Hoe kan ik afkicken van coke

[Damius]

Bedankt voor de reacties! So here we go...

Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.

Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.

Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.

Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.

Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.

Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.

Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!

Moedig dat je dit deelt. Misschien is het ‘t waard om jouw eigen topic te openen.

Wat betreft jouw sociale angst, wil je daar meer over delen? Alvast een spoiler: er komt een omslagpunt (en misschien sneller dan je denkt of hoopt) waarbij de sociale angst tijdens en anders na gebruik 3x zo hard om de hoek komt kijken.

 

[Mindless]

Bedankt voor de reacties! So here we go...

Situatieschets: prille veertiger, gezin met 2 kids. Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.

Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad. Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien. Heb mijn "wake-up call" nog niet gehad, dus zie de noodzaak niet. Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg. Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken. In mijn late tienerjaren geëxperimenteerd met XTC en Speed, een korte tijd maar en enkel met het uitgaan. Via vrienden die het deden. Coke zag je toen niet, en ik heb het nooit gezien tot een jaartje geleden. Toen hoorde ik van een aantal kennissen bij het stappen dat ze het deden. En het begon te kriebelen, zou ik het toch niet een keer proberen?
Met oud op nieuw dan de eerste keer geprobeerd. En ik vond het heerlijk! Maar daarna weer 2 maanden niet gezien of gehoord. Dan een aantal keren aan m'n maatje wat gevraagd en zelf gaan experimenteren. En vanuit een goede insteek vervolgens tegen hem gezegd dat hij het nummer van zijn "mannetje" maar aan mij moest geven, omdat ik niet wilde dat ons contact telkens daar over ging. Hoe goed die intentie ook was, vanaf toen liep het fout. Ik ben nogal een prater, een regelaar, ... en begon meer en meer te zien dat héél veel mensen uit onze omgeving coke gebruiken met het uitgaan.
Voor ik het wist was ik voor mijn vrienden vanalles aan het regelen. Een hoop bestellen, wat mix erbij, en dus zelf gratis hebben. En thuis hebben liggen, bijna constant. Op die manier evolueerde het op een paar maanden tijd van recreatief gebruik naar dagelijks gebruik en gebruik ik dus vanaf ergens in april praktisch dagelijks. De laatste maanden kan je het woordje 'praktisch' zelfs weglaten. Nooit meer dan 0,5 per dag. Maar wel dagelijks, en altijd in combinatie met roken en alcohol.

Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.

Ik neem ook al een jaartje antidepressiva voor die stoornis, en mogelijk heeft dit ook wel zijn effect. Maar zo voel ik het nu niet. Ik heb mijn huisarts hierover gesproken en ook mijn vrouw en mijn zus zijn, zij het in beperkte mate, op de hoogte. Het gesprek met mijn huisarts leek eerder op een ondervraging en het advies was gewoon met alles te stoppen, en als eerste met alcohol. Hij heeft me ook doorverwezen naar een psychiater, waar ik op gesprek ben geweest maar die me al helemaal niet hielp. 'Heb je ooit al geprobeerd om het gewoon niet meer te doen?' was zijn advies na mijn openheid over verleden, zorgen en problematieken, en hij rekende 100 euro af.

Dus lang verhaal kort, situatie momenteel:
- Ik heb het bijna altijd in huis en gebruik ook thuis
- Ik denk dat ik er zo mee kan stoppen als het nodig is, of dat maak ik me wijs
- Ik heb het nog niet echt geprobeerd, omdat ik de noodzaak nog niet zie
- Maar ik wil het anderzijds niet omdat het me zo hard met een probleem helpt waar ik zo lang onder gebukt ging.

Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet. Ik word er niet vervelend, strak of aggresief van en niemand ziet het aan me. Het besef is er wel dat ik dit niet kan blijven doen, maar ik ben eerder bang om terug te gaan naar voor ik het kende.

Bedankt alvast voor het lezen van mijn verhaal!

Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?

Hoe gaan deze dingen samen? Als je constant piekert, je zorgen maakt, tot zelfs paniek aan toe, kun je (nuchter) toch helemaal niet vlot en sociaal doen?

 

[_shikantaza]

Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?

Hoe gaan deze dingen samen? Als je constant piekert, je zorgen maakt, tot zelfs paniek aan toe, kun je (nuchter) toch helemaal niet vlot en sociaal doen?

Daar komt vermoedelijk de coke en/of drank om de hoek kijken.

 

[Mindless]

Daar komt vermoedelijk de coke en/of drank om de hoek kijken.

Ik ben een sociale gast, praat vlot en leg makkelijk sociaal contact. Los van de coke, dus dat is het niet.

 

[_shikantaza]

My bad! Ik laat 't ook beter aan @Coldshot zelf over 🤗

Coke gebruiken werd wel al redelijk snel een handige manier om piekeren en onzekerheid te stoppen voor mij.

 

[Mindless]

Coke gebruiken werd wel al redelijk snel een handige manier om piekeren en onzekerheid te stoppen voor mij.

Dit zal vermoedelijk 1 van de grootste redenen van (blijven) gebruiken zijn voor velen. Dit hoor ik overal: snuifje en je "kunt alles weer aan".

Icm moeten presteren op allerlei gebieden kan dit natuurlijk gauw een enorme "valide reden" (in het hoofd van de gebruiker) worden om ermee door te gaan. Het is functioneel, het heeft betrekking op je functioneren in je dagdagelijks leven. Super tricky.

Maja hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen.

 

[Brakka Mang]

Geef mij een paar lijnen en er gebeurt helemaaalll niks meer. 🤣Ik praat niet meer, hoef niemand te zien of te spreken en ben helemaal in mijzelf gekeerd. Voor mij was het echt de rust in mn kop die het gaf.

 

[miles]

Geef mij een paar lijnen en er gebeurt helemaaalll niks meer. 🤣Ik praat niet meer, hoef niemand te zien of te spreken en ben helemaal in mijzelf gekeerd. Voor mij was het echt de rust in mn kop die het gaf.

Datzelfde heb ik ook idd

 

[Deadwing]

Je piekerde constant, had altijd een hoofd vol zorgen, maar tegelijk ben je van jezelf een vlotte sociale gast?

Hoe gaan deze dingen samen? Als je constant piekert, je zorgen maakt, tot zelfs paniek aan toe, kun je (nuchter) toch helemaal niet vlot en sociaal doen?

Ik denk dat heel veel mensen met dit soort problemen toch gewoon gaan werken, naar de universiteit gaan en in het weekend op stap gaan.. Het is allemaal schijn natuurlijk, een masker ophouden maar ze kunnen nog steeds heel sociaal en vlot overkomen. Zeker met een lijntje..

 

[Deadwing]

Wat betreft jouw sociale angst, wil je daar meer over delen? Alvast een spoiler: er komt een omslagpunt (en misschien sneller dan je denkt of hoopt) waarbij de sociale angst tijdens en anders na gebruik 3x zo hard om de hoek komt kijken.

Zelf nooit gebruikt gelukkig maar dit moet wel waar zijn. Alles komt ongenadig hard terug wanneer je weer met beide voeten op de grond bent beland..

 

[Deadwing]

Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.

Wat een heftig verhaal en wat knap dat je er bovenop bent gekomen.

Respect!

 

[Coldshot]

Ik lees veel gelijkenissen met het begin van mijn gebruik. Bij mij is het uit de hand gelopen en heb ik er totaal 10 jaar aangezeten. Terugkijkend ging het wel een stuk harder dan ik zelf toe wilde geven. Ik denk dat ik na een jaar of misschien anderhalf al hele weekenden aan het gebruiken was met de gordijnen dicht, deur op slot, telefoon uit, achter het laptopje met Pornhub en ja de rest kun je zelf wel invullen. Maar na 5 jaar ging het pas echt mis. Meerdere stoppogingen die altijd mislukten, en uit wanhoop stopte ik met alles (ook de Benzo's die ik altijd gebruikte voor de comedown) en belandde in een psychose. Toen dacht ik dat ik door een hel was gegaan die zo erg was dat ik echt wel kon stoppen maar dat was helemaal niet zo. 5 jaar lang heb ik er mee geworsteld. Uiteindelijk ben ik er uit komen en heb ik door keihard aan mezelf te werken allerlei shit opgeruimd waar ik m'n hele leven al mee zat, dus eind goed al goed. Wel zal ik er de rest van mijn leven onderhoud op moeten plegen om clean te kunnen blijven. Maar een terugval blijf een mogelijkheid en dan ga ik verder waar ik gebleven was. En dan heb ik waarschijnlijk niet lang meer.

Betekent niet dat het bij jou net zo fout gaat, maar coke is een skeay drug en een erg verslavende. En wat ik lees ben je heel riskant bezig.

Om het even tastbaarder te maken - wat heb ik verloren/geleden in die tien jaar van gebruik?

2 banen
ongeveer E100,000 a E120,000
ik zag mijn vrienden veel te weinig
ik heb veel feestjes e.d. gemist
ik ben een tijd erg depressief geweest
ik heb jarenlang aan medicijnen van de psychiater gezeten
mijn ouders waren het vertrouwen in mij compleet kwijt

En dit valt nog mee hoor. Ik ken verslaafden die dakloos zijn geworden en niets meer hadden. En als ik doorgebruikt had was dat ook mijn lot geworden.

Wat heb ik gewonnen?

In het begin waren de feestjes nog wel leuk. Ik denk een stuk of 10. Toen mijn verslaving de overhand kreeg was ik alleen maar bezig met het volgende lijntje in plaats van feesten.
Ik heb veel andere drugs gebruikt doordat ik na coke dacht "is dit het nou?" Daar zaten mooie trips e.d. tussen

Tsja, vrij weinig dus. Als ik het tegen elkaar afweeg was het het achteraf echt niet waard.

Dus vraag je even goed af of je ook bereid bent om alles te verliezen voor een toch vrij lege maar peperdure high. Beter stop je nu het nog redelijk makkelijk gaat. En het kan zijn dat je daarvoor de alcohol en andere middelen ook moet laten staan. Maar dat merk je vanzelf.

Denk er niet te licht over en bega niet dezelfde fout als ik door te denken "ik word nooit verslaafd, ik pas wel op!". Keihard wel dus en genadeloos ook. Ik had niets meer te willen, een slaaf van mijn middel. Maar nu iets meer dan 2 jaar clean, ook van alcohol en andere drugs. Dus herstel is mogelijk.

En om positief af te sluiten: als ik niet verslaafd was geraakt had ik ook niet die grote schoonmaak in mijn hoofd gehouden dus ergens ben ik wel blij met hoe het is gegaan, tenminste mijn herstel dan. Ook al was het een worsteling die bij tijd en wijlen hopeloos was.

Bedankt voor je uitgebreide en openhartige reactie, dat betekent veel voor me. Sterk dat je er nu zo open over kan praten en 'lotgenoten' advies wil geven. 3 vragen :

- met welke hulp ben je erin geslaagd uiteindelijk definitief te stoppen met alle genotmiddelen?
- is er iets wat die adrenalinerush nu voor je vervangt (intensieve sport bv).
- heb je het gevoel dat je na het stoppen meer leeft of net minder? Maw mis je iets in je leven?

 

[Coldshot]

Heel herkenbaar verhaal. Mooi die switch naar iets wat voldoening brengt.

Dit verhaal lijkt erg op een verhaal wat een jaar geleden hier voorbij kwam. Weet niet of je dezelfde persoon bent en dit hier al een keer onder een andere naam hebt gedeeld? Verder deel je hier strafbare feiten, niet heel handig. Maar dat terzijde.

Ze noemen coke niets voor niets de witte sloper. Helemaal in combinatie met alcohol en roken niet iets wat je in de leeftijd 40-50 wilt blijven doen. Op een gegeven moment is het speelkwartier toch wel voorbij.

Lijkt me dat een andere oplossing zoeken voor je angstklachten want daar zit de oorzaak van je gebruik geef je aan. Helemaal in een gezinssituatie en altijd drugs aanwezig zie ik een heleboel red flags. Er zijn gespecialieerde angst klinieken, google maar eens. Daarnaast kan het ook zijn dat je iemand wilt zijn die je van nature niet bent maar de coke je die persoon maakt. Dat lukt je dan voor korte tijd maar voor een langere periode gaan de negatieve gevolgen de positieve overschaduwen.

Drugs zijn nooit een oplossing voor mentale problemen, ik heb die fase ook gehad en het heeft mij een tijd geholpen. Tot dat het het niet meer was. Dan ga je meer gebruiken, worden de negatieve gevolgen groter en klapt alles in elkaar.

Je hebt zo een positieve switch in je leven gemaakt met een negatieve fundering. Die fundering kan je, zeker met de juiste professionele hulp, wel goed krijgen.

Ook jij bedankt voor de waardevolle reactie 🙏. Ik denk dat het bij het verdwijnen van de angstklachten moet liggen, omdat dit zo enorm lang mijn sociale leven negatief beïnvloed heeft. Een verandering in persoonlijkheid brengt het niet meteen teweeg. Ik ben altijd open en sociaal geweest en heb altijd makkelijk gepraat met mensen.

Daarom was ik ook zo teleurgesteld in de psychiater, hij voegde echt niks toe. Zoeken naar angstkliniek is dus zeker een goeie tip, ga ik doen!

 

[_shikantaza]

Bedankt voor je uitgebreide en openhartige reactie, dat betekent veel voor me. Sterk dat je er nu zo open over kan praten en 'lotgenoten' advies wil geven. 3 vragen :

- met welke hulp ben je erin geslaagd uiteindelijk definitief te stoppen met alle genotmiddelen?
- is er iets wat die adrenalinerush nu voor je vervangt (intensieve sport bv).
- heb je het gevoel dat je na het stoppen meer leeft of net minder? Maw mis je iets in je leven?

Graag gedaan. Ik hoop dat je nog eens goed nadenkt over je gebruik en dat je er ook zelf openhartiger over kan gaan praten met mensen. Je probeert iets weg te gebruiken dat (waarschijnlijk, grotendeels) op te lossen is zonder middelen. Duurt wel lang en kan ook lastig zijn. Investering voor de rest van je leven.

Ik heb aardig wat hulp gehad. 2x een ambulante behandeling bij Trubendorffer, een klinische opname en een dagbehandeling. En dat ondersteund door meetings. In het begin CA, later NA en tegenwoordig meer een mix. Wat voor mij hielp was een confronterende harde behandeling waarin met name de ervaringsdeskundigen mijn bullshit doorzagen en mij er op wezen op een respectvolle maar wel confronterende manier. In de dagbehandeling is de knop omgegaan om alles aan te gaan, door de weerstand heen en om te gaan doen wat men mij voorstelde te gaan doen. Soms deed ik er dan nog een schepje bovenop, omdat ik merkte wat ik er aan had om te doen. Meetings bezoek ik nog steeds, ze houden me scherp en ik kan er gelijkgestemden spreken. En dat kan eigenlijk door het hele land, ook op plekken waar ik voor het eerst kom. CA en NA zijn wereldwijde programma's maar ik heb weinig ervaring buiten Nederland, maar in principe geldt dat hetzelfde - waar ik ook een meeting binnenstap ik ben welkom en op mijn gemak en heb direct contact en verbinding (en evt hulp ergens mee).

Adrenaline doet me niet zo veel, ik ben een echte Dopamine junk. En nee daar heb ik geen vervanger voor. De intensiteit van een coke rush valt ook niet nuchter te evenaren denk ik. Er schuilt ook wel gevaar voor cross-addiction in. Mateloosheid in dingen die een kick geven is zo gebeurd bij een verslaafde. Rust, reinheid, regelmaat houdt me stabiel.

Mijn leven is door fanatiek herstel een stuk fijner geworden. Minder onzeker, minder bang, ik durf om hulp te vragen en voor mezelf te kiezen, mijn behoeftes ook belangrijk te vinden en maken, ik ben rustig en heb daardoor weinig spijt van dingen die ik in een opwelling van emoties gezegd of gedaan zou hebben waarbij ik nu vaak even pauzeer en een reactie even uitstel. Ik ben op een andere manier naar het leven en de wereld gaan kijken. Ik ben meer open minded geworden. En zoals je zelf al opmerkt, opener met nog maar weinig schaamte. Ik mis nog wel dingen in mijn leven maar dat zal waarschijnlijk altijd nog wel zo zijn. Een leuke dame aan mijn zijde en betaald werk dat ik leuk vind zijn twee gemissen op het moment. Daar mag ik ook best wat meer moeite voor doen. Het leven heeft nog steeds grillen zoals altijd maar ik heb geleerd om er anders mee om te gaan. Ik ben anders, de wereld is hetzelfde maar toch voelt het allemaal veel lichter en draaglijker.

Dat laatste brengt me wel bij een nadeel van herstel is wel dat ik erg ben veranderd (met name mijn denken is heel anders geworden, mijn hoofd is nu een fijnere plek) maar mijn omgeving niet. En daar loop ik nog regelmatig tegen weerstand o.i.d. aan waar ik doorheen ben gegaan en waar ik de voordelen van heb gemerkt, maar waar mensen om mij heen (m.n. ouders) niet bereid zijn om doorheen te gaan. Dat kan nog wel eens frustreren maar ook daar komt steeds meer acceptatie bij.

Dus ja, zeker positief. Ik kan het iedereen aanraden om eens flink aan zichzelf te gaan werken.

 

[Brakka Mang]

Ook jij bedankt voor de waardevolle reactie 🙏. Ik denk dat het bij het verdwijnen van de angstklachten moet liggen, omdat dit zo enorm lang mijn sociale leven negatief beïnvloed heeft. Een verandering in persoonlijkheid brengt het niet meteen teweeg. Ik ben altijd open en sociaal geweest en heb altijd makkelijk gepraat met mensen.

Daarom was ik ook zo teleurgesteld in de psychiater, hij voegde echt niks toe. Zoeken naar angstkliniek is dus zeker een goeie tip, ga ik doen!

Wat ook goed kan helpen is een beetje zelf zoeken naar de kern maar ook opschrijven. Ook hoe uiten jouw angstklachten zich, waar ben je bang voor, of welke gedachtes komen op. Verder weet ik dat roken ook enorme angstklachten kunnen veroorzaken. Toen ik stopte met roken verminderde het bij mij enorm. Er zit toch een hoop rotzooi in die rook. Daarnaast heeft meditatie ook een hoop gedaan om mijn hoofd rustiger te krijgen. Daarnaast kunnen de juiste voeding en supplementen ook een hoop bijdragen zeker magnesium tekort leidt tot angstklachten. Misschien is checken bij de huisarts. Sommige mensen nemen van nature bepaalde stoffen niet goed op uit voeding.

 

[Mindless]

Ik mis nog wel dingen in mijn leven maar dat zal waarschijnlijk altijd nog wel zo zijn. Een leuke dame aan mijn zijde en betaald werk dat ik leuk vind zijn twee gemissen op het moment. Daar mag ik ook best wat meer moeite voor doen.

Schrijf het nooit af. Maar dat laatste is ook waar: dingen worden ons meestal niet zomaar in de schoot geworpen.

Toch kunnen wonderen gebeuren: ik had bijvoorbeeld nooit gedacht werk te vinden dat ik leuk zou vinden, toch is dat gebeurd. Ik sprak gister de vader van een leerling van me en toen ik zei dat elke werkdag als een vrijdag voelt voor me, zei hij: "dan heb jij net zoals ik eigenlijk geen werk". Dat vond ik wel een mooie.

Maar het is niet zomaar "gebeurd". Ik heb het zelf met pijn en moeite tot stand gebracht en nu pluk ik er de vruchten meer en meer van.

Net als jij mis ik soms weleens een leuke dame aan mijn zijde maar ook zij zal waarschijnlijk niet in mijn schoot geworpen worden. Als je iets écht wilt, moet je erachteraan.

Het leven heeft nog steeds grillen zoals altijd maar ik heb geleerd om er anders mee om te gaan. Ik ben anders, de wereld is hetzelfde maar toch voelt het allemaal veel lichter en draaglijker.

Respect.

Soms denk ik echter weleens: de wereld is zó magisch, dat wanneer ik anders ben, de daadwerkelijke wereld ook écht anders is. Quantum slit theory: de observator is niet slechts dat wat kijkt náár het geobserveerde, maar beïnvloedt het daadwerkelijk door observatie. Ik denk niet dat het geobserveerde (de wereld) en de observator (jij) twee dingen zijn. Het is onlosmakelijk van elkaar: één.

 

[Dooker]

Hallo members,

Ik gebruik nu denk ik 2 maanden coke. Sinds 2 weken gebruik ik het dagelijks. Als ik wil slapen neem ik een quetipine.
Wat is de beste manier om van deze verslaving af te komen? Hoe kan ik de afkickverschijnselen dempen?

Alsjeblieft, iemand die me kan helpen. Ik vind het echt rot...

Liefs,
😘

2 maanden in totaal waarvan 2 weken dagelijks? dat zou ik niet eens een verslaving durven noemen. de enige oplossing is door het niet meer te gebruiken, wat bij zo'n korte gebruiksduur een fluitje van een cent zou moeten zijn

 

[Brakka Mang]

2 maanden in totaal waarvan 2 weken dagelijks? dat zou ik niet eens een verslaving durven noemen. de enige oplossing is door het niet meer te gebruiken, wat bij zo'n korte gebruiksduur een fluitje van een cent zou moeten zijn

Een verslaving moet ergens beginnen, die komt niet uit de lucht vallen🤣

 

[Coldshot]

Hier ben ik nog een keer, in een zoektocht naar jullie ervaring en advies.
Ik wil dolgraag stoppen met mijn cokegebruik. Niet afbouwen, niet minderen, definitief stoppen. Ik gebruik nog maar ruim een half jaar, maar wel al maanden praktisch dagelijks. Waar het aanvankelijk leuk was voor op feestjes, gebruik ik nu om me recht te houden lijkt het wel. Ik gebruik zelfs overdag op het werk om door te kunnen gaan en slaap als gevolg zeer onregelmatig. Maar nog nooit meer dan 0,5gr per dag. Wel vaak samen met alcohol. Wanneer ik een dag niet gebruik slaap ik de hele dag en nacht. Leuk is het al een tijdje niet meer... Het is een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden. Ik was sportief voor mijn gebruik, fietste gemiddeld 200km per week, en daar komt niks meer van in huis. Vele avonden waarop ik gebruikte heb ik me voorgenomen om de volgende dag de fiets op te springen. Maar ik voel me zo futloos en lamlendig dat het me gewoon fysiek niet lukt. Hoe kom ik die cirkel uit? Concrete vraag... ik heb dit weekend mijn agenda leeg gemaakt en moet pas dinsdag weer aan het werk. Gaan die 3 dagen voldoende zijn om het tij te keren? Wat kan me helpen dinsdagochtend niet te beven en oververmoeid te zijn?
Dank alvast voor het lezen van mijn bezorgdheid en jullie antwoorden

 

[LucidLucy]

Hier ben ik nog een keer, in een zoektocht naar jullie ervaring en advies.
Ik wil dolgraag stoppen met mijn cokegebruik. Niet afbouwen, niet minderen, definitief stoppen. Ik gebruik nog maar ruim een half jaar, maar wel al maanden praktisch dagelijks. Waar het aanvankelijk leuk was voor op feestjes, gebruik ik nu om me recht te houden lijkt het wel. Ik gebruik zelfs overdag op het werk om door te kunnen gaan en slaap als gevolg zeer onregelmatig. Maar nog nooit meer dan 0,5gr per dag. Wel vaak samen met alcohol. Wanneer ik een dag niet gebruik slaap ik de hele dag en nacht. Leuk is het al een tijdje niet meer... Het is een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden. Ik was sportief voor mijn gebruik, fietste gemiddeld 200km per week, en daar komt niks meer van in huis. Vele avonden waarop ik gebruikte heb ik me voorgenomen om de volgende dag de fiets op te springen. Maar ik voel me zo futloos en lamlendig dat het me gewoon fysiek niet lukt. Hoe kom ik die cirkel uit? Concrete vraag... ik heb dit weekend mijn agenda leeg gemaakt en moet pas dinsdag weer aan het werk. Gaan die 3 dagen voldoende zijn om het tij te keren? Wat kan me helpen dinsdagochtend niet te beven en oververmoeid te zijn?
Dank alvast voor het lezen van mijn bezorgdheid en jullie antwoorden

Ik kan jou niet vertellen wat jij moet doen. Ik kan alleen mijn eigen ervaring delen. En hopelijk kan jij daar ook iets mee.

Voor mij gaat stoppen met gebruiken hand in hand met herstel. Als ik niet actief aan mijn herstel werk, kan ik niet clean blijven. Door aan mijn herstel te werken, kan ik namelijk met het leven omgaan wat anders vaak als teveel aanvoelt. En uiteindelijk is dat de reden waarom ik zo overmatig ben gaan gebruiken. Het begon voor mij als leuk, feestjes, ontspanning etc. Maar zeker toen ik aan de harddrugs ging, werd het al vrij snel niet leuk meer. Ik had het nodig, zoals jij ook omschrijft, om overeind te blijven.

Door actief aan herstel te werken, is gebruik nu overbodig geraakt. Ik heb mezelf een andere manier van leven aangeleerd. En dat heb ik niet alleen gedaan. Daar heb ik veel hulp bij gehad. Vooral van fellows om me heen, maar ook met professionele hulp.

Persoonlijk had ik het ècht nodig om fysiek van mijn middel gescheiden te worden (d.m.v. een detox) en om mijn ego te breken (d.m.v. kliniek). Maar uiteindelijk doorgaan herstel haal ik bij 12-stappen programma's als NA en CA.

Als je het écht klaar bent met gebruiken en deze manier van leven, kan je misschien ook een een NA of CA meeting bezoeken. Vraag ook daar om tips en ervaringen naar klinieken. Er is veel beroerde verslavingszorg in omloop. Maar via via kan je wel ervaringsverhalen horen over klinieken die wèl goede zorg leveren.

Ook ik kan je wel enkele klinieken aanbevelen als je wilt.

Narcotics Anonymous Nederland

Ontdek Narcotics Anonymous Nederland, een wereldwijde gemeenschap van herstellende verslaafden. Met 400 wekelijkse bijeenkomsten in Nederland biedt NA een veilige, anonieme plek voor herstel en steun. Gratis en open voor iedereen die worstelt met verslaving.

www.nanederland.nl

 

[LucidLucy]

Hier ben ik nog een keer, in een zoektocht naar jullie ervaring en advies.
Ik wil dolgraag stoppen met mijn cokegebruik. Niet afbouwen, niet minderen, definitief stoppen. Ik gebruik nog maar ruim een half jaar, maar wel al maanden praktisch dagelijks. Waar het aanvankelijk leuk was voor op feestjes, gebruik ik nu om me recht te houden lijkt het wel. Ik gebruik zelfs overdag op het werk om door te kunnen gaan en slaap als gevolg zeer onregelmatig. Maar nog nooit meer dan 0,5gr per dag. Wel vaak samen met alcohol. Wanneer ik een dag niet gebruik slaap ik de hele dag en nacht. Leuk is het al een tijdje niet meer... Het is een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden. Ik was sportief voor mijn gebruik, fietste gemiddeld 200km per week, en daar komt niks meer van in huis. Vele avonden waarop ik gebruikte heb ik me voorgenomen om de volgende dag de fiets op te springen. Maar ik voel me zo futloos en lamlendig dat het me gewoon fysiek niet lukt. Hoe kom ik die cirkel uit? Concrete vraag... ik heb dit weekend mijn agenda leeg gemaakt en moet pas dinsdag weer aan het werk. Gaan die 3 dagen voldoende zijn om het tij te keren? Wat kan me helpen dinsdagochtend niet te beven en oververmoeid te zijn?
Dank alvast voor het lezen van mijn bezorgdheid en jullie antwoorden

Ik heb nog even je eerdere berichten teruggelezen en zag ergens dat je 'altijd gebruikt icm alcohol'.

Let op dat als je dagelijks stevig drinkt, dat het beter is om af te bouwen onder begeleiding. Vaak krijg je dan tijdelijk iets als diazepam om de ergste ontwenning tegen te gaan.

Ik heb natuurlijk geen idee van hoeveelheden en frequentie. Maar Cold Turkey stoppen als stevige drinker kan vrij heftig zijn.

 

[wilwelgraag69]

Door de belangrijkste verschil tussen iemand die onvoorwaardelijk er voor liegt en bedriegt je het jezelf makkelijker maken door middel van niet te liegen tegen familie of vrienden die je niet kan helpen is het probleem toch denk ik dat het echt mogelijk is hier een balans in te vinden zijn op de zelfde manier waarop wij denken graag met je delen als het echt is

 

[Coldshot]

Ik kan jou niet vertellen wat jij moet doen. Ik kan alleen mijn eigen ervaring delen. En hopelijk kan jij daar ook iets mee.

Voor mij gaat stoppen met gebruiken hand in hand met herstel. Als ik niet actief aan mijn herstel werk, kan ik niet clean blijven. Door aan mijn herstel te werken, kan ik namelijk met het leven omgaan wat anders vaak als teveel aanvoelt. En uiteindelijk is dat de reden waarom ik zo overmatig ben gaan gebruiken. Het begon voor mij als leuk, feestjes, ontspanning etc. Maar zeker toen ik aan de harddrugs ging, werd het al vrij snel niet leuk meer. Ik had het nodig, zoals jij ook omschrijft, om overeind te blijven.

Door actief aan herstel te werken, is gebruik nu overbodig geraakt. Ik heb mezelf een andere manier van leven aangeleerd. En dat heb ik niet alleen gedaan. Daar heb ik veel hulp bij gehad. Vooral van fellows om me heen, maar ook met professionele hulp.

Persoonlijk had ik het ècht nodig om fysiek van mijn middel gescheiden te worden (d.m.v. een detox) en om mijn ego te breken (d.m.v. kliniek). Maar uiteindelijk doorgaan herstel haal ik bij 12-stappen programma's als NA en CA.

Als je het écht klaar bent met gebruiken en deze manier van leven, kan je misschien ook een een NA of CA meeting bezoeken. Vraag ook daar om tips en ervaringen naar klinieken. Er is veel beroerde verslavingszorg in omloop. Maar via via kan je wel ervaringsverhalen horen over klinieken die wèl goede zorg leveren.

Ook ik kan je wel enkele klinieken aanbevelen als je wilt.

Narcotics Anonymous Nederland

Ontdek Narcotics Anonymous Nederland, een wereldwijde gemeenschap van herstellende verslaafden. Met 400 wekelijkse bijeenkomsten in Nederland biedt NA een veilige, anonieme plek voor herstel en steun. Gratis en open voor iedereen die worstelt met verslaving.

www.nanederland.nl

Dank voor je bericht Lucy!
Zou je de detox kunnen omschrijven, wat houd dat juist in?

 

[Brakka Mang]

Dank voor je bericht Lucy!
Zou je de detox kunnen omschrijven, wat houd dat juist in?

Detox zit je met anderen voor een korte periode onder medisch toezicht om te ontgiften en lichamelijk te herstellen van het drugsmisbruik (goed eten, slapen en bewegen) Afhankelijk van het middel is dit 1 tot 4 weken meestal. In het geval van coke zal je na een week wel klaar zijn omdat het niet lichamelijk verslavend is. Echter begint na de detox het echte werk pas. Je zal opnieuw met het leven moeten leren omgaan na die paar maanden van gebruik. Dat leren ze je niet in een detox maar tijdens een reguliere behandeling. Dit kan 12-stappen zijn maar ook CGT of aanverwanten. Je zal je oude ongezonde patronen van de afgelopen maanden weer moeten vervangen met nieuwe gezonden patronen. Als je een kliniek niet ziet zitten dan kan je ook gewoon zelf naar een NA, CA of AA meeting kunnen gaan. Die zijn zowel fysiek als online.

Verder kan je ervan uitgaan dat je best wel moe zal zijn de komende periode l. Maar dat is ook logisch. Er is geen quickfix voor herstel van verslaving.

Het begint met een plan maken. Je bent het hardstikke zat kan ik opmaken uit je bericht. Dus hoe zie je het zelf voor je? Verder kan ik je adviseren om de zoekfunctie te gebruiken, er is hier op het forum ontzettend veel te vinden. Mocht je willen praten of vragen hebben mag je me altijd een bericht sturen.

 

[LucidLucy]

Dank voor je bericht Lucy!
Zou je de detox kunnen omschrijven, wat houd dat juist in?

Een detox voor coke is opzich niet zo heel erg spannend omdat je geen heftige afkick kan verwachten. Je zit, zoals hierboven al gezegd, samen met anderen in een medisch gecontroleerde setting.

Voor mij was de detox een hele fijne tijd. Ik was lichamelijk en geestelijk gewoon heel erg op. Ik had zo hard gevochten om mijn verslaving in stand te houden. En het belangrijkste voor mij van de detox was dat ik en harde stopdatum had en fysiek werd afgescheiden van mijn middelen. Tuurlijk zou je vanalles de detox in kunnen smokkelen of dealers op slinkse wijze langs kunnen laten komen. Maar dat is geen moment in me opgekomen.

Toen ik de detox binnenkwam, kwam ik dus 'gesloten' terecht. Je mag niet zomaar van het terrein af. Daarmee was ik fysiek een soort van gevangen. Maar mentaal voelde ik me zo ontzettend bevrijd. Die obsessie naar drugs: wanneer weer gebruiken, ik moet nog langs de dealer, de pinautomaat, de slijt, etc. Al die dwangmatige gedachten vielen ineens van me weg.

Let wel, een detox is enkel daar goed voor. Om gecontroleerd te kunnen ontgiften en een tijdje gescheiden te zijn van je middel. Een detox die niet gevolgd wordt door een (klinische opname met) gerichte behandeling op verslaving én gevolgd voortgaand herstel na behandeling, is mijn inziens waardeloos. Dan kan je net zo goed gewoon doorgaan met gebruiken.

Belangrijk is om de onderliggende problematiek aan te pakken. Anders val je binnen no time weer terug. Een detox is dus goed om die cyclus te doorbreken. Maar er is (veel) meer nodig om niet weer terug te belanden in die cyclus. Onderschat verslaving niet.

Voor mij is het de beste keuze die ik ooit gemaakt heb om naar Zuid-Afrika te gaan in een kliniek daar (wordt door de meeste zorgverzekeraars vergoed). En ook om nu nog steeds bezig te zijn met herstel. Ik heb me nog nooit zo prettig gevoeld met mezelf. Zelfs als kind niet.

 

[LucidLucy]

Er is geen quickfix voor herstel van verslaving.

En deze blijft ook zó belangrijk maar o zo lastig.

De grap is dat we met drugs gewend zijn geraakt aan die quick fix. Maar in herstel is er inderdaad geen quick fix. De snelste fix die ik heb is focus op mijn ademhaling. Maar dat is dan ook wel de meest duurzame fix die me niet, zoals drugs, na een lange tijd gebruik ineens in de steek laat.

 

[Mindless]

Een detox voor coke is opzich niet zo heel erg spannend omdat je geen heftige afkick kan verwachten. Je zit, zoals hierboven al gezegd, samen met anderen in een medisch gecontroleerde setting.

Voor mij was de detox een hele fijne tijd. Ik was lichamelijk en geestelijk gewoon heel erg op. Ik had zo hard gevochten om mijn verslaving in stand te houden. En het belangrijkste voor mij van de detox was dat ik en harde stopdatum had en fysiek werd afgescheiden van mijn middelen. Tuurlijk zou je vanalles de detox in kunnen smokkelen of dealers op slinkse wijze langs kunnen laten komen. Maar dat is geen moment in me opgekomen.

Toen ik de detox binnenkwam, kwam ik dus 'gesloten' terecht. Je mag niet zomaar van het terrein af. Daarmee was ik fysiek een soort van gevangen. Maar mentaal voelde ik me zo ontzettend bevrijd. Die obsessie naar drugs: wanneer weer gebruiken, ik moet nog langs de dealer, de pinautomaat, de slijt, etc. Al die dwangmatige gedachten vielen ineens van me weg.

Let wel, een detox is enkel daar goed voor. Om gecontroleerd te kunnen ontgiften en een tijdje gescheiden te zijn van je middel. Een detox die niet gevolgd wordt door een (klinische opname met) gerichte behandeling op verslaving én gevolgd voortgaand herstel na behandeling, is mijn inziens waardeloos. Dan kan je net zo goed gewoon doorgaan met gebruiken.

Belangrijk is om de onderliggende problematiek aan te pakken. Anders val je binnen no time weer terug. Een detox is dus goed om die cyclus te doorbreken. Maar er is (veel) meer nodig om niet weer terug te belanden in die cyclus. Onderschat verslaving niet.

Voor mij is het de beste keuze die ik ooit gemaakt heb om naar Zuid-Afrika te gaan in een kliniek daar (wordt door de meeste zorgverzekeraars vergoed). En ook om nu nog steeds bezig te zijn met herstel. Ik heb me nog nooit zo prettig gevoeld met mezelf. Zelfs als kind niet.

Is dit niet te hard gesteld? Want: hangt dat niet van de persoon af? Heeft iederéén per se zo'n klinische opname nodig?

Ben het wel eens met dat een detox alleen niet voldoende is, omdat: het middel zelf is nooit de kern van verslaving. Verslaving ligt dieper, namelijk altijd: in het ontbreken van (zelf-)liefde. Dat is (imo) de kern van élke verslaving: men mist simpelweg de liefde voorzichzelf, men respecteert en accepteert zichzelf niet.

Als je op het punt kunt komen van die zelf-acceptatie, waardoor die drang om van jezelf (alle gevoelens die je niet wilt voelen) te vluchten (middels jouw "drug of choice", wat slechts een uiting is van de onderliggende verslavingskwestie van willen ontsnappen van jezelf) verdwijnt, dan ben je er ook. Het is denk ik geen harde eis om daarvoor klinisch opgenomen te worden (al is het wellicht vaak wel een goed idee).

 

[LucidLucy]

Is dit niet te hard gesteld? Want: hangt dat niet van de persoon af? Heeft iederéén per se zo'n klinische opname nodig?

Ben het wel eens met dat een detox alleen niet voldoende is, omdat: het middel zelf is nooit de kern van verslaving. Verslaving ligt dieper, namelijk altijd: in het ontbreken van (zelf-)liefde. Dat is (imo) de kern van élke verslaving: men mist simpelweg de liefde voorzichzelf, men respecteert en accepteert zichzelf niet.

Als je op het punt kunt komen van die zelf-acceptatie, waardoor die drang om van jezelf (alle gevoelens die je niet wilt voelen) te vluchten (middels jouw "drug of choice", wat slechts een uiting is van de onderliggende verslavingskwestie van willen ontsnappen van jezelf) verdwijnt, dan ben je er ook. Het is denk ik geen harde eis om daarvoor klinisch opgenomen te worden (al is het wellicht vaak wel een goed idee).

Ik heb klinische opname bewust tussen haakjes geplaatst. Gerichte behandeling op verslaving is wel degelijk nodig.

Voor mij dan. Nogmaals, ik kan niet vertellen wat jij moet doen. Ik kan enkel mijn eigen ervaring delen.

Maar ik weet wel dat voor een échte verslaafde, behandeling nodig is. En tussen de regels door lees ik wel wat tekenen van èchte verslaving. En die zit hem voor mij niet in gebruik.

 

[Coldshot]

En tussen de regels door lees ik wel wat tekenen van èchte verslaving. En die zit hem voor mij niet in gebruik.

Tell me more, dit triggert me wel

 

[Mindless]

Ik heb klinische opname bewust tussen haakjes geplaatst. Gerichte behandeling op verslaving is wel degelijk nodig.

Voor mij dan. Nogmaals, ik kan niet vertellen wat jij moet doen. Ik kan enkel mijn eigen ervaring delen.

Maar ik weet wel dat voor een échte verslaafde, behandeling nodig is. En tussen de regels door lees ik wel wat tekenen van èchte verslaving. En die zit hem voor mij niet in gebruik.

Ik had die haakjes even over het hoofd gezien.

 

[Brakka Mang]

Is dit niet te hard gesteld? Want: hangt dat niet van de persoon af? Heeft iederéén per se zo'n klinische opname nodig?

Ben het wel eens met dat een detox alleen niet voldoende is, omdat: het middel zelf is nooit de kern van verslaving. Verslaving ligt dieper, namelijk altijd: in het ontbreken van (zelf-)liefde. Dat is (imo) de kern van élke verslaving: men mist simpelweg de liefde voorzichzelf, men respecteert en accepteert zichzelf niet.

Als je op het punt kunt komen van die zelf-acceptatie, waardoor die drang om van jezelf (alle gevoelens die je niet wilt voelen) te vluchten (middels jouw "drug of choice", wat slechts een uiting is van de onderliggende verslavingskwestie van willen ontsnappen van jezelf) verdwijnt, dan ben je er ook. Het is denk ik geen harde eis om daarvoor klinisch opgenomen te worden (al is het wellicht vaak wel een goed idee).

Is dat echt zo, men accepteert zichzelf niet of heeft geen zelfliefde? Ik was gewoon graag naar de klote de eerste denk decennia van gebruik. Ik vond gebruiken fantastisch maar kon ook erg genieten van nuchter zijn. Zorgde goed voor mijzelf, deed alles wat ik moest doen maar gebruikte wel teveel en te vaak soms op momenten dat ik daar wel last van had. Ik overzag niet wat de gevolgen van mijn gebruik zouden zijn ook al had ik het al tig keer ervaren.

 

[Mindless]

Is dat echt zo, men accepteert zichzelf niet of heeft geen zelfliefde? Ik was gewoon graag naar de klote de eerste denk decennia van gebruik. Ik vond gebruiken fantastisch maar kon ook erg genieten van nuchter zijn. Zorgde goed voor mijzelf, deed alles wat ik moest doen maar gebruikte wel teveel en te vaak soms op momenten dat ik daar wel last van had. Ik overzag niet wat de gevolgen van mijn gebruik zouden zijn ook al had ik het al tig keer ervaren.

Ik denk van wel.

Zelfacceptatie is ook een heel diep en gelaagd iets. Je kunt aan de oppervlakte dingen accepteren die je in je diepste kern niet kúnt accepteren. Dat is aan de ene kant het mooie maar tegelijk verschrikkelijke van het menselijke ego: het vermogen dat we hebben om in plaats van die diepste kern van onszelf, te kiezen voor de wereld van tegenstellingen waarin we grote pieken met daaropvolgend diepe dalen ervaren.

 

[LucidLucy]

Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.

Mooie carrière opgebouwd, maar sinds vorig jaar september complete switch gemaakt naar maatschappelijk werk. Puur omwille van zoektocht naar zingeving in het leven.

Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.

Altijd verslavingsgevoelig geweest. 25 jaar geleden toch wel een kleine gokverslaving gehad.

Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.

Roken, alcohol... doe ik nog steeds. Maar kan het vrij eenvoudig ook een tijdje laten. Moest ik die noodzaak zien.

Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.

Terwijl voor de meeste mensen stoppen met die zaken gewoon bij volwassenheid, gezinsleven, etc... hoort, zie ik dat blijkbaar niet zo. Of het triggert me niet genoeg.

Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.

Wat me wel triggert in het leven, is verdieping, verkennen, dingen ervaren en beleven. Op vele vlakken.

Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.

Ik ben absoluut geen lomperik, en ken de risico's verbonden aan het gebruik. Maar nu komt de voornaamste reden waarom ik het zo prettig vind... ik kamp al praktisch 20 jaar met een bepaalde en heel specifieke angststoornis. Ik zocht door die angststoornis ontzettend vaak naar excuses om niet mee naar feesten, weekendjes, reizen met het gezin ... te gaan omdat ik me constant afvroeg of daar wel toiletten zouden zijn. Ik piekerde constant, leefde in een hoofd vol zorgen en paniek. Een vicieuze cirkel die me 20 jaar onder de knoet had en een enorme impact had op mijn sociale leven. En sinds de coke..... is dit compleet weggevallen. ik heb vertrouwen, kan alles aan, en ga zelfs probleemloos ver op reis met het gezin. Zolang ik mijn 'hulpje' maar bij heb.

Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.

Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.

Kan mezelf op korte tijdspanne helemaal in 'nieuwe' dingen verliezen.

Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.

Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.

Veel staat bij mij in relatie tot verveling.

Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.

Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.

 

[Mindless]

Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.


Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.


Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.


Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.


Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.


Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.



Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.

Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.


Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.

Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.

Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.

Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.

Niet gericht @Coldshot specifiek, maar als je al deze punten bekijkt, komen ze allemaal voort uit- en draaien allemaal om 1 ding: een onvermogen om gewoon te 'zijn':

- Afleiding zoeken: weg van hier/nu
- (Nieuwe) ervaringen: altijd zoekende blijven, niet een moment stil kunnen staan/zitten
- Jong willen blijven: wanhopig vastklampen aan dat wat vervliegt, want die kern die niet vervliegt lijkt er niet te zijn. Men weet dat het lichaam degradeert en de dood nadert, maar zonder die kern te ervaren lijkt het lichaam de beste 2e keuze om aan vast te houden als zijnde je identiteit
- Controle willen verkrijgen, dingen 'vast' willen zetten, omdat wederom: die vaste kern (als stabiele basis) lijkt te missen
- Bij weinig impulsen verveling ervaren omdat: contentheid met wat is kan niet toegelaten worden. Men is niet in staat zich over te geven aan simpelweg 'zijn', want dat is in zekere zin de dood van de 'zoeker': dat wat áltijd wat anders wil, altijd wat meer wil. Denk je dat je zelf die 'zoeker' bent, dan voelt dat als de dood van jezelf, dus geen wonder dat het zo onmogelijk kan lijken om toe te geven aan simpelweg 'zijn'.

 

[_shikantaza]

Vat dit niet op als aanval ofzo, ik licht even wat dingen uit die me opvielen.


Dit niet per sé. Dat hangt een beetje af van of dit een impulsieve keuze is geweest. Maar als dit weloverwogen was, is het absoluut geen verslavingsgedrag. Wilde hem toch even uitlichten. Het is namelijk wel typisch verslaafdengedrag om (te snel/impulsief) oude schepen te verbranden.


Deze staat natuurlijk al opzich. Daarnaast ook wel de kanttekening dat bagatelliseren ook heel goed past binnen het verslaafde brein.


Is dit echt zo? Ik lees meer van zulke rationalisaties terug in je verhaal. Ik ben zelf ook echt een kei in rationaliseren. En vaak heb ik het zelf niet eens door. Ik weet in elk geval zeker dat ik roken niet vrij eenvoudig in tijdje kon laten. Ookal geloofde ik dat wel heel graag.


Dit hoor ik wel vaak terug bij verslaafden. Lang jong willen blijven. Vaak zelfs in die mate dat we eigenlijk daarmee bepaalde verantwoordelijkheden ontlopen. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is, maar kan zeker wel zo zijn.


Dit sowieso. Maar dan in extreme vorm. De meeste verslaafden zijn erg nieuwsgierig naar alles dat met ervaren en beleven te maken heeft. Als we maar 'iets' voelen en daar controle over hebben.



Dit is natuurlijk de meest voor de hand liggende. Controle willen hebben over wat we voelen, zelfmedicatie. Wat natuurlijk logisch is gezien de medische aard. Maar uiteindelijk is het geen oplossing helaas.

Deze gaat natuurlijk specifiek wel over gebruik. Maar misschien als je goed op gaat letten, zal je zien dat het door kan slaan in andere dingen. Zeker als je niet meer gebruikt. Bij mij is eten zo'n typisch voorbeeld. Als ik er niet lekker bij zit, grijp ik snel naar chips en chocola.


Ik vind voor mij dit nog de meest in het oog springende. Dit is een overeenkomst die ik eigenlijk altijd zie bij verslaving. Nieuwe hobbies oppakken bijvoorbeeld. Binnen no time daar helemaal in opgaan.

Dit is ook wel een typisch beeld voor AD(H)D of ASS. Maar ook voor verslaafden.

Wederom controle over wat we voelen. Verveling is ook een gevoel namelijk. Soms zelfs een heel gezond gevoel. Al vind ik het echt een hele nare. Nog steeds.

Misschien dat dit je ietwat helpt. Voor mij kan ik ook al kenmerken van verslaving zien al toen ik kind was. En dat zit hem dan met name in obsessief mezelf in nieuwe dingen storten. Die vind ik altijd de meest kenmerkende.

Fraaie analyse. Verslavingsgedrag kan hem inderdaad in dit soort, soms onschuldig ogende, zaken zitten. En het is een definitiekwestie maar afkicken is slechts het begin, een voorwaarde om door je problemen heen te kunnen werken met een helder(der) hoofd. Clean zijn is geen herstel. Herstel is mentaal veranderen.

 

[LucidLucy]

maar als je al deze punten bekijkt, komen ze allemaal voort uit- en draaien allemaal om 1 ding: een onvermogen om gewoon te 'zijn':

Ik denk ook, als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dat het allergrootste probleem van de ziekte verslaving is, dat ik de realiteit niet kan accepteren zoals die is. Of in elk geval lijk ik daar bovengemiddeld veel moeite mee te hebben.

En dat zorgt er dan voor dat ik de realiteit niet wil voelen of een ander beeld van de realiteit ga creëren. Voor mijzelf, in mijn eigen belevingswereld. Maar misschien nog wel meer naar de wereld om me heen. Ik presenteer mezelf dan liever als degene die ik wil zijn, dan degene wie ik ben.

En dat zorgt voor die kenmerkende dingen als dat ik niet graag over gevoelens praat (want alles moet altijd leuk zijn), confrontaties uit de weg ga, alles alleen wil oplossen en dus geen hulp vraag, maskers draag om leuker/aardiger gevonden te worden, kan wegdromen in fantasieën, de feiten over mijn leven negeer door weg te rationaliseren, en ga zo nog maar even door haha

Anyway, de oplossing is altijd hetzelfde. Connectie. Met mezelf, met andere mensen, met een macht groter dan ikzelf. Verbinding werkt voor mij helend en doet afbreuk aan verslaving. Maar dat blijft soms lastig om dat dagelijks te doen. En zeker de eerste 2 á 3 jaar van mijn herstel, wist ik nog amper hoe dit te doen. Dat zorgde wel voor een verdomde Rocky Road.

 

[Mindless]

Ik denk ook, als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dat het allergrootste probleem van de ziekte verslaving is, dat ik de realiteit niet kan accepteren zoals die is. Of in elk geval lijk ik daar bovengemiddeld veel moeite mee te hebben.

En dat zorgt er dan voor dat ik de realiteit niet wil voelen of een ander beeld van de realiteit ga creëren. Voor mijzelf, in mijn eigen belevingswereld. Maar misschien nog wel meer naar de wereld om me heen. Ik presenteer mezelf dan liever als degene die ik wil zijn, dan degene wie ik ben.

En dat zorgt voor die kenmerkende dingen als dat ik niet graag over gevoelens praat (want alles moet altijd leuk zijn), confrontaties uit de weg ga, alles alleen wil oplossen en dus geen hulp vraag, maskers draag om leuker/aardiger gevonden te worden, kan wegdromen in fantasieën, de feiten over mijn leven negeer door weg te rationaliseren, en ga zo nog maar even door haha

Anyway, de oplossing is altijd hetzelfde. Connectie. Met mezelf, met andere mensen, met een macht groter dan ikzelf. Verbinding werkt voor mij helend en doet afbreuk aan verslaving. Maar dat blijft soms lastig om dat dagelijks te doen. En zeker de eerste 2 á 3 jaar van mijn herstel, wist ik nog amper hoe dit te doen. Dat zorgde wel voor een verdomde Rocky Road.

Herkenbaar.

En ik merk ook dat omdat ik inmiddels veel dingen daadwerkelijk heb aangepakt, ik soms de neiging heb om mezelf wijs te maken dat bepaalde dingen die ik nog niet heb aangepakt geen probleem zijn (geloven in dat andere beeld van de realiteit waar je het over hebt). Dit worden dan een soort blind spots omdat ik ervoor kies er niet naar te kijken, want: oncomfortabel tot pijnlijk.

Connectie is zeker weten de oplossing. Ook daarin hield ik mezelf jarenlang voor de gek door slechts de helft te doen: connectie met mezelf, maar niet genoeg connectie met anderen.

Naast connectie zou ik ook zeker noemen: bewustzijn. Want dat wat je voor jezelf in het donker houdt zie je niet en kan daardoor niet veranderen. Je moet je licht erop laten schijnen of in andere woorden: je moet het zien én erkennen.

 

[Coldshot]

De laatste posts in dit draadje zijn voor mij waardevoller dan eender welk gesprek dat ik het afgelopen half jaar gehad heb, zelfs met professionele hulpverleners. Dank je!

 

[_shikantaza]

De laatste posts in dit draadje zijn voor mij waardevoller dan eender welk gesprek dat ik het afgelopen half jaar gehad heb, zelfs met professionele hulpverleners. Dank je!

Wij hebben gezeten waar jij nu zit, en hebben aan een halve zin genoeg. De ervaring is wat ons verbindt. Bovendien zitten hier mensen die een uitweg hebben gevonden uit verslaving, en die is er voor jou ook. Hoe die er precies uitziet is aan jou om uit te vinden. Het belangrijkste daarvoor is de wil om te veranderen en de reis aan te gaan ongeacht de route, het vervoermiddel, tolwegen, lekke banden enz. De eindbestemming telt

 

[Tiimongg]

Hoe gaat het nu met je?