Ik krijg de indruk dat een geestelijke verslaving niet echt als verslavend wordt gezien, bijvoorbeeld bij het gebruik van wiet "Nee joh wiet is niet verslavend, alleen geestelijk".
Nu ben ik hier wel nieuwsgierig naar, want waarom zou een geestelijke verslaving minder erg zijn dan een lichamelijke verslaving. Jullie hebben vast wel eens het verhaal gelezen over een japanse 'gamer' die dag en nacht doortrok om een spel te spelen (geestelijk verslaafd) en toen is overleden door gebrek aan eten/drinken en vermoeidheid. Een geestelijke verslaving is in mijn ogen net zo erg als een lichamelijke verslaving, natuurlijk kan je zeggen "ja maar dan moet je gewoon nee zeggen tegen jezelf, en dan stop je!" maar het punt is dat je niet nee wil zeggen en jezelf smoesjes blijft geven waarom het niet erg zou zijn om het toch maar nog een keer te gebruiken (of het smoesje, oohh het is toch maar geestelijk verslavend
).
Vertel mij jullie mening hierover!
gr Freak
Nu ben ik hier wel nieuwsgierig naar, want waarom zou een geestelijke verslaving minder erg zijn dan een lichamelijke verslaving. Jullie hebben vast wel eens het verhaal gelezen over een japanse 'gamer' die dag en nacht doortrok om een spel te spelen (geestelijk verslaafd) en toen is overleden door gebrek aan eten/drinken en vermoeidheid. Een geestelijke verslaving is in mijn ogen net zo erg als een lichamelijke verslaving, natuurlijk kan je zeggen "ja maar dan moet je gewoon nee zeggen tegen jezelf, en dan stop je!" maar het punt is dat je niet nee wil zeggen en jezelf smoesjes blijft geven waarom het niet erg zou zijn om het toch maar nog een keer te gebruiken (of het smoesje, oohh het is toch maar geestelijk verslavend
Vertel mij jullie mening hierover!
gr Freak