Nesfertari
Newbie
Drie weken geleden op een goa feestje in Amsterdam voor het eerst een lijntje Ketamine genomen. Het was in de ochtend en ik had ook al pillen op en acid, dus dat kikte lekker in.
Eerst merkte ik er niets van. Samen met ee vriend zaten we aan de kant van het water en keken een beetje voor zich uit. Hij merkte er al eerst iets van. Hij ging helemaal los, het was geweldig zei hij. Ik dacht, kut ik merk er niets van.
Ik keek naar de lucht en er vloog net een vogel langs. Dat was heel raar om te zien want de vogel maakte echt een spoor van vogels, alsof het beeld vertraagd was. Heel mooi om te zien. Toen kwamen ook de rest van de visuals.
De wolkenlucht was het mooist. Eerst ijsklokjes in de lucht die prachtige piguren maakte, toen sneeuwvlokjes en toen de wolken waar ik door heen kon kijken, toen wolken die draaikolken maken. Het was zo mooi. De bomen aan de overkant van het water zwaaiden naar ons en overal waar ik naar keek was het mooi en golfde het. Dit was werkelijk het allermooiste wat ik ooit in mijn leven heb gezien.
Het voeld ook heel tof. Als een mooie zachte wollige vriendelijk lentdeken. Zoiets. Heel prettig.
Nu, drie weken later, als ik naar de lucht kijk zie ik nog steeds mooie dingen. De lucht is niet meer normaal geworden. Ik zie geen heftige visuals meer, maar het is ook niet meer als daarvoor.
Eerst merkte ik er niets van. Samen met ee vriend zaten we aan de kant van het water en keken een beetje voor zich uit. Hij merkte er al eerst iets van. Hij ging helemaal los, het was geweldig zei hij. Ik dacht, kut ik merk er niets van.
Ik keek naar de lucht en er vloog net een vogel langs. Dat was heel raar om te zien want de vogel maakte echt een spoor van vogels, alsof het beeld vertraagd was. Heel mooi om te zien. Toen kwamen ook de rest van de visuals.
De wolkenlucht was het mooist. Eerst ijsklokjes in de lucht die prachtige piguren maakte, toen sneeuwvlokjes en toen de wolken waar ik door heen kon kijken, toen wolken die draaikolken maken. Het was zo mooi. De bomen aan de overkant van het water zwaaiden naar ons en overal waar ik naar keek was het mooi en golfde het. Dit was werkelijk het allermooiste wat ik ooit in mijn leven heb gezien.
Het voeld ook heel tof. Als een mooie zachte wollige vriendelijk lentdeken. Zoiets. Heel prettig.
Nu, drie weken later, als ik naar de lucht kijk zie ik nog steeds mooie dingen. De lucht is niet meer normaal geworden. Ik zie geen heftige visuals meer, maar het is ook niet meer als daarvoor.
