Ik ben altijd al een vreemd iemand geweest. Als kleine jongen hield ik me veel liever bezig met de planeten van het zonnestelsel dan met dingen die in mijn ogen dommakende en oppervlakkige bezigheden leken: tekeningen maken, tikkertje spelen, touwtje springen.. Geen van dit alles prikkelde mijn fantasie, en dat was toen het allerbelangrijkste in mijn leven. Ik weet nog goed dat ik heel lang niet in staat ben geweest om mijn droomwereld van de dagelijkse realiteit te onderscheiden. Voor mijn gevoel leefden de personages die ik in mijn dromen altijd tegen kwam ook als ik wakker was, en vaak, terwijl ik stilletjes in een peuterspeelzaal naar buiten staarde, vroeg ik me af wat zij op dat moment aan het doen waren. Toen ik een jaar of vier was, was deze illusie plotseling afgelopen. Zomaar, zonder dat ik er zelf eigenlijk bij stilstond. Mijn fantasie was nog altijd even levendig, maar niet meer zo echt, zo grijpbaar als eerder in mijn leven.
Grappig genoeg ben ik nooit een nerd geweest. Ik wist me altijd, aan de oppervlakte, aan te passen aan de mensen in mijn omgeving. Aan klasgenoten, kinderen in de straat. Want uiteindelijk was verstoten worden mijn grootste angst. Mijn drang naar acceptatie werd de drijfveer achter mijn omgang met anderen. En ik deed het goed, want ik werd beloond. Ik was gelukkig.
Tot een paar jaar geleden, toen ik oud genoeg was om terug te kijken op mijn kindertijd. De herinneringen aan mijn surrealistische eerste levensjaren prikkelden me en vervulden me van een melancholische nostalgie, een verlangen naar die onschuld en oneindige verbeeldingen van toen. Een uitweg had ik niet. De puriteinse invloed van mijn opa verbood me openlijk te roken en te drinken. Maar toen ik zestien was, besloot ik toch die eerste stap te zetten. Ik begon te drinken, en op die talloze vrijdagavonden in scholierencafés vond ik troost. Ik werd geaccepteerd omdat ik dronk, en ik kon door te drinken vrijelijk praten over toen, die mooie tijd aan het begin van mijn leven. Mijn vrienden keken me eerst raar aan, maar ik merkte dat ze het na verloop van tijd oprecht fascinerend vonden. En ik ontwikkelde een nieuwe obsessie, The Beatles, waardoor één man mijn idool werd, John Lennon. Zijn fascinerende songteksten leken van een andere planeet te komen. Maar wat hij had gezien, zag ik niet. Ik kon het me alleen voorstellen, en dat was op dat moment voor mij genoeg.
Toen ik achttien was, vorig jaar, ging ik studeren. Ik ruilde de beschermende omgeving van de voor mij zo bekende omgeving in de rustige buitenwijken in voor een druk leven in een studentenhuis in de Leidse binnenstad. De invloed van mijn opa wat het gebruik van alcohol en drugs betreft verdween totaal nadat een herseninfarct zijn beoordelingsvermogen vrijwel geheel vernietigd had. Ik maakte kennis met een nieuwe liefde, nicotine. Dat de sigarettenrook mijn longen zwart blakerde maakte me niet zo heel veel uit. Het was tenslotte mijn eigen lichaam, en ik bepaalde wat ermee zou gebeuren. Kort na de nicotine volgde de wiet. Ik vond het een prettige ervaring van totale ontspanning en meligheid, en ik ontdekte dat het de perfecte beloning was voor een weekje hard werken. Of voor een weekje niksen, for that matter. Het maakte me niet zo veel uit.
Een paar maanden geleden begon echter mijn fascinatie voor de songteksten van John Lennon om te slaan in een openlijke nieuwsgierigheid naar psychedelische middelen. Ik zocht het internet af naar informatie over mescaline, LSD en paddo’s, en ontwikkelde het voornemen om het ooit zelf te proberen. En op een dag was het zover. Terloops werd in mijn huis gesuggereerd dat we eens een keer paddo’s moesten eten. Enthousiast ging ik op het voorstel in, en samen met vijf andere nieuwsgierigen probeerde ik het voor het eerst.
Dat was het moment dat alles anders werd.
De middag voordat we paddo’s gingen eten gierden de zenuwen door mijn lijf. Ik had inmiddels genoeg over bad trips gelezen om te weten dat je dat echt niet moest hebben; mijn nervositeit kwam ook voort uit een angst dat het misschien lang niet zo mooi zou zijn als degenen die goeie trips hadden gehad hadden gezegd. Ik wist eigenlijk niet precies wat te verwachten, maar uiteindelijk maakte me dat alleen maar nieuwsgieriger. Naarmate het uur nul naderde werd ik dan ook alleen maar meer ontspannen en ebden de zenuwen langzaamaan weg. Het praatje van de man in de smart shop, die ontspannen aan me had uitgelegd wat wel en niet te doen, stelde me ook gerust. Dus toen uiteindelijk een kopje kaneelthee waarin Mexicaanse paddo’s hadden getrokken voor mijn neus stond, kon ik eigenlijk niet wachten. Gulzig dronk ik het leeg, en at een paar van de paddenstoelen – niet allemaal, voor het geval het mis ging – op die in het kopje achter waren gebleven. Ik wachtte. Wat ging er gebeuren? Opnieuw werd ik nerveus. Nu was er geen weg meer terug. Ik staarde naar de muur tegenover me, waar sporen van een oud lek doorheen trokken. Na ongeveer twintig minuten zag ik het. Ze bewogen. Ze bewogen! Ik begon er dingen in te zien die ik nog nooit gezien had, en ik realiseerde me opeens dat het goed was. Ik dacht aan John Lennon. Turn off your mind, relax, and float downstream. Dat is precies wat ik deed.
De trip was hemels. Geweldig. Een ervaring om nooit te vergeten. Tot mijn grote vreugde begreep ik opeens de trippy tekeningen en symbolen die voor ons de jaren ’60 zo definiëren. Een blinde, ongebreidelde euforie maakte zich van mij meester. Alles was prachtig, daadwerkelijk prachtig. De gezichten van anderen leken te stromen. Bewegingen vervaagden. Alles werd surrealistisch, onecht. Een droom. Het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid vervaagde. De ruimte waarin ik me bevond leek compleet losgekoppeld van al het andere in de wereld. Mijn gevoel van richting en afstand vervaagde, en de grootte van de kamer leek tussen pashokje en veilinghal te variëren. De gloed in de ruimte veranderde om de zoveel seconden van rood naar geel, van geel naar groen, van groen naar blauw, enzovoorts. Ik vond het allemaal prachtig. Het normaal zo saaie blauwe gordijn links van mijn zitplaats werd opeens het mooiste dat ik ooit had gezien. En toen ik probeerde na te denken, werd het alleen nog maar mooier. Snel werkte ik de resterende paddo’s in mijn theekopje naar binnen. Opeens was ik ervan overtuigd dat ik kon tijdreizen. Maandag leek geen dag in de week, maar een plaats, en ik besefte dat ik naar willekeur naar iedere andere dag van de week kon gaan. Daar, ter plekke. Als ik wilde, was het donderdag. Of zondag. Of het jaar 1500. En ik hoefde verder nergens heen te gaan. Nee, al het andere in de wereld was daar in mij verenigd. Het vervulde me van iets dat ik nog nooit eerder gevoeld had. Ik voelde me God. Jawel, ik had een nieuwe emotie ontdekt. Ik voelde me kosmisch, en dat is het beste dat er is. Het gevoel dat overal hier is, en dat altijd nu is. Het was een gevoel dat ik nooit meer kwijt wilde. Totale openbaring. Ik was verbonden met de bron van alles dat is, was en zal zijn. Ik wás, zoals ik nog nooit eerder geweest was. Ja, ik wás. Niets meer, en niets minder. En verder had ik helemaal niets nodig.
Het duurde ongeveer drie uur voordat de werkelijkheid zich weer van me meester begon te maken. Althans, dat bleek uit hoever de tijd op de klok verstreken was. Als drie uur had het zeker niet gevoeld; het had niet gevoeld als kort, maar ook niet als lang. Het was simpelweg tijdloos geweest. Toen de realisatie dat mijn besef van tijd weer terugkwam tot me doordrong voelde ik me leeg. Het was aan het uitwerken. Binnen anderhalf uur zou het weer voorbij zijn, en zou ik weer geconfronteerd worden met de dagelijkse sleur waarvan ik daarvoor zo heerlijk vrij was geweest. Maar zo makkelijk zou ik me niet gewonnen geven; nee, ik wilde niet dat alles weer zou zijn zoals eerst. Daarom besloot ik, in plaats van op te zien tegen de normaliteit die weer terugkeerde, terug te zien naar wat ik die avond ervaren had. Naar dat kosmische gevoel. Als ik dat niet zou vergeten, zou het de volgende ochtend allemaal anders zijn. Ik voelde me weer goed. Rustig, vredig, alsof ik getuige was geweest van iets beeldschoons, iets wonderlijks. Ik had een uitweg gevonden, en hoewel ik weer terug aan het komen was, was het besef dat die deur bestond iets dat me vervulde van een intense genoegzaamheid. Vier uur na het begin van dit alles voelde ik dat ik weer met beide benen op aarde beland was; de muren stroomden niet meer, ik kreeg niet meer de slappe lach van iemand die zijn arm bewoog, en ik kon een sigaret opsteken zonder dat ik minutenlang naar het vlammetje van mijn aansteker staarde. Verlicht voelde ik me nog wel, en opeens besefte ik dat dit precies was zoals het vroeger altijd was geweest. Ik was dan misschien inmiddels te volwassen om puur op eigen kracht werkelijkheid en fantasie van elkaar te scheiden, het kon dus nog wel. En toen ik dat besefte, was alles weer compleet. Ik kon dromen weer levend maken. Godzijdank.
Grappig genoeg ben ik nooit een nerd geweest. Ik wist me altijd, aan de oppervlakte, aan te passen aan de mensen in mijn omgeving. Aan klasgenoten, kinderen in de straat. Want uiteindelijk was verstoten worden mijn grootste angst. Mijn drang naar acceptatie werd de drijfveer achter mijn omgang met anderen. En ik deed het goed, want ik werd beloond. Ik was gelukkig.
Tot een paar jaar geleden, toen ik oud genoeg was om terug te kijken op mijn kindertijd. De herinneringen aan mijn surrealistische eerste levensjaren prikkelden me en vervulden me van een melancholische nostalgie, een verlangen naar die onschuld en oneindige verbeeldingen van toen. Een uitweg had ik niet. De puriteinse invloed van mijn opa verbood me openlijk te roken en te drinken. Maar toen ik zestien was, besloot ik toch die eerste stap te zetten. Ik begon te drinken, en op die talloze vrijdagavonden in scholierencafés vond ik troost. Ik werd geaccepteerd omdat ik dronk, en ik kon door te drinken vrijelijk praten over toen, die mooie tijd aan het begin van mijn leven. Mijn vrienden keken me eerst raar aan, maar ik merkte dat ze het na verloop van tijd oprecht fascinerend vonden. En ik ontwikkelde een nieuwe obsessie, The Beatles, waardoor één man mijn idool werd, John Lennon. Zijn fascinerende songteksten leken van een andere planeet te komen. Maar wat hij had gezien, zag ik niet. Ik kon het me alleen voorstellen, en dat was op dat moment voor mij genoeg.
Toen ik achttien was, vorig jaar, ging ik studeren. Ik ruilde de beschermende omgeving van de voor mij zo bekende omgeving in de rustige buitenwijken in voor een druk leven in een studentenhuis in de Leidse binnenstad. De invloed van mijn opa wat het gebruik van alcohol en drugs betreft verdween totaal nadat een herseninfarct zijn beoordelingsvermogen vrijwel geheel vernietigd had. Ik maakte kennis met een nieuwe liefde, nicotine. Dat de sigarettenrook mijn longen zwart blakerde maakte me niet zo heel veel uit. Het was tenslotte mijn eigen lichaam, en ik bepaalde wat ermee zou gebeuren. Kort na de nicotine volgde de wiet. Ik vond het een prettige ervaring van totale ontspanning en meligheid, en ik ontdekte dat het de perfecte beloning was voor een weekje hard werken. Of voor een weekje niksen, for that matter. Het maakte me niet zo veel uit.
Een paar maanden geleden begon echter mijn fascinatie voor de songteksten van John Lennon om te slaan in een openlijke nieuwsgierigheid naar psychedelische middelen. Ik zocht het internet af naar informatie over mescaline, LSD en paddo’s, en ontwikkelde het voornemen om het ooit zelf te proberen. En op een dag was het zover. Terloops werd in mijn huis gesuggereerd dat we eens een keer paddo’s moesten eten. Enthousiast ging ik op het voorstel in, en samen met vijf andere nieuwsgierigen probeerde ik het voor het eerst.
Dat was het moment dat alles anders werd.
De middag voordat we paddo’s gingen eten gierden de zenuwen door mijn lijf. Ik had inmiddels genoeg over bad trips gelezen om te weten dat je dat echt niet moest hebben; mijn nervositeit kwam ook voort uit een angst dat het misschien lang niet zo mooi zou zijn als degenen die goeie trips hadden gehad hadden gezegd. Ik wist eigenlijk niet precies wat te verwachten, maar uiteindelijk maakte me dat alleen maar nieuwsgieriger. Naarmate het uur nul naderde werd ik dan ook alleen maar meer ontspannen en ebden de zenuwen langzaamaan weg. Het praatje van de man in de smart shop, die ontspannen aan me had uitgelegd wat wel en niet te doen, stelde me ook gerust. Dus toen uiteindelijk een kopje kaneelthee waarin Mexicaanse paddo’s hadden getrokken voor mijn neus stond, kon ik eigenlijk niet wachten. Gulzig dronk ik het leeg, en at een paar van de paddenstoelen – niet allemaal, voor het geval het mis ging – op die in het kopje achter waren gebleven. Ik wachtte. Wat ging er gebeuren? Opnieuw werd ik nerveus. Nu was er geen weg meer terug. Ik staarde naar de muur tegenover me, waar sporen van een oud lek doorheen trokken. Na ongeveer twintig minuten zag ik het. Ze bewogen. Ze bewogen! Ik begon er dingen in te zien die ik nog nooit gezien had, en ik realiseerde me opeens dat het goed was. Ik dacht aan John Lennon. Turn off your mind, relax, and float downstream. Dat is precies wat ik deed.
De trip was hemels. Geweldig. Een ervaring om nooit te vergeten. Tot mijn grote vreugde begreep ik opeens de trippy tekeningen en symbolen die voor ons de jaren ’60 zo definiëren. Een blinde, ongebreidelde euforie maakte zich van mij meester. Alles was prachtig, daadwerkelijk prachtig. De gezichten van anderen leken te stromen. Bewegingen vervaagden. Alles werd surrealistisch, onecht. Een droom. Het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid vervaagde. De ruimte waarin ik me bevond leek compleet losgekoppeld van al het andere in de wereld. Mijn gevoel van richting en afstand vervaagde, en de grootte van de kamer leek tussen pashokje en veilinghal te variëren. De gloed in de ruimte veranderde om de zoveel seconden van rood naar geel, van geel naar groen, van groen naar blauw, enzovoorts. Ik vond het allemaal prachtig. Het normaal zo saaie blauwe gordijn links van mijn zitplaats werd opeens het mooiste dat ik ooit had gezien. En toen ik probeerde na te denken, werd het alleen nog maar mooier. Snel werkte ik de resterende paddo’s in mijn theekopje naar binnen. Opeens was ik ervan overtuigd dat ik kon tijdreizen. Maandag leek geen dag in de week, maar een plaats, en ik besefte dat ik naar willekeur naar iedere andere dag van de week kon gaan. Daar, ter plekke. Als ik wilde, was het donderdag. Of zondag. Of het jaar 1500. En ik hoefde verder nergens heen te gaan. Nee, al het andere in de wereld was daar in mij verenigd. Het vervulde me van iets dat ik nog nooit eerder gevoeld had. Ik voelde me God. Jawel, ik had een nieuwe emotie ontdekt. Ik voelde me kosmisch, en dat is het beste dat er is. Het gevoel dat overal hier is, en dat altijd nu is. Het was een gevoel dat ik nooit meer kwijt wilde. Totale openbaring. Ik was verbonden met de bron van alles dat is, was en zal zijn. Ik wás, zoals ik nog nooit eerder geweest was. Ja, ik wás. Niets meer, en niets minder. En verder had ik helemaal niets nodig.
Het duurde ongeveer drie uur voordat de werkelijkheid zich weer van me meester begon te maken. Althans, dat bleek uit hoever de tijd op de klok verstreken was. Als drie uur had het zeker niet gevoeld; het had niet gevoeld als kort, maar ook niet als lang. Het was simpelweg tijdloos geweest. Toen de realisatie dat mijn besef van tijd weer terugkwam tot me doordrong voelde ik me leeg. Het was aan het uitwerken. Binnen anderhalf uur zou het weer voorbij zijn, en zou ik weer geconfronteerd worden met de dagelijkse sleur waarvan ik daarvoor zo heerlijk vrij was geweest. Maar zo makkelijk zou ik me niet gewonnen geven; nee, ik wilde niet dat alles weer zou zijn zoals eerst. Daarom besloot ik, in plaats van op te zien tegen de normaliteit die weer terugkeerde, terug te zien naar wat ik die avond ervaren had. Naar dat kosmische gevoel. Als ik dat niet zou vergeten, zou het de volgende ochtend allemaal anders zijn. Ik voelde me weer goed. Rustig, vredig, alsof ik getuige was geweest van iets beeldschoons, iets wonderlijks. Ik had een uitweg gevonden, en hoewel ik weer terug aan het komen was, was het besef dat die deur bestond iets dat me vervulde van een intense genoegzaamheid. Vier uur na het begin van dit alles voelde ik dat ik weer met beide benen op aarde beland was; de muren stroomden niet meer, ik kreeg niet meer de slappe lach van iemand die zijn arm bewoog, en ik kon een sigaret opsteken zonder dat ik minutenlang naar het vlammetje van mijn aansteker staarde. Verlicht voelde ik me nog wel, en opeens besefte ik dat dit precies was zoals het vroeger altijd was geweest. Ik was dan misschien inmiddels te volwassen om puur op eigen kracht werkelijkheid en fantasie van elkaar te scheiden, het kon dus nog wel. En toen ik dat besefte, was alles weer compleet. Ik kon dromen weer levend maken. Godzijdank.
Las er zo doorheen. Leuk dat je iets ontdekt hebt, paddo's magisch mooi.. Hoop dat je nog veel van zulke momenten mee zal maken. Anders ik wel 
