snoepietje
Newbie
Onze nationale feestdag zal ik niet rap vergeten...
Ik had niet echt iets om handen tussen 16u en 22u30 (dan zou ik naar het vuurwerk gaan zien en erna nog iets gaan drinken op de Gentse Feesten)
Daarom vatte ik het plan op om paddo's te rijden en een paar uurtjes gezellig op mijn kamer te trippen met lekkere muziekjes.
Het leek een goed plan...
Tegen 17u30 zat ik lekker alleen op mijn kamer met een bakje mexikaantjes. Mijn huisgenoten waren ingelicht van het feit dat ik even een dutje wilde doen tot 22u30.
Ik nam een appel en chocolade mee, een flesje water en voor enkele uren fijne muziek.
Ik at de paddo's gewoon op, zonder echt veel te kauwen. Ik nam een beetje chocolade (minder dan een halve reep!) voor de smaak.
Jullie gaven me de vorige keer de raad thee te maken, maar vermits dat thuis niet echt praktisch haalbaar is en ik ook niet zwaar wilde trippen besteedde ik geen aandacht aan het eten van de paddo's. Mijn enige doel was immers om even weg te kunnen glijden met de muziek.
In tegenstelling tot mijn vorige twee trips was ik heel relax. In lag bijzonder lekker in bed tegen een paar kussens. Ik hoefde me nergens om te bekommeren, alleen wegglijden op de muziek. En ik gleed... Wonderbaarlijk snel. Ik kreeg een warm gloeiend gevoel en vleide me lekker onder m'n donsdeken. Veel sneller dan de vorige keren raakte ik totaal mijn gevoel voor verhoudingen kwijt. Als ik mijn hand op mijn buik legde leek het mijlenver weg te zakken en ik moest regelmatig even de ogen openen en met mijn handen over mijn lichaam tasten om vast te stellen dat alles nog aaneen hing. Ik kreeg vrij zware hallucinaties met gesloten ogen en ook met de ogen open was alles helemaal anders.
In het begin trok ik me van de buitenwereld niets aan. Zoals gepland lag ik rustig in bed en genoot van de reis met de muziek.
Het is onvoorstelbaar was je allemaal niet hoort zonder paddo's!
De trip werd echter zeer heftig. Het meereizen met de muziek werd beangstigend en ik ging hopeloos op zoek naar geschikte muziek.
Het manipuleren van mijn mp3 speler werd quasi onmogelijk. Ik herinnerde me amper hoe hem te bedienen en de display glowde dat het pijn deed aan de ogen.
Ik knoeide en vond soms wel en soms niet geschikte muziek.
Ik trok meermaals de oortjes uit mijn oren omdat ik te hard werd meegenomen door de muziek.
Ik bleef echter haarfijn de muziek horen, ook al lagen de oortjes heel ver op mijn bed. Precies of er twee nijdige kaboutertjes muziek maakten in mijn bed.
De oortjes terug in mijn oren steken was ook al een hele belevenis. Ik wist amper mijn oorholtes zijn en ze leken zicht mijlen diep in mijn hoofd te bevinden.
Ik zette de mp3 speler ten slotte uit, omdat hij me danig in de war bracht.
Ik merkte toen dat ik veel meer hallucineerde dan de vorige keren. Alle horizontale maten leken groter en de verticale kleiner en de rechte hoeken vervormd. Daardoor kreeg de kamer rond mij een zwaar vervormde indruk. Ik herinner me niet dat dingen bewogen.
Ikzelf was zo wankel dat ik niet rechtop kon staan.
Kleuren zoals bruin en oranje waren dieper, en turkoois en geel bijvoorbeeld waren fluo.
Het allercoolste effect was het feit dat ik een spoor zag van elke beweging. Precies als bij een camera met grote sluitertijd.
Mijn ogen hadden anders ook wel een veel groter diafragma als gewoonlijk
Ik wilde graag dansen met mijn handen omdat ik de sporen die ze trokken zo mooi vond, maar kon daar amper mijn aandacht bijhouden.
Ik begon stilaan het gevoel te krijgen dat ik dik in nesten zat.
Ik kon niet op mijn benen staan, kon mijn aandacht nergens lang bij houden waardoor ik rusteloos werd, slapen was al helemaal uitgesloten en ik begon te vrezen dat ik tegen 22u30 verre van nuchter zou zijn...
Ik moest verschillende keren plassen en daarbij telkens mijn kamer verlaten. Ik had het gevoel dat ik een hels lawaai maakte. Misschien deels terecht omdat ik ontzettend wankelde en deels omdat ik alles zoveel beter hoorde. Mijn huisgenoten maakten ook bedreigend veel lawaai, terwijl het gewoon mijn oren waren die de kleinste ritseling als lawaai ervaarden.
Ik moest me in de badkamer erg motiveren om voort te maken. Ik werd opgeslorpt door alle dingen die ik anders niet zie. Ik zag vooral overal stofjes en pluisjes. Het deed me denken aan die griezelige foto's van zwaar uitvergrootte huisstofmijt.
Ik wilde graag SMSen naar mijn (ex) vriend. We hadden twee dagen ervoor gebroken en ik wilde graag iets liefs sturen, waaruit zou blijken dat ik best wel wat liefs terug kon gebruiken. Ik denk dat ik er een uur over gedaan heb om een zinvolle tekst op het schermpje te krijgen. Ontelbare keren heb ik alles gewist, ben ik in de war geraakt, heb ik proberen wat te rusten, ben ik onder de dekens gekropen, heb ik me rechtop gezet in de hoop dat ik me dan frisser zou voelen,... De biepjes van mijn GSM toetsen werkten verschrikkelijk op mijn zenuwen en ik werd ook bang dat iemand in huis ze zou horen. Daarom zette ik mijn GSM op "stil". Ik lette ontzettend goed op om hem niet per ongeluk uit te schakelen bij dat manoeuvre want ik wist zeker dat ik mijn PINcode niet meer zou weten.
Mijn (ex) vriend antwoordde iets liefs, maar ik voelde me erdoor niet minder hulpeloos.
Ik probeerde mezelf te kalmeren door te denken dat over enkele uren de uitwerking van de paddo's sterk zou verminderd zijn. Maar de klok vertelde me dat de uren gleden en ik kon nog steeds niet recht lopen, laat staan helder denken. Ik probeerde te slapen, het leek me de beste manier om deze hachelijke uren door te komen. Ik kon echter absoluut geen slaap vatten, ik kon eigenlijk gewoon nergens rustig blijven.
Ik herinnerde me de appel die ik had meegenomen. Ik at hem met grote happen op. Omdat mijn coördinatie om zeep was en elke hap groter uitviel dan gepland, maar ook omdat ik hoopte dat het eten in mijn maag de werking van de paddo's zou verminderen. Even leek ik een helder moment te hebben, maar al snel sloeg dat weer over in opperste verwarring.
Ik raakte in paniek bij de gedachte dat iemand de kamer zou binnen komen. Het gezicht van mij naakt en verward op mijn bed met een klokhuis in de hand leek me heel erg compromitterend. Ik vond er niets beters op dat het klokhuis door het raam te keilen (aan de straatkant)... Ik vond de doffe plets beneden wel grappig.
Het verloop van mijn trip begon me stilaan echt ongerust te maken. 22u30 kwam nabij en ik was nog zo ontzettend scheef.
Ik dacht eraan even hulp te halen thuis, maar dat leek me algauw een heel slecht plan. Ik zou netelige vragen moeten beantwoorden gesteld door mensen die niets van paddo's afweten. Ik zou heel snel veel meer in de problemen zitten dan ervoor.
Ik kreeg ondertussen honger of althans het gevoel dat ik zou gaan flauwvallen, wat bij mij meestel teken is van honger.
De enige persoon waar ik bij terecht kon was mijn (ex) vriend. Het was echter helemaal niet de bedoeling hem hierin te betrekken. Ik bedacht dat hij na onze breuk waarschijnlijk flink zou hebben zitten blowen en mentaal niet echt klaar zou zijn om een bad trip te begeleiden.
Ik probeerde allerhande tekstjes op mijn GSM te krijgen, maar werd me bewust dat ik zou moeten vertellen dat ik paddo's had genomen, wilde ik geholpen worden.
Het woord "paddo's" koste me ontzettend veel moeite, vermits het niet in het woordenboek van mijn GSM zat. Het werd een heel geknoei waarbij ik tientallen keren het hele bericht wiste en mezelf probeerde te overtuigen het einde van de trip rustig alleen af te wachten.
Uiteindelijk SMSte ik een pathetische "help ik heb paddo's genomen". Toen het berichtje weg was kon ik mezelf niet geloven... Ik schaamde me diep om zoveel aandoenlijk gedrag. En tegelijk vond ik het best grappig.
Mijn (ex) vriend belde me op. Gelukkig stond mijn GSM nog steeds op "stil" waardoor het ding niet belde, maar enkel op de display verscheen dat er gebeld werd. Het duurde ff eer het tot me doordrong wat er gebeurde.
Mijn (ex) vriend vroeg of ik een grap maakte of of dit werkelijkheid was. Ik had veel moeite om mijn gedachten te vestigen en om te praten en het werd algauw duidelijk dat het geen grap was. Hij probeerde een aantal relevante elementen te achterhalen zoals "hoeveel", "hoe laat", "welke soort". Ik antwoordde gedwee en vroeg me te helpen tellen wanneer ik weer nuchter zou zijn. Het resultaat was niet echt bemoedigend. Mijn (ex) vriend probeerde me tot rust te brengen met vraagjes zoals "wat staat er allemaal in de kamer?" en "wat heb je vandaag al gedaan?" Ik vond dat ontzettend grappig. Hij is psychiatrisch verpleegkundige en ik voelde me precies een patiënt
Hij slaagde er al bij al in om de situatie minder hopeloos te doen lijken, ook al kon hij bv geen oplossing bieden voor het feit dat ik wilde eten, maar geen eten bij de hand had.
Toen hij voorstelde het gesprek te verbreken en me een uurtje later terug te bellen raakte ik in paniek. Toen realiseerde ik me dat hij mij belde op zijn rekening. Ik stelde voor hem terug te bellen. "Zal dat lukken" vroeg ie nog, en ik volmondig "ja" Het was echter niet evident. Ik moest serieus focussen om mijn (ex) vriend te kunnen bellen. Het lukte uiteindelijk wel. De hele tijd fluisterde ik heel zachtjes omdat ik niet wilde dat iemand me zou horen.
Ik moet tientallen keren "this is fucking scary" en "ik ben veel te scheef" gezegd hebben
Toen het bijna 22:30 was en ik jammerde dat het binnenkort verdacht zou lijken dat ik nog steeds op mijn kamer zat, vond mijn (ex) vriend dat ik best een badje kon nemen. Dat zou de tijd doen passeren, minder verdacht lijken en misschien zou ik er wel wat van opkikkeren. Hij moest me het idee wat aanpraten, maar uiteindelijk had ik voldoende moed om mijn kamer te verlaten.
Nuchter werd ik er niet echt van, maar ik had het in de badkamer erg naar mijn zin.
Ik wankelde nog steeds behoorlijk, maar ik kon wat oefenen in recht lopen.
Het water voelde heerlijk en ik amuseerde me kostelijk met het gekronkel van mijn tenen tegen de badboord. Ik maakte heerlijke golfjes en deed het afgeknapte kettinkje van het stopsel heen en weer slingeren met mijn grote teen. Ik had nog nooit zoveel pret in bad.
Tanden poetsen was een hilarische onderneming. Ik slaagde er amper in tandpasta op mijn borstel te doen en poetsen was al helemaal een opgave. Mijn mond had ongekende hoeken en dieptes. Ik moest erom gniffelen.
Na het bad stelde ik een rugzak samen met alle spullen die ik die avond en nacht mogelijks zou nodig hebben, alsook de verpakking van de paddo's zodat niemand die zou vinden. Ik kleedde me aan en bond mijn haren samen in een slordige paardenstaart want iets anders lukte niet.
Daarna volgde een zware opgave : zonder vallen de trappen afdalen en zo normaal mogelijk melden dat ik tot de volgende middag op stap ging.
Ik wilde graag nog iets eten en had geluk : er waren net frietjes gebakken. Na een paar frietjes, die me heel erg smaakten, protesteerde mijn maag al. Ik zei "nou, ... mijn ogen waren groter dan mijn buik" en gelukkig kreeg ik als antwoord "laat maar op je bord".
Ik was van plan geweest een eindje te stappen met mijn fiets tot de plaats waar ik met mijn (ex) vriend had afgesproken. Maar gezien er volk op straat was, voelde ik me verplicht te fietsen. Ik nam diep adem en startte wiebelend. Mijn fiets leek compleet uit de haak. Maar ik bleef rechtop zitten en voelde een grote opluchting toen mijn (ex) vriend eraan kwam fietsen.
We zijn nog naar het vuurwerk geweest en daarna naar 10daysoff.
Om 3u was ik redelijk kapot en zijn we naar huis gegaan.
Wat een avontuur! Ik kijk al uit naar de volgende keer...
Ik vraag me af waarom ik zoveel harder tripte dan de twee vorige keren.
De paddo's zaten in een andere verpakking. Kan het zijn dat het sterker spul was?
Of is het het feit dat ik helemaal relax was toen ik ze innam?
Toch niet door dat beetje chocolade?
Of is dit gewoon de wet van Murphy?
Ik had niet echt iets om handen tussen 16u en 22u30 (dan zou ik naar het vuurwerk gaan zien en erna nog iets gaan drinken op de Gentse Feesten)
Daarom vatte ik het plan op om paddo's te rijden en een paar uurtjes gezellig op mijn kamer te trippen met lekkere muziekjes.
Het leek een goed plan...
Tegen 17u30 zat ik lekker alleen op mijn kamer met een bakje mexikaantjes. Mijn huisgenoten waren ingelicht van het feit dat ik even een dutje wilde doen tot 22u30.
Ik nam een appel en chocolade mee, een flesje water en voor enkele uren fijne muziek.
Ik at de paddo's gewoon op, zonder echt veel te kauwen. Ik nam een beetje chocolade (minder dan een halve reep!) voor de smaak.
Jullie gaven me de vorige keer de raad thee te maken, maar vermits dat thuis niet echt praktisch haalbaar is en ik ook niet zwaar wilde trippen besteedde ik geen aandacht aan het eten van de paddo's. Mijn enige doel was immers om even weg te kunnen glijden met de muziek.
In tegenstelling tot mijn vorige twee trips was ik heel relax. In lag bijzonder lekker in bed tegen een paar kussens. Ik hoefde me nergens om te bekommeren, alleen wegglijden op de muziek. En ik gleed... Wonderbaarlijk snel. Ik kreeg een warm gloeiend gevoel en vleide me lekker onder m'n donsdeken. Veel sneller dan de vorige keren raakte ik totaal mijn gevoel voor verhoudingen kwijt. Als ik mijn hand op mijn buik legde leek het mijlenver weg te zakken en ik moest regelmatig even de ogen openen en met mijn handen over mijn lichaam tasten om vast te stellen dat alles nog aaneen hing. Ik kreeg vrij zware hallucinaties met gesloten ogen en ook met de ogen open was alles helemaal anders.
In het begin trok ik me van de buitenwereld niets aan. Zoals gepland lag ik rustig in bed en genoot van de reis met de muziek.
Het is onvoorstelbaar was je allemaal niet hoort zonder paddo's!
De trip werd echter zeer heftig. Het meereizen met de muziek werd beangstigend en ik ging hopeloos op zoek naar geschikte muziek.
Het manipuleren van mijn mp3 speler werd quasi onmogelijk. Ik herinnerde me amper hoe hem te bedienen en de display glowde dat het pijn deed aan de ogen.
Ik knoeide en vond soms wel en soms niet geschikte muziek.
Ik trok meermaals de oortjes uit mijn oren omdat ik te hard werd meegenomen door de muziek.
Ik bleef echter haarfijn de muziek horen, ook al lagen de oortjes heel ver op mijn bed. Precies of er twee nijdige kaboutertjes muziek maakten in mijn bed.
De oortjes terug in mijn oren steken was ook al een hele belevenis. Ik wist amper mijn oorholtes zijn en ze leken zicht mijlen diep in mijn hoofd te bevinden.
Ik zette de mp3 speler ten slotte uit, omdat hij me danig in de war bracht.
Ik merkte toen dat ik veel meer hallucineerde dan de vorige keren. Alle horizontale maten leken groter en de verticale kleiner en de rechte hoeken vervormd. Daardoor kreeg de kamer rond mij een zwaar vervormde indruk. Ik herinner me niet dat dingen bewogen.
Ikzelf was zo wankel dat ik niet rechtop kon staan.
Kleuren zoals bruin en oranje waren dieper, en turkoois en geel bijvoorbeeld waren fluo.
Het allercoolste effect was het feit dat ik een spoor zag van elke beweging. Precies als bij een camera met grote sluitertijd.
Mijn ogen hadden anders ook wel een veel groter diafragma als gewoonlijk
Ik wilde graag dansen met mijn handen omdat ik de sporen die ze trokken zo mooi vond, maar kon daar amper mijn aandacht bijhouden.
Ik begon stilaan het gevoel te krijgen dat ik dik in nesten zat.
Ik kon niet op mijn benen staan, kon mijn aandacht nergens lang bij houden waardoor ik rusteloos werd, slapen was al helemaal uitgesloten en ik begon te vrezen dat ik tegen 22u30 verre van nuchter zou zijn...
Ik moest verschillende keren plassen en daarbij telkens mijn kamer verlaten. Ik had het gevoel dat ik een hels lawaai maakte. Misschien deels terecht omdat ik ontzettend wankelde en deels omdat ik alles zoveel beter hoorde. Mijn huisgenoten maakten ook bedreigend veel lawaai, terwijl het gewoon mijn oren waren die de kleinste ritseling als lawaai ervaarden.
Ik moest me in de badkamer erg motiveren om voort te maken. Ik werd opgeslorpt door alle dingen die ik anders niet zie. Ik zag vooral overal stofjes en pluisjes. Het deed me denken aan die griezelige foto's van zwaar uitvergrootte huisstofmijt.
Ik wilde graag SMSen naar mijn (ex) vriend. We hadden twee dagen ervoor gebroken en ik wilde graag iets liefs sturen, waaruit zou blijken dat ik best wel wat liefs terug kon gebruiken. Ik denk dat ik er een uur over gedaan heb om een zinvolle tekst op het schermpje te krijgen. Ontelbare keren heb ik alles gewist, ben ik in de war geraakt, heb ik proberen wat te rusten, ben ik onder de dekens gekropen, heb ik me rechtop gezet in de hoop dat ik me dan frisser zou voelen,... De biepjes van mijn GSM toetsen werkten verschrikkelijk op mijn zenuwen en ik werd ook bang dat iemand in huis ze zou horen. Daarom zette ik mijn GSM op "stil". Ik lette ontzettend goed op om hem niet per ongeluk uit te schakelen bij dat manoeuvre want ik wist zeker dat ik mijn PINcode niet meer zou weten.
Mijn (ex) vriend antwoordde iets liefs, maar ik voelde me erdoor niet minder hulpeloos.
Ik probeerde mezelf te kalmeren door te denken dat over enkele uren de uitwerking van de paddo's sterk zou verminderd zijn. Maar de klok vertelde me dat de uren gleden en ik kon nog steeds niet recht lopen, laat staan helder denken. Ik probeerde te slapen, het leek me de beste manier om deze hachelijke uren door te komen. Ik kon echter absoluut geen slaap vatten, ik kon eigenlijk gewoon nergens rustig blijven.
Ik herinnerde me de appel die ik had meegenomen. Ik at hem met grote happen op. Omdat mijn coördinatie om zeep was en elke hap groter uitviel dan gepland, maar ook omdat ik hoopte dat het eten in mijn maag de werking van de paddo's zou verminderen. Even leek ik een helder moment te hebben, maar al snel sloeg dat weer over in opperste verwarring.
Ik raakte in paniek bij de gedachte dat iemand de kamer zou binnen komen. Het gezicht van mij naakt en verward op mijn bed met een klokhuis in de hand leek me heel erg compromitterend. Ik vond er niets beters op dat het klokhuis door het raam te keilen (aan de straatkant)... Ik vond de doffe plets beneden wel grappig.
Het verloop van mijn trip begon me stilaan echt ongerust te maken. 22u30 kwam nabij en ik was nog zo ontzettend scheef.
Ik dacht eraan even hulp te halen thuis, maar dat leek me algauw een heel slecht plan. Ik zou netelige vragen moeten beantwoorden gesteld door mensen die niets van paddo's afweten. Ik zou heel snel veel meer in de problemen zitten dan ervoor.
Ik kreeg ondertussen honger of althans het gevoel dat ik zou gaan flauwvallen, wat bij mij meestel teken is van honger.
De enige persoon waar ik bij terecht kon was mijn (ex) vriend. Het was echter helemaal niet de bedoeling hem hierin te betrekken. Ik bedacht dat hij na onze breuk waarschijnlijk flink zou hebben zitten blowen en mentaal niet echt klaar zou zijn om een bad trip te begeleiden.
Ik probeerde allerhande tekstjes op mijn GSM te krijgen, maar werd me bewust dat ik zou moeten vertellen dat ik paddo's had genomen, wilde ik geholpen worden.
Het woord "paddo's" koste me ontzettend veel moeite, vermits het niet in het woordenboek van mijn GSM zat. Het werd een heel geknoei waarbij ik tientallen keren het hele bericht wiste en mezelf probeerde te overtuigen het einde van de trip rustig alleen af te wachten.
Uiteindelijk SMSte ik een pathetische "help ik heb paddo's genomen". Toen het berichtje weg was kon ik mezelf niet geloven... Ik schaamde me diep om zoveel aandoenlijk gedrag. En tegelijk vond ik het best grappig.
Mijn (ex) vriend belde me op. Gelukkig stond mijn GSM nog steeds op "stil" waardoor het ding niet belde, maar enkel op de display verscheen dat er gebeld werd. Het duurde ff eer het tot me doordrong wat er gebeurde.
Mijn (ex) vriend vroeg of ik een grap maakte of of dit werkelijkheid was. Ik had veel moeite om mijn gedachten te vestigen en om te praten en het werd algauw duidelijk dat het geen grap was. Hij probeerde een aantal relevante elementen te achterhalen zoals "hoeveel", "hoe laat", "welke soort". Ik antwoordde gedwee en vroeg me te helpen tellen wanneer ik weer nuchter zou zijn. Het resultaat was niet echt bemoedigend. Mijn (ex) vriend probeerde me tot rust te brengen met vraagjes zoals "wat staat er allemaal in de kamer?" en "wat heb je vandaag al gedaan?" Ik vond dat ontzettend grappig. Hij is psychiatrisch verpleegkundige en ik voelde me precies een patiënt
Hij slaagde er al bij al in om de situatie minder hopeloos te doen lijken, ook al kon hij bv geen oplossing bieden voor het feit dat ik wilde eten, maar geen eten bij de hand had.
Toen hij voorstelde het gesprek te verbreken en me een uurtje later terug te bellen raakte ik in paniek. Toen realiseerde ik me dat hij mij belde op zijn rekening. Ik stelde voor hem terug te bellen. "Zal dat lukken" vroeg ie nog, en ik volmondig "ja" Het was echter niet evident. Ik moest serieus focussen om mijn (ex) vriend te kunnen bellen. Het lukte uiteindelijk wel. De hele tijd fluisterde ik heel zachtjes omdat ik niet wilde dat iemand me zou horen.
Ik moet tientallen keren "this is fucking scary" en "ik ben veel te scheef" gezegd hebben
Toen het bijna 22:30 was en ik jammerde dat het binnenkort verdacht zou lijken dat ik nog steeds op mijn kamer zat, vond mijn (ex) vriend dat ik best een badje kon nemen. Dat zou de tijd doen passeren, minder verdacht lijken en misschien zou ik er wel wat van opkikkeren. Hij moest me het idee wat aanpraten, maar uiteindelijk had ik voldoende moed om mijn kamer te verlaten.
Nuchter werd ik er niet echt van, maar ik had het in de badkamer erg naar mijn zin.
Ik wankelde nog steeds behoorlijk, maar ik kon wat oefenen in recht lopen.
Het water voelde heerlijk en ik amuseerde me kostelijk met het gekronkel van mijn tenen tegen de badboord. Ik maakte heerlijke golfjes en deed het afgeknapte kettinkje van het stopsel heen en weer slingeren met mijn grote teen. Ik had nog nooit zoveel pret in bad.
Tanden poetsen was een hilarische onderneming. Ik slaagde er amper in tandpasta op mijn borstel te doen en poetsen was al helemaal een opgave. Mijn mond had ongekende hoeken en dieptes. Ik moest erom gniffelen.
Na het bad stelde ik een rugzak samen met alle spullen die ik die avond en nacht mogelijks zou nodig hebben, alsook de verpakking van de paddo's zodat niemand die zou vinden. Ik kleedde me aan en bond mijn haren samen in een slordige paardenstaart want iets anders lukte niet.
Daarna volgde een zware opgave : zonder vallen de trappen afdalen en zo normaal mogelijk melden dat ik tot de volgende middag op stap ging.
Ik wilde graag nog iets eten en had geluk : er waren net frietjes gebakken. Na een paar frietjes, die me heel erg smaakten, protesteerde mijn maag al. Ik zei "nou, ... mijn ogen waren groter dan mijn buik" en gelukkig kreeg ik als antwoord "laat maar op je bord".
Ik was van plan geweest een eindje te stappen met mijn fiets tot de plaats waar ik met mijn (ex) vriend had afgesproken. Maar gezien er volk op straat was, voelde ik me verplicht te fietsen. Ik nam diep adem en startte wiebelend. Mijn fiets leek compleet uit de haak. Maar ik bleef rechtop zitten en voelde een grote opluchting toen mijn (ex) vriend eraan kwam fietsen.
We zijn nog naar het vuurwerk geweest en daarna naar 10daysoff.
Om 3u was ik redelijk kapot en zijn we naar huis gegaan.
Wat een avontuur!
Ik kijk al uit naar de volgende keer...Ik vraag me af waarom ik zoveel harder tripte dan de twee vorige keren.
De paddo's zaten in een andere verpakking. Kan het zijn dat het sterker spul was?
Of is het het feit dat ik helemaal relax was toen ik ze innam?
Toch niet door dat beetje chocolade?
Of is dit gewoon de wet van Murphy?
