Smulpaapje
Experimenterende gebruiker
Wat: LSA, Hawaiian Baby Woodrose, 5 zaadjes pp
Wie: ik en goede vriendin S
Waar: mijn ouderlijk huis
Na een hele nare bad trip gehad te hebben met LSA, waagde ik me nu nogmaals aan de zaadjes om dit keer het fijne gevoel te kunnen vasthouden en me mee te laten voeren met de ‘stroom’ zonder me te verzetten. Ik meende dat ik er helemaal klaar voor was, en was - naar ik dacht - op alles voorbereid.
Bij het kauwen van de zaadjes werd ik opeens teruggeslingerd in de tijd, naar mijn ervaring met LSA van een half jaar geleden. Alleen was de smaak van de zaadjes nu nóg walgelijker. Ze tot een papje te vermalen in mijn mond leek dan ook een onmogelijke taak, en vermengd met wat slokken sap kreeg ik ze maar net (kokhalzend en wel) weg. En nu was het wachten op de effecten.
Met een opgetogen spanning in ons lichaam installeerden S en ik ons voor de televisie, waar we de film Moulin Rouge gingen kijken – één van onze lievelingsfilms. Eigenlijk was ik al vrijwel meteen misselijk, en vrolijk (het werkte immers!) grepen we naar de emmertjes die we voor de zekerheid uit de kast hadden gehaald. Ondanks het nare gevoel in ons lichaam bleven we genieten van de prachtige film, wel stil liggend en zonder te praten. Een uur verder (het was inmiddels half 10) werd de misselijkheid toch wel heel heftig. Ik probeerde alles zo lang mogelijk binnen te houden; S lag lijkbleek boven haar emmertje, hoewel er nog niks uitkwam.
Nog een half uur later was ik erg licht in mijn hoofd, en voelde het heerlijk om mijn spieren te rekken en te strekken. Ook waren we wat lacherig, en terwijl het dramatische einde van de film zich voltrok lagen S en ik in een deuk om de meest flauwe grappen. Toch voelde ik me nog steeds kotsmisselijk, en toen S eventjes later naar de keuken liep om wat water te pakken, was het bij haar raak. Toen ik naar de wc liep om wc-papier te pakken voor S (mét mijn emmertje, gelukkig) hield ook ik het niet meer. Ik viel op mijn knieën neer in de gang en mijn maag draaide zich om. We hadden vijf uur geleden voor het laatst gegeten, en hoewel er toch wel iets in mijn maag moest zitten kwam er niks uit. Toch bleef ik doorkotsen (voor mijn gevoel een kwartier, in het echt denk ik vijf minuten), terwijl ik enkel wat maagzuur en kwijl in het emmertje deponeerde. Toen ik aan het uithijgen was boven mijn stinkende emmer, raakte ik gefascineerd door de zwarte vlekken die ik opeens zag op de houten vloer. Ze leken te bewegen en naar me toe te glijden. Het was een interessant schouwspel, maar het leek me beter om eens te gaan kijken hoe het met S ging. Zij deelde mee dat ze boven haar tanden ging poetsen, en ik ging voor de gezelligheid mee. Boven merkte ik dat ik nog steeds misselijk was, maar me wel lekkerder voelde; hetzelfde gold voor S. Na een tijdje gegierd te hebben van het lachen om een grap die ik me helaas niet meer kan herinneren, zijn we weer naar beneden gegaan om wat te drinken. Ik zat half in een andere wereld, het huis leek niet meer op mijn oude, vertrouwde huis waar ik tien jaar lang had gewoond, hoewel ik niet kan beschrijven wat er precies anders was.
Het leek mij wel vet om enkele filmpjes te bekijken op youtube, filmpjes die ik bij mijn vorige LSA-trip ook had gezien. S wilde echter het discolicht aanzetten – een goedkoop, plastic ding dat we voor de gelegenheid voor een tientje op de kop hadden getikt. Na een tijdje lacherig ruziemaken over dit dilemma, stemde ik in met het discolicht. In onze toestand was het een fantastisch gezicht, de gekleurde lichten die over het plafond zweefden. Ik had er nog wel een uur naar kunnen kijken, maar S vond het toch wat te heftig worden, dus was het tijd voor de filmpjes. Als eerste een filmpje over vogelformaties (http://www.youtube.com/watch?v=XH-groCeKbE). Helaas was het beeld op de laptop een beetje vaag, maar we vonden de stem onder het filmpje hilarisch, hoewel we in de verste verte niet konden begrijpen waar het over ging. Het filmpje over de sterren (http://www.youtube.com/watch?v=fgg2tpUVbXQ) was al een stuk vetter, en we vroegen ons af of de beelden van de sterrenluchten vanaf de aarde of vanaf een andere planeet waren gemaakt. Het laatste filmpje (http://www.youtube.com/watch?v=9ztU1bafTig) was helemaal heftig, zo heftig dat we hem uiteindelijk maar uitzette. S voelde zich alweer niet zo lekker dus ging ze weer op de stoel voor de televisie zitten. Ze had een vreselijk zere keel van het kotsen, dus leek het mij een goed idee om thee met honing voor haar te maken. Vol enthousiasme stortte ik me op deze nieuwe taak. Na even afgeleid te zijn door een grote spin (die ik normaal redelijk eng zou vinden, maar die ik nu vrolijk groette), vond ik een oud potje honing waarvan de inhoud helemaal gestold was. S zei dat ik hem moest laten weken in warm water, en dat deed ik. Ik had een grote grijns op mijn gezicht die ik er niet af kreeg, alsof mijn spieren zo gegroeid waren. Ik deed alles met de grootst mogelijke aandacht: ik vond het fantastisch om mijn handen onder het warme, stromende water te houden en om de thee in te schenken. De thee verlichtte de pijn in S’ keel enigszins, en ik besloot dat het tijd werd voor een muziekje. Terwijl het buiten gezellig regende (wat zorgde voor een zoektocht omdat we niet begrepen waar dat geluid vandaan kwam) zette ik Apparat op.
De eerste klanken van de muziek vervulden me met verrukking. Nog nooit had deze muziek zo prachtig geklonken, nog nooit had wat voor muziek dan ook zo mooi geklonken. Het was alsof de muziek voor deze geestestoestand gemaakt was! De muziek leek niet alleen uit de boxen te komen, maar ook uit het plafond, de muren, het hele huis. Ik deelde deze gedachte met S, die het hiermee eens was.
Het hele huis leek te vibreren, en even dacht ik dat ik in een soort van ‘winterpaleis’ zat: onze woonkamer is ingericht met licht hout en zachte kleuren, en nu leek het wel alsof alles een zwak licht uitstraalde. Ook leek het vliegengordijn waar ik naast zat, en die uit doorzichtige, plastic staafjes bestaat, helemaal te glitteren; een prachtig gezicht!
Veel van dit vertelde ik niet aan S. Ik leek mijn spraakvermogen kwijt te zijn geraakt, het kostte me moeite om zinnen er goed uit te brengen. Nog steeds genoot ik van de muziek – sterker nog: het leek alsof ik in plaats van de gewone taal de taal van de muziek sprak. Nooit eerder had ik beseft hoe ‘diep’ muziek is, uit hoeveel lagen de melodie bestaat, lagen waardoor ik heen leek te zweven terwijl de muziek tot mij sprak. Het is jammer dat er geen echte ‘vertaling’ in woorden bestaat voor de muziek die ik toen ervoer. Wie weet wat voor boodschappen ik eruit had kunnen halen.
S wist uit te brengen dat ze zich toch echt niet lekker voelde, en ze ging languit op de bank achter in de huiskamer liggen. Ik nam de andere bank. Nog steeds raakte de muziek me tot in het diepst van mijn ziel, maar nu begon ik ook weer oog te hebben voor andere dingen. Ik voelde de diepe rust die in me zat, en de positieve energie als een cocon om mij heen gesponnen. Ik voelde mijn misselijke, zieke lichaam haast niet meer, ik was een onderdeel van de kamer, de muziek, het mooie gevoel in mij. Meer dan ooit voelde ik de scheiding tussen lichaam en geest, en de manier waarop de geest een is met alles. Of, zoals ik mijn vriend smste (met de nodige moeite): ‘ik kan me niks meer herinneren ik ga op in alles’. Hoewel ik besefte dat S en ik beide in een totaal andere wereld zaten, wilde ik haar toch laten weten wat ik voelde. Helaas zeiden mijn vage beschrijvingen haar niks, en zachtjes zei ze dat ze zich helemaal niet fijn voelde. Ze vertelde dat ze de negatieve gedachten echt niet kon buitensluiten, en dat haar lichaam helemaal niet goed aanvoelde. Ik wist dat ik haar niet kon helpen – ze moest er zelf doorheen, het zat in haar hoofd – maar ik kon haar wel bijstaan. Ik pakte haar hand vast en begon kalm op haar in te praten, woorden die achteraf inhoudsloos voor haar waren. Ik vond het fijn dat ik iets voor haar kon doen, haar verzorgen, vooral omdat ik een half jaar geleden degene was die hulp nodig had, en ik het gevoel had dat ik zo indirect iets terugdeed voor mijn vriend, die me toen met alle geduld en liefde bijgestaan heeft in die angstaanjagende nacht.
S kon de muziek niet meer aan, en we besloten Loreena McKennitt op te zetten; rustgevende muziek, en ons beiden vertrouwd. Helaas bracht ook dit S niet in een betere stemming, ze werd steeds wanhopiger. Nog steeds was ik in de volle overtuiging dat het goed zou komen. Ik vertelde haar dat, en ook dat ik de hele nacht bij haar zou blijven. Plotseling begon ze hysterisch te huilen, zo erg dat ook ik mijn tranen niet kon bedwingen. Ik omhelsde haar en praatte op haar in. Plotseling vertrok haar gezicht en rende ze met haar handen voor haar mond naar de emmer. Ik hoorde aan de misselijkmakende geluiden hoe laat het was, en met mijn hand op haar rug wachtte ik tot het over ging. Van de korte periode daarna kan ik me niet zo veel meer herinneren. Ik weet alleen dat ik van hot naar her liep om dingen te pakken en te doen, maar eer ik ergens was aangekomen was ik alweer vergeten wat ik ging doen. Al met al was ik erg inefficiënt bezig, en resultaten leverde het niet op.
Uiteindelijk gingen we naar boven waar S op mijn bed kon liggen. De muziek beneden stond nog gewoon aan, evenals de lichten. Van ver hoorde ik de muziek naar boven zweven, de klanken leken bijna onaards en spookachtig, maar ontzettend mooi. Ik verkeerde in een totaal andere wereld, ik herkende mijn huis maar met moeite, en mijn geest voelde vreemd en ver weg aan, als gescheiden van mijn lichaam. Ik zette de emmer naast het bed en hield S’ hand vast, die met een bleek gezicht en dichte ogen op bed lag.
Pas toen besefte ik dat er wat veranderd was; de rust was overgegaan in onrust, en mijn lichaam voelde ongemakkelijk aan. Ik zei in eerste instantie maar niks, terwijl ik me steeds vervelender ging voelen – wat mij betreft mocht het nu wel over zijn. Op een gegeven moment lag ik half te kronkelen op de grond. S had zich ontdaan van haar kleren en lag ook ongemakkelijk heen en weer te rollen. Op dat moment leek mijn lichaam vol te zitten met een gif, mijn spieren trokken onwillekeurig samen tot ik het gevoel had dat ik alleen nog uit een verwrongen bundel zere spieren bestond. Op geen enkele manier kon ik mij ontspannen. Ik voelde wat ik van mijn lichaam vergde, elke vezel in mijn lichaam leek te schreeuwen om rust, en ik kon me niet voorstellen dat dit geen gevolgen had voor mijn lijf. Helaas was dit niet alleen een marteling voor mijn lichaam, ook mijn geest had het nodige te verduren. Het is jammer dat er geen woorden bestaan voor de staat waar ik in verkeerde, dat ik niet kan uitleggen wat een belasting het was voor mijn geest (en niet alleen door de pijnen in mijn lichaam). Er bestaan geen termen in deze wereld die het gevoel dat ik toen had kunnen beschrijven, en reeds begint de herinnering alweer te vervagen.
Toch raakte ik ook toen niet in paniek. Ik wist – met een zekerheid die al het andere overtrof – dat het ooit weer over zou gaan. We berekenden dat het ongeveer tot vijf uur ’s nachts zou duren (als de trip dezelfde lengte zou hebben als mijn trip van afgelopen jaar). Helaas leek de tijd een wreed spelletje met ons te spelen. Steeds als ik het gevoel had dat er een uur voorbij was gegaan, waren er in werkelijkheid twee minuten voorbij gegaan, en het was nog maar één uur. Gelukkig konden we nog spreken, en we constateerden dat dit hel was. We konden ons werkelijk niks erger voorstellen, dit was onze eigen persoonlijke hel in ons hoofd.
S vroeg om valium of om enig ander slaap- of kalmeringsmiddel, maar natuurlijk hadden we niks in huis. Ook de optie van iemand opbellen viel af, we wisten immers dat niemand iets aan onze toestand kon doen, bovendien zouden we familie en/of vrienden die trouwens allemaal op vakantie waren, nodeloos ongerust maken en in een machteloze situatie plaatsen.
Het huis leek vijandig, de muziek was inmiddels afgelopen en ik besefte met een diepe wanhoop dat we alleen konden afwachten; dat we elke martelende seconde die in onze wereld een eeuwigheid leek te duren, moesten doorstaan. Huilen kon ik niet, en overmeesterd door verdriet en pijn was ik evenmin. Ik zou alleen alles gegeven hebben om me weer normaal te voelen, om mijn lichaam van het gif te ontdoen, ja, zelfs de dood leek me een prettig alternatief. Toch was ik van die gedachte niet overtuigd. Af en toe leek het alsof mijn geest zich wilde ontdoen van mijn spartelende en lijdende lichaam, alsof mijn geest eruit wilde. Ik had al wel eens wat gelezen over ervaringen met uit het lichaam treden, maar in mijn verwarde toestand was ik er van overtuigd dat ik dan niet meer terug zou kunnen, dat ik dan dood zou gaan, en dat leek me te angstaanjagend voor woorden.
Uiteindelijk, van de tijd had ik geen idee meer, werd het minder, en konden we weer normaal communiceren. Wat een enorme opluchting was dat! Hoewel we ons nog steeds niet konden ontspannen, konden we wel praten zonder alsmaar te lijden. We praatten over van alles, de onderwerpen ben ik vergeten, maar het was zeer openhartig en fijn. We konden zelfs weer lachen toen S een serieus bedoelde opmerking maakte over onze vriendschap, dat ze niet begreep dat we elkaar nooit zat werden, en dat ik toen heel droog zei: ‘ach, het is toch altijd wel leuk om een filmpie te kijken’. We begrepen - terwijl we nog half in die andere wereld verkeerden – dat we ervoor moesten zorgen dat we nooit meer LSA zouden nemen, en we besloten een contract op te stellen met onze handtekeningen eronder. Toen we daarmee klaar waren (het duurde lang zat in onze staat) scheen het ons opeens belachelijk toe.
Na nog wat gepraat te hebben viel S in slaap. Ik besloot dat ik ook maar beter kon proberen te slapen, en na de nodige voorbereidingen die veel tijd kostten (voordeur op slot, lenzen uit, water pakken) deed ik mijn kleren uit en kroop ik op zolder in mijn broers bed, in de overtuiging dat het gif geweken was en ik me eindelijk kon ontspannen.
Dat was verkeerd gedacht. Niet alleen was mijn lichaam weer opnieuw verwrongen en kronkelend, ook mijn geest leek nu helemaal gestoord te zijn. Gedachten gingen snel, te snel om te volgen, en op de muren verschenen overal patronen. Alles leek in elkaar te verdwijnen en platte dingen kregen diepte. Al de gedachtes die ik had sprak ik hardop uit, en soms zong ik ze. Ik bedacht dat het zo moest voelen om gek te zijn, ik voelde me helemaal buiten de wereld staan. Er was alleen nog één piepklein stukje in mijn geest waar de rede zat, en die me vertelde dat het over een uur of twee over moest zijn. Bang ging ik naar beneden en maakte ik S wakker. Meteen toen ik beneden was en met haar praatte voelde ik me weer normaal worden. S zei dat ik moest gaan slapen, en dat leek me ook een goed idee. Maar eenmaal boven voelde ik weer hetzelfde, ik kon alleen maar heen en weer schokken en zacht voor me uit zingen. Toen ik naar de wc ging om te plassen (plassen deed ik vaak, mijn lichaam leek helemaal uitgedroogd te zijn) en in de spiegel keek volgde een grote schok. Ik herkende mezelf niet. Mijn gezicht was hetzelfde – misschien een beetje bleek en afgemat – maar mijn ogen stonden wild, en het was alsof er een heel ander persoon in me zat. Opnieuw bang vroeg ik S mee naar boven te gaan om in het bed naast me te gaan slapen. In de tijd die volgde probeerde S me bij te staan. Ik lag te mompelen en te draaien, maar S wist niet wat te doen. Ik wilde dat ze tegen me praatte, maar er was niks te zeggen, en bovendien was ik doodmoe.
Om een uur of acht schrok ik plotseling wakker, ik had helemaal niet beseft dat ik in slaap was gevallen. Zodra ik doorhad dat de wereld weer enigszins normaal was stroomde er een diepe dankbaarheid door me heen. Hoewel mijn lichaam uitgeput en pijnlijk aanvoelde, en mijn maag hol en leeg, leek alles in orde. Mijn geteisterde lichaam, dat zoveel had moeten doorstaan, werkte helemaal naar behoren. Ik leefde!
Tot twaalf uur heb ik genoten van dat gevoel, hoewel ik niet meer kon slapen, daarna was het tijd om op te ruimen (er stonden nog steeds emmers kots beneden) en te eten. We konden ons bij het ontbijt nauwelijks beheersen om niet alles op te schrokken, en het eten smaakte fantastisch.
Nog steeds hoop ik dat ik niet weer de fout maak LSA te nemen, al moet ik bekennen dat het vreselijke gevoel dat ik die nacht had, al weggeglipt is, en ik me niet goed meer een voorstelling kan maken van de ‘hel’.
De verdere dag verkeerde ik nog steeds in een iets andere wereld, maar ik functioneerde en ik was dolblij dat ik leefde, en weer gezond was.
Over het algemeen heb ik geen spijt, ik ben weer een ervaring rijker en heb naast de ellende ook mooie dingen mogen meemaken. Ik zou dan ook niemand afraden deze drug te nemen, wees alleen voorzichtig en voorbereid op alles.
Voor degenen die zover zijn gekomen: bedankt voor het lezen
Wie: ik en goede vriendin S
Waar: mijn ouderlijk huis
Na een hele nare bad trip gehad te hebben met LSA, waagde ik me nu nogmaals aan de zaadjes om dit keer het fijne gevoel te kunnen vasthouden en me mee te laten voeren met de ‘stroom’ zonder me te verzetten. Ik meende dat ik er helemaal klaar voor was, en was - naar ik dacht - op alles voorbereid.
Bij het kauwen van de zaadjes werd ik opeens teruggeslingerd in de tijd, naar mijn ervaring met LSA van een half jaar geleden. Alleen was de smaak van de zaadjes nu nóg walgelijker. Ze tot een papje te vermalen in mijn mond leek dan ook een onmogelijke taak, en vermengd met wat slokken sap kreeg ik ze maar net (kokhalzend en wel) weg. En nu was het wachten op de effecten.
Met een opgetogen spanning in ons lichaam installeerden S en ik ons voor de televisie, waar we de film Moulin Rouge gingen kijken – één van onze lievelingsfilms. Eigenlijk was ik al vrijwel meteen misselijk, en vrolijk (het werkte immers!) grepen we naar de emmertjes die we voor de zekerheid uit de kast hadden gehaald. Ondanks het nare gevoel in ons lichaam bleven we genieten van de prachtige film, wel stil liggend en zonder te praten. Een uur verder (het was inmiddels half 10) werd de misselijkheid toch wel heel heftig. Ik probeerde alles zo lang mogelijk binnen te houden; S lag lijkbleek boven haar emmertje, hoewel er nog niks uitkwam.
Nog een half uur later was ik erg licht in mijn hoofd, en voelde het heerlijk om mijn spieren te rekken en te strekken. Ook waren we wat lacherig, en terwijl het dramatische einde van de film zich voltrok lagen S en ik in een deuk om de meest flauwe grappen. Toch voelde ik me nog steeds kotsmisselijk, en toen S eventjes later naar de keuken liep om wat water te pakken, was het bij haar raak. Toen ik naar de wc liep om wc-papier te pakken voor S (mét mijn emmertje, gelukkig) hield ook ik het niet meer. Ik viel op mijn knieën neer in de gang en mijn maag draaide zich om. We hadden vijf uur geleden voor het laatst gegeten, en hoewel er toch wel iets in mijn maag moest zitten kwam er niks uit. Toch bleef ik doorkotsen (voor mijn gevoel een kwartier, in het echt denk ik vijf minuten), terwijl ik enkel wat maagzuur en kwijl in het emmertje deponeerde. Toen ik aan het uithijgen was boven mijn stinkende emmer, raakte ik gefascineerd door de zwarte vlekken die ik opeens zag op de houten vloer. Ze leken te bewegen en naar me toe te glijden. Het was een interessant schouwspel, maar het leek me beter om eens te gaan kijken hoe het met S ging. Zij deelde mee dat ze boven haar tanden ging poetsen, en ik ging voor de gezelligheid mee. Boven merkte ik dat ik nog steeds misselijk was, maar me wel lekkerder voelde; hetzelfde gold voor S. Na een tijdje gegierd te hebben van het lachen om een grap die ik me helaas niet meer kan herinneren, zijn we weer naar beneden gegaan om wat te drinken. Ik zat half in een andere wereld, het huis leek niet meer op mijn oude, vertrouwde huis waar ik tien jaar lang had gewoond, hoewel ik niet kan beschrijven wat er precies anders was.
Het leek mij wel vet om enkele filmpjes te bekijken op youtube, filmpjes die ik bij mijn vorige LSA-trip ook had gezien. S wilde echter het discolicht aanzetten – een goedkoop, plastic ding dat we voor de gelegenheid voor een tientje op de kop hadden getikt. Na een tijdje lacherig ruziemaken over dit dilemma, stemde ik in met het discolicht. In onze toestand was het een fantastisch gezicht, de gekleurde lichten die over het plafond zweefden. Ik had er nog wel een uur naar kunnen kijken, maar S vond het toch wat te heftig worden, dus was het tijd voor de filmpjes. Als eerste een filmpje over vogelformaties (http://www.youtube.com/watch?v=XH-groCeKbE). Helaas was het beeld op de laptop een beetje vaag, maar we vonden de stem onder het filmpje hilarisch, hoewel we in de verste verte niet konden begrijpen waar het over ging. Het filmpje over de sterren (http://www.youtube.com/watch?v=fgg2tpUVbXQ) was al een stuk vetter, en we vroegen ons af of de beelden van de sterrenluchten vanaf de aarde of vanaf een andere planeet waren gemaakt. Het laatste filmpje (http://www.youtube.com/watch?v=9ztU1bafTig) was helemaal heftig, zo heftig dat we hem uiteindelijk maar uitzette. S voelde zich alweer niet zo lekker dus ging ze weer op de stoel voor de televisie zitten. Ze had een vreselijk zere keel van het kotsen, dus leek het mij een goed idee om thee met honing voor haar te maken. Vol enthousiasme stortte ik me op deze nieuwe taak. Na even afgeleid te zijn door een grote spin (die ik normaal redelijk eng zou vinden, maar die ik nu vrolijk groette), vond ik een oud potje honing waarvan de inhoud helemaal gestold was. S zei dat ik hem moest laten weken in warm water, en dat deed ik. Ik had een grote grijns op mijn gezicht die ik er niet af kreeg, alsof mijn spieren zo gegroeid waren. Ik deed alles met de grootst mogelijke aandacht: ik vond het fantastisch om mijn handen onder het warme, stromende water te houden en om de thee in te schenken. De thee verlichtte de pijn in S’ keel enigszins, en ik besloot dat het tijd werd voor een muziekje. Terwijl het buiten gezellig regende (wat zorgde voor een zoektocht omdat we niet begrepen waar dat geluid vandaan kwam) zette ik Apparat op.
De eerste klanken van de muziek vervulden me met verrukking. Nog nooit had deze muziek zo prachtig geklonken, nog nooit had wat voor muziek dan ook zo mooi geklonken. Het was alsof de muziek voor deze geestestoestand gemaakt was! De muziek leek niet alleen uit de boxen te komen, maar ook uit het plafond, de muren, het hele huis. Ik deelde deze gedachte met S, die het hiermee eens was.
Het hele huis leek te vibreren, en even dacht ik dat ik in een soort van ‘winterpaleis’ zat: onze woonkamer is ingericht met licht hout en zachte kleuren, en nu leek het wel alsof alles een zwak licht uitstraalde. Ook leek het vliegengordijn waar ik naast zat, en die uit doorzichtige, plastic staafjes bestaat, helemaal te glitteren; een prachtig gezicht!
Veel van dit vertelde ik niet aan S. Ik leek mijn spraakvermogen kwijt te zijn geraakt, het kostte me moeite om zinnen er goed uit te brengen. Nog steeds genoot ik van de muziek – sterker nog: het leek alsof ik in plaats van de gewone taal de taal van de muziek sprak. Nooit eerder had ik beseft hoe ‘diep’ muziek is, uit hoeveel lagen de melodie bestaat, lagen waardoor ik heen leek te zweven terwijl de muziek tot mij sprak. Het is jammer dat er geen echte ‘vertaling’ in woorden bestaat voor de muziek die ik toen ervoer. Wie weet wat voor boodschappen ik eruit had kunnen halen.
S wist uit te brengen dat ze zich toch echt niet lekker voelde, en ze ging languit op de bank achter in de huiskamer liggen. Ik nam de andere bank. Nog steeds raakte de muziek me tot in het diepst van mijn ziel, maar nu begon ik ook weer oog te hebben voor andere dingen. Ik voelde de diepe rust die in me zat, en de positieve energie als een cocon om mij heen gesponnen. Ik voelde mijn misselijke, zieke lichaam haast niet meer, ik was een onderdeel van de kamer, de muziek, het mooie gevoel in mij. Meer dan ooit voelde ik de scheiding tussen lichaam en geest, en de manier waarop de geest een is met alles. Of, zoals ik mijn vriend smste (met de nodige moeite): ‘ik kan me niks meer herinneren ik ga op in alles’. Hoewel ik besefte dat S en ik beide in een totaal andere wereld zaten, wilde ik haar toch laten weten wat ik voelde. Helaas zeiden mijn vage beschrijvingen haar niks, en zachtjes zei ze dat ze zich helemaal niet fijn voelde. Ze vertelde dat ze de negatieve gedachten echt niet kon buitensluiten, en dat haar lichaam helemaal niet goed aanvoelde. Ik wist dat ik haar niet kon helpen – ze moest er zelf doorheen, het zat in haar hoofd – maar ik kon haar wel bijstaan. Ik pakte haar hand vast en begon kalm op haar in te praten, woorden die achteraf inhoudsloos voor haar waren. Ik vond het fijn dat ik iets voor haar kon doen, haar verzorgen, vooral omdat ik een half jaar geleden degene was die hulp nodig had, en ik het gevoel had dat ik zo indirect iets terugdeed voor mijn vriend, die me toen met alle geduld en liefde bijgestaan heeft in die angstaanjagende nacht.
S kon de muziek niet meer aan, en we besloten Loreena McKennitt op te zetten; rustgevende muziek, en ons beiden vertrouwd. Helaas bracht ook dit S niet in een betere stemming, ze werd steeds wanhopiger. Nog steeds was ik in de volle overtuiging dat het goed zou komen. Ik vertelde haar dat, en ook dat ik de hele nacht bij haar zou blijven. Plotseling begon ze hysterisch te huilen, zo erg dat ook ik mijn tranen niet kon bedwingen. Ik omhelsde haar en praatte op haar in. Plotseling vertrok haar gezicht en rende ze met haar handen voor haar mond naar de emmer. Ik hoorde aan de misselijkmakende geluiden hoe laat het was, en met mijn hand op haar rug wachtte ik tot het over ging. Van de korte periode daarna kan ik me niet zo veel meer herinneren. Ik weet alleen dat ik van hot naar her liep om dingen te pakken en te doen, maar eer ik ergens was aangekomen was ik alweer vergeten wat ik ging doen. Al met al was ik erg inefficiënt bezig, en resultaten leverde het niet op.
Uiteindelijk gingen we naar boven waar S op mijn bed kon liggen. De muziek beneden stond nog gewoon aan, evenals de lichten. Van ver hoorde ik de muziek naar boven zweven, de klanken leken bijna onaards en spookachtig, maar ontzettend mooi. Ik verkeerde in een totaal andere wereld, ik herkende mijn huis maar met moeite, en mijn geest voelde vreemd en ver weg aan, als gescheiden van mijn lichaam. Ik zette de emmer naast het bed en hield S’ hand vast, die met een bleek gezicht en dichte ogen op bed lag.
Pas toen besefte ik dat er wat veranderd was; de rust was overgegaan in onrust, en mijn lichaam voelde ongemakkelijk aan. Ik zei in eerste instantie maar niks, terwijl ik me steeds vervelender ging voelen – wat mij betreft mocht het nu wel over zijn. Op een gegeven moment lag ik half te kronkelen op de grond. S had zich ontdaan van haar kleren en lag ook ongemakkelijk heen en weer te rollen. Op dat moment leek mijn lichaam vol te zitten met een gif, mijn spieren trokken onwillekeurig samen tot ik het gevoel had dat ik alleen nog uit een verwrongen bundel zere spieren bestond. Op geen enkele manier kon ik mij ontspannen. Ik voelde wat ik van mijn lichaam vergde, elke vezel in mijn lichaam leek te schreeuwen om rust, en ik kon me niet voorstellen dat dit geen gevolgen had voor mijn lijf. Helaas was dit niet alleen een marteling voor mijn lichaam, ook mijn geest had het nodige te verduren. Het is jammer dat er geen woorden bestaan voor de staat waar ik in verkeerde, dat ik niet kan uitleggen wat een belasting het was voor mijn geest (en niet alleen door de pijnen in mijn lichaam). Er bestaan geen termen in deze wereld die het gevoel dat ik toen had kunnen beschrijven, en reeds begint de herinnering alweer te vervagen.
Toch raakte ik ook toen niet in paniek. Ik wist – met een zekerheid die al het andere overtrof – dat het ooit weer over zou gaan. We berekenden dat het ongeveer tot vijf uur ’s nachts zou duren (als de trip dezelfde lengte zou hebben als mijn trip van afgelopen jaar). Helaas leek de tijd een wreed spelletje met ons te spelen. Steeds als ik het gevoel had dat er een uur voorbij was gegaan, waren er in werkelijkheid twee minuten voorbij gegaan, en het was nog maar één uur. Gelukkig konden we nog spreken, en we constateerden dat dit hel was. We konden ons werkelijk niks erger voorstellen, dit was onze eigen persoonlijke hel in ons hoofd.
S vroeg om valium of om enig ander slaap- of kalmeringsmiddel, maar natuurlijk hadden we niks in huis. Ook de optie van iemand opbellen viel af, we wisten immers dat niemand iets aan onze toestand kon doen, bovendien zouden we familie en/of vrienden die trouwens allemaal op vakantie waren, nodeloos ongerust maken en in een machteloze situatie plaatsen.
Het huis leek vijandig, de muziek was inmiddels afgelopen en ik besefte met een diepe wanhoop dat we alleen konden afwachten; dat we elke martelende seconde die in onze wereld een eeuwigheid leek te duren, moesten doorstaan. Huilen kon ik niet, en overmeesterd door verdriet en pijn was ik evenmin. Ik zou alleen alles gegeven hebben om me weer normaal te voelen, om mijn lichaam van het gif te ontdoen, ja, zelfs de dood leek me een prettig alternatief. Toch was ik van die gedachte niet overtuigd. Af en toe leek het alsof mijn geest zich wilde ontdoen van mijn spartelende en lijdende lichaam, alsof mijn geest eruit wilde. Ik had al wel eens wat gelezen over ervaringen met uit het lichaam treden, maar in mijn verwarde toestand was ik er van overtuigd dat ik dan niet meer terug zou kunnen, dat ik dan dood zou gaan, en dat leek me te angstaanjagend voor woorden.
Uiteindelijk, van de tijd had ik geen idee meer, werd het minder, en konden we weer normaal communiceren. Wat een enorme opluchting was dat! Hoewel we ons nog steeds niet konden ontspannen, konden we wel praten zonder alsmaar te lijden. We praatten over van alles, de onderwerpen ben ik vergeten, maar het was zeer openhartig en fijn. We konden zelfs weer lachen toen S een serieus bedoelde opmerking maakte over onze vriendschap, dat ze niet begreep dat we elkaar nooit zat werden, en dat ik toen heel droog zei: ‘ach, het is toch altijd wel leuk om een filmpie te kijken’. We begrepen - terwijl we nog half in die andere wereld verkeerden – dat we ervoor moesten zorgen dat we nooit meer LSA zouden nemen, en we besloten een contract op te stellen met onze handtekeningen eronder. Toen we daarmee klaar waren (het duurde lang zat in onze staat) scheen het ons opeens belachelijk toe.
Na nog wat gepraat te hebben viel S in slaap. Ik besloot dat ik ook maar beter kon proberen te slapen, en na de nodige voorbereidingen die veel tijd kostten (voordeur op slot, lenzen uit, water pakken) deed ik mijn kleren uit en kroop ik op zolder in mijn broers bed, in de overtuiging dat het gif geweken was en ik me eindelijk kon ontspannen.
Dat was verkeerd gedacht. Niet alleen was mijn lichaam weer opnieuw verwrongen en kronkelend, ook mijn geest leek nu helemaal gestoord te zijn. Gedachten gingen snel, te snel om te volgen, en op de muren verschenen overal patronen. Alles leek in elkaar te verdwijnen en platte dingen kregen diepte. Al de gedachtes die ik had sprak ik hardop uit, en soms zong ik ze. Ik bedacht dat het zo moest voelen om gek te zijn, ik voelde me helemaal buiten de wereld staan. Er was alleen nog één piepklein stukje in mijn geest waar de rede zat, en die me vertelde dat het over een uur of twee over moest zijn. Bang ging ik naar beneden en maakte ik S wakker. Meteen toen ik beneden was en met haar praatte voelde ik me weer normaal worden. S zei dat ik moest gaan slapen, en dat leek me ook een goed idee. Maar eenmaal boven voelde ik weer hetzelfde, ik kon alleen maar heen en weer schokken en zacht voor me uit zingen. Toen ik naar de wc ging om te plassen (plassen deed ik vaak, mijn lichaam leek helemaal uitgedroogd te zijn) en in de spiegel keek volgde een grote schok. Ik herkende mezelf niet. Mijn gezicht was hetzelfde – misschien een beetje bleek en afgemat – maar mijn ogen stonden wild, en het was alsof er een heel ander persoon in me zat. Opnieuw bang vroeg ik S mee naar boven te gaan om in het bed naast me te gaan slapen. In de tijd die volgde probeerde S me bij te staan. Ik lag te mompelen en te draaien, maar S wist niet wat te doen. Ik wilde dat ze tegen me praatte, maar er was niks te zeggen, en bovendien was ik doodmoe.
Om een uur of acht schrok ik plotseling wakker, ik had helemaal niet beseft dat ik in slaap was gevallen. Zodra ik doorhad dat de wereld weer enigszins normaal was stroomde er een diepe dankbaarheid door me heen. Hoewel mijn lichaam uitgeput en pijnlijk aanvoelde, en mijn maag hol en leeg, leek alles in orde. Mijn geteisterde lichaam, dat zoveel had moeten doorstaan, werkte helemaal naar behoren. Ik leefde!
Tot twaalf uur heb ik genoten van dat gevoel, hoewel ik niet meer kon slapen, daarna was het tijd om op te ruimen (er stonden nog steeds emmers kots beneden) en te eten. We konden ons bij het ontbijt nauwelijks beheersen om niet alles op te schrokken, en het eten smaakte fantastisch.
Nog steeds hoop ik dat ik niet weer de fout maak LSA te nemen, al moet ik bekennen dat het vreselijke gevoel dat ik die nacht had, al weggeglipt is, en ik me niet goed meer een voorstelling kan maken van de ‘hel’.
De verdere dag verkeerde ik nog steeds in een iets andere wereld, maar ik functioneerde en ik was dolblij dat ik leefde, en weer gezond was.
Over het algemeen heb ik geen spijt, ik ben weer een ervaring rijker en heb naast de ellende ook mooie dingen mogen meemaken. Ik zou dan ook niemand afraden deze drug te nemen, wees alleen voorzichtig en voorbereid op alles.
Voor degenen die zover zijn gekomen: bedankt voor het lezen
