Ik snuif wel eens een lijntje, maar houd het recreatief; een gezellig avondje of stappen op zijn tijd en verder niets. Voor mij is het een 'up' maar mijn vriend zit wat anders in elkaar, hij heeft adhd een wordt er juist heel ontspannen van op het moment zelf. De dag erna is hij niet te genieten en heeft sombere buien. De laatste tijd gaat er bij hem elke week zeker 3 gram doorheen, meestal op 1 avond onder de mom van 'gezellig met de jongens onder elkaar' maar het betekent in de praktijk dat de weekenden voor ons dan meestal verziekt zijn en het is vele keren voorgekomen dat hij niet of veel te laat op een afspraak met mij komt opdagen. Ik vind dat ronduit kut en heb er al ruzie over gemaakt, geprobeerd te praten of het gewoon te accepteren. Dat laatste werkt het beste alleen neemt hij dan meer en meer ruimte die ik hem geef. En ik vind er zo geen bal meer aan. Nou is hij ook nog eens 'allergisch' voor het idee dat iemand hem wil vertellen wat hij moet doen maar ik probeer hem duidelijk te maken dan alles tussen ons er steeds meer onder begint te lijden. Zolang ik niets zeg en normaal doet ziet hij het probleem niet, als ik er wel iets van zeg dan zeur ik. Er blijft op die manier niet zo heel veel voor ons samen over. Het is een soort driehoeksverhouding: hij, ik en de coke.
Hij is een man van 'feiten' en ik heb voor de grap eens opschreven wanneer hij gebruikte (hij doet er in elk geval niet stiekem over, dat was in het begin wel anders) en kwam op ruim 30x uit in nog geen 6 maanden tijd, en dat zijn dan alleen de keren waar ik van weet, het is in werkelijkheid wel meer. Ik heb hem dat lijstje dit weekend onder zijn neus gedrukt en gevraagd of hij het wel beseft en ook beseft wat het voor de relatie betekent. Hij ging er over nadenken was het antwoord. Twee dagen niets van hem gehoord, vanavond even kort en toen zei hij dat hij mij neemt zoals ik ben en dat ik dat dus ook van hem moet doen. Komt dat eigenschapje weer boven van 'niemand heeft mij iets te vertellen'. Ik ben meteen weer weggegaan, want hij wilde niet praten want hij was nog aan het nadenken. Ben ik nou echt een zeur of ben ik de verstandigste van ons twee? Ik heb nu zoiets van 'zoek het maar uit ook' dan maar zonder hem, want hoe leuk het soms ook kan zijn, ik wil een relatie met hem als mens en niet met het product van een chemisch proces. Hij is zo'n leuk mens als hij niet gebruikt en zo'n egoist als hij wel gebruikt (ja, typisch verslavingsgedrag ik weet het...). Ik heb er geen moeite mee als het zo nu en dan eens gebeurt, maar minstens 1x per week gaat mij gewoon te ver.
Toen ik hem drie jaar geleden leerde kennen was het zo anders, gebruikten we soms samen wel eens wat maar voor de rest kwam hij altijd zijn afspraken na, nooit somber en het gebruik was gewoon af en toe. Ik ben bang dat hij in de valkuil is gevallen, het niet wil erkennen want het gaat toch prima met hem? Zijn werk gaat goed, hij zorgt verder goed voor zichzelf, dus wat is nou het probleem dat hij in het weekend wil ontspannen? En dat ik hem dat lijstje gaf, nou, dat maakte hem toch wel even narrig, vond dat ik hem iets wilde opleggen of dwingen te veranderen. En dat deed hij mij toch ook niet??? Als ik zo lees wat ik nu schrijf weet ik het antwoord eigenlijk wel, maar toch... ik hou van die man en wat moet ik hier nu mee? Ik ben nu wel zover dat ik er geen zin meer in heb als hij zoveel blijft gebruiken, want van een relatie is natuurlijk weinig sprake op deze manier. Of zie ik het nou zo verkeerd?
Hij is een man van 'feiten' en ik heb voor de grap eens opschreven wanneer hij gebruikte (hij doet er in elk geval niet stiekem over, dat was in het begin wel anders) en kwam op ruim 30x uit in nog geen 6 maanden tijd, en dat zijn dan alleen de keren waar ik van weet, het is in werkelijkheid wel meer. Ik heb hem dat lijstje dit weekend onder zijn neus gedrukt en gevraagd of hij het wel beseft en ook beseft wat het voor de relatie betekent. Hij ging er over nadenken was het antwoord. Twee dagen niets van hem gehoord, vanavond even kort en toen zei hij dat hij mij neemt zoals ik ben en dat ik dat dus ook van hem moet doen. Komt dat eigenschapje weer boven van 'niemand heeft mij iets te vertellen'. Ik ben meteen weer weggegaan, want hij wilde niet praten want hij was nog aan het nadenken. Ben ik nou echt een zeur of ben ik de verstandigste van ons twee? Ik heb nu zoiets van 'zoek het maar uit ook' dan maar zonder hem, want hoe leuk het soms ook kan zijn, ik wil een relatie met hem als mens en niet met het product van een chemisch proces. Hij is zo'n leuk mens als hij niet gebruikt en zo'n egoist als hij wel gebruikt (ja, typisch verslavingsgedrag ik weet het...). Ik heb er geen moeite mee als het zo nu en dan eens gebeurt, maar minstens 1x per week gaat mij gewoon te ver.
Toen ik hem drie jaar geleden leerde kennen was het zo anders, gebruikten we soms samen wel eens wat maar voor de rest kwam hij altijd zijn afspraken na, nooit somber en het gebruik was gewoon af en toe. Ik ben bang dat hij in de valkuil is gevallen, het niet wil erkennen want het gaat toch prima met hem? Zijn werk gaat goed, hij zorgt verder goed voor zichzelf, dus wat is nou het probleem dat hij in het weekend wil ontspannen? En dat ik hem dat lijstje gaf, nou, dat maakte hem toch wel even narrig, vond dat ik hem iets wilde opleggen of dwingen te veranderen. En dat deed hij mij toch ook niet??? Als ik zo lees wat ik nu schrijf weet ik het antwoord eigenlijk wel, maar toch... ik hou van die man en wat moet ik hier nu mee? Ik ben nu wel zover dat ik er geen zin meer in heb als hij zoveel blijft gebruiken, want van een relatie is natuurlijk weinig sprake op deze manier. Of zie ik het nou zo verkeerd?
