwandelend mijn bedje.
De volgende mogen werd ik wakker gemaakt uit een coma. Mijn moeder.. ‘er is telefoon voor je.’
Het was een verschrikkelijk mooie ervaring! Ik heb echt genoten van de tijd die ik heb doorgebracht in mijn eigen wereldje. Ik heb twee dagen nodig gehad om te herstellen van mijn vermoeidheid.. want de avond was erg inspannend voor mijn koppie.
Maar het was zeker de moeite waard!
zou toch zonde zijn, maar als ik zo de reacties lees ga ik t toch maar es doen 
