De locatie: een kraakpand. De tijd: het begon, en het is nog niet afgelopen. De shit: o,5 gram coke, vervolgens 3 milliliter GHB.
Ik zal vertellen vanaf nu, en dan zullen we steeds verder wegzakken in de geschiedenis. Op weg naar huis maakte ik vrienden met drie katten. Ze mochten elkaar niet zo. Steeds bliezen ze, en hieven hun ruggen trots ter hemel. Ik snapte niet waarom ze niet gewoon vrienden waren. Immers: zoveel katten zijn er niet in de buurt, en om dan ook nog ruzie te hebben, waarom er toch zoveel ophef moet zijn op de aarde.
Daarvoor zat ik in een taxi, het was een erg mooie en chique taxi, en de chauffeur leek me op zijn gemakt in zijn rol. Ik voelde wat afstand, en de meter tikte angstvallig tussen ons in, maar uiteindelijk ben ik er levend uit gekomen. Maar eerst nog reed hij me vlak langs een bankautomaat, waar ik blijkbaar geld moest trekken. Ik wilde geen problemen veroorzaken dus daar typte ik mijn pincode (9635). Gelukkig accepteerde hij het geld. De katten zaten al op me te wachten, ik kon ze niet alleen laten. Niet nu, niet nu er bonje was.
Het feest was in een kraakpand. En toch was het niet gratis, die lui proberen ook overal een slaatje uit te slaan. Maar daar werk ik als goedbetalende huurbewoner natuurlijk met liefde aan mee. Ach zolang de wc's beschikken over een goede snuifrand ben ik tevreden. Jammer dus dat ik genoodzaakt was mijn eigen ondergrond te verzorgen door de peniebele snuiffaciliteiten. Toen bedackh ik me maar, dat ik morgen geen ijsje zou eten, waardoor ik het entreegeld zou besparen. (Op lange termijn, war zo'n twee weken zonder ijs in zou houden.)
Het houd me bezig dat we maar 2/3 van de wereld bezetten, en dat 1/3 oceaan is. Waarom hoor je Bush, Sadam, Tony, en onze eigen oude snoeperd: Jan Peter daar niet over. Ik zie het als mijn taak de wereldzeeen tot mijn bezit te maken, en vanuit die positie de wereld te veroveren. Ze zullen verrast zijn.
Een reeeler idee: Wat wil ik doen met mijn leven. Ik kan alles doen, alles bereiken, daar ben ik ineens heel zeker van... Maar wat? Wat moet ik hier doen, wat is mijn opdracht? Ineens weet ik het! Ik krijg een briljant idee, maar zal het heir niet neerzetten omdat ik er eerst morgen patent op ga aanvragen.
Toen at ik een blaadje van een boom, en ik voelde al die zachte haartjes die erop zaten. Het schuurde langs mijn tong. Ik vond het niet fijn, maar ook niet vervelend. Vandaar dat de vraag in me opkwam waarom niet meer mensen eens proberen bladeren van een boom te eten. Ik bedoel, misschien zijn er mensen die er serieus hard op gaan. Je weet het niet.
Mijn vingers gaan vanzelf, dit is zo mooi, ik kan zo snel typen en ik hoef helemaal niet te kijken naar het toetsenbord, de letters komen vanzelf op het scherm, En ik weet niet hoelang ik al bezig ben.
De zon schijnt nu ook, ookal zo raar, want je zoui verwachten dat ze het nog even donker hoyuden op dit tijdstip van de dag. Maar de zon doet wat hij wil, en de mensen zullen zich moeten aanpassen aan zijn streken. Een vuurvlak teveel en hij straft ons af, en ik zou zachtjes vragen om vuur als je een sigaret wilt aansteken. De zon kan het altijd horen, en dan zijn we wel mooi als mensheid de lul. Maar niet getreurd, er zal vast nog wel eens iets gebeuren in de eindeloze tijd die ons vormgeeft.
Goed, mijn arm is vies, want ik viel haast, maar ik kon me nog net overeind houden anders was ik echt hard op me hoofd gevallen, want ik was heel dicht met mijn hoofd bij de grond. Gelukkig waren daar mijn benen die met een opwaartse beweging mijn hoofd weer terugnaar boven stuwde. Alsof het allemaal niks voorstelt.
En dat was mijn volgende gedachte. Bedenk eens hoe klein je voetoppervlakte is in verhouding tot je totale lichaamslengte; oppervlakte lichaamshuid. Okee.... hoe kan dat? Zo'n klein nietig ding, draagt je hele lichaam, en niemand die zich er druk over maakt. Ik had ineens het idee dat als ik iedereen om me heen bewust zou maken van deze gedachte, alles om zou vallen. Met het besef dat het gigantisch abnormaal is dat we op onze voeten kunnen staan, zou de hele fatamorgana oplossen, en de grond zou vol liggen met mensen. Ze zouden hun voeten naar de hemel storten, en zich afvragen of ze God nu hadden gevonden, of juist toen ze nog niet bewust waren van hun eigen goddelijke staat.
Het is tijd om te slapen, ik krijg hoofdpijn tussen mijn ogen van dat beeldscherm. Mijn bed ziet er ook geweldig uit, net een zandbak. Graven tot het goudzand dan maar, en snel verkopen. Wie weet kan ik dan op de bodem van de oceaan slapen, want dat is natuurlijk een ieders grote droom
Ajeu mijn vrienden, het was mij een eer jullie op de hoogte te stellen van mijn briljante ingevingen. Hier sprak de wijsheid.
Ik zal vertellen vanaf nu, en dan zullen we steeds verder wegzakken in de geschiedenis. Op weg naar huis maakte ik vrienden met drie katten. Ze mochten elkaar niet zo. Steeds bliezen ze, en hieven hun ruggen trots ter hemel. Ik snapte niet waarom ze niet gewoon vrienden waren. Immers: zoveel katten zijn er niet in de buurt, en om dan ook nog ruzie te hebben, waarom er toch zoveel ophef moet zijn op de aarde.
Daarvoor zat ik in een taxi, het was een erg mooie en chique taxi, en de chauffeur leek me op zijn gemakt in zijn rol. Ik voelde wat afstand, en de meter tikte angstvallig tussen ons in, maar uiteindelijk ben ik er levend uit gekomen. Maar eerst nog reed hij me vlak langs een bankautomaat, waar ik blijkbaar geld moest trekken. Ik wilde geen problemen veroorzaken dus daar typte ik mijn pincode (9635). Gelukkig accepteerde hij het geld. De katten zaten al op me te wachten, ik kon ze niet alleen laten. Niet nu, niet nu er bonje was.
Het feest was in een kraakpand. En toch was het niet gratis, die lui proberen ook overal een slaatje uit te slaan. Maar daar werk ik als goedbetalende huurbewoner natuurlijk met liefde aan mee. Ach zolang de wc's beschikken over een goede snuifrand ben ik tevreden. Jammer dus dat ik genoodzaakt was mijn eigen ondergrond te verzorgen door de peniebele snuiffaciliteiten. Toen bedackh ik me maar, dat ik morgen geen ijsje zou eten, waardoor ik het entreegeld zou besparen. (Op lange termijn, war zo'n twee weken zonder ijs in zou houden.)
Het houd me bezig dat we maar 2/3 van de wereld bezetten, en dat 1/3 oceaan is. Waarom hoor je Bush, Sadam, Tony, en onze eigen oude snoeperd: Jan Peter daar niet over. Ik zie het als mijn taak de wereldzeeen tot mijn bezit te maken, en vanuit die positie de wereld te veroveren. Ze zullen verrast zijn.
Een reeeler idee: Wat wil ik doen met mijn leven. Ik kan alles doen, alles bereiken, daar ben ik ineens heel zeker van... Maar wat? Wat moet ik hier doen, wat is mijn opdracht? Ineens weet ik het! Ik krijg een briljant idee, maar zal het heir niet neerzetten omdat ik er eerst morgen patent op ga aanvragen.
Toen at ik een blaadje van een boom, en ik voelde al die zachte haartjes die erop zaten. Het schuurde langs mijn tong. Ik vond het niet fijn, maar ook niet vervelend. Vandaar dat de vraag in me opkwam waarom niet meer mensen eens proberen bladeren van een boom te eten. Ik bedoel, misschien zijn er mensen die er serieus hard op gaan. Je weet het niet.
Mijn vingers gaan vanzelf, dit is zo mooi, ik kan zo snel typen en ik hoef helemaal niet te kijken naar het toetsenbord, de letters komen vanzelf op het scherm, En ik weet niet hoelang ik al bezig ben.
De zon schijnt nu ook, ookal zo raar, want je zoui verwachten dat ze het nog even donker hoyuden op dit tijdstip van de dag. Maar de zon doet wat hij wil, en de mensen zullen zich moeten aanpassen aan zijn streken. Een vuurvlak teveel en hij straft ons af, en ik zou zachtjes vragen om vuur als je een sigaret wilt aansteken. De zon kan het altijd horen, en dan zijn we wel mooi als mensheid de lul. Maar niet getreurd, er zal vast nog wel eens iets gebeuren in de eindeloze tijd die ons vormgeeft.
Goed, mijn arm is vies, want ik viel haast, maar ik kon me nog net overeind houden anders was ik echt hard op me hoofd gevallen, want ik was heel dicht met mijn hoofd bij de grond. Gelukkig waren daar mijn benen die met een opwaartse beweging mijn hoofd weer terugnaar boven stuwde. Alsof het allemaal niks voorstelt.
En dat was mijn volgende gedachte. Bedenk eens hoe klein je voetoppervlakte is in verhouding tot je totale lichaamslengte; oppervlakte lichaamshuid. Okee.... hoe kan dat? Zo'n klein nietig ding, draagt je hele lichaam, en niemand die zich er druk over maakt. Ik had ineens het idee dat als ik iedereen om me heen bewust zou maken van deze gedachte, alles om zou vallen. Met het besef dat het gigantisch abnormaal is dat we op onze voeten kunnen staan, zou de hele fatamorgana oplossen, en de grond zou vol liggen met mensen. Ze zouden hun voeten naar de hemel storten, en zich afvragen of ze God nu hadden gevonden, of juist toen ze nog niet bewust waren van hun eigen goddelijke staat.
Het is tijd om te slapen, ik krijg hoofdpijn tussen mijn ogen van dat beeldscherm. Mijn bed ziet er ook geweldig uit, net een zandbak. Graven tot het goudzand dan maar, en snel verkopen. Wie weet kan ik dan op de bodem van de oceaan slapen, want dat is natuurlijk een ieders grote droom
Ajeu mijn vrienden, het was mij een eer jullie op de hoogte te stellen van mijn briljante ingevingen. Hier sprak de wijsheid.
.
Je schrijft erg mooi trouwens... Ik wil meeeer 
)
