Strange World
Newbie
Tijdje terug nog eens gedaan. Nu een keertje in m'n eentje.
Woon aan de rand van de stad en was van plan het polderlandschap in te lopen. Heel ver kwam ik niet, want voor ik het wist was ik verdwaald in m'n eigen wijk
. Liep ik daar, en maar lopen en lopen, had geen flauw idee waarheen en was ook niet in staat fatsoenlijke herkenningspunten te vinden. Ik begon het een beetje benauwd te krijgen en ging mezelf een beetje opnaaien. Dat moet je dus nooit doen. Ik stelde mezelf gerust en bleef gewoon doorlopen. Een soort van intuïtie had ik nog wel dus uiteindelijk kwam ik uit bij een punt wat ik herkende en wat vlak bij m'n woning lag.
Snel weer naar binnen gegaan en daar verder gespaced. Chille psytrance geluisterd en nog wat vage abstracte hiphop/idm-beats. Uiteindelijk zeer chille trip. Zo lag ik op een gegeven moment tegen de muur aan en deze leek wel te ademen. Op een gegeven moment ontstond er een grote bolling in de muur de steeds groter werd. De muur leek ook kleine haartjes te hebben en had een fluoriderende groene kleur. Net of ik tegen een huid van een ademende draak aan lag ofzo . Op een gegeven moment ging ik voor de spiegel staan en bleef ik mezelf aanstaren. Het leek net of ik recht in de ogen keek van mezelf maar dan een versie van 20.000 jaar geleden die aan de achterkant van de spiegel stond in een ijskoude omgeving. Hij had een lange bevroren baard en droeg ook van die kleren zoals mensen in de ijstijd, met veel bont en touwen e.d. Na een tijdje verdween het beeld. Ik probeerde me weer te focussen op mezelf in de spiegel. Toen leek het ineens of ik alles in negatieve kleuren zag. Ook keek ik niet meer naar mezelf maar naar een vreemde elf-achtige entiteit. Ook dat beeld verdween weer. Er was ook een moment dat ik tegen de grond werd getrokken; alsof de zwaartekracht vijf keer zo sterk was. Terwijl ik daar lag leken er allemaal gekleurde stromen op mij neer te komen die mij tegen de grond drukte. Een hele aangename gewaarwording.
Dalijk in de zomer nog maar eens in de buitenlucht doen, maar dan goed .
Woon aan de rand van de stad en was van plan het polderlandschap in te lopen. Heel ver kwam ik niet, want voor ik het wist was ik verdwaald in m'n eigen wijk
. Liep ik daar, en maar lopen en lopen, had geen flauw idee waarheen en was ook niet in staat fatsoenlijke herkenningspunten te vinden. Ik begon het een beetje benauwd te krijgen en ging mezelf een beetje opnaaien. Dat moet je dus nooit doen. Ik stelde mezelf gerust en bleef gewoon doorlopen. Een soort van intuïtie had ik nog wel dus uiteindelijk kwam ik uit bij een punt wat ik herkende en wat vlak bij m'n woning lag. Snel weer naar binnen gegaan en daar verder gespaced. Chille psytrance geluisterd en nog wat vage abstracte hiphop/idm-beats. Uiteindelijk zeer chille trip. Zo lag ik op een gegeven moment tegen de muur aan en deze leek wel te ademen. Op een gegeven moment ontstond er een grote bolling in de muur de steeds groter werd. De muur leek ook kleine haartjes te hebben en had een fluoriderende groene kleur. Net of ik tegen een huid van een ademende draak aan lag ofzo
. Op een gegeven moment ging ik voor de spiegel staan en bleef ik mezelf aanstaren. Het leek net of ik recht in de ogen keek van mezelf maar dan een versie van 20.000 jaar geleden die aan de achterkant van de spiegel stond in een ijskoude omgeving. Hij had een lange bevroren baard en droeg ook van die kleren zoals mensen in de ijstijd, met veel bont en touwen e.d. Na een tijdje verdween het beeld. Ik probeerde me weer te focussen op mezelf in de spiegel. Toen leek het ineens of ik alles in negatieve kleuren zag. Ook keek ik niet meer naar mezelf maar naar een vreemde elf-achtige entiteit. Ook dat beeld verdween weer. Er was ook een moment dat ik tegen de grond werd getrokken; alsof de zwaartekracht vijf keer zo sterk was. Terwijl ik daar lag leken er allemaal gekleurde stromen op mij neer te komen die mij tegen de grond drukte. Een hele aangename gewaarwording.Dalijk in de zomer nog maar eens in de buitenlucht doen, maar dan goed
.
