Tijd: 15:30 Vrijdag 22/02/2007
Locatie: Mijn huis + Woonplaats
Trippers: 2 (ik en D)
Sitters: 0
Drug: Equadoriaanse paddo's 30 gram
Het was eindelijk die vrijdag. Mijn ouders waren de dag er voor, voor een paar dagen op vakantie gegaan en ik had dus het rijk voor mij alleen. Die dag gelijk naar de stad om 3 porties equadoriaanse paddo's te halen en een flinke zak wiet. Nadat we het feest donderdag een beetje ingeleid hadden en ik de hele vrijdag gebruikte om te vasten voor de trip was het eindelijk zo ver. Hoewel ik mij normaal niet zo strikt houdt aan het vasten, had ik nu 7,5 uur van tevoren niets gegeten, en dat was te merken.
Rond 15:30 was alles opgezet. Meerdere kamers waren zo tripbaar mogelijk ingericht en de paddo's konden gegeten worden. Hoewel de paddo's nog steeds ranzig smaakten was het nu al een stuk minder erg dan de vorige keren (misschien vind ik ze ooit lekker...). Toen ze eenmaal op waren gingen we even in de tuin zitten om een lekker jointje te roken en na 10 minuten begon ik al een gigantische bodyload te voelen. D voelde nog niet veel van de paddo's, maar na nog een paar hijsen van de joint begon hij het ook te voelen. We hadden opeens geen zin meer om hem op te roken en we gingen naar binnen. Daar lag het begin van een enorm heftige trip. Dit was anders dan dat we ooit meegemaakt hebben. Hoewel we 5 keer eerder paddo's gedaan hebben was dit enorm heftig. De boeken in de boekenkast werden ongelofelijk 3d, alle kleuren werden super intens en de wereld werd langzaam aan flarden gescheurd. De stevige visuals en beginnende mindfuck werden allemaal een beetje teveel voor D en hij begon een beetje bad te gaan. Ik wist dat hoewel ik zelf ook zwaar begon te trippen, het mijn taak was om alles in goede banen te leiden en zo rustig mogelijk te reageren. Ik maakte wat eten, gaf hem wat drinken en vertelde hem dat alles wel goed zou komen. Hoewel het al iets beter ging voelde hij zich nog steeds opgesloten in mijn huis en we gingen dus maar naar buiten, naar een nabij gelegen natuurgebied.
Toen ik eenmaal buiten was begon de wereld zich volledig te desintegreren. Ik maakte hele stukken lopen niet meer mee, het was alsof ik me door de wereld heen teleporteerde. Wanneer ik voor me uit keek, leek de straat oneindig lang te duren maar wanneer ik dan naar achteren keek, bleek dat ik een ongelofelijk eind had gelopen. Maar hoewel dit al behoorlijk vaag was, waren we nog lang niet op het hoogtepunt. Toen we het natuurgebied naderde begon alles te vervormen. Bomen waren levende wezens met tentakels geworden, hoewel ik dit altijd heb met paddo's leek het nu alsof ik echt tot hun wereld toe getreden was. Ik werd absoluut overvallen door de enorm heftige effecten. Het was niet zoals andere trips, waar alleen bepaalde dingen anders waren of vervormden. Nee, alles was anders, ik herkende absoluut niets meer en ik was er van overtuigd dat ik in een totaal andere dimensie aanwezig was. Toen we in het natuurgebied waren werd alles nog heftiger. Ik liep over een grasveld dat de aller mooiste kleur groen had die ik ooit heb gezien. Maar het leek alsof het gras, de lucht, de auto's en het water allemaal losse delen waren die zweefden in een oneindige ruimte. De delen leken over elkaar heen te schuiven en het deed me allemaal denken aan een schilderij dat ik ooit gezien heb (vooral toen ik naar weilanden met schapen keek).
Gelukkig ging het met D weer een stuk beter toen we in het natuurgebied liepen en ik hem een beetje uitgelegd had, dat het veranderen van de wereld juist was wat we wilden bereiken. Ik was erg blij dat het weer goed ging, want ik vraag me af of ik zelf ook niet bad was gegaan wanneer dit niet wat gebeurt. Uit man en macht probeerden we nu weer terug te komen bij mijn huis, maar we maakten enorm vreemde dingen mee. We moesten een weg oversteken die gevuld was met tientallen vreemde voertuigen die een heel hoog brommend geluid maakten, dit bleken auto's te zijn. Na succesvol niet aangereden te zijn viel het me op dat huizen er niet stonden maar gewoon naast me bleken te spawnen. Ik liep en ik zag hoe de wereld voor me opgebouwd werd door huizen die aan kwamen vliegen en dergelijke. Ook mensen leken opeens uit het niets te verschijnen, er waren plaatsen waar ik keek en niemand zag, en wanneer ik 1 seconde later keek stond daar opeens iemand.
Er waren constant een paar gedachtes centraal in mijn hoofd. Hoe zien andere mensen deze wereld? Ben ik geestelijk gestoord geworden en kom ik hier eigenlijk nog wel uit? Hoewel ik door al mijn kennis diep in mijn hart wist dat alles over zou gaan na een bepaalde tijd (bleef ik ook tegen mezelf zeggen), leek tijd opeens super random te zijn. Ik wist dat het ongeveer na een uurtje of 6 over zou gaan, maar de minuten leken uren te duren. Toen D zijn jas midden op straat begon uit te trekken omdat hij het ongelofelijk warm zou hebben vond ik dat het echt het beste was om naar mijn huis terug te keren, hoe freaky dat ook leek.
Eenmaal thuis aan te komen wist ik absoluut helemaal niets meer van de normale wereld. Al mijn herinneringen aan vroeger waren weg en ik kon met geen mogelijkheid bedenken hoe een normale wereld er uit zag. Nu leek de tijd helemaal willekeurig te zijn. Soms was ik uren aan het denken en was er in werkelijkheid nog maar 5 minuten voorbij en dan opeens was er een half uur voorbij. Ook ruimte was totaal willekeurig geworden. Het ene moment was iets 10 centimeter, het andere moment 50 centimeter. Proporties werden uit zijn verband gerukt en vormen werden uitgeveegd. Intussen bleven we harder gaan en ik had het gevoel dat ik absoluut alles in het universum begreep. Ik analyseerde mijn leven en het leven van de huidige Nederlandse samenleving. Opeens was het niet meer zo vanzelf sprekend dat overal huizen stonden en dat het normaal was om naar school te gaan of te studeren. Ik had het gevoel dat ik mijn leven een hele andere wending kon geven en dat ik afstand van de normale wereld doen. Toen ik aanvaard had dat het misschien niet erg was om voor altijd in deze wereld te blijven zitten ging het gelijk een stuk beter. Ik moest nog steeds 'vechten' om niet totaal verzwolgen te worden door de vragen en de super heftige bodyhigh, maar ik had er wel een stuk meer vrede mee. Ook bij D ging het nu weer een stuk beter en we konden nu alles lekker over ons heen laten komen.
Op sommige momenten leek het alsof we communiceerden zonder dat er daadwerkelijk dingen gezegd werden. We communiceerde telepatisch met elkaar. Dit werd op een gegeven moment zo 'erg' dat ik er heilig van overtuigd was dat D een deel van mijn gedachte was. Ik was er opeens niet meer zo zeker van dat hij een andere 'persoon' was, maar ik had het gevoel dat hij een deel van MIJN dimensie en gedachtenwereld was. De enige reden waardoor ik nog een klein beetje het gevoel had dat hij iemand anders was, was omdat hij er anders uit zag. Het was nu ongeveer 6 uur en de trip was nu wel een beetje op zijn piek. Ik had geen enkele controle meer over mijn gedachten of mezelf en ik lag een beetje op de bank, alles over me heen te laten komen. Ik vroeg me af, hoe ik in godsnaam ooit weer terug kon naar de echte wereld. Ik wist nog net mijn naam, maar voor de rest absoluut niets meer. Ik vroeg me af of er een bepaalde entiteit kwam die alle natuurweten weer zou herstellen en sommige dingen weer absoluut zou maken (zoals ruimte...).
Uiteindelijk is het allemaal toch weer op zijn pootjes terecht gekomen en ben ik het besef van de echte wereld weer gaan krijgen. Ik heb geen idee hoe of wanneer dit gebeurt is, maar na een tijd snapte ik weer wat van de echte wereld en werden de effecten een stuk minder. Alles wat nu nog restte was een enorm lang gesprek met D over what the fuck we allemaal meegemaakt hadden in de afgelopen 4 uur (het was intussen 19:30).
Achteraf gezien ben ik heel blij dat ik deze ervaring heb meegemaakt. Ik had nooit verwacht dat paddo's zo ongelofelijk sterk konden zijn. Hoewel dit mijn 5e paddotrip was en ik al een keer eerder de zelfde hoeveelheid equadoriaanse paddo's op heb (die toen helemaal niet werkten), was dit de eerste keer dat ik mij strikt aan het vasten heb gehouden en ik denk dat, dat een boel heeft geholpen. Aan het begin was ik beangstigd door de enorme vragen en de onherkenbaarheid van de wereld, maar toen ik dit geaccepteerd had, was ik klaar voor de ontdekkingstocht door mijn geest. Wel was ik blij dat ik al enkele jaren alles wat er over drugs valt te lezen ook daadwerkelijk heb gelezen, zodat ik in ieder geval met wat feiten en kennis wist hoe ik moest reageren op andere mensen die bad gaan. Maar al deze kennis kon me niet voorbereiden op de mentale klap die het geeft wanneer, de totale wereld uit elkaar werd gerukt en alles desintegreert. Nu nog even bedenken wat we met dat laatste portie ga doen
Door Shokora 22-02-2007
Achteraf gezien was het misschien niet zo slim om naar buiten te gaan in deze staat. Maar binnenblijven zou waarschijnlijk voor een enorm bad trip hebben gezorgd.
Locatie: Mijn huis + Woonplaats
Trippers: 2 (ik en D)
Sitters: 0
Drug: Equadoriaanse paddo's 30 gram
Het was eindelijk die vrijdag. Mijn ouders waren de dag er voor, voor een paar dagen op vakantie gegaan en ik had dus het rijk voor mij alleen. Die dag gelijk naar de stad om 3 porties equadoriaanse paddo's te halen en een flinke zak wiet. Nadat we het feest donderdag een beetje ingeleid hadden en ik de hele vrijdag gebruikte om te vasten voor de trip was het eindelijk zo ver. Hoewel ik mij normaal niet zo strikt houdt aan het vasten, had ik nu 7,5 uur van tevoren niets gegeten, en dat was te merken.
Rond 15:30 was alles opgezet. Meerdere kamers waren zo tripbaar mogelijk ingericht en de paddo's konden gegeten worden. Hoewel de paddo's nog steeds ranzig smaakten was het nu al een stuk minder erg dan de vorige keren (misschien vind ik ze ooit lekker...). Toen ze eenmaal op waren gingen we even in de tuin zitten om een lekker jointje te roken en na 10 minuten begon ik al een gigantische bodyload te voelen. D voelde nog niet veel van de paddo's, maar na nog een paar hijsen van de joint begon hij het ook te voelen. We hadden opeens geen zin meer om hem op te roken en we gingen naar binnen. Daar lag het begin van een enorm heftige trip. Dit was anders dan dat we ooit meegemaakt hebben. Hoewel we 5 keer eerder paddo's gedaan hebben was dit enorm heftig. De boeken in de boekenkast werden ongelofelijk 3d, alle kleuren werden super intens en de wereld werd langzaam aan flarden gescheurd. De stevige visuals en beginnende mindfuck werden allemaal een beetje teveel voor D en hij begon een beetje bad te gaan. Ik wist dat hoewel ik zelf ook zwaar begon te trippen, het mijn taak was om alles in goede banen te leiden en zo rustig mogelijk te reageren. Ik maakte wat eten, gaf hem wat drinken en vertelde hem dat alles wel goed zou komen. Hoewel het al iets beter ging voelde hij zich nog steeds opgesloten in mijn huis en we gingen dus maar naar buiten, naar een nabij gelegen natuurgebied.
Toen ik eenmaal buiten was begon de wereld zich volledig te desintegreren. Ik maakte hele stukken lopen niet meer mee, het was alsof ik me door de wereld heen teleporteerde. Wanneer ik voor me uit keek, leek de straat oneindig lang te duren maar wanneer ik dan naar achteren keek, bleek dat ik een ongelofelijk eind had gelopen. Maar hoewel dit al behoorlijk vaag was, waren we nog lang niet op het hoogtepunt. Toen we het natuurgebied naderde begon alles te vervormen. Bomen waren levende wezens met tentakels geworden, hoewel ik dit altijd heb met paddo's leek het nu alsof ik echt tot hun wereld toe getreden was. Ik werd absoluut overvallen door de enorm heftige effecten. Het was niet zoals andere trips, waar alleen bepaalde dingen anders waren of vervormden. Nee, alles was anders, ik herkende absoluut niets meer en ik was er van overtuigd dat ik in een totaal andere dimensie aanwezig was. Toen we in het natuurgebied waren werd alles nog heftiger. Ik liep over een grasveld dat de aller mooiste kleur groen had die ik ooit heb gezien. Maar het leek alsof het gras, de lucht, de auto's en het water allemaal losse delen waren die zweefden in een oneindige ruimte. De delen leken over elkaar heen te schuiven en het deed me allemaal denken aan een schilderij dat ik ooit gezien heb (vooral toen ik naar weilanden met schapen keek).
Gelukkig ging het met D weer een stuk beter toen we in het natuurgebied liepen en ik hem een beetje uitgelegd had, dat het veranderen van de wereld juist was wat we wilden bereiken. Ik was erg blij dat het weer goed ging, want ik vraag me af of ik zelf ook niet bad was gegaan wanneer dit niet wat gebeurt. Uit man en macht probeerden we nu weer terug te komen bij mijn huis, maar we maakten enorm vreemde dingen mee. We moesten een weg oversteken die gevuld was met tientallen vreemde voertuigen die een heel hoog brommend geluid maakten, dit bleken auto's te zijn. Na succesvol niet aangereden te zijn viel het me op dat huizen er niet stonden maar gewoon naast me bleken te spawnen. Ik liep en ik zag hoe de wereld voor me opgebouwd werd door huizen die aan kwamen vliegen en dergelijke. Ook mensen leken opeens uit het niets te verschijnen, er waren plaatsen waar ik keek en niemand zag, en wanneer ik 1 seconde later keek stond daar opeens iemand.
Er waren constant een paar gedachtes centraal in mijn hoofd. Hoe zien andere mensen deze wereld? Ben ik geestelijk gestoord geworden en kom ik hier eigenlijk nog wel uit? Hoewel ik door al mijn kennis diep in mijn hart wist dat alles over zou gaan na een bepaalde tijd (bleef ik ook tegen mezelf zeggen), leek tijd opeens super random te zijn. Ik wist dat het ongeveer na een uurtje of 6 over zou gaan, maar de minuten leken uren te duren. Toen D zijn jas midden op straat begon uit te trekken omdat hij het ongelofelijk warm zou hebben vond ik dat het echt het beste was om naar mijn huis terug te keren, hoe freaky dat ook leek.
Eenmaal thuis aan te komen wist ik absoluut helemaal niets meer van de normale wereld. Al mijn herinneringen aan vroeger waren weg en ik kon met geen mogelijkheid bedenken hoe een normale wereld er uit zag. Nu leek de tijd helemaal willekeurig te zijn. Soms was ik uren aan het denken en was er in werkelijkheid nog maar 5 minuten voorbij en dan opeens was er een half uur voorbij. Ook ruimte was totaal willekeurig geworden. Het ene moment was iets 10 centimeter, het andere moment 50 centimeter. Proporties werden uit zijn verband gerukt en vormen werden uitgeveegd. Intussen bleven we harder gaan en ik had het gevoel dat ik absoluut alles in het universum begreep. Ik analyseerde mijn leven en het leven van de huidige Nederlandse samenleving. Opeens was het niet meer zo vanzelf sprekend dat overal huizen stonden en dat het normaal was om naar school te gaan of te studeren. Ik had het gevoel dat ik mijn leven een hele andere wending kon geven en dat ik afstand van de normale wereld doen. Toen ik aanvaard had dat het misschien niet erg was om voor altijd in deze wereld te blijven zitten ging het gelijk een stuk beter. Ik moest nog steeds 'vechten' om niet totaal verzwolgen te worden door de vragen en de super heftige bodyhigh, maar ik had er wel een stuk meer vrede mee. Ook bij D ging het nu weer een stuk beter en we konden nu alles lekker over ons heen laten komen.
Op sommige momenten leek het alsof we communiceerden zonder dat er daadwerkelijk dingen gezegd werden. We communiceerde telepatisch met elkaar. Dit werd op een gegeven moment zo 'erg' dat ik er heilig van overtuigd was dat D een deel van mijn gedachte was. Ik was er opeens niet meer zo zeker van dat hij een andere 'persoon' was, maar ik had het gevoel dat hij een deel van MIJN dimensie en gedachtenwereld was. De enige reden waardoor ik nog een klein beetje het gevoel had dat hij iemand anders was, was omdat hij er anders uit zag. Het was nu ongeveer 6 uur en de trip was nu wel een beetje op zijn piek. Ik had geen enkele controle meer over mijn gedachten of mezelf en ik lag een beetje op de bank, alles over me heen te laten komen. Ik vroeg me af, hoe ik in godsnaam ooit weer terug kon naar de echte wereld. Ik wist nog net mijn naam, maar voor de rest absoluut niets meer. Ik vroeg me af of er een bepaalde entiteit kwam die alle natuurweten weer zou herstellen en sommige dingen weer absoluut zou maken (zoals ruimte...).
Uiteindelijk is het allemaal toch weer op zijn pootjes terecht gekomen en ben ik het besef van de echte wereld weer gaan krijgen. Ik heb geen idee hoe of wanneer dit gebeurt is, maar na een tijd snapte ik weer wat van de echte wereld en werden de effecten een stuk minder. Alles wat nu nog restte was een enorm lang gesprek met D over what the fuck we allemaal meegemaakt hadden in de afgelopen 4 uur (het was intussen 19:30).
Achteraf gezien ben ik heel blij dat ik deze ervaring heb meegemaakt. Ik had nooit verwacht dat paddo's zo ongelofelijk sterk konden zijn. Hoewel dit mijn 5e paddotrip was en ik al een keer eerder de zelfde hoeveelheid equadoriaanse paddo's op heb (die toen helemaal niet werkten), was dit de eerste keer dat ik mij strikt aan het vasten heb gehouden en ik denk dat, dat een boel heeft geholpen. Aan het begin was ik beangstigd door de enorme vragen en de onherkenbaarheid van de wereld, maar toen ik dit geaccepteerd had, was ik klaar voor de ontdekkingstocht door mijn geest. Wel was ik blij dat ik al enkele jaren alles wat er over drugs valt te lezen ook daadwerkelijk heb gelezen, zodat ik in ieder geval met wat feiten en kennis wist hoe ik moest reageren op andere mensen die bad gaan. Maar al deze kennis kon me niet voorbereiden op de mentale klap die het geeft wanneer, de totale wereld uit elkaar werd gerukt en alles desintegreert. Nu nog even bedenken wat we met dat laatste portie ga doen
Door Shokora 22-02-2007
Achteraf gezien was het misschien niet zo slim om naar buiten te gaan in deze staat. Maar binnenblijven zou waarschijnlijk voor een enorm bad trip hebben gezorgd.
