Ik kan het niet alleen!

[info zoekende]

Ik kan het niet alleen, dat is wat hij aan mij verteld. Dat er een probleem is, is zeker. Maar hoe moeten we nu verder.

Mijn man, vader van drie kinderen. Verteld mij dat hij het niet alleen kan. Hij heeft hulp nodig zecht hij. Ik vertel hem dat ik hem niet kan helpen bij zijn coke verslaving. "Ik spreek de taal niet", heb er totaal geen ervaring mee en weet echt niet wat ik hier mee aan moet.

En hij, hij is echt niet van plan om hulp te zoeken bij mensen die er wel iets vanaf weten en hem echt kunnen helpen. Hij verteld mij bijna weekelijks "dit is echt de laatste keer"

Natuurlijk, we weten bijde dat dat niet zo is. Ik weet niet precies hoe het komt, hij zakt steeds verder weg. Ik probeer mijn hand naar hem uit te steken. Hem iets van houvast te geven. Niets helpt het maakt alles alleen maar erger.

Ik hou van hem, de kinderen misschien nog wel meer, wat het natuurlijk allemaal alleen nog maar moeilijker maakt.

Ik weet het niet meer

Kan ik iets doen om hem te helpen? Ik hoop het, ondanks alles geloof ik echt in hem. In alles wat hij doet en waar hij in geloofd.

Is dat mijn fout? Dat ik hem echt zie als twee verschillende personen? Ik weet dat daar ergens diep van binnen de man zit waar ik van hou. Hoe kan ik hem weer terug halen? Kan ik hem terug halen? Hoe kan ik hem laten zien, dat dat het enige is waar hij mij echt zo gelukkig mee kan maken? Ik weet dat hij ons wil. Wat is toch het probleem? Waar doen we het fout? Waar doe ik het fout?

Geef mij jou mening. Ik zal hier op dit forum mijn ervaringen van mij af schrijven. In de hoop ik het uiteindelijk af kan sluiten met een eind goed al goed einde

 

[weyoun22]

Allereerst moet zijn vicieuze cirkel doorbroken worden. Voor die tijd kun je hem niet duidelijk maken dat je hem wilt voor hem. Bij het ontwikkelen van een verslaving, helemaal met een middel als coke, wordt er zo'n dikke muur opgebouwt van denial en afstandelijkheid. Alle goedbedoelde raad rolt meteen van de rug af en beroepen op emoties vallen op dove oren.

Probeer dus hem met hulpverlening in contact te brengen. In eerste instantie zal hij dit waarschijnlijk niet willen maar je kan er dan wel vast aan gaan werken om duidelijk te maken dat er iets veranderen moet. Bijvoorbeeld plan de weekenden vol zodat hij geen gelegenheid heeft om vaak te nemen. Negeer hem wanneer hij weer gebruikt of laat weten dat jij er niet achter staat. Dat hoeft helemaal niet met knallende ruzies, gewoon een klein gebaar weet je onderling genoeg. Ruim geen rommel achter hem op (weet niet of dit het geval is) .

Al met al wordt hij dan meer geconfronteerd met negatieve aspecten van zijn gebruik.

 

[Petrovic]

Je zegt dat hij steeds zegt dat dit de laatste keer is en dat hij hulp nodig heeft. Hieruit kun je samen met hem makkelijk concluderen dat de drug hem gebruikt en hij niet de drug, flink verslaafd dus. De enige hulp is de hulp van buitenaf en natuurlijk wilt hij die hulp wel en ook niet, het is confronterend.

Ik zou met hem eens bespreken om gewoon naar de huisarts te gaan en dan alleen maar met de huisarts oriënteren wat de mogelijkheden zijn om dit probleem aan te pakken, dit is dus niets bindends en voor hem dus ook niets om bang voor te zijn.

Ik zou wel in hem blijven "geloven" maar wel duidelijk maken dat als hij weer zich zelf tegenspreek tegen hem zeggen dat hij zo steeds ongeloofwaardiger wordt.

Succes met je situatie, en onthoud: De aanhouder wint en dat kan positief en negatief zijn..

 

[info zoekende]

Zaterdag
Hij moet werken vandaag! Dat is goed zou je denken. Dan heeft hij andere dingen aan zijn hoofd. Als hij om een uur of twee klaar is belt hij me. "Waar ben je? Wat ben je aan het doen?" "Ik ben in de tuin, de kinderen zijn lekker aan het spelen." zeg ik. Hij gaat dan nog even langs zijn moeder. Hij heeft met zichzelf afgesproken iedere dag even bij zijn moeder langs te gaan since zijn vader een paar maanden geleden is overleden. Hij komt wel thuis eten.
Hij stapt binnen met twee blikken bier in zijn tas. Een gaat er meteen open bij het eten. Hij eet netjes zijn bordje leeg. Helpt mij de kinderen in bad te doen. Gaat buiten een sigaret roken en ik doe de kinderen naar bed.
Niets op aan te merken zou je zeggen. Een gewoon doorsnee gezinnetje. Als ik klaar ben ga ik voor het opruimen even ij hem in de kamer op de bank zitten. Hij kijkt op zijn horloge. loopt een beetje heen en weer te draaien. Kijkt weer op zijn horloge. Ik vraag aan hem: "Moet je nog iets doen?" "Hoezo!" is het antwoord. "Ik weet niet, je zit zo op de klok te kijken" zeg ik. "Ja, er belde vanmiddag een vriend. Ik heb hem al twee jaar niet meer gezien en gesproken. Hij vroeg of ik langs wilde komen vanavond." verteld hij. Het is dat het lekker weer is en hij zijn jas niet aan hoefd te trekken, anders had hij hem al aan gehad. Hij roept vanuit de gang nog net dat hij niet lang weg blijft en ik hoor de deur al achter hem dicht vallen. Om een uur of twee komt hij weer binnen. Het enige wat ik dan nog kan denken: "Gelukkig, hij is weer heel thuis" en toen viel ik in slaap.

Zondag
Ik ga niet eens proberen hem wakker te maken. Dat wordt natuurlijk een groot drama. Als de kinderen wakker worden besluit ik iedereen snel aan te kleden. We gaan naar opa & oma jongens! "JOEPIE" riepen ze in koor. Dat probleem was opgelost. Papa kon rustig doorslapen en mama heeft even iets anders aan haar hoofd.
Om een uur of twee gaat mijn telefoon, waar ik ben. Niet omdat hij ons mist, nee. Hij wil zijn bankpas hebben. Hij moet naar de coffeeshop.
Met het eten zijn we wel allemaal thuis en weer net een gelukkig gezinnetje. Hij blijft thuis. Voedbal kijken met onze zoon. Ik moet eerlijk bekennen ik heb echt geen idee of hij vandaag wel of niet heeft gebruikt. Hij had wel een flinke kater in iedere geval.

Ik ga op nieuw beginnen deze week! Andere aanpak. Als hij gebruikt negeer ik hem. Als hij niet gebruikt dan maak ik het extra leuk en gezellig. Hoe moet ik nog even over nadenken, maar oke.

Zijn rommel opruimen zal ik denk ik wel moeten blijven doen. Ik moet aan de toekomst denken. Het grote totaal plaatje moet blijven kloppen. Voor de kinderen. Het leven van de kinderen mag er kosten wat het kost niet onder lijden. En voor mijn man, die daar ergens onder al die ellende verstopt zit. Hij is een hele goede man en vader. Oke nu niet, maar wel als hij uit dit toch wel erg diepe dal weer naar boven gaat klimmen. Die kan en wil ik toch niet in zijn eigen sop gaar laten koken.

Ik heb wel vandaag een afspraak voor hem bij de dokter gemaakt voor aanstaande woensdag. Hij weet het alleen nog niet! Mischien niet zo'n heel goed idee. vanavond als hij thuis komt dan heb ik het er met hem over. Als hij echt niet wil, kan ik het altijd nog af zeggen.

 

[Petrovic]

Ik heb wel vandaag een afspraak voor hem bij de dokter gemaakt voor aanstaande woensdag. Hij weet het alleen nog niet! Mischien niet zo'n heel goed idee. vanavond als hij thuis komt dan heb ik het er met hem over. Als hij echt niet wil, kan ik het altijd nog af zeggen.

\
Dat wordt ruzie, achter zijn rug om dingen regelen. Beter had je het met hem erover gehad wat ik in mijn vorige post zei.

 

[info zoekende]

Daar heb je een punt . Ik ga het er vanavond met hem over hebben, om te kijken of hij het wil en anders zeg ik de afspraak gewoon af. Dank je wel. Ik hou je op de hoogte.

 

[Arizona]

wat heftig allemaal. 1 zin springt er uit bij mij:

Het leven van de kinderen mag er kosten wat het kost niet onder lijden

Uiteraard, maar in hoeverre lijden je kinderen er nu al onder dat hun vader verslaafd is? Kinderen hoe jong ze ook zijn hebben heel veel door. Ze kunnen misschien de vinger er niet opleggen, maar dat er iets mis is, voel je als kind.

Hopelijk wil hij met je mee naar de huisarts, maar als dit niet het geval is, raad ik jou aan alleen te gaan en het verhaal tegen je huisarts te vertellen. Hij/zij kan iig dan een steun voor jou zijn en misschien komen er goed adviezen uit voor jullie samen. Dus sowieso gaan en zeg dat ook tegen je man. Heel veel sterkte.

 

[info zoekende]

Maandag
Ik durfde niet meer en ik kon het niet meer! Dom ik weet het. Het gebeurde zo:
Hij is klaar met werken, we hadden afgesproken dat hij uit zijn werk naar huis zou komen. Helaas hij belde op ik ga eerst even naar mijn moeder een biertje drinken. Vinde je het erg vroeg hij nog. Nou ja we hadden afgesproken dat je eerst naar huis zou komen bij ons zou eten en als de kinderen op bed lagen dat je dan als je wilde naar je moeder zou gaan. Maar helaas, ook al vertelde ik dat ik het eigenlijk fijner vond als je eerst naar huis toe kwam, hij ging eerst naar zijn moeder. Toen hij thuis kwam was ik verdrietig. Ik kon er niets aan doen de tranen bleven komen. Hoe moet het nu allemaal IK weet het niet meer.
Even kroelen, dat hielp tijdelijk. Ik moet verzamelen om en rustig te worden, het gezellig te maken en het over de dokter te vertellen. De sfeer ging niet de goede kant op. Ik durfde er eigenlijk niet meer over te beginnen. Hij vertelde mij dat hij een ander leven ging beginnen vanaf nu en dat het allemaal weer goed ging komen. Ik wil hem wel geloven, ik weet niet of ik het nog kan. Ik ben zo vaak met mijn neus tegen de deur gelopen nu. En ja hoor, daar gingen we weer. "Ik heb nog in mijn zak zitten" zei hij. Over van gisteren, had ik bewaart. Net of dat zo heel erg goed is en hij er trots op was zo vertelde hij het.
Ik vind het zonde om weg te gooien en ik ga het ook niet bewaren dus dan weet je dat. Ik ga er ook geen geld meer aan uit geven want dat werkt ook niet ik wil voor jou werken en voor mijn gezin niet voor die rommel. Ik denk dat hij dat alleen zei om mij te paaien.
Ik heb toen nog wel verteld dat ik een fout had gemaakt en een afspraak voor hem had gemaakt bij de dokter, maar dat ik die de volgende dag af zou zeggen. Hij vroeg nog wanneer is dan die afspraak, daar is het toen bij gebleven.

Is het nu normaal om te denken dat het zonde is om het weg te gooien? Of is het zo als hij soms wel eens zegt junkenpraat? Zodat hij op dat moment een rede heeft voor mij en/of zichzelf?

 

[Petrovic]

Zonde om het weg te gooien is inderdaad typisch junkenpraat. Hij zegt dat hij zijn leven NU wil veranderen. Dan begin je daar NU meer door shit weg te gooien, je dealer uit je telefoon te halen, samen naar de huisarts te gaan. Als hij nu echt wilt stoppen moet hij dit doen, wilt hij dat niet, dan wilt hij ook niet echt stoppen. Zo simpel is het.

 

[info zoekende]

Dinsdag
Vandaag was een rustige dag. Hij is gaan werken, thuis gekomen, eten, douchen en daarna naar bed. Ik denk om nergens aan te hoeven denken. Kijken of het gewerkt heeft als hij woensdag uit zijn werk komt
Ik heb voor mij zelf bij de dokter een afspraak gemaakt voor morgen ochtend. Kijken of de dokter goede tips heeft om het probleem op te lossen. Zijn probleem is toch ook mijn probleem. Dank voor de tip

 

[MissieNH]

Beste info zoekende,

Misschien heb je er iets aan om eens kijken op http://www.cokevanjou.nl. Hier kun je ervaringen delen met lotgenoten. Op deze site tref je toch vooral gebruikers. Is maar een tip, kijk wat je ermee doet.

Grtz

 

[Arizona]

Hey, Heel goed dat je een afspraak hebt gemaakt voor jezelf. Jij bent niet verslaafd, leven met een verslaafde is heel erg zwaar en jij hebt steun nodig. Onderstaande kan je ook hulp krijgen.

Vereniging Al-Anon familiegroepen Nederland (sinds 1971)
Adres: Postbus 3007
2800 CC Gouda
Telefoon: 06 -10 27 13 39
06 - 20 66 18 93
0523 – 26 72 66
Internet: http://www.al-anon.nl
E-mail: [email protected] | [email protected]

Je man is zwaar verslaafd, zolang hij dit zelf niet inziet, zal hij niet stoppen. En oh hij houdt het echt wel een paar dagen vol om niet te gebruiken, maar de trek wordt straks zo groot dat er vanzelf weer drugs nodig is. Hij zal w.s. ook gaan zeggen, dat hij af en toe zal gebruiken, want hij kan toch ook een aantal dagen zonder. Allemaal verslavingsgedrag en nogmaals zolang hij zelf niet ziet dat zijn leven totaal in het teken staat van drugs, zal hij niet stoppen. Pas als hij toegeeft verslaafd te zijn is er een oplossing. Helaas, het is een hele hardnekkige ziekte.

Heel veel sterkte!!