Er moet me iets van het hart : ik haat drugs. Ik haat ze voor wat ze met m'n leven hebben gedaan, maar vooral, ik haat mezelf omdat ik zo stom heb kunnen zijn.
Het feit dat ik al met drugs bezig was nog voor ik m'n eerste schaamhaar had heeft er volgens mij deels voor gezorgd dat ik tegenwoordig zo asexueel als de pest ben, sex boeit me niet, ik vind het saai en tijdverspilling. Zet me 5 knappe grieten voor m'n neus en ze zullen me stuk voor stuk koud laten. En dat is behoorlijk frustrerend.
Het feit dat ik mezelf zo gigantisch hard heb verloren in de cocaïne heeft ervoor gezorgd dat ik echt fucked up ben tegenwoordig. Ik ben zwaar apathisch, ongeïnteresseerd en ik ben verstookt van de gewelddadige gedachten, gedachten die ik hier echt niet ga verwoorden, maar ze zijn niet fraai.
Het blijft echter niet bij die gedachten, ik voel mezelf meer en meer naar het punt toegaan waarop ik die gedachten in de praktijk ga omzetten, en in alle eerlijkheid : dat maakt me verschrikkelijk bang
Sociaal ben ik een totale ramp, ik heb welgeteld één vriend (die zelf niet gebruikt) en daar stopt het. Geen contact met m'n ouders, andere familie, niets.
Ik ben 3x opgenomen geweest in de verslavingzorg, volgepropt geweest met chemicalïen à la Seroquell, Risperdal, Remergon, Tranxene, Seroxat, noem maar op. Allemaal hersenverlammend spul dat me echt geen goed heeft gedaan.
Om een lang verhaal kort te maken : ik zit momenteel op een psychologisch dieptepunt, een dieptepunt dat ondertussen al een serieus aantal maandjes aanhoudt, een dieptepunt waaruit ik echt geen uitweg zie. Ik zit met schulden (+20K), ik ben ambtelijk geschrapt opdat de deurwaarders me niet kunnen vinden (officïeel ben ik dus dakloos), ik heb 2 maanden rijverbod openstaan die ik echt niet kan inwilligen omdat ik dan per direct m'n job kwijt ben (ik rij momenteel dus rond met een ongeldig rijbewijs, ook alweer enkele maanden ondertussen). Enfin, het gaat niet al te best met CDD dus.
Waar het op neerkomt is dat ik steeds meer en meer aan't afglijden ben in dieptes die ik nooit heb willen verkennen, dieptes die me grijnzend staan uit te lachen, te wachten tot wanneer de massa onder m'n hersenpan echt gaat overkoken om me dan liefdevol in hun mantel van het niets te kunnen omsluiten. Dieptes die me blijven bestoken met visioenen van gewelddadige almachtigheid, dieptes die zo vol van leegte zijn dat ze alles overheersen.
De waanzin lonkt, en hoe angstwekkend ze ook is, ze krijgt me steeds meer en meer in haar grip, en ik sta er totaal machteloos tegenover.
Ik huil mezelf de laatste tijd heel dikwijls in slaap, gewenteld in zelfmedelijden, angstig om de volgende ochtend weer wakker te worden. Ik wil niet meer wakker worden, ik ben bang van mezelf, ik ben bang van wat ik aan het worden ben.
Het feit dat ik al met drugs bezig was nog voor ik m'n eerste schaamhaar had heeft er volgens mij deels voor gezorgd dat ik tegenwoordig zo asexueel als de pest ben, sex boeit me niet, ik vind het saai en tijdverspilling. Zet me 5 knappe grieten voor m'n neus en ze zullen me stuk voor stuk koud laten. En dat is behoorlijk frustrerend.
Het feit dat ik mezelf zo gigantisch hard heb verloren in de cocaïne heeft ervoor gezorgd dat ik echt fucked up ben tegenwoordig. Ik ben zwaar apathisch, ongeïnteresseerd en ik ben verstookt van de gewelddadige gedachten, gedachten die ik hier echt niet ga verwoorden, maar ze zijn niet fraai.
Het blijft echter niet bij die gedachten, ik voel mezelf meer en meer naar het punt toegaan waarop ik die gedachten in de praktijk ga omzetten, en in alle eerlijkheid : dat maakt me verschrikkelijk bang
Sociaal ben ik een totale ramp, ik heb welgeteld één vriend (die zelf niet gebruikt) en daar stopt het. Geen contact met m'n ouders, andere familie, niets.
Ik ben 3x opgenomen geweest in de verslavingzorg, volgepropt geweest met chemicalïen à la Seroquell, Risperdal, Remergon, Tranxene, Seroxat, noem maar op. Allemaal hersenverlammend spul dat me echt geen goed heeft gedaan.
Om een lang verhaal kort te maken : ik zit momenteel op een psychologisch dieptepunt, een dieptepunt dat ondertussen al een serieus aantal maandjes aanhoudt, een dieptepunt waaruit ik echt geen uitweg zie. Ik zit met schulden (+20K), ik ben ambtelijk geschrapt opdat de deurwaarders me niet kunnen vinden (officïeel ben ik dus dakloos), ik heb 2 maanden rijverbod openstaan die ik echt niet kan inwilligen omdat ik dan per direct m'n job kwijt ben (ik rij momenteel dus rond met een ongeldig rijbewijs, ook alweer enkele maanden ondertussen). Enfin, het gaat niet al te best met CDD dus.
Waar het op neerkomt is dat ik steeds meer en meer aan't afglijden ben in dieptes die ik nooit heb willen verkennen, dieptes die me grijnzend staan uit te lachen, te wachten tot wanneer de massa onder m'n hersenpan echt gaat overkoken om me dan liefdevol in hun mantel van het niets te kunnen omsluiten. Dieptes die me blijven bestoken met visioenen van gewelddadige almachtigheid, dieptes die zo vol van leegte zijn dat ze alles overheersen.
De waanzin lonkt, en hoe angstwekkend ze ook is, ze krijgt me steeds meer en meer in haar grip, en ik sta er totaal machteloos tegenover.
Ik huil mezelf de laatste tijd heel dikwijls in slaap, gewenteld in zelfmedelijden, angstig om de volgende ochtend weer wakker te worden. Ik wil niet meer wakker worden, ik ben bang van mezelf, ik ben bang van wat ik aan het worden ben.
Maar op zich geen slecht idee natuurlijk.
