ShootingStar
Experimenterende gebruiker
Ohhh... mijn eerste keer XTC was zo... Overweldigend. Ik wil gewoon graag mijn verhaal kwijt denk ik. Het heeft best wel een impact op mij gehad en ik merk dat je er lang niet altijd met iedereen over kan praten. Vandaar dat ik het redelijk anoniem op dit pas ontdekte forum doe.
Ik ben een 24 jarige student en ben opgegroeid in een omgeving waar ik vanaf jongs af aan toch wel redelijk vaak met drugs ben geconfronteerd. Coke en xtc waren drugs die mijn vroegere vrienden best vaak namen. Ik niet. Ik was altijd wars van drugs, waarschijnlijk vooral door mijn ouders. Ik ben heel vrij opgevoed en kreeg de meeste vrijheden die je als kind kon indenken. Maar drugs, welke vorm dan ook, was gewoon een taboe. Onbespreekbaar. En gezien de grote bewegingsvrijheid die in vergelijking tot mijn andere vrienden had, miste ik het ook totaal niet. Eigenlijk wilde ik er zo min mogelijk mee te maken hebben. En mijn vrienden respecteerden dat. Niet één keer hebben ze mij een pilletje of wat dan ook aangeboden. Dat paste gewoon niet bij mij -vonden zij- maar zeker ik zelf ook.
De laatste jaren ben ik wat vrijer over drugs gaan nadenken. Na het uit huis gaan op mijn 19e rook ik af een toe een jointje met een vast groepje vrienden, heb ik een paar spacecakes gebakken en 2 keer paddo's geprobeerd. 'Chemische' drugs vond ik echter nog steeds een beetje beangstigend. En zelfs toen mijn huisgenoten af en toe aan de MDMA of XTC gingen bleef ik volharden dat er voor chemische drugs geen plek was in mijn lichaam
.
Ik ben iemand die zeker de laatste 3 jaar best veel uitgaat, veel feestjes, borrels afloopt en ook behoorlijke hoeveelheden alcohol nuttigt. Die alcohol hing me echter een beetje de strot uit op een gegeven moment. Door het niet goed maat kunnen houden verzanden veel leuke feestjes in een lomp zuipen waar ik achteraf vaak maar de helft van kan terug halen. Ik word wel gezellig van alcohol, maar ook wel erg sloom, beperkt in mijn spraak en die katers soms.... aarghh. Ik was er echt klaar mee en wilde wat anders.
Mijn goede vriend L. had al een aantal keer XTC geprobeerd en hij ook iemand die regelmatig die grotere festivals en feesten afloopt. Het was zijn idee om samen naar het afgelopen Awakefest te gaan en daar dan ook eindelijk mijn XTC-ontmaagding te gaan meemaken.
Bewapend met 5 pillen van een betrouwbare tussenpersoon gingen we naar het feest toe. Hoewel er regen was voorspeld was het erg vriendelijk weer. We waren maar met z'n tweetjes, maar op het festival zouden genoeg bekenden van ons rondlopen. Toen we om half 2 binnen waren eerst maar eens een verkenningsrondje gelopen. Het was mijn eerste grote techno-festival. Al snel wat bekende studiegenootjes gevonden, een relaxt podium uitgezocht en lekker met een enkel biertje genieten van de muziek. Om een uur of drie, nadat we wat gegeten hadden, besloten we ons maar aan de pillen te wagen. Flesjes water gekocht en een relaxt hoekje in de zon opgezocht en hoppa, ik een halve en mijn goede vriend L. een hele. Spannend!
Na 10 minuutjes buiten te hebben gezeten besloten we een tent op te zoeken waar de muziek wat harder en intenser was. Beetje rondgestiefeld, L. kwam nog wat bekenden tegen die duidelijk al onder invloed waren, beetje gedanst. Op gegeven begonnen m'n handen wat te jeuken en ik werd wat warm. Beetje onrustig keek ik om me heen. Voelde wat zweet op m'n bovenlip parelen. In korte vlagen begon m'n maag wat te draaien en m'n hoofd te kloppen. Na een flinke hap lucht genomen te hebben bekende ik aan L. dat ik me me niet helemaal top voelde op het moment. Hij sprak toen de geruststellende woorden: Relax vriend, dit heb je altijd een beetje in het begin, dit duurt maximaal 15 minuten en dan voel je je top'.
Letterlijk, hij had de woorden nog niet uitgesproken en BAM!. Daar was ik. In een totaal andere wereld. Wooooooow! Die muziek! Die mensen. Ik greep men flesje vast sleurde L. mee richting de DJ boot en ik ben gegaan, losgegaan als een idioot. Onbeschrijflijk hard. Die muziek, de mensen om me heen. Verschillende golven euforie maakte zich meester van mij. Na de eerste rush keek ik L. aan en toen probeerde ik woorden te zoeken voor wat ik voelde. Het lukte niet en ik keek hem aan en kon alleen maar gelukzalig lachen. Ik zei tegen hem dat ik hem zoveel wilde vertellen, maar niet wist waar te beginnen. Ik wilde zeggen dat ik van hem houd, van onze andere huisgenoten houd, dat zijn vriendin een kanjer is, dat de mensen om ons heen lief zijn, dat de dj een standbeeld verdient, dat Awakenings het gaafste feest ooit is, dat de lichten mooi zijn, dat mijn flesje water zo lekker is maar al bijna op. Ik heb dat dan ook maar gedaan. En toen gingen we even naar buiten om nieuwe water te scoren.
Buiten was ook al zo mooi. De muziek was iets meer mellow, maar de warmte van de zon en mogelijkheid om nog meer mensen te zien en te spreken gaven een ander soort roes. L. trok z'n shirt uit en stond met een enorme trekbek los te gaan. Ik had hier volgens mij minder last van en mijn mond stond continu op lachen. En wat ik zo fijn vond was dat het leek alsof ieder om ons heen hetzelfde ervoer. Ik was me er van bewust dat ik voor een nuchtere buitenstaander misschien verlept en trippend uitzag, maar met de mensen om mij heen voelde ik me echt één.
Ik zag waterijsjes om me heen en besloot er een paar te kopen. En uit te delen. En nog een half pilletje te nemen. En weer terug naar de iets hardere technotent te gaan. En daar begon het sprookje weer van voor af aan.... Met zoveel mensen gesproken, lief gehad, los gegaan. Ongelooflijk. Gesprekken liepen als een trein. Ik leek wel een spraakwaterval zo makkelijk ging het. En het leek wel of ik ook hele wezenlijke onderwerpen aansneed. Alles klopte gewoon, Ik vergat de wereld om mijn heen, ik vergat de tijd en ik vergat te eten. Drinken heb ik wel als een gek gedaan, ik denk meer dan een liter per uur.
Om 11 uur was het feest voorbij en voldoen naar huis gegaan. Daar na een kleine afterparty tot 04.00 gaan slapen, om vervolgens de volgende dag om 10.00u 's ochtends te gaan werken. Niet ideaal, maar ik voelde me ook zondag nog prima. Het euforische was er wel van af, maar ik had energie genoeg. Pas die avond begin ik een beetje in te storten. Ik was voorbereid op een dip op maandag, maar die kwam niet. Een vleugje euforie en een hoofd vol mooie herinneringen zijn het enige dat ik aan deze zaterdag overgehouden.
Een eerste trip om niet snel te vergeten.
Ik ben een 24 jarige student en ben opgegroeid in een omgeving waar ik vanaf jongs af aan toch wel redelijk vaak met drugs ben geconfronteerd. Coke en xtc waren drugs die mijn vroegere vrienden best vaak namen. Ik niet. Ik was altijd wars van drugs, waarschijnlijk vooral door mijn ouders. Ik ben heel vrij opgevoed en kreeg de meeste vrijheden die je als kind kon indenken. Maar drugs, welke vorm dan ook, was gewoon een taboe. Onbespreekbaar. En gezien de grote bewegingsvrijheid die in vergelijking tot mijn andere vrienden had, miste ik het ook totaal niet. Eigenlijk wilde ik er zo min mogelijk mee te maken hebben. En mijn vrienden respecteerden dat. Niet één keer hebben ze mij een pilletje of wat dan ook aangeboden. Dat paste gewoon niet bij mij -vonden zij- maar zeker ik zelf ook.
De laatste jaren ben ik wat vrijer over drugs gaan nadenken. Na het uit huis gaan op mijn 19e rook ik af een toe een jointje met een vast groepje vrienden, heb ik een paar spacecakes gebakken en 2 keer paddo's geprobeerd. 'Chemische' drugs vond ik echter nog steeds een beetje beangstigend. En zelfs toen mijn huisgenoten af en toe aan de MDMA of XTC gingen bleef ik volharden dat er voor chemische drugs geen plek was in mijn lichaam
.Ik ben iemand die zeker de laatste 3 jaar best veel uitgaat, veel feestjes, borrels afloopt en ook behoorlijke hoeveelheden alcohol nuttigt. Die alcohol hing me echter een beetje de strot uit op een gegeven moment. Door het niet goed maat kunnen houden verzanden veel leuke feestjes in een lomp zuipen waar ik achteraf vaak maar de helft van kan terug halen. Ik word wel gezellig van alcohol, maar ook wel erg sloom, beperkt in mijn spraak
en die katers soms.... aarghh. Ik was er echt klaar mee en wilde wat anders.Mijn goede vriend L. had al een aantal keer XTC geprobeerd en hij ook iemand die regelmatig die grotere festivals en feesten afloopt. Het was zijn idee om samen naar het afgelopen Awakefest te gaan en daar dan ook eindelijk mijn XTC-ontmaagding te gaan meemaken.
Bewapend met 5 pillen van een betrouwbare tussenpersoon gingen we naar het feest toe. Hoewel er regen was voorspeld was het erg vriendelijk weer. We waren maar met z'n tweetjes, maar op het festival zouden genoeg bekenden van ons rondlopen. Toen we om half 2 binnen waren eerst maar eens een verkenningsrondje gelopen. Het was mijn eerste grote techno-festival. Al snel wat bekende studiegenootjes gevonden, een relaxt podium uitgezocht en lekker met een enkel biertje genieten van de muziek. Om een uur of drie, nadat we wat gegeten hadden, besloten we ons maar aan de pillen te wagen. Flesjes water gekocht en een relaxt hoekje in de zon opgezocht en hoppa, ik een halve en mijn goede vriend L. een hele. Spannend!
Na 10 minuutjes buiten te hebben gezeten besloten we een tent op te zoeken waar de muziek wat harder en intenser was. Beetje rondgestiefeld, L. kwam nog wat bekenden tegen die duidelijk al onder invloed waren, beetje gedanst. Op gegeven begonnen m'n handen wat te jeuken en ik werd wat warm. Beetje onrustig keek ik om me heen. Voelde wat zweet op m'n bovenlip parelen. In korte vlagen begon m'n maag wat te draaien en m'n hoofd te kloppen. Na een flinke hap lucht genomen te hebben bekende ik aan L. dat ik me me niet helemaal top voelde op het moment. Hij sprak toen de geruststellende woorden: Relax vriend, dit heb je altijd een beetje in het begin, dit duurt maximaal 15 minuten en dan voel je je top'.
Letterlijk, hij had de woorden nog niet uitgesproken en BAM!. Daar was ik. In een totaal andere wereld. Wooooooow! Die muziek! Die mensen. Ik greep men flesje vast sleurde L. mee richting de DJ boot en ik ben gegaan, losgegaan als een idioot. Onbeschrijflijk hard. Die muziek, de mensen om me heen. Verschillende golven euforie maakte zich meester van mij. Na de eerste rush keek ik L. aan en toen probeerde ik woorden te zoeken voor wat ik voelde. Het lukte niet en ik keek hem aan en kon alleen maar gelukzalig lachen. Ik zei tegen hem dat ik hem zoveel wilde vertellen, maar niet wist waar te beginnen. Ik wilde zeggen dat ik van hem houd, van onze andere huisgenoten houd, dat zijn vriendin een kanjer is, dat de mensen om ons heen lief zijn, dat de dj een standbeeld verdient, dat Awakenings het gaafste feest ooit is, dat de lichten mooi zijn, dat mijn flesje water zo lekker is maar al bijna op. Ik heb dat dan ook maar gedaan. En toen gingen we even naar buiten om nieuwe water te scoren.
Buiten was ook al zo mooi. De muziek was iets meer mellow, maar de warmte van de zon en mogelijkheid om nog meer mensen te zien en te spreken gaven een ander soort roes. L. trok z'n shirt uit en stond met een enorme trekbek los te gaan. Ik had hier volgens mij minder last van en mijn mond stond continu op lachen. En wat ik zo fijn vond was dat het leek alsof ieder om ons heen hetzelfde ervoer. Ik was me er van bewust dat ik voor een nuchtere buitenstaander misschien verlept en trippend uitzag, maar met de mensen om mij heen voelde ik me echt één.
Ik zag waterijsjes om me heen en besloot er een paar te kopen. En uit te delen. En nog een half pilletje te nemen. En weer terug naar de iets hardere technotent te gaan. En daar begon het sprookje weer van voor af aan.... Met zoveel mensen gesproken, lief gehad, los gegaan. Ongelooflijk. Gesprekken liepen als een trein. Ik leek wel een spraakwaterval zo makkelijk ging het. En het leek wel of ik ook hele wezenlijke onderwerpen aansneed. Alles klopte gewoon, Ik vergat de wereld om mijn heen, ik vergat de tijd en ik vergat te eten. Drinken heb ik wel als een gek gedaan, ik denk meer dan een liter per uur.
Om 11 uur was het feest voorbij en voldoen naar huis gegaan. Daar na een kleine afterparty tot 04.00 gaan slapen, om vervolgens de volgende dag om 10.00u 's ochtends te gaan werken. Niet ideaal, maar ik voelde me ook zondag nog prima. Het euforische was er wel van af, maar ik had energie genoeg. Pas die avond begin ik een beetje in te storten. Ik was voorbereid op een dip op maandag, maar die kwam niet. Een vleugje euforie en een hoofd vol mooie herinneringen zijn het enige dat ik aan deze zaterdag overgehouden.
Een eerste trip om niet snel te vergeten.
