Dit gaat nog al een lijst worden.
Op LSD:
- Mensen die letterlijk voor mijn ogen verdwenen, ze liepen gewoon voorbij en opeens zat de achtergrond 'voor' ze als het ware (ook vol met patronen), en was er nog maar de helft van een omtreklijntje over dat steeds een meter verder stond en dan ineens verdwenen was.
- De wolken die volledig verdwenen toen ik mijn ogen even wat langer openhield, dat gebeurde nadat ze eerst helemaal goud gepratroond waren geworden, toen ik knipperde waren ze weer normaal.
- Alle planten die paarse ogen aan hun uiteindes hadden en zich naar mij toe draaiden terwijl ze een zoemend geluid maakte, de hele natuur wees dus op mij en elke stap die ik zette bewoog die hele zooi mee.
- Mechanische op en neer stappende dinosaurus achtige wezens, die direct daarop veranderden in wuivende handen. Klinkt niet zo appart maar dit was dus 16 uur na inname, dus vandaar dat het even wat interessanter was.
- Mensen die liepen, en toen kwam er een patroon die ze meezwiepte waarna ze een boomtak waren, welke van de twee ze éérst waren zal ik mogelijk nooit weten.
- Patronen die zo snel en heftig bewogen dat er hele witte gaten in mijn blikveld kwamen, dat samen kwam met hele constructies die in de lucht werden gebouwd terwijl mensen wegsmolten in objecten.
De rest ga ik ff uit oude tripreports kopieren want het wordt vervelend om steeds hele omschrijvingen te gaan maken terwijl ik dat al eens eerder heb gedaan.
- Alles was opgebouwd uit enorme drie dimentionale grove patronen. Een plant had geen patroon meer; hij was er een. Enorme hoekige 3D patronen overal, op sommige plekken leken de patronen opgerekt als in een slechte pixel weergave. Het had sowieso wat weg van een oud computerspel, de patronen van de planten werden ook steeds erger, en ik zag alles in twee kleuren, vrij neon groen en zwart. Alleen bloemen waren extreem subtiel en staken erg af tegen de blokkige grote patronen. Ze verschoven ook enorm in diepte.
- Daarna keek ik even naar de windmolen, die had windmolens aan zijn torens en aan elk puntje ontstonden een soort zeppelins die er tegen aan bleven drijven (beter dan dat kon ik het toen ook niet omschrijven)
- Die patronen draaiden door elkaar en op een gegeven moment zag ik de hele wereld niet meer, alleen die patronen, en ze waren geen patronen meer maar pure wiskundig volledige kloppende fractals, van het soort dat je met ultrafractal 3 zou kunnen maken, die waren wit en bewogen en stroomden en draaiden verder in. Toen begon het zwart ineens te groeien, het stroomde in de fractals en er zat ineens een enorm zwart stuk in. Toen ik knipperde zag ik dat er gewoon rook van het vuur voor de bladeren hing
- Tijdens het lopen op de dijk waren de visuals al op een redelijk hoogtepunt aan het komen, namelijk toen we omkeerde zag ik ineens het hele pad niet meer. Het midden van mijn blikveld was een soort van lijn, en beide helfden waren aan elkaar gespiegeld en liepen recht het water in.
- Deze poging begonnen twee bomen in de verte omhoog te komen in een soort van boog. Ook kregen ze armen en het leek alsof ze zorgden voor een een stukje stronk op de grond. De bewegingen van de bomen waren zéér menselijk. Een moment later trokken alle bomen in verticale lijnen omhoog om weer in elkaar te zakken, en weer knipperde ik
- Het grind bestond uit gezichten, met handen erop, en een soort skeletachtige bomen, en alles bewoog in het ritme van de patronen, de patronen veranderde ook steeds, dan waren ze weer helemaal abstract, in prachtige kleuren over de grond aan het trekken, die de hele tijd bewogen, van vorm veranderde, heel fractal achtig. Als ik weer wat dichterbij keek werden het weer gezichten, vervolgens handen. Op dat punt vroeg ik wat V er in zag, zij vond het huisjes. Op dat moment werden de gezichten half gezicht half huis, wat er natuurlijk een beetje vreemd uit zag. Al beschrijvend keek ik verder. Sommige dingen waren zo appart dat ik de worden er niet voor kon vinden. Zoals achterover biddende pest lijdende christenen in grote circels die zichs teeds achterover lieten vallen en daarop dicht tot botten er daarna stof vergingen. Een moment water waren het allemaal katten die steeds hun op een andere kant op draaide, en al hun ogen vormden samen ook weer hele interessante patronen.
- weg er naar toe was echt prachtig, zwarte silhouetten van de bomen, licht gevende patronen in de grond die gras moesten voorstellen en de kleuren van de kerk waren heel warm en helder. De wolken waren inmiddels dikker geworden en het leek een mist laag boven de boomtoppen, die in de winter heel langgerekt en hoog leken, heel smal. Dit hele beeld bewoog ook als een idioot heen en weer, uit elkaar, in elkaar..
- Terwijl ik voor de kerk avn ruigoord liep en naar het grind keek zag ik daar ineens de platnen van planten! Het grind was letterlijk veranderd in gras en planten, het was zelfs groen en als ik niet beter wist had ik gedacht dat het planten waren, ik was echt verbaasd door de echtheid van die visual en verbaasd dat ik het grind voor planten aan zag.
- Ik keek naar de industrie aan de overkant en het veranderde van naaimachines in zwevende bolletjes kwik in ufo's en weer terug in indrustrie, wat weer een hele leuke visual was.
En er waren er veel meer, maar stiekem waren gewoon al mijn visuals heel vet, want dit waren dan een paar van de 'wauw dat was raar en vet' dingen maar ook de 'standaard patronen' zijn geweldig!
