Nien
Newbie
Beste leden,
Ik ben Nien en ben na wat googelen op deze site terecht gekomen.
Ik heb inmiddels al eea gelezen maar zou graag mijn eigen ervaring met jullie delen om nu eindelijk eens tot een oplossing te komen; in eerste instantie voor mijn kinderen en ik. Hopelijk op termijn voor mijn partner en de vader van mijn kinderen.
Kort door de bocht; mijn partner is verslaafd aan ghb en weed (hetgeen hij al 20 jaar doet). Vooral dat eerste heeft mijn en mijn kinderen ons leven behoorlijk beïnvloed -stuk gemaakt- en dat gebeurt nog steeds. Hoe dit ooit is begonnen: mijn partner en ik zijn een periode van 2 jaar uit elkaar geweest (na 13 jaar samen) maar nu sinds een jaar wonen we weer bij elkaar in één huis. In die periode van 2 jaar heeft hij het zwaar gehad (ik ook, vergis je niet) maar hij is destijds begonnen met dagelijks gebruik van ghb. Ghb was ons niet onbekend. Wij hebben dit gezamenlijk tijdens uitgaan en op avondjes met vrienden ontdekt. Voor mij is dit altijd een soort van delicatesse geweest; soms in de weekenden. En nu inmiddels al jaren niet meer gebruikt. Mijn partner is hier in een moeilijke periode verder meegegaan. Hij heeft uiteindelijk het punt bereikt waarin hij dat dagelijks doet en wel om de zoveel uur. Op zijn werk ook tijdens vergaderingen in een flesje jus d'orange... Vele gesprekken hebben wij gehad; hij ziet het licht, dit kan niet zo verder claimt hij. Helaas zijn wij nu 3 jaar verder en heeft het licht hem nog niet bereikt kennelijk. En helaas... Er gaan perioden voorbij waarbij het lijkt dat het goed gaat maar helaas moet ik hem dan weer betrappen op een leugen en het tegendeel. Van zwaar out gaan, liegen en bedriegen, kinderen die mij berichten sturen dat ze bang voor hem zijn want papa doet raar. Het houdt niet op. Ik kan blijven praten, op mijn kop staan, op zijn verantwoordelijkheden aanspreken, het risico enz enz. Ik moet elke weer ervaren dat de ghb de overhand heeft genomen. Meerdere malen betrap ik hem, terwijl hij stellig roept niks (meer) te doen. Maar desondanks toch je partner keer op keer weer spastisch op de bank aan te treffen omdat je van boven hoort dat hij ligt te kreunen en te schelden, dit heeft nu echt zijn tol geëist. Ik ga er emotioneel aan onder door. Ik ga kapot hieraan. Zijn woede elke dag naar mij toe, zijn emotionele chantage, zijn scheldpartijen naar mij toe want ik ben die domme egoïstische kuth... Hij wijst constant zijn vinger naar mij; ik ben de boosdoener door mijn gedrag naar hem en niet hij. Het moet stoppen maar met een gezin met kinderen is dit niet simpelweg vertrekken. Ik sta in zijn schaduw, zijn houding en zijn wil is wet. Hij dreigt mij stuk te maken als ik dit wereldkundig maak, scheldt en verdraait de hele situatie. Ondanks dat alles in mij schreeuwt hier moet je samen met de kinderen uit, ga weg, voel ik mij gevangen. Hij wilt geen hulp, hij kan het echt wel zelf. Dit roept hij inmiddels al jaren... Ik hoop hier hulp te vinden, tips om mijzelf weer sterk te maken want ik trek dit niet meer!! Alvast bedankt voor jullie reactie!
Ik ben Nien en ben na wat googelen op deze site terecht gekomen.
Ik heb inmiddels al eea gelezen maar zou graag mijn eigen ervaring met jullie delen om nu eindelijk eens tot een oplossing te komen; in eerste instantie voor mijn kinderen en ik. Hopelijk op termijn voor mijn partner en de vader van mijn kinderen.
Kort door de bocht; mijn partner is verslaafd aan ghb en weed (hetgeen hij al 20 jaar doet). Vooral dat eerste heeft mijn en mijn kinderen ons leven behoorlijk beïnvloed -stuk gemaakt- en dat gebeurt nog steeds. Hoe dit ooit is begonnen: mijn partner en ik zijn een periode van 2 jaar uit elkaar geweest (na 13 jaar samen) maar nu sinds een jaar wonen we weer bij elkaar in één huis. In die periode van 2 jaar heeft hij het zwaar gehad (ik ook, vergis je niet) maar hij is destijds begonnen met dagelijks gebruik van ghb. Ghb was ons niet onbekend. Wij hebben dit gezamenlijk tijdens uitgaan en op avondjes met vrienden ontdekt. Voor mij is dit altijd een soort van delicatesse geweest; soms in de weekenden. En nu inmiddels al jaren niet meer gebruikt. Mijn partner is hier in een moeilijke periode verder meegegaan. Hij heeft uiteindelijk het punt bereikt waarin hij dat dagelijks doet en wel om de zoveel uur. Op zijn werk ook tijdens vergaderingen in een flesje jus d'orange... Vele gesprekken hebben wij gehad; hij ziet het licht, dit kan niet zo verder claimt hij. Helaas zijn wij nu 3 jaar verder en heeft het licht hem nog niet bereikt kennelijk. En helaas... Er gaan perioden voorbij waarbij het lijkt dat het goed gaat maar helaas moet ik hem dan weer betrappen op een leugen en het tegendeel. Van zwaar out gaan, liegen en bedriegen, kinderen die mij berichten sturen dat ze bang voor hem zijn want papa doet raar. Het houdt niet op. Ik kan blijven praten, op mijn kop staan, op zijn verantwoordelijkheden aanspreken, het risico enz enz. Ik moet elke weer ervaren dat de ghb de overhand heeft genomen. Meerdere malen betrap ik hem, terwijl hij stellig roept niks (meer) te doen. Maar desondanks toch je partner keer op keer weer spastisch op de bank aan te treffen omdat je van boven hoort dat hij ligt te kreunen en te schelden, dit heeft nu echt zijn tol geëist. Ik ga er emotioneel aan onder door. Ik ga kapot hieraan. Zijn woede elke dag naar mij toe, zijn emotionele chantage, zijn scheldpartijen naar mij toe want ik ben die domme egoïstische kuth... Hij wijst constant zijn vinger naar mij; ik ben de boosdoener door mijn gedrag naar hem en niet hij. Het moet stoppen maar met een gezin met kinderen is dit niet simpelweg vertrekken. Ik sta in zijn schaduw, zijn houding en zijn wil is wet. Hij dreigt mij stuk te maken als ik dit wereldkundig maak, scheldt en verdraait de hele situatie. Ondanks dat alles in mij schreeuwt hier moet je samen met de kinderen uit, ga weg, voel ik mij gevangen. Hij wilt geen hulp, hij kan het echt wel zelf. Dit roept hij inmiddels al jaren... Ik hoop hier hulp te vinden, tips om mijzelf weer sterk te maken want ik trek dit niet meer!! Alvast bedankt voor jullie reactie!
Laatst bewerkt:
