Play_bunny
Wijs gebruiker
Nu, toen was het zover. Trip Unit, ik en een vriendin van ons hadden afgesproken om op 4 mei LSA te gaan proberen. Ik had ’s morgens de zaadjes over 3 glazen verdeeld en in een laagje water gezet wat net van de kook was. In elk glas lagen 3 zaadjes. Rond een uur of 6 kwamen Trip Unit en de vriendin van ons. We hebben toen eerst de kamer klaargemaakt, wat in hield dat de bank aan de kant ging, de salontafel tegen de muur waar dan eten en lava lampen op stonden, en 3 matrassen op de grond. Daarna het glas leeg gedronken en nog op de zaadjes gekauwd en doorgeslikt. Dit viel eigenlijk nog best wel mee. Op internet lees je van die verhalen dat het super vies is enzo, maar dat vonden wij alle drie best wel mee vallen. En dan natuurlijk maar afwachten.
We zaten lekker te praten en wat stokboordjes te eten die we hadden klaargemaakt. Langzaam aan voelden we wel wat opkomen. Maar het was niet echt dat je zegt: “Wow!”. Het was een beetje het gevoel alsof je een xtc-pil had genomen die niet helemaal doorzette. Heel vervelend wel eigenlijk. Staan en lopen was een hele aparte ervaring. Trip Unit kreeg energie dus die stond lekker te dansen op de muziek die we op hadden staan. Ik en die vriendin van ons zaten op een heel ander niveau. Wij vonden het gewoon lekker om te staan. Het was wel een heel mooi gezicht om hem zo te zien staan dansen.
Langzaam maar zeker zette het gevoel toch steeds verder door. Als je jezelf aanraakte, was het net alsof iemand anders dat deed. Je handen, benen, alles eigenlijk was niet meer van jezelf. Ik zat op een gegeven moment even op de bank en Trip Unit zat op de stoel aan de overkant van de kamer. Dat was een heel apart gezicht. Het was net alsof daar eigenlijk 3 personen zaten. Je zag zijn hoofd, maar zijn benen lagen best wel in een aparte houding, voor dat moment zeg maar. Normaal gesproken zou die gedachte in mijn hoofd in ieder geval niet opkomen. Maar goed. Zijn benen leken wel van een ander persoon te zijn. En dan zag je ook nog af en toe zijn handen en daarbij was het precies hetzelfde.
De avond ging verder, en ik ben uiteindelijk op een matras gaan liggen met een dekentje over me heen. Dat was eigenlijk best wel lekker. Een beetje een veilig gevoel. Niet dat ik bang was ofzo, maar het was een heel prettig gevoel. Ik had op een gegeven moment wel het gevoel alsof ik zo in slaap kon vallen. Dus ik besloot om mijn lenzen maar uit te gaan doen. Trip Unit vroeg nog aan mij of hij de spullen niet naar beneden moest halen, maar ik was een beetje eigenwijs en vond dat ik wel in staat was om boven mijn lenzen uit te doen. Dat was geen goede beslissing. Ik was mijn lenzen aan het uit doen en voelde me op een gegeven moment helemaal niet goed worden, dus ik denk: “Snel mijn lenzen bakje dicht doen, dan ben ik in ieder geval mijn lenzen niet kwijt”. Nou, die lenzen ben ik toch kwijt. Ik weet niet wat daar tussen is gebeurd, maar ik weet dat ik mijn ogen opendeed en Trip Unit en die vriendin aan keek, terwijl ik in de badkuip lag. Ik had geen flauw idee wat er gebeurt was. Ik wist alleen dat ik pijn aan mijn hoofd had. Uiteindelijk zat ik rechtop, maar snapte nog steeds niet wat er gebeurt was. Trip Unit kwam bij mij in bad zitten. Ik begon allerlei rampenscenario’s door mijn hoofd te krijgen. Ik zag mezelf al in het ziekenhuis liggen, en ga zo maar verder. Ik raakte hierdoor in paniek. Trip Unit bleef heel rustig tegen me praten dat er niets aan de hand was, we zaten nog in de trip. Die zou bijna afgelopen zijn, dus vooral rustig blijven. Langzaam maar zeker werd mijn beeld ook weer beter. Ik zag eerst alleen zijn linker oog helder. De rest was een grote waas. Dextro gegeten en water gedronken en uiteindelijk kalmeerde we allemaal. Daar zaten we dan: Jut en Jul in de bankkuip, met die vriendin voor het bad op de grond aan het zoeken op internet om te kijken of er nog iets was wat er sneller voor zou zorgen dat de trip voorbij was. We konden weer lachen, en de rust was weer terug. Uiteindelijk zijn we rond ik denk 1 uur ergens toch maar even naar het ziekenhuis gegaan, gewoon voor de zekerheid. Nee, we hebben niet zelf gereden. Iemand anders heeft ons gereden, een vriend van die vriendin. In het ziekenhuis aangekomen, een beetje uitgelegd wat er gebeurd was, en toen gingen ze kijken wat er was. Er zat een sneetje van ongeveer 2 cm, dat ze gelijmd hebben. Toen weer naar huis en toen lekker slapen.
Al met al een bewogen avondje
. Conclusie van de avond is eigenlijk als volgt: het was een hele bijzondere trip. Het viel me niet tegen. Of ik het nog een keer doe, denk het niet. Maar dat komt meer door hoe de avond is afgelopen. LSA is een heel bijzondere ervaring, maar voor mij toch echt 1 keer en nooit meer. Op zo een moment merk je ook hoe echt je vrienden zijn. Ik ben ze heel dankbaar. Zij zijn ook heel rustig gebleven toen het fout ging. Daar heb ik bewondering voor .
Mocht ik nog dingen vergeten zijn, of als je nog aanvulling hebt, dan vul je die wel aan, toch Trip Unit.?!
We zaten lekker te praten en wat stokboordjes te eten die we hadden klaargemaakt. Langzaam aan voelden we wel wat opkomen. Maar het was niet echt dat je zegt: “Wow!”. Het was een beetje het gevoel alsof je een xtc-pil had genomen die niet helemaal doorzette. Heel vervelend wel eigenlijk. Staan en lopen was een hele aparte ervaring. Trip Unit kreeg energie dus die stond lekker te dansen op de muziek die we op hadden staan. Ik en die vriendin van ons zaten op een heel ander niveau. Wij vonden het gewoon lekker om te staan. Het was wel een heel mooi gezicht om hem zo te zien staan dansen.
Langzaam maar zeker zette het gevoel toch steeds verder door. Als je jezelf aanraakte, was het net alsof iemand anders dat deed. Je handen, benen, alles eigenlijk was niet meer van jezelf. Ik zat op een gegeven moment even op de bank en Trip Unit zat op de stoel aan de overkant van de kamer. Dat was een heel apart gezicht. Het was net alsof daar eigenlijk 3 personen zaten. Je zag zijn hoofd, maar zijn benen lagen best wel in een aparte houding, voor dat moment zeg maar. Normaal gesproken zou die gedachte in mijn hoofd in ieder geval niet opkomen. Maar goed. Zijn benen leken wel van een ander persoon te zijn. En dan zag je ook nog af en toe zijn handen en daarbij was het precies hetzelfde.
De avond ging verder, en ik ben uiteindelijk op een matras gaan liggen met een dekentje over me heen. Dat was eigenlijk best wel lekker. Een beetje een veilig gevoel. Niet dat ik bang was ofzo, maar het was een heel prettig gevoel. Ik had op een gegeven moment wel het gevoel alsof ik zo in slaap kon vallen. Dus ik besloot om mijn lenzen maar uit te gaan doen. Trip Unit vroeg nog aan mij of hij de spullen niet naar beneden moest halen, maar ik was een beetje eigenwijs en vond dat ik wel in staat was om boven mijn lenzen uit te doen. Dat was geen goede beslissing. Ik was mijn lenzen aan het uit doen en voelde me op een gegeven moment helemaal niet goed worden, dus ik denk: “Snel mijn lenzen bakje dicht doen, dan ben ik in ieder geval mijn lenzen niet kwijt”. Nou, die lenzen ben ik toch kwijt. Ik weet niet wat daar tussen is gebeurd, maar ik weet dat ik mijn ogen opendeed en Trip Unit en die vriendin aan keek, terwijl ik in de badkuip lag. Ik had geen flauw idee wat er gebeurt was. Ik wist alleen dat ik pijn aan mijn hoofd had. Uiteindelijk zat ik rechtop, maar snapte nog steeds niet wat er gebeurt was. Trip Unit kwam bij mij in bad zitten. Ik begon allerlei rampenscenario’s door mijn hoofd te krijgen. Ik zag mezelf al in het ziekenhuis liggen, en ga zo maar verder. Ik raakte hierdoor in paniek. Trip Unit bleef heel rustig tegen me praten dat er niets aan de hand was, we zaten nog in de trip. Die zou bijna afgelopen zijn, dus vooral rustig blijven. Langzaam maar zeker werd mijn beeld ook weer beter. Ik zag eerst alleen zijn linker oog helder. De rest was een grote waas. Dextro gegeten en water gedronken en uiteindelijk kalmeerde we allemaal. Daar zaten we dan: Jut en Jul in de bankkuip, met die vriendin voor het bad op de grond aan het zoeken op internet om te kijken of er nog iets was wat er sneller voor zou zorgen dat de trip voorbij was. We konden weer lachen, en de rust was weer terug. Uiteindelijk zijn we rond ik denk 1 uur ergens toch maar even naar het ziekenhuis gegaan, gewoon voor de zekerheid. Nee, we hebben niet zelf gereden. Iemand anders heeft ons gereden, een vriend van die vriendin. In het ziekenhuis aangekomen, een beetje uitgelegd wat er gebeurd was, en toen gingen ze kijken wat er was. Er zat een sneetje van ongeveer 2 cm, dat ze gelijmd hebben. Toen weer naar huis en toen lekker slapen.
Al met al een bewogen avondje
. Conclusie van de avond is eigenlijk als volgt: het was een hele bijzondere trip. Het viel me niet tegen. Of ik het nog een keer doe, denk het niet. Maar dat komt meer door hoe de avond is afgelopen. LSA is een heel bijzondere ervaring, maar voor mij toch echt 1 keer en nooit meer. Op zo een moment merk je ook hoe echt je vrienden zijn. Ik ben ze heel dankbaar. Zij zijn ook heel rustig gebleven toen het fout ging. Daar heb ik bewondering voor .Mocht ik nog dingen vergeten zijn, of als je nog aanvulling hebt, dan vul je die wel aan, toch Trip Unit.?!
