Dit is een mooi topic om een samenvatting te maken van mijn verhaal over cannabis en angsten.
Angsten heb ik jaren niet gekend door het dagelijks blowen. Ik leefde meer dan 17 jaar op een soort van roze wolk. Ik had ook nooit van mezelf verwacht dat ik depressief kon worden, maar dat kan ik dus wel.
Het was een samenloop van verschillende factoren. Ten eerste werd mijn zus in 2011 geestelijk ziek. Paniek en angstaanvallen, hypochondrie etc... Die dag dat het begon speelde er ook verschillende factoren. Stress & drugs (cannabis & cocaine) , vetverbranders, energiedrank, caffeine, traagwerkende schildklier en gene pakte helemaal verkeerd uit, en resulteerde in blijvende angst en paniek klachten. Ik ging gewoon verder met blowen, en voor mij werkte het nog altijd rustgevend en stressvermindering zoals ik altijd gewend was van de wiet.
Twee jaar verder was het ziektebeeld van mijn zus totaal uit de hand gelopen. Ik was regelmatig bij haar op visite om haar te kalmeren. Maar ik werd de extreme angst en paniekaanvallen ook wel een beetje beu. Mijn voorraadje was op, en ik ging naar de coffeeshop nieuwe wiet halen. Op de terugweg in de trein kreeg ik ineens zware lage rugpijn, en daardoor raakte ik ook lichtelijk in paniek. Eerst dacht ik nog: Die pijn zou wel weg gaan als ik zo meteen 1 jointje rook. Maar de pijn verdween niet. Ik kon blowen wat ik wilde , maar tegen de pijn werkte het absoluut niet. Dus ik de normale procedure opgang gezet bij de huisarts, en gevraagd om pijnstillers. Eerst diclofenac met maagbeschermers, maar de buikkrampen die ik ervan kreeg en hoe vaak ik ervan naar de toilet moest, was voor mij reden om diclofenac niet langer te gebruiken. Ik vroeg om een andere pijnstiller. Dus ik kreeg tramadol voorgeschreven. Ingenomen, en daarna de hele nacht wakker gelegen. Mijn nek en schouder spieren waren helemaal verkrampt. De huisarts wilde mij geen andere pijnstillers meer voorschrijven, en ik legde het me er tijdelijk bij neer. De rugpijn werd erger, en erger, en ik werd neerslachtig.
Ik belde mijn arts op tijdens telefonisch spreekuur, en vroeg hem om een middel wat mij vrolijker maakte. Hij stelde antidepressiva voor. Inmiddels had ik wat verschillende onderzoekjes laten doen omdat mijn spieren ook steeds deden verkrampen. Bloed laten prikken, en de vitamine D waarde was aan de extreem lage kant. Urine test, en hij zag hoeveel cannabinoide in mijn urine zaten. Vervolgens zei mijn arts dat ik al mijn klachten te danken had aan het roken van cannabis. (inclusief de spierpijn en rugpijn) Ik zelf vermoed nu inmiddels dat deze klachten voor een groot deel te verwijten zijn aan stress-spanningen door het ziektebeeld van mijn zus. Maar goed, ik kreeg dus antidepressiva (lexapro) en een paar weken later zat ik wederom met verkrampte spieren bij de dokter, maar ditmaal in de kuiten. Ik vroeg hem om diazepam voor de spier en rugklachten, maar dit was uit ten boze. Vervolgens stelde hij mij een niet verslavende spierverslapper voor. Risperidon. Ik vroeg mijn huisarts wat de bijwerkingen waren, en hij antwoorde: alleen versuftheid. Ik dacht : prima, dan ga ik het ophalen bij de apotheek, waar ik vervolgens een doosje met erop: stemmingstoornissen. meekreeg. Dus ik verbaasd terug naar de praktijk van mijn arts, en vroeg aan de assistente hoe dat nou precies zat? Vervolgens zei mijn huisarts dat had er bij de valium ook opgestaan, die je zo graag wilt. Dus ik dacht bij mezelf: ik heb toch geen stemmingsstoornissen , dus dan kan het ook geen kwaad.
Eenmaal thuis nam ik ś avonds mijn eerste 1 mg tabletje in, en ik ging slapen. De volgende ochtend voelde ik me stukken ontspannender. Met name minder stress. Mijn kuiten waren niet meer hard. Ik was er zo van overtuigd dat dit medicijn mij erbij ging helpen om beter te worden, dat ik de volgende dag al aan de telefoon hing voor ophoging. Dit was geen probleem , en zo zat ik aan 2 mg per dag. Niet doorhebbende dat de lexapro misschien al niet gunstig aan het werken was, was ik er meer van in de veronderstelling dat risperidon hiervoor verantwoordelijk was. Ik wilde nog wat meer omhoog, en de arts stemde mee in tot 4 mg. Langzaam aan had ik zonder het echt doorhad steeds meer bijwerkingen van het medicijn, want ik had de bijsluiter niet gelezen. Doe ik nooit, om geen placebo´s op me af te roepen. Ik start met een neutrale gedachten een medicijn. Daarnaast kreeg ik bij het blowen steeds vaker negatieve gedachten. Eerst had ik dit nog niet zo door. Maar na een tijdje begon het op te vallen dat het versterkt werd bij een blowtje. Dus ik internet op en zoeken op interacties tussen cannabis en antipsychotica. Jellinek kwam al snel met een website artikel naar boven over tegengestelde werkingen op het dopamine. Ik snapte alleen de helft van het verhaal niet.
Omdat mijn arts zo fel tegen mij cannabis gebruik was, en omdat ik geen sterkere pijnstillers voor mijn rug kreeg, ben ik overgestapt naar een andere huisarts. Met mijn nieuwe huisarts overlegde ik om af te bouwen met de risperidon. Dit moest ik doen gedurende 8 weken omlaag gaan. Tijdens het afbouwen voelde ik mij afgevlakt. Toen ik eenmaal op 0 mg was gekomen, kreeg ik de dag erna ineens last van hele extreme onrustige benen. Hier heb ik op de dag van vandaag nog steeds last van. Ik kreeg ook een zware angst -paniekaanval. De werking van cannabis was ineens ook volledig gedempt, en werd niet meer high of stoned, en ik belande ik een keiharde depressie. Ik kreeg weer antidepressiva en alprazolam voorgeschreven. Dit had in het begin weinig nut, en mijn alprazolam gebruik zat al snel aan de 3 mg per dag. Ik dacht: het hoort erbij, ik moet gewoon door die afkick periode heen van de risperidon. Dus 2 weken klote voelen, nam ik maar gewoon voor rekening. In die periode namen vooral psychische klachten toe. Ik kon er niet tegen dat ik niks meer merkte van de cannabis. 8 weken verder was er nog 0,0% verbetering. Ik belde mijn huisarts op en vroeg of ik weer kon starten met de risperidon, maar dit keer niet hoger dan 2 mg per dag, om zoveel mogelijk bijwerkingen te voorkomen. Eenmaal gestart met de risperidon ging het na een paar dagen alweer wat beter. De werking van cannabis kwam terug. Maar de werking is nu zonder psychedelische effecten, zonder rode ogen, en zonder euforie.
De maanden die daarop volgde bestonden vooral uit denkstoornissen, stemmingswisselingen, en mogelijk ook chronisch hyperventileren. Dit is nog niet uitgesloten, en de huisarts is aan het kijken voor een doorverwijzing voor een elektromyogram. Hiermee kunnen ze meten of je chronisch hyperventileert. Vergeet niet dat chronisch hyperventileren lichamelijk zit, en niet psychisch. De symptomen die je ervan krijgt kunnen wel betrekking hebben op de psyche. De waslijst met symptomen van hyperventileren komt akelig dicht in de buurt van de klachten die ik heb. En zo gek is het nog niet dat ik eventueel ben gaan hyperventileren door stress. Nou is het zo dat mensen die chronisch hyperventileren niet doorhebben dat ze verkeerd ademhalen. Helaas heb ik wel de pech soms dat wanneer angsten opkomen zetten, die ontstaan vanuit het lichamelijk van alles voelen, de wiet de angst versterkt.
In 2015 werd mijn moeder ook nog eens depressief door het ziektebeeld van haar dochter. Toen ging er voor mij een dagboek open betreft allerlei klachten die in onze gene zitten. Ik ben/was ervan in de veronderstelling dat cannabis alleen dit nooit veroorzaakt kan hebben, aangezien ik 17 jaar super goede ervaring met cannabis heb gehad. Maar zo zie je dat door allerlei factoren iets getriggerd kan worden, waarvan je in die roze wolk nooit geweten hebt , dat je daar gevoelig voor kan worden. In 2015 kwam ik op dit forum terecht en ben ik ook meer de negatieve verhalen over cannabis gaan lezen. Ik begrijp dat mijn cannabisverslaving echt wel in de weg staat, en het aantal jointjes op een dag zijn nog eens aanzienlijk toegenomen. Ook ik heb een grens waarin ik aanvoel dat het zo niet langer door kan gaan met mijn verslaving. Ook al gaat het de laatste tijd weer stukken beter met mij. Het werkt gewoon averechts op de klachten die ik heb.
Ik heb de dokter voorgesteld om over te stappen op medicinale wiet met een hoger cbd gehalte, en dan met betrekking van een verslavingsarts kijken of ik het thc percentage langzaam kan afbouwen. Mij gaat het er niet om of de verzekering het vergoed. Ik betaal het gewoon zelf.
