Hey, allereerst goed dat je al bezig bent met het zoeken van hulp. Dat is vaak al de tweede stap, die pas komt nadat je erkent dat er een probleem is. Ik was zo koppig om pas hulp te accepteren toen het echt al flink uit de hand gelopen was. Dus knap dat je daar nu al voor open staat!
Er vallen me wel een aantal dingen op. Laat ik van tevoren vast zeggen dat het goed bedoeld is. Niet als aanval, maar meer als spiegel.
Zoals ik verslaving zie, is het een ziekte. Middelengebruik is een van de symptomen. Maar een obsessie naar gebruik is ook een bekend verschijnsel en die benoem je zelf al:
dat ik alleen nog maar aan cocaïne kan denken. Ik moet het dan ook gebruiken en ondanks dat ik steeds alle dealers van mijn telefoon verwijder weet ik toch altijd wel weer iemand te vinden.
En dan ook nog dit:
Ja maar ik vind het dus ook heel erg moeilijk om alcohol te laten staan. Ik denk dat ik wel de conclusie kan trekken dat ik daar ook niet zonder kan als de gelegenheid er is. Ik zou laatst bobben maar dan neem ik toch 3 glazen wijn. Ik kon het gewoon niet laten. Achteraf heb ik veel spijt dat ik dan nog in de auto gereden heb. Maar op dat moment denk ik alleen maar aan de alcohol.
Ik kan natuurlijk niet voor je bepalen of je verslaafd bent. Dat is een inzicht dat je over jezelf kan krijgen. Toch zijn dit voor mij wel red flags als ik er als buitenstaander naar kijk.
Wat me ook erg opviel:
Het is vooral mijn vriend die er zwaar op tegen is.
Ik maak hieruit op dat je zelf best graag door zou willen gaan met gebruiken, maar dat je vooral wilt stoppen vanwege je vriend. Clean worden werkt echt het beste als je het voor jezelf doet. Tegelijkertijd werkt het wel door op je omgeving. Een beetje een win win situatie in dat geval.
Ik vertoon zelf niet echt problematisch gedrag.
Ik vond dit een beetje tegenstrijdig met de volgende, maar dat geef je zelf enigszins al aan.
Ik gebruik meestal ook gewoon alleen en heb dan een fijne avond. Maar ik durf het niet eerlijk tegen mijn vriend te zeggen.
Dit soort dingen geheim houden/stiekem doen, kan erg problematisch zijn. Vaak resulteert dat in liegen en manipuleren. En vervolgens nieuwe leugens om de oude in stand te kunnen houden. Tot je van gekkigheid niet meer weet, wat je tegen wie hebt verteld.
Daar is ook niet echt ruimte voor, voor mijn gevoel. Hij snapt die hele “cravings” niet zo. En hij ziet het als een aanval op hem.
Dat maakt het voor jou wel lastig om eerlijk te zijn. Dat snap ik goed. Ik heb zelf ook in zulke situaties gezeten en ik hield alles meer en meer verborgen. Het enige advies wat ik kan geven, is uitspreken hoe je je daarover voelt. En waarom je graag wilt gebruiken. Hoe die cravings lichamelijk voelen. Wat de obsessie naar verkrijgen/gebruiken met je doet. En wat er gebeurt als je er niet aan kan komen (in mijn geval immense onrust, wat resulteert in slecht humeur, kort lontje, etc)
Nogmaals ik probeer dit uit goedbedoelde hulp te doen. Ik ken ook niet het hele verhaal natuurlijk. Maar ik hoop dat je er iets aan hebt!
Zijn er meer mensen die dit herkennen?
Ja.
En hebben jullie wel eens hulp gezocht?
Ja. Een keer een ambulante dagbehandeling. Maar dat was te weinig voor mij.
9 maanden later toch een detox, een klinische opname in Zuid Afrika, gevolgd door ambulante schematherapie, afgetopt met wat nazorg. Dat heeft bij elkaar ook 9 maanden geduurd.
Verder heb ik via de WMO nu ook nog wat ambulante begeleiding. Zo heb ik mijn hulp afgeschaald van full-time in de kliniek naar een uurtje per week.
Verder ben ik actief bezig met meetings en het 12-stappen programma. De therapie was nodig, zeker wel. Maar op dit moment heb ik enorm veel aan de 12 stappen.
En wat voor werking heeft dit gehad?
Pfoeh... Daar vraag je me wat hoor!
Het heeft m'n leven gered.
Ik ben vorig jaar langer clean geweest dan in gebruik. Dit jaar heb ik een paar korte terugvallen gehad, maar mijn gebruikersdagen zijn op twee handen te tellen.
Ik voel me fysiek en mentaal veel beter. Kan me weer concentreren, korte termijn geheugen is beter.
Ik heb leren voelen en ben bezig met het leren omgaan van emoties. Ik heb inzicht gekregen in niet-helpend en helpend gedrag bij mezelf. Ik heb rust en kalmte gekregen. Veel (sociale) angsten zijn enorm afgenomen.
Ik ben eerlijker geworden, naar andere maar ook naar mezelf toe. Kan mijn grenzen herkennen en aangeven bij anderen, etc.
Kortom, er zijn veel positieve veranderingen geweest de afgelopen tijd. Ik ben erg diep de ellende in gegaan met mijn verslaving. En ik zou dat niemand gunnen. Dat je nu nog 'maar' zo weinig gebruikt, kan een makkelijke manier zijn om jezelf voor te houden dat alles wel meevalt. Toch, ook als ik om me heen kijk naar anderen, is het vaak al problematisch als er bij jezelf al twijfels ontstaan of je rode vlaggen ziet.
Als je vroeg hulp vraagt, kan het je misschien een hoop ellende besparen. Toch is er een sterke motivatie nodig om te stoppen en vaak is daar weer ellende voor nodig. Maar niet altijd!
Succes in elk geval!
PS. Je schreef dat je denkt verslaafd te zijn aan cocaïne en alcohol. Van coke zeg je dat je dat maar één keer per maand gebruikt, maar hoe vaak gebruik je alcohol?
Ik kon middelen best weleens inwisselen. Dan dronk ik 3 maanden niet, maar blowde ik 2 of 3 keer zoveel. Of was ik vol trots gestopt met blowen, maar gebruikte is inneens veel meer keta en/of speed.
