NotSoLuckyT
Newbie
Ik heb geen idee naar wat ik op zoek ben, maar ik zou graag mijn verhaal willen delen.
Ik ben een jongevrouw van 23 die nu ongeveer 6 jaar verslaafd is aan wiet (haze-soorten), met een stopperiode van een half jaar.
Ik ben het gebruiken van wiet gewoon beu. Ik heb het gevoel alsof ik veel dingen misloop; relaties, nieuwe vriendschappen, familie. Ik heb weinig zin in dingen, ben gestopt met school. Ik werk nog wel een aantal uur per week.
Ik voel me gewoon een ontzettende loser. Iemand die geen gebruik heeft gemaakt van haar capaciteiten. Suicidale gedachtes zijn mij niet vreemd, maar allé, dat zijn ze voor niemand.
Maar in het half jaar dat ik gestopt was merkte ik ook weinig verschil. Ik besteedde weliswaar meer tijd aan familie, maar het effect wat ik verwachtte (meer initiatief, minder lui) bleef uit. Ik werd niet ineens een fitgirl ofzo. En ik kon nog steeds niet kiezen wat ik nou wilde met school.
En de eerste dagen/week van het stoppen... jezus. Extreem zweten, niet kunnen slapen, emotioneel wrak, werkelijk niks door je keel krijgen of binnenhouden.
Daar zit ik dus echt niet op te wachten, om dat allemaal weer mee te maken.
Maar ik ga het wel doen. Ik voel dat ik afstand neem van mijn eigen familie, ik voel de controle over mijn leven wegglippen en ik voel mij vooral zwaar depressief onder deze omstandigheden.
En dat terwijl ik een jointje eigenlijk niet eens zo erg vind. Ik bedoel kom op, het is een plant en ik heb me er nooit slecht door gevoeld. Direct dan. Indirect word ik misselijk als ik niet gebruik, ik word bij vroeg opstaan misselijk, ik verander in een boze wolf als ik de kans niet krijg om te gebruiken. En dat kan ik dan weer wel vergelijken met de stopperiode. In de stopperiode kwam ik meer dan 5 kilo aan (voor mij is dat iets positiefs), ik had een goede eetlust, zat een stuk lekkerder in mijn vel en vooral emotioneel had ik overal controle over. Als er iets gebeurde wat me van slag maakte, kon ik daar erg rationeel mee omgaan en veel makkelijker loslaten dan wanneer ik dagelijks blow. Gek hè?
Er zijn zoveel voordelen bij stoppen en zo weinig nadelen. Maar ik vind het gewoon zó lekker.
Het ideale scenario is om de eerstvolgende 3 dagen in een coma te belanden en daarna prinsheerlijk met honger wakker te worden, en alle verschijnselen als sneeuw voor de zon zijn verdwenen.
Maar misschien is het ook goed om even te moeten bikkelen. Het voelt als een straf dat ik weer begonnen ben, en die zal ik dan moeten accepteren.
Wat zijn jullie ervaringen met stoppen met hardcore wietgebruik?
Ik ben een jongevrouw van 23 die nu ongeveer 6 jaar verslaafd is aan wiet (haze-soorten), met een stopperiode van een half jaar.
Ik ben het gebruiken van wiet gewoon beu. Ik heb het gevoel alsof ik veel dingen misloop; relaties, nieuwe vriendschappen, familie. Ik heb weinig zin in dingen, ben gestopt met school. Ik werk nog wel een aantal uur per week.
Ik voel me gewoon een ontzettende loser. Iemand die geen gebruik heeft gemaakt van haar capaciteiten. Suicidale gedachtes zijn mij niet vreemd, maar allé, dat zijn ze voor niemand.
Maar in het half jaar dat ik gestopt was merkte ik ook weinig verschil. Ik besteedde weliswaar meer tijd aan familie, maar het effect wat ik verwachtte (meer initiatief, minder lui) bleef uit. Ik werd niet ineens een fitgirl ofzo. En ik kon nog steeds niet kiezen wat ik nou wilde met school.
En de eerste dagen/week van het stoppen... jezus. Extreem zweten, niet kunnen slapen, emotioneel wrak, werkelijk niks door je keel krijgen of binnenhouden.
Daar zit ik dus echt niet op te wachten, om dat allemaal weer mee te maken.
Maar ik ga het wel doen. Ik voel dat ik afstand neem van mijn eigen familie, ik voel de controle over mijn leven wegglippen en ik voel mij vooral zwaar depressief onder deze omstandigheden.
En dat terwijl ik een jointje eigenlijk niet eens zo erg vind. Ik bedoel kom op, het is een plant en ik heb me er nooit slecht door gevoeld. Direct dan. Indirect word ik misselijk als ik niet gebruik, ik word bij vroeg opstaan misselijk, ik verander in een boze wolf als ik de kans niet krijg om te gebruiken. En dat kan ik dan weer wel vergelijken met de stopperiode. In de stopperiode kwam ik meer dan 5 kilo aan (voor mij is dat iets positiefs), ik had een goede eetlust, zat een stuk lekkerder in mijn vel en vooral emotioneel had ik overal controle over. Als er iets gebeurde wat me van slag maakte, kon ik daar erg rationeel mee omgaan en veel makkelijker loslaten dan wanneer ik dagelijks blow. Gek hè?
Er zijn zoveel voordelen bij stoppen en zo weinig nadelen. Maar ik vind het gewoon zó lekker.
Het ideale scenario is om de eerstvolgende 3 dagen in een coma te belanden en daarna prinsheerlijk met honger wakker te worden, en alle verschijnselen als sneeuw voor de zon zijn verdwenen.
Maar misschien is het ook goed om even te moeten bikkelen. Het voelt als een straf dat ik weer begonnen ben, en die zal ik dan moeten accepteren.
Wat zijn jullie ervaringen met stoppen met hardcore wietgebruik?