Ik ben renee en ik heb paddos op.Al twee keer ik, nu drie keer. Ik sta centraal. Dat is het fijne van alleen zijn, jij of terwijl, ik sta centraal. Ik kan het eens lekker allemaal om mij laten draaien, want ik is eigenlijk maar een fijn woord. Je kunt er zoveel mee. Ik, ik ik! Heerlijk voel ik me eigenlijk.
Mijn reis begon vanochtend, om zeg, negen uur in de albert hijen. Ik had een halve portie paddos zo rond acht uur opgegeten. Maar ik vond het daar niet echt geweldig, bij dat ven. Ik wachtte alleen maar op het gevoel, het gevoel waar van je eigenlijk niet precies weet wat het is. En het gevoel kwam maar niet, tot ik in de albert hijen stond. Die verschrikkelijke ruimte verlicht door tl-buizen, die afschuwelijk licht afstoten en een soort zoemend geluid veroorzaakte. Een ruimte met etenswaarden. Nee, geen etenswaarden, verschrikkelijk afschuwelijk voedsel waar menig mens zich mee vol kaant. Ik was blij dat ik mijn sigaretten had. Ben je zestien? Ja ik ben zestien! Je hebt mij al duizend keer gevraagd of ik zestien ben. Maar dat moet. Net zoals je eigenlijk geen gedroogde paddos mag verkopen, ik had ze toch maar mooi gekocht in Nijmegen. ‘Rechtszaak, vergunning, gedroogde paddos.. Bla!’ had de meneer mij verteld toen ik vroeg hoe het kon dat hij gedroogde verkocht.
Ik hervatte mijn reis. Waar zou ik heen gaan? Ik was vrij, ik had me aan niemand gebonden tijdens deze trip. Ik was alleen. Heerlijk alleen met mijn eigen ik. Ik besloot om maar te gaan fietsen, en dat deed ik. De wegen werkte me tegen, besefte ik. Ze waren moeizaam en zwaar, maar juist soms heel zacht en vloeiend. Alsof ik over ijs heen vloog. Ik voelde me heerlijk, geweldig, perfect. Alles was perfect, behalve de auto’s, die lelijke dingen die maar door raasde. Ik haatte ze, maar iedereen had een doel. Ik was doelloos op het moment, en ik hield ervan. Eigenlijk ben je maar alleen, bedacht ik me, heerlijk alleen. Want iedereen staat zo ver weg van je. Iedereen is zo anders, zo bezig met hun eigen dingen. Egoïstisch is iedereen maar eigenlijk.
De visuals vallen een beetje tegen, bedacht ik. Alhoewel, de kleuren soms overweldigend mooi kunnen zijn, en dat mos, schitterend, bijna fluoriserend. Het leek soms als ik even niet keek de wereld was veranderd. Ik besloot naar huis te gaan en ik liet me meevoeren op Trentemøller – Take me in too your skin. Ik genoot van de muziek. Ik reed mijn straat in en mijn vader kwam net wat afval buiten zetten. ‘Ging het nog niet?’ Ik schrok, o ja, ik was ziek. ‘Nee, nee ik kruip weer terug in bed, ik heb de belangrijkste lessen gevolgd.’ Ha! En wat voor een lessen. Een lesje zelfstudie. Maar ik was wel geschrokken, dat was wel even een heel harde confrontatie met thuis. Boven kleedde ik me om. En voor dat ik het wist was ik alleen met mijn eigen naaktheid. Mijn afschuwelijk lelijke naaktheid die ik kende. En toch eigenlijk heel mooi was. Ik keek naar mijn ongeschoren oksels en lachte. Heerlijk alleen, ik kan zo lelijk zijn als ik wil! Ik ging naar beneden en probeerde piano te spelen. Ik hoefde het niet te proberen, het ging als vanzelf. Ik kon het nog! Natuurlijk kon ik het nog, ik speelde dagelijks normaal, maar zelfs als het niet normaal is kan ik piano spelen. En ik speelde, het ging als vanzelf, terwijl ik verwachtte dat het juist tegen zou gaan werken. Dat het moeilijk zou zijn. Maar dat was niet zo. Ik ging naar boven en begon te schrijven. Jammer dat ik veel vergeten ben aan wat ik had gedacht. Het is nu 12 uur. Ik ga denk ik de rest van het portie verobberen.
Om ik kun je niet heen.
Ik at de rest op en kroop in bed. Ik vroeg me af of ik überhaupt nog wat zou gaan voelen van de rest van de paddos, hoewel ik nu nog lichtelijk aan het trippen was verwachtte ik niet veel meer.
Maar na een uur of wat voelde ik dat mijn zintuigen meer en meer open gingen staan. Mijn handen voelde klef aan van het zweet en mijn kaken verkrampte. Ik keek om me heen, bizarre patronen verschenen op mijn muur. Ik genoot van het warme, fijne gevoel dat vanuit mijn onderbuik naar de rest van mijn ledenmaten kroop. Ik ging naar beneden en speelde nogmaals piano. Ditmaal ging het heel wat slechter, maar het geluid was geweldig. De zuivere tonen drongen tot diep door. Ik schoot af en toe in de lach toen het bladmuziek vreemd begon te doen. Het leek te ademen, net zoals de rest. Alles ademde op het ritme van mijn eigen ademhaling. Het voelde fijn dat de dingen met mij mee ademde. Ik liep van rond in de tuin en bekeek de planten, vooral de datura plant in mijn tuin was schitterend. De nerven waren donker maar de rest bolde op en kreeg een soort neonachtige kleur.
Ik genoot, ik begreep en ik leefde. Ik voelde het bloed door mijn lichaam stromen, mijn hele lichaam rilde op het kloppen van mijn hart.
Alles was zo logisch, ik ging voor het raam zitten en bekeek de mensen die langs liepen of fietste. Een voor een leken ze naar mij te kijken, vragend en misschien zelfs wel de wil om te begrijpen. Maar voordat ik enig ander contact kon maken keken ze weer vooruit, gingen door met hun dagelijkse bezigheden. Voor het eerst tijdens de trip voelde ik me eigenlijk maar eenzaam. Je kunt niet zonder anderen, besefte ik me, terwijl ik er juist zo van houd om dingen alleen te doen.
Ik vertrok weer naar boven en sloot me op in mijn veilige, warme kamer. Ik bekeek Spotworks, en terwijl ik net lekker ontspande hoorde ik de voordeur opengaan. Wham, weer terug in de realiteit. Ik moest weer communiceren. Ik vervloekte het dat mijn moeder vroeger thuis kwam, ze sleurde me letterlijk uit mijn trip.
Deze paddotrip is anders geweest voor mij dan de andere trips, off course, alles trips zijn verschillend. Maar deze was fijner, relaxed, warmer. Ik krijg meestal een heel kaal en leeg gevoel, heel eenzaam. De mindfuck was er ook niet zoals bij de vorige keren. Ik ben van plan vaker alleen te trippen, je hoeft met niemand rekening te houden. Hoewel als je met meer mensen bent, sleep je elkaar toch wat meer op. De trip was niet heel sterk maar wel ontzettend leerzaam. In ieder geval heb ik genoten. Heb dit tripreport trouwens deels live geschreven, ik kreeg de ontzettende drang om te schrijven.
Mijn reis begon vanochtend, om zeg, negen uur in de albert hijen. Ik had een halve portie paddos zo rond acht uur opgegeten. Maar ik vond het daar niet echt geweldig, bij dat ven. Ik wachtte alleen maar op het gevoel, het gevoel waar van je eigenlijk niet precies weet wat het is. En het gevoel kwam maar niet, tot ik in de albert hijen stond. Die verschrikkelijke ruimte verlicht door tl-buizen, die afschuwelijk licht afstoten en een soort zoemend geluid veroorzaakte. Een ruimte met etenswaarden. Nee, geen etenswaarden, verschrikkelijk afschuwelijk voedsel waar menig mens zich mee vol kaant. Ik was blij dat ik mijn sigaretten had. Ben je zestien? Ja ik ben zestien! Je hebt mij al duizend keer gevraagd of ik zestien ben. Maar dat moet. Net zoals je eigenlijk geen gedroogde paddos mag verkopen, ik had ze toch maar mooi gekocht in Nijmegen. ‘Rechtszaak, vergunning, gedroogde paddos.. Bla!’ had de meneer mij verteld toen ik vroeg hoe het kon dat hij gedroogde verkocht.
Ik hervatte mijn reis. Waar zou ik heen gaan? Ik was vrij, ik had me aan niemand gebonden tijdens deze trip. Ik was alleen. Heerlijk alleen met mijn eigen ik. Ik besloot om maar te gaan fietsen, en dat deed ik. De wegen werkte me tegen, besefte ik. Ze waren moeizaam en zwaar, maar juist soms heel zacht en vloeiend. Alsof ik over ijs heen vloog. Ik voelde me heerlijk, geweldig, perfect. Alles was perfect, behalve de auto’s, die lelijke dingen die maar door raasde. Ik haatte ze, maar iedereen had een doel. Ik was doelloos op het moment, en ik hield ervan. Eigenlijk ben je maar alleen, bedacht ik me, heerlijk alleen. Want iedereen staat zo ver weg van je. Iedereen is zo anders, zo bezig met hun eigen dingen. Egoïstisch is iedereen maar eigenlijk.
De visuals vallen een beetje tegen, bedacht ik. Alhoewel, de kleuren soms overweldigend mooi kunnen zijn, en dat mos, schitterend, bijna fluoriserend. Het leek soms als ik even niet keek de wereld was veranderd. Ik besloot naar huis te gaan en ik liet me meevoeren op Trentemøller – Take me in too your skin. Ik genoot van de muziek. Ik reed mijn straat in en mijn vader kwam net wat afval buiten zetten. ‘Ging het nog niet?’ Ik schrok, o ja, ik was ziek. ‘Nee, nee ik kruip weer terug in bed, ik heb de belangrijkste lessen gevolgd.’ Ha! En wat voor een lessen. Een lesje zelfstudie. Maar ik was wel geschrokken, dat was wel even een heel harde confrontatie met thuis. Boven kleedde ik me om. En voor dat ik het wist was ik alleen met mijn eigen naaktheid. Mijn afschuwelijk lelijke naaktheid die ik kende. En toch eigenlijk heel mooi was. Ik keek naar mijn ongeschoren oksels en lachte. Heerlijk alleen, ik kan zo lelijk zijn als ik wil! Ik ging naar beneden en probeerde piano te spelen. Ik hoefde het niet te proberen, het ging als vanzelf. Ik kon het nog! Natuurlijk kon ik het nog, ik speelde dagelijks normaal, maar zelfs als het niet normaal is kan ik piano spelen. En ik speelde, het ging als vanzelf, terwijl ik verwachtte dat het juist tegen zou gaan werken. Dat het moeilijk zou zijn. Maar dat was niet zo. Ik ging naar boven en begon te schrijven. Jammer dat ik veel vergeten ben aan wat ik had gedacht. Het is nu 12 uur. Ik ga denk ik de rest van het portie verobberen.
Om ik kun je niet heen.
Ik at de rest op en kroop in bed. Ik vroeg me af of ik überhaupt nog wat zou gaan voelen van de rest van de paddos, hoewel ik nu nog lichtelijk aan het trippen was verwachtte ik niet veel meer.
Maar na een uur of wat voelde ik dat mijn zintuigen meer en meer open gingen staan. Mijn handen voelde klef aan van het zweet en mijn kaken verkrampte. Ik keek om me heen, bizarre patronen verschenen op mijn muur. Ik genoot van het warme, fijne gevoel dat vanuit mijn onderbuik naar de rest van mijn ledenmaten kroop. Ik ging naar beneden en speelde nogmaals piano. Ditmaal ging het heel wat slechter, maar het geluid was geweldig. De zuivere tonen drongen tot diep door. Ik schoot af en toe in de lach toen het bladmuziek vreemd begon te doen. Het leek te ademen, net zoals de rest. Alles ademde op het ritme van mijn eigen ademhaling. Het voelde fijn dat de dingen met mij mee ademde. Ik liep van rond in de tuin en bekeek de planten, vooral de datura plant in mijn tuin was schitterend. De nerven waren donker maar de rest bolde op en kreeg een soort neonachtige kleur.
Ik genoot, ik begreep en ik leefde. Ik voelde het bloed door mijn lichaam stromen, mijn hele lichaam rilde op het kloppen van mijn hart.
Alles was zo logisch, ik ging voor het raam zitten en bekeek de mensen die langs liepen of fietste. Een voor een leken ze naar mij te kijken, vragend en misschien zelfs wel de wil om te begrijpen. Maar voordat ik enig ander contact kon maken keken ze weer vooruit, gingen door met hun dagelijkse bezigheden. Voor het eerst tijdens de trip voelde ik me eigenlijk maar eenzaam. Je kunt niet zonder anderen, besefte ik me, terwijl ik er juist zo van houd om dingen alleen te doen.
Ik vertrok weer naar boven en sloot me op in mijn veilige, warme kamer. Ik bekeek Spotworks, en terwijl ik net lekker ontspande hoorde ik de voordeur opengaan. Wham, weer terug in de realiteit. Ik moest weer communiceren. Ik vervloekte het dat mijn moeder vroeger thuis kwam, ze sleurde me letterlijk uit mijn trip.
Deze paddotrip is anders geweest voor mij dan de andere trips, off course, alles trips zijn verschillend. Maar deze was fijner, relaxed, warmer. Ik krijg meestal een heel kaal en leeg gevoel, heel eenzaam. De mindfuck was er ook niet zoals bij de vorige keren. Ik ben van plan vaker alleen te trippen, je hoeft met niemand rekening te houden. Hoewel als je met meer mensen bent, sleep je elkaar toch wat meer op. De trip was niet heel sterk maar wel ontzettend leerzaam. In ieder geval heb ik genoten. Heb dit tripreport trouwens deels live geschreven, ik kreeg de ontzettende drang om te schrijven.
