Misschien beetje off topic maar bestaan er geen testjes die kunnen aantonen of het 3mmc of cmc is?
Daarvoor zul je naar een drugstestservice moeten. Zij hebben toegang tot de nauwkeurigste meetapparatuur.
Normaal gesproken zou je thuis ook een reagenstest kunnen doen. Wanneer zo'n reagens in aanraking komt met een stof, verandert de kleur (of juist niet). Voor de meeste stoffen is te vinden hoe de kleur verandert (of hoe deze dus juist niet verandert). Zo kun je kijken of deze kleurverandering overeenkomt met jouw sample. De x-MMC's hebben allemaal vrijwel gelijke kleurveranderingen met de Mandelin- en Liebermann-reagensen, net zoals de x-CMC's. Je kunt dus kijken of jouw sample mogelijk een x-MMC of een x-CMC is. Daar zit dus ook het probleem: 2-MMC (een nog legale research chemical met minder effect)
heeft dezelfde verkleuring als
3-MMC en
4-MMC. Uiteindelijk weet je dus nog niet of je echte 3-MMC of 4-MMC te pakken hebt. Ik heb het niet uitgezocht, maar het zou in principe ook nog kunnen dat jouw sample een andere stof bevat waarvan de verkleuring gelijk is aan die van iets wat geen x-MMC is.
In principe is het thuis ook nog wel mogelijk om thin layer chromatografie (TLC) te gebruiken om te checken of er meerdere drugs in een zakje zitten.
Daarbij maak je gebruik van een plaatje met twee lagen (soms gewoon papier en glas). Elke stof verplaatst zich met een andere snelheid over beide materialen. Daardoor gaan vloeibare mengsels zich scheiden op een TLC-plaat. Zo kun je dus zien of er verschillende stoffen aanwezig zijn.
Je zou TLC dan kunnen combineren met een reagenstest, zodat je iets meer kunt zeggen over wat er mogelijk in zit.
Het is alleen wel zo dat reagenstesten slechts een eliminerende test zijn. Je kunt op basis van de resultaten alleen bepaalde mogelijkheden uitsluiten (bijvoorbeeld: het is in ieder geval geen MDMA). Maar je kunt op basis van een reagenstest niet zeggen met welke stof je te maken hebt omdat verschillende stoffen hetzelfde resultaat kunnen geven.
In laboratoria werken ze meestal met apparaten (GC-MS of HPLC) die verschillende testmethodes tegelijkertijd toepassen en de resultaten zo nauwkeurig meten dat ze met 99,99% zekerheid kunnen zeggen welke stoffen er in de sample zitten en hoeveel (dus zowel kwalitatief als kwantitatief).
Er bestaan ook apparaten (NMR) die aan de hand van magnetisme de aanwezigheid van (waterstof- of koolstof-)atomen kunnen meten. In principe geeft dat een preciezer testresultaat omdat je de stof dan rechtsreeks kunt meten. Maar met een NMR is het weer lastiger om de inhoud van onbekende mengsels te achterhalen omdat het apparaat alles tegelijkertijd meet en daardoor moeilijker onderscheid kan maken tussen elektromagnetische activiteit die door verschillende stoffen tegelijkertijd wordt veroorzaakt.
Bovendien duurt een test met NMR relatief lang, en kun je met GC-MS of HPLC een hele serie tests tegelijkertijd uitvoeren. Daardoor wordt er meestal voor GC-MS gekozen als testapparaat, of HPLC als een heel precieze meting nodig is.
Tegenwoordig wordt er bij het testen van drugs ook vaak FTIR gebruikt. Dat zijn apparaten waarin een laser zit, en die kijkt hoe een sample het licht terug reflecteert. Elke stof heeft namelijk een unieke vingerafdruk in het spectrum van het licht dat het weerkaatst. Zo'n FTIR is daarom veel gemakkelijker en goedkoper toe te passen. Een nadeel is wel dat FTIRs niet zo precies kunnen meten hoeveel van een stof ergens in zit. En de resultaten interpreteren is ook lastig als er meerdere stoffen tegelijkertijd in de sample aanwezig zijn.
Het Nederlandse drugstestsysteem (DIMS) werkt daarom met een combinatie van GC-MS, HPLC, en FTIR. De FTIR wordt gebruikt voor herhalende tests van samples die regelmatig worden aangeleverd, bijvoorbeeld om te checken of er een nieuwe batch van een bepaald type xtc-pil in omloop is gebracht die een andere inhoud heeft. De GC-MS wordt gebruikt om zorgvuldig te testen, en de HPLC is nodig om LSD betrouwbaarder te kunnen testen (omdat LSD in extreem lage dosis al tripeffecten veroorzaakt). Elke week wordt weer een nieuwe afweging gemaakt welke samples getest moet worden met welk apparaat. Zo wordt een optimale verhouding gezocht tussen zekerheid over de uitslag, en het aantal uitvoerbare tests dat met een vooraf bepaald budget kan worden gedaan.
